Brown's Requiem (1998)

Zeker geen verkeerde film. Ik had deze voor het eerst gezien in 2004 en laatst vond ik ook wel dat ik deze op dvd moest hebben omdat ik er van toen nog mooie herinneringen aan had. En het was opnieuw zeker weer geen slechte film. Inderdaad een beetje Chinatown-achtig, maar wel leuk. Die Rooker zet om te beginnen een erg leuke rol neer als een chagerijnige, asociale, alcoholistische inspecteur (wat kon ik toch wel eens lachen om die vent joh ) die een meisje opserveerd die in handen is van een vies oud mannetje waardoor hij in een web terecht komt. Dan krijgen we weer een mooie good old samenzweringsthemaatje dat ook best wel als een film noir oogt. Rooker is ook lekker meedogenloos en hard en cynistisch in de weer en dat zorgt ook voor een hoop leuke charisma. Verdere acteurs, en dan ook dat eigenwijze meisje Jane zijn ook niet verkeerd. Zeker geen slechte film. Eigenlijk nog best goed. 4,0*

Het weekend afgesloten met deze Brown's Requiem die ik scoorde bij de kringloop en vooral meenam vanwege de basis geschreven door James Ellroy. Want van Ellroy heb ik al het nodige in de kast staan en hebben we het magistraal verfilmde LA Confidential. Dat niet iedere Ellroy een goede film oplevert bewees Brian de Palma al met de Black Dahlia en dat bleek in mindere mate hetzelfde voor Brown's Requiem Men neme het gebruikelijke verhaal rond een private investigator die zich natuurlijk in een zaak mengt die hij beter links had kunnen laten liggen. Zo in dit geval dus ook Fritz Brown die zich weldra in een wespennest begeeft omtrent de opdrachtgever en allerhande volk dat achter deze gozer aan zit. En opzich is het allemaal niet gek met Rooker die prima in het profiel past, de vreemde zaak van Fat Dog, en vooral het stel dat Brown moet bekijken in combinatie met en politiechef van Brown. En wat zegt men alweer wat er gebeurt wanneer je in poep begint te roeren? Juist, het begint te stinken... Zoals reeds gezegd lijkt het allemaal niet verkeerd met een serieus neo noir sfeertje, een prima Rooker, de knappe Blair, en een behoorlijk mysterie waar de zaak nu eigenlijk heen gaat en waarom iedereen het op Fat Dog gemunt heeft. De enige dissonant zo halverwege is de soundtrack die ik te vrolijk vind. Maar zo behoorlijk als de film in het begin was zo plotseling gaat het geheel onderuit waar de karakters plots niet meer aanspreken, het plot warrig en vol gaten blijkt te zitten en eigenlijk alle spanning en interesse even hard is vertrokken als die kwam. En ik moet serieus nadenken hoe de film in Godsnaam ook alwaar afgelopen is. Het onderstreept op perfect wijze wat er aan Brown's Requiem mankeert wat zoveel wil zeggen als dat de film te wisselvallig is, verkeerde script keuzes zijn gemaakt, en het niveau niet kan beet houden. En dat is jammer want hier had meer in gezeten.