Opinions

Ja, wat moet ik ervan vinden?

Het is inmiddels 10 jaar terug dat ik de originele Blade Runner heb mogen aanschouwen. Het was niet helemaal wat ik verwachtte, maar toch wist het behoorlijk te boeien. De rol van Rutger Hauer ben ik ook nog steeds niet vergeten.

Nu... 35 jaar later komt er een vervolg. Van Villeneuve heb ik alleen nog Enemies gezien... En dat was er eentje die erg langdradig was... Helaas gaat zijn versie van Blade Runner ook die kant op. Het weet weinig te boeien, vele scenes duren ook gewoon veeeelste lang. De decoratie en de futuristische plaatjes zijn wel een lust voor het oog... San Diego die in een vuilnisbelt is omgetoverd... Beter hadden ze het niet hoeven bedenken. Maarja... de hele samenloop. Er lijkt echt geen moer in te gebeuren en het voelt alsof ik naar een een of andere slow motion heb zitten kijken. De eindeloze liefdesscenes tussen Gosling en die hologrammeiden.... Ja, mooi gegeografeerd enzo, maar de diepgang kon ik maar niet vinden. Overduidelijk heeft het wat te maken met het feit dat de mensheid op weg is naar digitale liefde en robot-prostituee's en iets in die geest.... Maar dat vond ik dan toch in Ex-Machina veel beter uitgewerkt.

En dan na die 2 uur aan geneuzel en een karige hoeveelheid boeiende scene's komt dan eens uiteindelijk Harrison Ford ten tonele. Heel plotseling lijkt het wel. Nouja, laten we daar dan maar even mee wat gaan doen... Even snel wat flitsende actiescenetjes, een terugkijk op de eerste Blade Runner en je weet wel hoe dat gaat... En dan is de film afgelopen. Als ze nou eens minstens een uur van dat gezwijmel schrapte en daar de hele filosofie rond Rick Deckard in toepaste, was het voor mij nog wel een boeiend werkje geweest. Dat de film voor een groot percentage mij voorbij is gegaan zegt in principe al genoeg.

Maar... geen kwaad woord over de decoratie en het cultuurtje die Villenue hier heeft gerecycled. Ook de vele retro-futuristische dingen waren knipogen naar het origineel. Maar de regisseur is behoorlijk blijven hangen en heeft wel overduidelijk iets te diep in zijn hersens gegraven om er een zo'n mooie en tot in de details uitgewerkte film neer te pennen. In principe zou Ridley Scott deze film ook op zijn naam nemen... Dat de man hem snel heeft doorgegeven zegt misschien ook wel al wat.

Nee, helaas...

2,5*

Had hem toch eindelijk in de aanbieding gevonden.

Ik vond het weer een leuke film, net zo leuk als de twee vorigen. Er zat ook weer veel humor in en gave actiescenes. En die geile Jessica Biel weet er ook een feest van te maken.

Nee hoor, deze is niet achteruit gegaan. Deze is gewoon weer net zo leuk als de vorige 2 delen.

Ik moest ook lachen om die honden met zo'n Helper bek

Maar het einde is wel weer erg vaag.

4,0

Kom maar op met deel 4.

Adam Wingard is heer en meester in Indie Horrorfilms... Pop Skull en You're Next bewijzen dat. Verrassend dat hij nu ineens met een vervolg op Blair Witch Project op de proppen komt.

We volgen ook hierin een groepje jongeren die de bossen induiken om het mysterie van Blair Witch te ontrafelen... en op zoek te gaan naar de vermiste Heather uit de eerste deel uit 1999, tevens het zusje van James... Via een Youtube-filmpje ontdekt hij na twintig jaar dan uiteindelijk wat er daadwerkelijk is gebeurd. Ondanks de vele waarschuwingen is hij eigenwijs genoeg om zijn vrienden op te trommelen en zelf het bos in te duiken.

Het begin is nog wel een beetje rommelig, maar naarmate de tijd verstrijkt is het schouwspel begonnen. Wingard heeft hier toch weer een prima eigenzinnig projectje van weten te maken. Het uitgebreide introduceren van de hoofdrolspelers, de spanningen die toenemen, de mysterieuze doch creepy ontdekkingen, steeds weer op een verkeerd spoor worden gezet... afwachtend tot wat voor noodlot er wel niet op hun pad terecht komt.

Het is de film gelukt om op den duur doodeng te worden. De pikdonkere montage, de sterk dreigende sfeer, waarbij je als kijker toch nog wel de angst mee weet te voelen. Wat wel een beetje jammer is is dat de subtiliteit tegen het einde in dat huis een beetje dreigt te ontbreken en de boel op de automatische piloot neigt te gaan... Die onweer vond ik ook een beetje misplaatst en te standaard. Maar dat neemt nog niet weg dat de uitwerking lekker creepy is.

Wat ook wel jammer is is dat Wingard deze film niet volledig in Found Footage heeft laten schieten, maar gelukkig weten de vele momenten waarbij hij dat wel doet, goed uit te pakken. Ook die drone was een leuke moderne toepassing aan het Blair Witch-concept.

Van het origineel zal deze natuurlijk niet gaan winnen, maar toch was dit vervolgje helemaal niet zo slecht of uitgemolken. Wingard heeft gelukkig nog altijd zijn eigen stijl gekozen boven een eventuele bombastisch Hollywood-spektakel... En dat is de grote redding van deze film.

4,0*

Tijd geleden gezien...

Ik vond hem op sommige ogenblikken best wel spannend alleen waar ik me wel aan irriteerde is de hele tijd die onnodige sight-jacking(door de ogen van een persoon kijken) dat ging wel de hele tijd door.

Oh ja, er was dan zo'n gekke gast die de kaart van het bos kwijtmaakte en de personages in het bos verdwaald Spannonde momenten zijnDat als al die personages in een tent slapen, en dat er een paar meter verderop een vreemde heks achtig iets voorbij loopt of het ging anders, wat ik ook erg eng is en deze keer was die sight-jacking wel nuttig, is dat de overgebleven personages(de rest waren ze kwijtgeraakt) een oud huis vonden midden in het bos. Ze besluiten even een kijkje te nemen binnen en dan worden ze een voor een afgemaakt, tot er een vrouw overblijft die met haar camera in het ronde kijkt en wanhopig 'mike, mike' roept, en vervolgens zelf ook dood word gemaakt. dat zag je aan de camera die op de grond valt.

Ik heb Book of shadows nog niet gezien. Ik vraag me af of dat ook een sight-jacking film word.

3*

Standaard actie-filmpje met als verhaal: Terorristen kapen een booreiland en een medewerker komt in actie. Punt. Met daarnaast nog even een bedreiging met een nucliare bom en je hebt zo een simpel filmpje. Film was opzich voor vermaak redelijk maar zeker geen hoogvlieger. Actiescenes waren ook nog wel te doen.

2,5*

Was een goede film. Die Fraser speelde goed. Met af en toe nog leuke humor, bv met die lift.

En het maakt toch niks uit dat deze op Ned 3 komt. (aangezien ik geen kabel heb) Dit is gewoon een leuke film voor alle netten.

3,5

Deze film is overduidelijk helemaal vergeten. Ik herinner me nog de titel in een aankondiging op Nederland 3, in de tijdblokken dat er kinderfilms uitgezonden werden. Ja, dat is die jongen uit Het Zakmes en De Tasjesdief. Maar ik herinner me ook vaag dat mijn moeder me niet naar deze film wou laten kijken, als ik het goed heb.

Vele jaren later is het me dan toch gelukt om een, zij het niet van mindere kwaliteit, deze film te vinden op Youtube. Wel met Russische ondertiteld maar daar moest ik het allemaal in dit geval mee doen.

Dit was een beetje het einde van de filmcarriere van Olivier, maar ook hier zet hij weer een gevoelig en bijzonder karakter neer. Hij woont met zijn vader ergens op een sobere afgelegen plek in een christelijk dorp. Zijn moeder is overleden maar dat probeert hij met man en macht te ontkennen. Als hij van huis wegloopt treft hij al heel snel een eigenzinnig meisje genaamd Moniek in de rietvelden. Bij Mijn Bijzonder Rare zomer met Tess heb ik al iets over jeugdliefdes verteld en dat mocht hier ook weer zo zijn. Tess lijkt het lichtpuntje te zijn in het leven van Maurits. Ze trekken erop uit, zijn beide verzot op de natuur, maar de onverwerkte rouw van Maurits zorgt toch wel voor vele pijnlijke momenten die Moniek bijna doen schaden, zij het niet schokkend zijn.

Maar toch blijft Moniek terugkeren.

Wonderbaarlijk, zou je zeggen. Maar de film lijkt echter wel steeds dubieuzer te worden tussen hoopvol en hopeloos; want al snel komen we erachter dat Moniek slechts gefantaseerd is.

Dit levert wel een bijzonder gevoelige film op waarbij Tuinier zich emotioneel van zijn beste kant laat zien en Marie Vinck een mooie bijdrage is. Een thema over rouw en eenzaamheid in de jeugd, met vele mooie rurale plaatjes (met die schaatsscene als uitschieter) en de seizoensverwisselingen. En dan mag uiteraard de soundtrack van Raymond van het Groenewoud ook niet ontbreken. Prachtige sessies op de juiste momenten.

Deze film mag wel weer flink in de aandacht komen, na jaren vergeten te zijn.

4,0*

Zeer interesante Duitse anti-oorlogs film met vanalles erin. Ook het onderwerp kom je niet dagelijks tegen: Omdat de pleuris uitbreekt in Duitsland in al die jaren en dat de 2de wereldoorlog steeds dichterbij komt, besluit de 3 jarige Oskar gewoon niet meer te groeien om zo als een ondschuldige kleine kind overal vanaf te komen. En zo krijgen we een sfeervolle, boeiende, ontroerende maar soms ook grappige film te zien die je de 2 uurtjes wel erg zoet houd aangezien je vanaf het begin tot het eind word meegesleept. Ook de settings van Danzing vond ik mooi en sfeervol en toonde ook armoedig en was ook zeer toepasselijk voor de situaties in de film.

Verder vond ik die Oskar toch wel een erg pienter kereltje. Hij krijgt altijd zijn zin aangezien hij door protestatie iedereen kan wegjagen met zijn gekrijs dat de ramen doet breken. (dat doet ie dan dus vooral als iemand zijn trommeltje af wil pakken) en verder weet hij ook heel erg met de situaties van de oorlogen om te gaan. Ook de verdere rollen van oa de verdere familie van Oskar en Oskar's (grote) liefje.

Wat ik toch erg mooie scenes vond waren oa die scene dat Oskar vanaf de kerk schreeuwt en dat er dan allemaal ruiten gaan springen en naar beneden op straat donderen, Dat ie meetrommelt op zijn blikken trommel bij het orkest van de Nazi's, Die palingscene (dat nogal de gore kant op gaat) en natuurlijk: dat Oskar helemaal niet de enige scheen te zijn die stopte met groeien.

Al met al een zeer ontroerende Duitse film. Heeft mij wel zeer aan het denken gezet. Alles zit er ook een beetje in Oorlog, Romantiek, Drama, Fantasy en ook de humor mag niet ontbreken.

Zeer geslaagd Duits toppertje.

4,5*

Na Pusher ook deze film bekeken, en wat was ie me toch een partij goed, ijzersterk en ook bunkerhard. Ik sta wel versteld van de users die deze film zowat allemaal een middelmatige stem geven. Deze film heeft gewoon weer vanalles in zijn mars en het is van het begin gewoon een reis door een keiharde wereld waar ook de gitzwarte komedie vaak om de hoek komt kijken. We beginnen met Leo, een man die langzamerhand instort na de ongewenste zwangerschap van zijn vriendin. Dat vond ik toch zowat de coolste personage uit de film... alhoewel er weinig cools te bekennen is. Het slopende bestaan van Leo en zijn agressie lijkt soms wel satirisch te zijn. Ook zijn vriendin speelt opzich een neutrale rol, maar de ellende blijft haar ook niet onbespaard.

Welke scene's er gewoon de komedie-kant op blijven gaan is die videotheekscene, waar de film eigenlijk ook mee begint. Over die vent die helemaal geobserdeert is door films en ook nog de gekste pornofilms Dick in Fish! in zijn collectie heeft. Het is toch een beetje een film die verschillende kanten opgaat. Van bruut geweld en botte onliners tot humor en ook nog onstabiele romantiek. Nog meer van die onvergetelijke scenes waren: Die scene met die racisten in die supermarktje, dat einde waarbij Leo een HIV positieve bloed injectie krijgt van de broer van zijn vriendin, en dan vooral die payback die hij dan nog maakt op die broer. Huiveringwekkend mooi.

Refn is opnieuw geslaagd en ik vraag me af of Denemarken al niet veel eerder was begonnen dan de Engelsen.

4,5*

Een vermakelijke sterke Virus-drama. Dit keer een virus waarbij iedereen blind word. Leuk bedacht door dezelfte regiseur van The Constant Gardener. Daarnaast nog leuke rollen van Mark Ruffalo, dat Japanse stel en ook een leuk bijrolletje van Morgan Freeman. Ook vond ik Moore sterk acteren als de enige arts die niet blind is. De film speelt zich trouwens grotendeels af in zo'n isoleergebouw waar de blinden rondzwerven en ook misdaden plegen. Ook vond ik die beelden van de stad in chaos (overal vernielingen en auto's) mooi weergeven en deed ook een beetje aan I am Legend denken.

Verder geen topper maar wel een zeer vermakelijk tussendoortje.

3,5*

Deze lag al een hele lange tijd op de stapel, maar na aanleiding van The Beguiled heb ik deze maar eens bekeken. Ik had er sowieso al best veel van verwacht, want ja... de dochter van Francis Ford Copolla die films als The Virgin Suicides en Lost in Transilation op haar naam heeft staan... dat moet wel goed komen.

En het komt goed. Aan de poster en het concept zou je weer denken aan zo'n geforceerde irritante Amerikaanse komedie... Maar ik wist al dat dat het niet zou zijn. De film blijft degelijk, luchtig en weet toch wel elk moment te boeien en uiteindelijk zelfs te verrassen. Het is (natuurlijk) ook nog gebaseerd op een waargebeurd verhaal, waarin een groepje Robin Hood's inbreken in huizen en villa's van celebrities om vervolgens van hun wannabe-profijt gebruik te kunnen maken. De rollen zijn erg goed verdeeld en het acteerwerk is ook verrassend goed en meeslepend. Om te beginnen hebben we Marc... een soort van jongen die nou niet echt bepaald succes maakt tussen de leerlingen op school... Totdat Rebecca hem ziet staan en interesse in hem toont. (Wat is Kate Chang een mooie dame zeg! ) Ook Emma Watson speelt hier een gehaaid tantetje. En dan komt het moment die deze doorsnee middenklasser nooit had zien aankomen... Op de achterbank zitten met Rebecca en haar vriendinnen, het nachtleven in gaan met het nodige experimenteren van drang en drugs... en... zorgen dat hij rijk wordt.

Want jaja... Dit zijn niet zomaar een groepje meiden... Deze hebben al het lef bij elkaar gespaard om, zoals ik al zei, aan miljoenen te gaan stelen bij beroemdheden. Marc lijkt daar ook meteen al totaal geen moeite mee te hebben. Alles loopt gesmeerd... Maar inderdaad... dit soort dingen kunnen uiteraard niet onopgemerkt blijven...

De twist is ook erg sterk... Uiteindelijk hebben de dames gewoon gebruik gemaakt van Marc's gevoeligheid en eerlijkheid...

Ja, dit verveelde geen moment. Erg stereotyp in elkaar gezet en gemonteerd terwijl het eigenlijk de neus op de feiten drukt. Daar hou ik wel van. Ook de vele dromerige beelden en broeierige zonnige plaatjes van L.A. weten je aandacht erbij te houden. Een Spring Breakers Light-versie zou hierbij niet misstaan.

Erg goed!

4,5*

Erg vermakelijke film. Eigenlijk zeker het Deense antwoord op Ritchie en Tarantino. Flickering Lights moet het niet hebben van bloed en geweld maar meer het botte sarcastische humor en flauwheid. De vier acteurs zetten allemaal ook een erg grappige rol neer met ieder zijn ding en jeugdtrauma's die je nog wel eens tussendoor te zien krijgt. Torklid vond ik erg grappig als leider met Peter en Arne en Stefan op sleeptouw. Vooral Stefan met zijn gevreet de hele film door. Ook die vrouw vond ik wel een leuke bijrol hebben. Verder was vooral die scene waarbij die vier jongens als kind elkaar zomaar ineens naast elkaar zitten op een bank in een station. Erg mooi.

Verder was dat dierenjagen ook om te gillen. En vond ik die dronken dokter en die jager ook erg geinig. En dat einde waarbij die gasten van hun schuilplaats in een krot uiteindelijk een restaurant maken.

Erg mooi regiedebuut van Jensen die zo te zien overduidelijk fan was van Britse misdaadfilms en Tarantino films. Mooi gemaakt en ook met veel erg scherpe keiharde humor ertussen. De film is gewoon haast niet serieus te nemen. Gewoon een aanrader.

4,0*

Zeker weer een aangename film met Jason Statham. Dit keer alles behalve schietwerk, wat we vaak in Stathamfilms tegenkomen. Maar dat maakt het er nog niet minder spectaculair om. Jason Statham speelt weer wat hij moet spelen: een agressieve not-done politieagent die eerst slaat en dan pas praat die het uiteindelijk op moet nemen tegen een een of andere gestoorde maniak (Blitz) die een voor een politieagenten doodmaakt. Het concept en de reden waarom hij dat doet is wel erg sterk gevonden. En maakt dit gewoon tot een prima politiefilm.

Met daarnaast ook de flitsende beelden van Londen die ook een ideaal achtergrond hadden, een brok extreem geweld en ook nog de prachtige onliners van Statham. Ik zie hem toch echt wel graag in die grofgebekte cynistische rollen. Helemaal voor hem geschikt. Ook Blitz de moordenaar had zo zijn zieke grapjes.

Zeker een prima Copkiller killercop-film.

4,0*

Best een aardige film om er eens voor te zitten maar helaas was dit geen hoogvliegertje. Het acteerwerk was wel redelijk maar daarnaast ook niet al te best. Ze komen allemaal een beetje te onemotioneel over en de film blijft vaak haken en word langdradig en vaak lijken de dingen steeds in herhaling te komen. (bv het steeds bedreigen en toespreken van die Ronnie.) Maar de jaren 60 sfeer zat er wel prima in. Natuurlijk zie je dan hier en daar wat foutjes want in de jaren 60 hadden ze geen rode fietspaden op de autoweg.

Voor de rest vond ik Piere Bokma wel goed spelen. Hij mag ook elk jaar deelnemen in een telefilm en opnieuw maakte hij er weer iets moois van. Maar voor de rest is deze film niet echt om warm van te lopen.

Rest In Pis vond ik dan weer wel leuk

2,5

Een leuk leeglopertje.

Michael White komt redelijk goed uit de verf als bad ass vechtersbaasje die natuurlijk altijd wint. De gevechten zijn niet slecht en voor een saai avondje was deze goed te doen, met een frikandelletje en een kaassouffleetje erbij.

Ook het onderliggende verhaal mocht er wezen.

3,0*

Wat een fokking klotefilm zeg.

Het enige wat je nog kan doen bij deze film is gapen en in slaap vallen er gebeurt geen ene moer hierin.

Zelfs putjescheppen is leuker dan het kijken van deze klotefilm

0,5

Een goede film. Trouwens ook de eerste caprio film die ik zag. Het oogt allemaal ook erg realistisch en rauw met bv dat plunderen van een dorp en van kinderen kindsoldaten maken. De Afrikaanse achtergrond zorgt ook voor een toepasselijk sfeertje. De rol van Djimon Hounsou vond ik ook erg mooi. Alleen haakt de film na een tijdje een beetje af. De dingen beginnen dan wat cliche te worden en lijkt het dan ook een beetje op een standaard avontuurfilmpje. Ook grijpt de film niet vaak naar je keel. Sommige scenes zijn dan weer wel goed:die plunderingen van dorpen en die oorlog in die straat. Het verhaal is ook mooi verteld maar helaas storen die bovengenoemde dingen nou net de film. Ook dat Caprio en Hounsou wel eens onnodig ruzie maken vond ik niet echt toepasselijk. Ook dat de bijna alle Afrikanen (inc de kinderen) perfect Engels kunnen spreken.

Maar voor de rest word dit wel erg mooi verteld. Met ook nog mooie Afrikaanse muziek erdoorheen en zoals gezegt de landschappen. Als je sommige kindsoldaten ziet wil de regiseur ook echt vertellen dat die kinderen helemaal naar de klote zijn gegaan en dat bv die zoontje van Hounsou: zijn eigen vader niet meer herkent.

Word zoals gezegt mooi verteld en is ondanks mijn minpuntjes toch een hele goede leerzame film.

4,0*

Van de regisseur van Mesrine komt deze niemendalletje met oude rot Mel Gibson. Wat speelt hij? Juist, een ex-bajesklant die een vergeten dochter heeft... tot het moment dat dochterlief hem opbelt en hem hard nodig heeft.

Deze dochter Lydia had een affaire met een veel oudere drugsrunner, maar weigerde nu dit keer om iets voor hem te doen. Het geweten zat in de weg. Zo vind je je weg naar je vader... die ergens afgelegen op een trailerpark woont en het alcoholgebruik eerder regel dan uitzondering is. Het is onvermijdelijk dat ze daar niet lang veilig is, en dat vader John er ook in wordt betrokken... en tot actie moet overgaan.

Dit levert toch wel een film op met een plot zo dun als vloeipapier, maar die toch wel van begin tot eind weet te boeien als een ouderwetse actieflick. De oneliners, het acteerwerk, Lydia zelf ( ) , de bad guys, de zanderige locatie en ook de actiescenes komen allemaal goed uit de verf. Het is zelfs zo dat Mel Gibson hier zo nu en dan een ode wil brengen aan zijn oudere films. (Dat dubbelloops geweer... Mad Max?)

Ook William H Macy had een leuke bijdrage.

Ja, dit kon me wel bekoren. No nonsense actie zonder dat het te lang hoeft te duren.

3,5*

Prachtig debuut van de Coen-bros...

Hier bewijst de man al dat hij een gevoel van stijl en humor heeft... maar het budget hield de boel nog degelijk. De personages waren stuk voor stuk erg leuk neergezet. De jaloerse bar-eigenaar Marty bijvoorbeeld, waarvan je in eerste optiek zou denken aan een man waar je geen ruzie mee zou willen... Maar dat pakt heel anders uit als we de ware aard van de lacherige Sheriff Visser onder ogen zien... die dus niet zo dom lijkt te zijn als dat hij lijkt. Het verhaal: De vrouw van Marty gaat vreemd met een van zijn werknemers waarbij hij Visser inhuurd om de twee uit te schakelen... Dan komen we terecht in een plotwending waarin ik de Coen broeders weer helemaal in herken. De humor is weer lekker onderkoeld, de psychologische stuffjes mogen ook niet uitblijven, bijvoorbeeld wanneer Ray erg vaak last krijgt van zijn geweten en daardoor klunzig wordt wanneer hij Marty dood aantreft en ondertussen wil de film ook nog wel erg spannend en beklemmend worden waar vele nachtscenes een flinke bijdrage aan leveren. Verder ook de vele roadmovie-achtige plaatjes van de wegen van Texas... Blood Simple is wat dat betreft voor een beginnersbudget erg zorgvuldig gemaakt.

Prima!

4,0*

Afgelopen donderdag in Pathe de Munt gezien, en dit is toch weer een gangsterfilm, en dan ook uitsluitend met New York in de vroegere jaren op de achtergrond, om je vingers bij op te vreten. En dan zou je je ook nog eens in je achterhoofd moeten houden dat dit ook volledig op zijn Frans is geregisseerd, wat het uiteraard nog mooier maakt.

De film zit al vanaf het begin af aan behoorlijk goed in mekaar en bouwt weer relatief subtiel op met de uitgebreide introductie van personages. De openingscene met die politie inval en die lekkere vlotte shootout die erop volgt was al een perfect begin en zag er erg realistisch uit. Dan maken we al gouw kennis met Matthias Schoenaarts als Anthony, die ook zijn heil leek te zoeken in Amerika. Hier mag hij voor een dolgedraaide gangster spelen die al gouw de bak in gesmeten word en voor verwarring zorgen bij zijn vrouw Vanessa (die hier ook schitterend is vertolkt door Zoe Saldana, die we ook van Colombiana kennen). Dan komen we bij de hoofdpersonages, Billy Cudrup die op een buitengewone wijze de rol vertolkt van politieagent Frank, die net zijn broer Chris uit de gevangenis haalt. Chris word hier toch wel echt magistraal neergezet door Clive Owen en ik kan al garanderen dat dit Owens beste rol is sinds Children of Men. Zijn rol als Chris is echt onvergetelijk: Wat een cynische, asociale, egoïstische, vuilgebekte klootzak is dat toch ook en ondertussen zo glad als een aal. Gewoon de ultieme misdadiger zoals ik die wil zien . Ook vader Leon is hier ook erg sterk neergezet door Caan, die ook wel wat trekjes heeft van Chris. Ik kan gewoon zeggen: Elke rol hierin is gewoon perfect, maargoed, wat verwacht je van een Franse regisseur die overduidelijk de film zo ver mogelijk buiten het licht van Hollywood wou houden.

Frank is bereid om Chris onderdak te geven en hem een nieuwe kans te geven, maar een hoop oud zeer en de koppigheid van Chris levert een hoop ruzie en problemen op waarbij de twee broers elkaar meer haten dan dat ze elkaar liefhebben en waarbij der nog wel eens rake klappen (en de altijd zulke leuke scheldkanonades van Chris) uitgedeeld worden. Ondertussen raakt Frank ook nog eens verliefd op de vrouw van Anthony (Schoenaardts) die hij nou net heeft opgesloten, waarbij der ook nog een hectische lovestory ontstaat. En Chris.... die duikt weer vrolijk terug de misdaad in.

Vanaf dit moment gaat de vaart ook alleen maar verder omhoog. Chris is weer lekker actief in de misdaad en raakt ondertussen ook nog verliefd op de verkoopster van het autobedrijf waar hij een baantje kon krijgen. Die werd ook erg goed vertolkt door de aantrekkelijke Mila Kunis. De relatie tussen broer en broer word alleen maar labieler en het hek is helemaal van de dam wanneer Frank zijn broer herkent tijdens die overval. Ja, wat doe je dan als broer? Ondanks je bij de politie werkt.

Blood Ties is gewoon een gangsterfilm zoals ik hem wil zien en het feit dat dit met Frans bloed is geschreven, maar de film alleen nog maar realistischer en sterker. De setting's van New York in de jaren 70 waren ook echt meer dan gelukt en zag er echt fantastisch uit en was behoorlijk sfeervol en het ultieme visitekaartje voor een misdaadfilm en regelmatig word dit alles nog overgoten door een uitgebreide selectie aan soundtracks van rond die tijd (uitsluitend rock-muziek) Ook was de regisseur duidelijk een autoliefhebber. Shinobi haalt wat dat betreft de woorden uit mijn mond. Verder zitten er ook een paar fijne en bloederige shoot-outs in, die ook nog voor een kers op de taart zorgen. Geen over de top gedoe, maar gewoon realistisch en erg stijlvol zoals het in een maffiafilm hoort.

Die flashback van Chris en Frank's jeugd (waarvan je eerst zou denken "ok") die dan later word geassocieerd met het feit dat Chris in gevaar zit was ook een erg sterke opzet.

Verbazingwekkend dat de imdb-pagina van deze film nog vrij kaal is, alsof hij nog in de wachtrij staat. Hij is zelfs nog niet eens gereleased in de VS.

Een misdaadfilm zoals het hoort en waar alles aan klopt en die ook veel meer aandacht verdiend.

5,0*

Als je Clint Eastwood hebt heb je creatieve, uitgebreide en onvoorspelbare verhalen en slimmigheidjes. En dat was in Blood Work ook uitstekend gelukt. Soms vraag je je nog af waar zo'n oude man al die energie vandaan haalt, kwa in actie komen. Het verhaal was zoals gezegt wel weer typisch Eastwood en ook erg knap opgezet. Eastwood krijgt hartaanval bij het achtervolgen van een moordenaar, ligt 2 jaar in coma en krijgt een donorhart, maar in die 2 jaar dat ie in coma ligt word er een vrouw vermoord waar hij het hart van krijgt. Erg bijzonder alweer. De oude Eastwood weet er weer een hoop aandacht in te besteden om een film helemaal goed te maken, in al zijn films zie je zowat dat ie overal bij nadenkt bij het neerzetten van een verhaal, waarbij de kijker denkt van: ja, oja dat kon niet omdat dit en dat in de weg zit.

Ook de rol van die vrouw vond ik ijzersterk en Jeff Daniels is ook een uitschieter. Het word wel best snel duidelijk dat Daniels de moordenaar is. Ook de eindscene op die spookschip was erg spannend en daarin krijgen we weer wat actie voorgeschoteld. En soms zit je wel eens te denken, dit zou toch wel een zesde deel van Dirty Harry kunnen wezen.

Verder opnieuw een uitstekende politiefilm van meester Eastwood. Voeg daarbij nog een Psycho gehalte aan toe, ziekenhuisdrama en actie en je hebt het zeer geslaagde Blood Work.

4,0*

Niet echt een beste film maar ik heb me gewoon ouderwets vermaakt met die boxwedstrijden. Ik houd er wel van. Don Wilson vind ik voor een B-acteur ook zo slecht nog niet.

De film en het verhaal zijn gewoon standaard waar je van moet houden. (verhaal had trouwens iets weg van Kickboxer) Een ouderwets B-filmpje gaat er bij mij wel in. Ik vind het best wel de moeite waard om de volgende 7 delen te zien.

3*

Tweede project van striptekenaar Guido van Driel, na Wederopstanding van een Klootzak. Lekker dwars en eigenzinnig weer, maar toch even wat minder dan de voorganger.

Susanne Wolff speelt om te beginnen wel erg goed als de geknakte, alcoholistische striptekenaar Marie die voornamelijk een beetje ploetert tussen het uitschot in de Amsterdamse wallen. De film weet weer te overtuigen met gortdroge en diepe quotes, ongemakkelijke momenten, opmerkelijke personages (die Roemeense pooier, die maffiabaas met kanker) en zijn subtiliteit... en hoe alles begint bij haar hakschoenen. Maar toch miste ik wel een beetje de energie die Van Driel wel in zijn vorige film heeft gebruikt en gaat de boel wel een beetje van de hak op de tak waardoor de draad een beetje verloren lijkt te gaan. Waar wil de film nou precies heengaan?

Het heeft mooie beelden van de Rosse buurt, weet weer de normale Nederlander op te schrikken met zijn eigenzinnigheden en zelfspot, maar er had zoveel meer in kunnen zitten, zij het niet gestroomlijnd.

3,5*

Erg ijzersterke en goede film van Paul Greengrass nog voor hij begon aan de 2 Bourne films. Daarvoor maakt ie dus een erg mooie en meeslepende prent als deze die ook in documontaire-stijl is gefilmd waardoor de situatie in Derry ook net echt lijkt. James Nesbitt heb ik eerder nog in geen film gezien maar hij speelde toch voor deze film wel uit de kunst als activist die natuurlijk een bloedbad wou voorkomen. De film begint gewoon echt als docu-stijl van het begin naar het eind met erg weinig tijdstukken die eruitgehaald worden. Alsof je de dag zelf meemaakt. Eerst word er geprotesteerd en naderhand is het 3 kwart van de film gewoon een keiharde laffe oorlog dat natuurlijk eindigt met rouw dat ook zo erg schreinend in beeld word gebracht dat je het ook haast meevoelt. Na dat bloedbad, met mensen die huilend om de lijken zitten. En zo eindigt de film ook met de dodenlijst die opgenoemt word en het live nummer Sunday Bloody Sunday van U2.

Bloody Sunday was voor mij toch opnieuw weer een erg mooie filmervaring en het lukte Greengrass ook de film zo realistisch mogelijk te houden. Ook waren de grauwe achtergronden van de buitenwijk van Derry erg goed gemaakt en zorgde ook voor een perfecte sfeer. Acteerwerk vond ik ook realistisch en uit de kunst en dan ook vooral van James Nessbitt.

Zeer geslaagde en leerzame docu-stijl film.

4,5*

George Jung? Bestond die ook al? Ja joh, de zoveelste film gebasseerd op een waargebeurt verhaal over een persoon waarvan ik nog nooit gehoord heb. Tot ik de film zag.

Maar toch was dit weer een zeer geslaagde vertelling en ook prima op volgorde. Jung werd ook prachtig gespeeld door Depp en verder neemt Blow ons mee in de hippie-sfeer van de jaren 60 en het begin van Jungs drugscarierre. Het verhaaltje word ook mooi op volgorde verteld. We zien dan dat Jung een soort Scarface word, bak in bak uit gaat en uiteindelijk zien we hem ook ouder worden. Ook heel mooi gedaan trouwens aangezien er aan een gezicht in de meeste films weinig word gedaan als het bv 20 jaar verder de tijd ingaat. Naast al het drugs en gevangenis werk krijgen we ook te maken met een straaltje drama wat toch al best vaak naar de keel grijpt. Vooral die scenes met Jung en zijn dochtertje en ook met zijn ouders nadat die erachter gekomen zijn dat Jung een dealer is. Penelope Cruz had ook een zeer mooie bijrol als de wispelturige echtgenote. Het einde van de film grijpt pas echt naar de keel.

Verder weer een bijzonder mooie film. Depp laat weer zijn goede kanten zien en zet ook een prachtige rol neer. Daarnaast ook meeslepende sfeer en decors en het verhaallijn is netjes op volgorde verteld. Het thema is al vaker gebruikt maar het blijft toch wel leuk om steeds weer iemand anders te leren kennen in een waargebeurt verhaal.

4,0*

Een paar maanden geleden gekocht en gister eindelijk gezien en ik vond deze ietsje beter dan Smoke.

Opnieuw was Harvey Keitel goed en ik miste William Hurt wel een beetje. De openingscene was al leuk en voor de rest zit deze film boordevol humor en sfeer. En soms gebeurde er ook erg leuke dingen op de achtergrond zie: die orkest die voor de tabakswinkel word gehouden of die schoonmaker. Wat ook leuk was is dat er tussendoor ook wat filmpjes kwamen bv in Brooklyn worden er 79999 Belgische wafels per dag gegeten en de vertellingen van sommige bewoners over Brooklyn. Ook vond ik die raper die horloges verkocht erg leuk.

Smoke was iets serieuzer maar in het vervolg zijn ze de grappige kant opgegaan. Wat nou weer wel een afgang was is dat die oeroude Madonna weer moest denken dat ze nog jong was en dat ze weer zonodig met haar reet moest schudden. Man dat mens hoort allang in een berjaardentehuis te zitten.

Ik vond nog meer dingen jammer: de aftiteling. Ik wou meer.

5,0*

Ook maar eens als Nederlandse filmliefhebber wat werk van Verstappen aanschouwen. Ik ben ook namelijk (op Grijpstra en de Gier na) begonnen met Blue Movie. Ik moet eerlijk zeggen dat het wel een verdomd interesant werkje is. Het gaat niet om de uiterlijk van de film, niet om de budged, maar enkel en alleen over sex. En zo kan je nog wel zien dat het vroeger nog normaal was om een piemel in een doos te zien glijden op een burgerlijke bioscoopdoek terwijl de NL-films van nu sterk gecensureerd worden. Het acteerwerk vind ik wel goed en het is altijd nog leuk om wel eens dingen in van de jaren 70 te ondekken. Je zou Blue Movie wel kunnen beschouwen als een pornofilm.

Ook het groezelige flattenwijk-sfeer en de jaren 70 sfeer zat er goed in en ik vind het toch best wel mooi dat de kwaliteit van de film op dvd streperig en tikkerig is. Geeft ook echt zon ouderwets gevoel bij het kijken.

Gewoon een interesante film. Ik ga maar eens gouw de rest van de Wim Verstappen Collectie box bekijken.

3,5*

De enige manier om deze film te zien was gratis via Youtube, kwam ik gister achter. Voorwaarde is wel dat je al die logo's die er door het beeld heen geplakt werden weg moet kijken... En overduidelijk worden er ook best wel wat dingen die te heet onder de voeten zijn eruit geknipt. Jammer... Maargoed, het gaat om de film. Ze zouden eens wat vrijer moeten zijn wat betreft regio's bij het streamen.

Zwitsterland is en blijft toch wel het land waar je weinig over hoort qua films. Zeker als het over bepaalde uitstapjes gaat. Maar toch schijnt er een pareltje te zijn die alle aspecten in zich heeft voor, in dit geval, coming of age-liefhebbers. Het vreemde randje is altijd een kers op de taart. Maar daar komen we later op terug.

We volgen de mooie tiener Mia, die natuurlijk als buitenbeentje geïntroduceerd wordt en dealt met drukke en bemoeizuchtige ouders. Op school lijkt ze het muurbloempje te zijn, maar na een ongemakkelijk begin met een vriendengroep, lijkt ze nog net voor de zomervakantie als lid in het groepje opgenomen te worden. Je zou denken dat ze in de val gelokt wordt, maar gelukkig mag dat een keer niet zo zijn. Echter lijkt ze wel een onderdeel te worden van de seksuele experimenten en het ontluiken daarin. Iets wat eigenlijk heel gewoon is om dat in een groep te willen ontdekken. Overduidelijk is hierin al dat deze Zwitserse tieners er nog wel redelijk gemoedelijk mee omgaan. Van een eenmalig wurgspelletje tot het aantrekkelijk vinden en daten van een veel oudere man... Maar als de seksuele zaken nou slechts het probleem zouden zijn, bij Mia in dit geval dan?

De film is een slow-burner en neemt rustig de tijd om zich te richten op een turbulent leven van een tiener. Dat er iets niet met Mia klopt wordt in korte fases verteld. Neem bijvoorbeeld het eten uit de vissenkom, een glas water met een halve zak zout naar binnenwerken... tot de momenten dat Mia's tenen aan elkaar beginnen te groeien... en dan weet je natuurlijk al, wegens headlines, waar deze film naartoegaat.

Maar het is wel de langzame toewerking die het zo sterk maakt. Het had gewoon een normale tienerfilm kunnen zijn met een menselijke happy end. Maar op een sublieme wijze wordt dit moderne thema verwerkt met een eeuwenoude legende. Daar hou ik van. Om op het einde terug te komen; het was in het begin absoluut nog niet te verwachten dat de vriendschap tussen Mia en Gianna zo diep op het lijf stond geschreven. Een bovenmenselijke maar ontroerende afscheid voor het vertrek naar de wereld die daadwerkelijk bij je past, terwijl je de rest achter je laat.

Blue My Mind was toch wel zoals te verwachten en het legendarische thema is de kers op de taart. En los daarvan merk je ook aan het totaalplaatje dat de Zwitsers behoorlijk nuchtere mensen zijn. Een aspect wat me voor het eerst echt is opgevallen in een coming of age. Het is moeilijk uit te leggen, maar beeldt je eens in als Blue My Mind over Nederlandse, Engelse of Amerikaanse tieners zou gaan en hoe het dan uitgepakt had.

En de regisseuse is hierna meteen naar Amerika gegaan. Maar niet gekozen voor Hollywood.

4,0*

Iets anders dan "man vermoord iedereen uit wraak en meer niet".

Hier gaat het ietsje dieper. We volgen Dwight, die nog steeds niet over het feit is dat zijn ouders zijn vermoord enkele jaren terug. Hij probeert de pijn blijkbaar te verzachten door er zoveel mogelijk op uit te trekken met zijn roestbak "Blue Ruin". De stoppen slaan helemaal door wanneer hij verneemt dat de moordenaar word vrijgelaten. En of het nou tegen al zijn principes ingaat, hij moet er iets tegen doen. Uiteindelijk gebeurd er wat je mag verwachten. Maar één vergissing was al fataal geweest, waarbij, naast dat Dwight doelwit word van de familie, ook nog niks weet van een schokkend geheim in zijn familiegeschiedenis.

De uitwerking is toch echt wel meedogenloos en de film liet me ook regelmatig met een benauwend gevoel zitten. De Zuidelijke settings en de montage zijn broeierig en sompig en vormen een perfecte achtergrond bij dit concept. Het acteerwerk was ook keurig gedaan, en ook Dwight is eigenlijk alles behalve een koelbloedige killer. Het zit oorspronkelijk niet in zijn bloed en dat merk je overduidelijk in deze film. Het einde is keihard.

Hoe maak je een wraakthema origineel; gewoon een andere pad bewandelen en iets dieper gaan. Dat heeft de regisseur met Blue Ruïn kunnen bewijzen.

4,0*

Saaie domme film kon me niks boeien