Opinions

Loodzware lachfilm!

Jean-Baptiste Andrea, die ik nog ken van de onderhuids spannende en zeer geslaagde Dead End, weet de elementen opnieuw te gebruiken met Big Nothing, een in eerste instantie zo'n typische klunzenfilm over een erg vroeg dementerende ex-leraar en een zwendelaar, die hier weer erg leuk wordt neergezet door Simon Pegg. Ze krijgen een aanbod om, op een valse en slinkse manier, heel rijk te worden in een avond, en dat van een doorgeslagen tiener. Een pedofiele priester, die regelmatig te vinden is op kinderporno-sites chanteren is een makkelijke klus en Charlie en Gus gaan er maar eens op uit. Alleen dan loopt echt alles mis, en komen ze in een schouwspel terecht waar echt niets om niemand is zoals het lijkt. Iedereen lijkt toch wel iets te verbergen.

En dat wordt hier weer op een heerlijke, duistere en zwartgallige manier neergezet en vele momenten worden lekker hard in je gezicht gewreven (Ik dacht al ergens dat snuff en de kerk wel samengingen). Ik had het bij Dead End al gezegt; dat de film is geregisseerd door een Fransman is al heel snel duidelijk. Maar gelukkig valt er ook genoeg te lachen en is de humor messcherp. De settings zijn ook lekker kil en guur, waarbij achter al die gekkigheid, de film ook een hoop lamlendigheid en hopeloosheid uitstraald.

Prima stemmingswisselende komedie. Eigenlijk niet geschikt voor 12 jaar en ouder, zoals er op de hoes staat.

4,0*

Heerlijke film, Had hem gezien in zomer 2004. Ik herinner me nog dat ie erg goed was. Ik vond hem ook vaak erg spannend en er zit nog wat oude Chinese legendes tussen. Ik dacht eerst aan een simpel actie B-filmpje maar dat was dus niet zo, hij was gewoon bejubeld met die legendes. Russell speelde geweldig.

echt een topper

4,5*

Hoe kan het toch zo zijn dat de recensies zo negatief zijn? Dit is zo'n geestige spot met iets wat hedendaags al op het randje van de werkelijkheid staat en misschien wel waarheid wordt als dit zo doorgaat.

Jeunet... Inderdaad... Delicatessen, Amelie en de nog wel afwijkende Alien: Ressurection. De man die met zijn filmografie ware levende schilderijen weet te creëren. Nu heeft hij een bod met Netflix voor deze film...

BigBug was een heerlijke vermakelijke satire; zij het in een theater-achtige vorm gegoten en waarschijnlijk ook grotendeels met de computer gemaakt. We maken kennis met een gezin in een woning in het Parijs van 2045 (niet 2050(!)). Man, vrouw, oma, zoon. Ze kunnen communiceren met hun huishoudapparaten, het hondje van de buren wil wel eens vervelend zijn, de robot-Einstein geeft wijze raad, en op den duur krijgen ze gasten, met een adoptiedochter uit het verzonken Nederland (!). Al snel doet een verkeersopstopping ervoor zorgen dat de mensen, waarschijnlijk door de CO2 uitstoot, niet meer naar buiten kunnen. Alle woningen worden vergrendeld en deze twee families moeten het maar zien de mannen met elkaar, de huishoudsbots en die poetsvrouw-bot, waardoor er zowel vleselijke als machinale wrijvingen ontstaan. Geregeld komen, ter vermaak, de reclameshuttles voorbij zweven om alle opgepikte gebeurtenissen in algoritmes te vervormen en het in de strotten van de bewoners te dauwen.

Ja, bijna werkelijkheid, als je het zo bekijkt met de Adds die je op Facebook krijgt. De spanning neemt toe als er een A.I. van de overheid langskomt. Bijvoorbeeld om boeken te verbranden... zowel de bewoners als de (huishoud)machines moeten nu hun krachten zien te bundelen en het autoritaire kwaad aan het daglicht zien te stellen.

Jeunet weet hierin een prachtige link te leggen met de doorschietende moderne maatschappij anno nu, met zijn social media en creëert hierin een hilarisch doemscenario. Ook de personages zijn typisch zoals we het van hem gewend zijn. Het surreële sfeertje is ook weer helemaal terug van weggeweest en Jeunet weet het ook weer zo irritant mogelijk te maken. Zodanig dat de boodschap goed doorkomt, maar dat er ondertussen ook vaak sierlijk gelachen kan worden.

4,0*

Hahaha, die was weer een erg leuke over de top film van Miike. Alleen zou deze film wel weinig gekost hebben want hij is volledig met een home camera opgenomen. Dat zie je gewoon aan het beeld en de bewegingen. Ook hierin haalt Miike weer van alles uit de kast: incest, necrofilie, poepsex, verkrachtingen, zoon die zijn eigen moeder mishandeld, die gekke moeder die maar melk blijft sproeien en die kerel die daar dan met een parapluutje staat. Takashi Miike noemt dit trouwens een film over liefde een romantiek. Ik hou wel van Miike's humor en zijn typische dingetjes die hij in films gebruikt. Zoals gezegt is dit met een home-camera opgenomen en was de film in een week klaar. Dan kan je als conclusie trekken dat dit een serieuze B-film is. Maar Miike maakt zelfs met een erg laag budget hele leuke films. Hoe krijgt die man dat voor elkaar?

Die vuurwerk scenes zijn ook om te lachen.

Ook was die bezoeker q erg geinig met zijn maffe outfit en zonnebrilletje. Vooral ook leuk hoe hij iedereen met een steen op hun kop ramt.

Gewoon weer een bizarre leuke film van Miike. I wont more.

4,0*

Schaam me diep voor mijn bericht en stem 6 jaar terug, maargoed toen was ik ook nog maar een pubertje die alleen maar schieten en tieten wou zien.

Want Billy Elliot is zeker geen slechte film zoals ik toen zei ("alleen vanwege dat nichterige jongentjes gedoe met ballet") Die mening is sowieso van de baan. Billy Elliot is na herziening gewoon een prachtige emotionele film die je soms een warm hart geeft maar je ook vaak weet te raken. Het draait dan om Billy (schitterend neergezet door de toenmalige kinderster Jamie Bell) die liever op ballet wil ipv op boksen zoals zijn vader het voor hem geregeld heeft. Dat weet in het begin nog een hoop gerotzooi en problemen met zich mee te brengen maar uiteindelijk bloeit alles op een een of andere manier helemaal op in de film. Ook die stakingsrellen van 1984 spelen op de achtergrond opvallend mee en daar moet ook aandacht aan worden besteed, ook al heeft het niet veel met elkaar te maken.

Vergeet me bericht uit 2006, dit is gewoon een prachtige film.

4,0*

Alweer een meesterwerk van Kim-Ki Duk. Deze keer nog beter dan Bad Guy en Spring, summer enz. Opnieuw is dit weer een liefdesverhaal die gewoon weer op een prachtige manier gemaakt is. Het verhaal is ook weer zo goed en word ook zo goed gespeeld en wat ook juist zo mooi is is dat de hoofdrolspelers (die man en die vrouw) de hele film niks zeggen en alle andere figuranten doen het woord. De film zuigt je verder ook gewoon mee, de sfeer is in Bin-jip echt fantastisch, die poezie, die stilte en ook het verhaal en de locaties. En het volgt het verhaal over die stille kraker (zoiets denk ik) die als inbreker word aangezien terwijl hij alleen maar in de verlaten huizen de nacht doorbrengt. En daar hoort natuurlijk liefde bij, die stille vrouw die ook nog mishandeld word door der man omdat die man denkt dat hij niet serieus genomen word. En ook word er een piep klein beetje Zuid-Koreaanse politie-stuff in gebruikt, vooral bij die scene dat die stille man is opgepakt (lees veel police brutality)

Maar voor de rest weer een erg mooi werkje van Ki-Duk die me op nieuw tevreden hebt gesteld en dit keer ook echt. De film is om te genieten en om erin meegezogen te worden door die prachtige rustige sfeer en kleuren. Ook kan ik dit ook weer vergelijken met de stijl van Kitano. Alleen zonder geweld. Maar voor de rest weer een parel.

4,5*

Prima Netflixfilm weer... En Sandra Bullock rockt nog steeds.

Bijna ook een concurrent van A Quiet Place. Dit keer komt het kwaad echter niet op geluid af, maar op zicht.

Ook moest ik erg aan The Happening denken wanneer we zien hoe mensen op een onverklaarbare wijze het hoekje omgingen.

Film schommelt tussen verschillende tijdsbestekken: De uitbraak van de virus en de tocht die Bullock doorstaat met haar kinderen. Geblinddoekt welliswaar. Dit levert toch nog wel een vrij redelijke survivaltocht op. Er zit een prima tempo in en soms is het wel eens nagelbijten. Om helaas de vanzelfsprekendheid niet uit de weg te gaan. Soms dan lijkt het wel heel eenvoudig te zijn om bijvoorbeeld met een blinddoek een dodelijke waterstroming te overleven... en nota bene je bijna verdronken kindje weer te kunnen redden. Maar ach, het gaat maar om het idee.

Echt veel budget is er niet in gestoken want vele dingen ogen vrij goedkoop. Of het moet deels in de arthouse sfeer vallen aangezien Susanne Bier voor de regisseurstoel is verkozen.

Fijne bijrollen ook van oa John Malkovich, die kids en Trevante Rhodes... Vooral die laatste was een erg sympathieke rol.

Schommelt een beetje tussen 3,5 en 4,0* in. Ik hou het nog even bij 3,5*

Ik heb de Engelse versie. Wist wel dat ik niet echt de goede had aangezien dat de kortste versie was maar ik dacht wel van: het valt wel mee, maar nee, niet echt.

Ik moet eerst zeggen dat er aan de film helemaal niks mis mee is. Het is een prachtig verzonnen film. Een Science fiction roadmovie die zich afspeeld in meerdere steden over de wereld. Eerst moet ik zeggen: ik vind de decors echt FAN-TAS-TISCH!!!. Echt zo die dingen van het heden en van de toekomst doormekaar, dat is nou precies mijn soort. En dan nog eindelijk eens in steden die niet in Amerika liggen. De film kent dan zo zijn high tech snufjes ook het cyberpunk achtergronden tussen het oude gedeelde van de stad door. Zo heb je bv bij Parijs die hoge toren naast dat ene arc de triomph achtige gebouw (kom even niet meer op de naam) met een hoop neon-reclame en ook futuristische auto's naast de autos van het heden. En daarnaast ook in Berlijn: dat futuristische gebouw dat boven de Brandenburgertoren is gebouwt. Echt, hier hou ik gewoon van. En al helemaal als het eens een stad is buiten Amerika.

Maar helaas: dat kunnen we alleen maar bij Parijs en Berlijn zien want de film verhoogd dan de snelheid en roetsjt zo in een keer van plaats naar plaats en moment naar moment. Je kon echt merken dat hier behoorlijk in geknipt is aangezien dit de ultieme roadmovie moest worden. Van de rest van de steden krijg je niks te zien: enkel binnenlocaties en dan schiet de film weer 3 minuten later naar een andere scene. Het enige waar we dan nog wel even wat van te zien krijgen is Beijing maar daar blijft het dan ook bij. Het gaat mij ook niet alleen om dat ik al die steden (Moskou, Tokyo, San Francisco) in cyberpunk versie wou zien maar ook gewoon omdat er in mijn ogen nog heel wat ontbreekt voor een roadmovie. Alles gaat gewoon veelste snel door die schaar die der doorheen is gehaald. Want als ik ook zo een dezer keren op Youtube en andere sites heb zitten kijken ontbreken der gewoon nog taloze scenes. Zoals een 80 minuten duurdende scene in Tokyo, die vaar scene in Venetie en ook nog enkele Australie-scenetjes. Die Australie scene vond ik dan toch weer wel erg sfeervol en mooi. In dat verlaten woestijn met allerlij krotten waarbij het soms wat wegheeft van een Western. Ook speelt mijn favoriete band U2 hier ook een heel groot rol in aangezien U2 dit deels geschreven heb dacht ik en vanwege het nummer: Until the end of the World die me steeds naar de keel grijpt.

Daarnaast vond ik Wiliam Hurt en Solveig ook prachtig spelen. Die ene actie met die Bounty Bear op die computer vond ik ook om te lachen. haha Zoals gezegt, met de film is niks mis. Maar met deze zwaar verknipte versie wel. Gewoon erg zonde dat Wenders dit dan laat doen. Hij zegt dan wel dat het de ultieme roadmovie moet zijn maar waarom laat ie der dan een hele vracht scenes uit weg knippen waardoor dit meer lijkt op een low-budget film? Een ding weet ik wel zeker: ik ga maar eens zo snel mogelijk die 280 minuten versie uit Duitsland halen.

Ik geef hem tot zover maar een 3,5* tot ik die andere versie heb gezien.

Stom dat ik nog steeds geen oud werk van Polanski heb gezien. Ik ben 2 jaar geleden begonnen met The Pianist en nu had ik Bitter Moon voor me neus. Een liefdesverhaal dat heel normaal begint (en ook volledig een flashback is van die Oscar) en uiteindelijk toch bizarder word en het omgaat naar SM en leedvermaak. Ja, dat klinkt vergezocht maar toch is dit wel op een hele indrukwekkende wijze gemaakt. De film gaat ook met de tijd mee. Het begint allemaal bloeiend en naarmate die SM gebeuren word de film ook steeds rauwer en onaangenamer. Voor de rest zit er geen verdere verhaal in. Dat stelletje word ook schitterend gespeeld door Steigner en Coyote, die ondertussen ook in het heden dat andere stelletje gebruikt voor allerlij trucjes

Een liefdesverhaal met een bizar, schokkend randje omgeven in meelopende sfeer. Ondanks het dunne verhaal toch een zeer geslaagd filmpje. Op naar het volgende werk van Polanski

4,0*

Ook een heel mooi opgezette oorlogsfilm over het leven van de Joden. Het word ook allemaal schreinend en spannend in beeld gebracht met een hoop ondroering. De acteurs vond ik goed spelen, alhoewel ik nooit van ze heb gehoord. Die scene waarbij die Joden werden afgevoert en vooral met dat huilend kind vond ik echt zeer en zeer tragisch. Allles word ook zeer droevig in beeld gebracht en is het gebasseert op de ervaringen van de schrijver van het boek. Wat ik wel jammer vond is dat de film erg kort duurde dat het ook weer een beetje minder maak. De film leek wel een korte samenvatting en was helaas niet echt uigebreid, zoals ik bij dit soort films gewent ben. Maar dat neemt niet weg dat dit een zeer goede film is.

4*

Weer een verrassende film van Inaritu. Dit keer Spanje en geen Mexico zoals je eerst zou verwachten en dit keer ook geen drieluik. Maar hij weet toch wel weer een kunstachtige sfeer neer te zetten en ook weer een stad als hoofdzaak te maken bij het verhaal. De stad is Barcelona en als je aan Barcelona denkt denk je aan: Zon, schaars geklede dames, vrolijkheid, weg met palmbomen enz enz. Maar helaas, in Biutiful laat Innaritu een hele andere kant van het leven in Barcelona zien.

Want uitgekotst worden door de maatschappij kan overal, of je nou in Dubai woont of in Nairobi of in Europa. Dat is Uxbal, machtig gespeeld door "Chigurh" Javier Bardem, die werkeloos is, en een gezin van 2 kinderen moet onderhouden en ook steeds in de verdediging moet komen tegen zijn neurotische vrouw. De armoe en de triestheid straalt er al meteen vanaf en Uxbal ziet ook geen andere mogenlijkheid om aan geld te komen door Illegale verblijvende Afrikanen werk te geven wat voor hun heel riskant is en te werken voor een Chinese naaiattelier die doet in mensensmokkel. En natuurlijk voor corrupte politieagenten. En dit is totaal geen misdaadfilm maar gewoon hoe het echte leven is. Maar Uxbal lijkt wel niks anders te kunnen. Op het moment dat hij te horen krijgt dat hij kanker heeft lijkt dat ook aan de ene kant een verlossing voor hem om in zijn laatste dagen van zijn leven dingen terug te draaien en proberen recht te zetten. Maar vrolijker word je der niet van. Je zou gewoon ook echt haast medelijden met Uxbal krijgen. Je ziet het, eenmaal in een raar wereldje en je komt er nooit meer van je hele leven meer uit. En wat ook heel schrijnend was was natuurlijk Hoe hij dan gewoon doorgaat de kinderen op te voeden, helpen tekenen, vrolijk zijn als een boer met kiespijn, maar ondertussen weten de kinderen nog van niks. Wat ik ook echt een uitklapper vond was die disco-scene, waarin hij door het gebruik van Coke en drank even de zorgen lijkt te zijn vergeten, maar dan ook bovenal, door de drank, dat hij ineen keer alles eruit floept. Wat hij dus daarvoor niet deed. In de disco lijken de zorgen dan even van de kaart. Maar toch voel je dat als kijker absoluut niet.

En dan nog die verkeerde kachel die Uxbal besteld heeft voor die loods waar die Chinezen in verbleven een mokerslag! En dat nog even in je laatste levensjaren.

Ook die scenes in de hemel(?) met al die sneeuw waar hij zijn dode vader ontmoet is hartverscheurend.

Maargoed, Biutiful is zeker geen film om vrolijk van te worden. Het deprimerende straalt er gewoon van af en het is gewoon de harde waarheid van de straat. Innaritu heeft het weer bewezen. Wat een film!

5,0*

Weer een broertje van Public Enemy, A Bittersweet Life en Mr Socrates. Ook hier in Dirty Carnaval word me der toch weer in geschopt, geslagen, gestoken en geknuppeld.... Precies wat we gewend zijn van de Koreanen.

Vond ook vooral die hoofdrolspeler erg leuk acteren als een losgeslagen hond, zoals de meeste hoofdfiguranten zijn in Koreaanse Misdaadfilms. Dirty Carnaval heeft inderdaad ook wel wat weg van Scarface. De gevechten zagen der weer erg goed uit (vooral die enorme groepsgevechten met knuppels enz) Natuurlijk mag de botte humor en sarcasme ook niet ontbreken. Het einde was ook erg leuk. Ook die opname scenes van die misdaadfilm die de hoofdrol speler wou maken.

Voor de rest weer een zeer geslaagde harde Ko-film. Zeker wel een aanrader voor de fans van de films die ik hierboven heb genoemd.

4,0*

Best wel een geinig tussendoortje uit Frankrijk met een hele hoop verwijzingen naar Senegal (waar de film zich ook grotendeels in plaats vind) De ouderwetse stijl is hier regelmatig in terug te vinden. Alleen wil het soms nog wel iewat dunnetjes zijn. De actiescenes zijn goed, maar het verhaallijn wankelt behoorlijk en grotendeels zijn de hoofdrolspelers (Die Black en dat vrouwtje) aan het rennen voor boze meneren met grote geweren. Die bad-guy zag er trouwens wel afzichtelijk uit zeg. Je zou nog liever Aids hebben dan zo'n ziekte. Het laatste kwartier is wel heel vaag.

Prima niemendalletje.

3,0*

Heel goed.

Snauwende Franse (al dan niet Waalse) hiphop... Rauwe beelden van Molenbeek en jongeren die er flink doorheen zitten... Dat is het visitekaartje die Black al weggeeft. En het blijft niet bij een braaf en onmogelijk liefdesverhaal.

De film focust zorgvuldig over twee bendes in het uitzichtloze Brusselse molenbeek. De Black Broncks, bestaand uit Afrikaanse immigranten en de 1080's... bestaand uit Arabische jongeren. Twee bendes die elkaars bloed kunnen drinken. Je staat er ook van versteld hoe jongeren van rond de 15, 16 jaar zich hier al in een wereld bevinden die alles behalve zuiver is... En dat is zacht uitgedrukt... Zeker als we naar Black Bronx kijken... Ook de uitzichtloosheid van de 1080's is haast aan te voelen. Het wordt gevaarlijker wanneer Mavela van Black Bronx, oog in oog komt met Marwan uit de 1080's.

De film weet hierbij dan weer een erg mooi, sensueel maar ook een onmogelijke liefdesverhaal neer te pennen. De scene's tussen Mavela en Marwan zorgen voor mooie coming of age-achtige momenten, terwijl je ondertussen de dreiging van zowel de justitie als de meedogenloze Black Bronx leden je in je nek voelt hijgen. En inderdaad.... Wat er moet gebeuren, dat gebeurd nou eenmaal in deze kille wereld. Dat is de realiteit. Het is als een dag met zware regenbuien, terwijl zo af en toe de zon probeert door te breken.

Ja, deze film heeft me toch wel bij de strot gegrepen. Je wordt hier als kijker met de neus op de feiten gedrukt en goed gewaarschuwd voor dit soort milieus. Zelfs brute groepsverkrachtingen blijven niet uit... En dan al helemaal die scene tussen Marwan en Mavela in de tunnel... De bekentenis greep me naar mijn strot. Black is toch wel een van de uitzonderingen die echt focust op de omstandigheden, naast het cruciale verhaal. Het einde... Ja, bitter... maar toch...

Een film die ze van mij gerust wel op scholen mogen laten zien in de Nederlandse achterbuurten.

4,5*

Fijne Australische versie van What's eating Gilbert Grape.

Overduidelijk speelt de film zich ook begin jaren 90 af, of ik moet me vergissen. We volgen een gezin; een militaire vader en een werkloze zwangere moeder hebben hun handen vol aan hun twee zoons; Thomas, die flink aan het puberen is en met zijn identiteit op zoek is... en de gehandicapte broer Charlie. In het dagelijks leven lijkt Thomas zijn imago geregeld schoon te moeten houden omdat hij toevallig zo'n broer heeft. Deze broer is een ongeleid projectiel die niet kan praten maar slechts geluiden maakt, zich gedraagt als een klein kind, geen kennis in autoriteiten en ethiek kent en wellicht ook geen besef of geweten. Gaandeweg komen we erachter dat zoiets Charlie ook niet is komen aanwaaien. En dan raakt Thomas verliefd op Jackie, het meisje die hij tijdens de zwemlessen treft.

Er volgt hier een mooie driehoeksverhouding. Je irriteert je mateloos aan die Charlie; maar anderzijds zie je ook dat er deuren geopend moeten worden om hem toch nog een beetje senang te laten worden. De bijdrage van Jackie lijkt daarin goed te werken. Terwijl Charlie veelal met zichzelf bezig is, zien Thomas en Jackie de kans om de liefde te verklaren. Dan gebeurt er tijdens een etentje iets wat de banden flink overhoop doen gooien.

En hierbij lijkt The Black Balloon een fraaie zomerse Australische coming of age-film te worden. Zoals ik het ook wil zien. Het acteerwerk is goed; de stressvolle gezinssituaties, het egoïsme onder de ouders, de complexe broer-verhoudingen tussen Charlie en Thomas... en de liefde met Jackie als kers op de taart. Mooie zomerse beelden... en natuurlijk de pestkoppen die ook wel eens op de hoek komen kijken. Vrij standaard maar het maakt er toch een aangenaam filmpje van om naar te kijken. Deze onderwerpen zijn ook wel eens verfrissend op zijn tijd.

4,0*

Helemaal niet zo slecht als ik had verwacht.

Carice komt na Hollywood weer terug naar Nederland, (of Zuid Afrika?) om Black Butterflies te maken. Weer een biotopic van iemand die ik pas leerde kennen na het zien van de film. Achja, zo gaat het meestal.

Maar de verwachtingen waren toch wel beter. Het is best een interessante film die een beetje meerdere achtergronden heeft. Het belangrijkste is natuurlijk de apartheid, die toen al volop in Zuid Afrika aan de gang was. Met zo'n onmogelijk liefdesverhaal met die fotograaf en de hatelijke relatie tussen Ingrid en zijn tiranische, racistische vader (weer ijzersterk neergezet door Rutger Hauer) En ook best naar om te zien hoe Ingrid met het moment steeds afbrokkelt en manisch depressief lijkt door alle omstandigheden. Waar natuurlijk de vader de grootste oorzaak van is. Het einde is ook even slikken.

Verder een goede film. Apartheidfilm met een Shakespeare jasje.

3,5*

Oei oei weer te snel een stem gegeven zonder er bij na te denken.

Eigenlijk was dit niet echt een al te beste seagal. Alles wordt grauw in beeld gebracht, sommige dingen lopen erg door elkaar en echt veel shoot-outs waren er niet en al helemaal geen gevechten, ja 1 korte van wel 3 seconden.

En ja. Als die Amsterdam-scene nou gewoon in Nederland was opgenomen en die scene nog wat langer duurde had ik hem nog wel een half sterretje meer gegeven.

Oh ja en wat er nou op dat bestelbus stond in die Amsterdam scene: Koeriers Nederland, Leveren in diensten .

2,0 voor nu. Ik hoor al dat Seagal de goede kant opgaat met Mercenary For Justice en Shadow Man, afwachten dus

Was best wel een vermakelijk middeleeuwsfilmpje die je als Nederlander wel opmerkt aan de rollen van Carice van Houten en Tygo Gernand. Carice was opzich nog best wel goed als vervloekster en Gernand was maar weinig op te merken. Sean Bean was wel aardig. En een hele hoogvlieger is Black Death ook weer niet want soms komt het wat houterig over en de grauwe settings waren ook niet al te uitnodigend. De bloederige gevechten kwamen soms wel weer goed uit de verf maar dat was het ook zo'n beetje.

3,0*

Lang geleden gezien.

Maar ik vond hem wel redelijk goed, ik hou wel van dit soort roadmovies. Sommige achtervolgingen waren best spannend.

3,0*

Na 5 jaar weer herzien en ik verhoog hem naar 4,0*

Omdat je als je wat ouder bent de film ook meer begrijpt en de film voert je ook meer mee. De slagveldscenes die zowat een anderhalf uur duren zijn verbluffend. Het zal wel als suspence bedoeld worden maar toch laat het toch wel iets zien. Het zal natuurlijk veel minder zijn geweest als het ging om Amerikanen die gewoon alle Somaliers zonder pardon afknallen en geen meedogen tonen (wat ik dus eerst dacht) Hier zijn ze juist de Somalische burgers aan het helpen te strijden tegen de landverraders. Gewoon weer prachtig werk van Scott.

God man wat een schijtfilm net een fox kids programma. Het had echt niks met de eerste deel te maken. Ze hadden dit goddomme powerrangers kunnen noemen.

0,5 is teveel voor deze klotefilm

Wel een vermakelijke film. Gewoon om eens leeg te lopen.

2,5*

Stop eens met pijpen joh! Er komt alleen maar gelul uit je mond.

Het gaat eindelijk eens de goede kant op met de Hollywood van de lage landen, de afgelopen 10 jaar is er maar weinig vaart in gekomen. Nederland kon in iedergeval nog wel vaak goede drama films maken en komedie's maar met misdaad en actie werd maar erg weinig gedaan. En op een een of andere manier werkt het bij mij niet lekker als het misdaad/actie gecombineerd met komedie is. (Zie Vet Hard) Het is dan vaak te lomp en voelt alleen nog maar aan als een flauwe onderbroeken-komedie en preuts geweld. Bij Black-Out word er even een flinke draai aan gegeven en werkt die combinatie hier toch wel even heel goed.

Ik zie trouwens al veel verwijzingen naar Ritchie, Tarantino, Crank, de Coen Brothers etc etc, maar ik moest naast al die vergelijkenissen ook sterk denken aan een Nederlandse Running Scared, want daar lijkt Black Out hier en daar ook zijn mosterd te hebben uitgehaald.

Maargoed, waar moet ik beginnen: Zoals gezegd ben ik gewoon heel erg verrast door deze film van eigen bodem. Zoiets is hier ook nooit eerder gemaakt. Om te beginnen vind ik het verhaaltje al erg goed werken en ook de manier hoe Jos (schitterend gespeeld door Thierry) steeds meer in de shit komt door wat hij gedaan heeft maar er door een Black-Out niks meer van weet. Het duurt ook niet lang na de intro en we krijgen gewoon een fikse adrenaline-film voorgeschoteld met een hoop typische beuk en knalpartijen en een hele hoop geweldige onliners. Bijna elk acteur is gewoon geweldig. Naast Thiery was Kim van Kooten weer erg goed als zijn vrouw waarmee hij zou trouwen en vond ik Alex van Warmerdam ook echt helemaal geweldig als de cynische rechercheur die de hele zaak en maffiapraktijken waar Jos in verzeild raakt schaduwt, samen met zijn burgerlullige collega Youssef. Zijn maatje Bobbie was ook typisch, Die Willy Wartaal en Kempi zijn ook prachtig en perfect op zijn plaats, ook al hebben ze een potentiele overbodige bijrol. Kempi doet het als acteur helemaal zo slecht nog niet en hij lijkt zelfs een soort van zelfspot te hebben. Die Russische maffiabaas lijkt inderdaad ook zo uit een Hollywood film te zijn weggelopen, Robert de Hoog was hier ook lekker meedogenloos en ondertussen oogde hij als een groentje (en dat vind ik altijd zo leuk) en dan, last but don't least: OPA! Die 2 zusjes Schuurman vond ik dan wel weer wat minder op hun plaats en neigen de film weer een beetje te verlagen als een Oliehoek achtige film.

En dat maakt ervan dat we een soort Ritchie verzameling acteurs hebben met ieder zijn eigen meuk en die timmeren met zijn allen even een adrenaline-verhogende actiefilm klaar waar het lekker bot, extreem geweldadig en ook vooral lekker grappig eraan toe gaat. Alles word lekker hip en helemaal Hollywoodiaans in elkaar geflanst en gemonteerd met allerlei bijshots, herinneringsshots, flashbacks enz en het is gewoon zowat de ene geweldige onvergetelijk onliner na de andere. Ook de actiescene's/kills zijn erg mooi fraai. Wat mij betreft moet je het gewoon zien om te geloven. Ik zeg in iedergeval dat deze helemaal geslaagd is en vele knipogen heeft. Hopelijk blijft Nederland nu wel in dit niveau hangen.

4,0*

Fijne film van Scott Derrickson; alwaar ik eigenlijk alleen nog The Exorcism of Emily Rose en Sinister van heb gezien,,, en zijn kortfilm Dreamkill op VHS 85. De laatste kortfilm was ook een aanleiding geweest om deze maar eens te kijken, gezien Dreamkill en The Black Phone een link met elkaar hadden.

The Black Phone is een van de vele films (geweest) die momenteel vaak bij mij op de stapel belanden. Er zijn diverse dingen gaande; aan de ene kant ben ik erg aan het schiften. De andere kant moet mijn gemoed zijn geweest.
Maar toch ben ik wel blij dat ik deze maar even had aangeklikt op Pathé thuis. Inmiddels al voor een lagere prijs omdat het hier inmiddels al niet echt meer om een nieuwe film gaat.

The Black Phone heeft in het breed wel wat weg van Stranger Things; althans als ik de hele school/coming of age-gehalte mag bespreken. Want dit is zeker een visitekaartje van de film. We bevinden ons in Denver in de herfst van 1978. De vintage-sfeer is hierin verzorgd neergezet onder een waterig herfstzonnetje en de karakters zijn in beginsel al meeslepend. Centraal staat de schuchtere Finney Blake. Hij lijkt het buitenbeentje te zijn dus trekt hij voornamelijk op met zijn stoere anarchistische zusje Gwen. Natuurlijk is Finney interessant voor een groepje rotjongens (Natuurlijk zijn deze weer met zijn drieën, zoals rotjongens vaak wel een paar van drie vormen in een film), maar heeft hij ook wel een positieve indruk weten te maken bij een plaatselijke honkbalvereniging waar hij op zit. Thuis is de situatie behoorlijk grimmig met zijn verbitterde, alcoholistische vader diens vrouw/moeder van Finney en Gwen is opgenomen in een inrichting en vervolgens zelfmoord heeft gepleegd.
Nu lijkt Gwen dezelfde trekjes van moeders te hebben en is dit meteen de reden waarom zusterlief ook interessant is voor de lokale politie.

Al snel krijgen we ook te maken met The Grabber. Zeer overtuigend vertolkt door Ethan Hawke. Een voor één lijken er kinderen vermist te raken en wordt het dus echt menens als de eerste naasten van Finnley beginnen te verdwijnen. Waarom Gwen zo interessant is? Ze lijkt elke nacht te dromen over de ontvoerder en de daden; deze komen ook daadwerkelijk uit. En op een dag is Finnley aan de beurt.

De scenes in de kelder met Finnley zijn, ondanks vele schoonheidsfoutjes, vrij sterk en het idee rondom de telefoon waarin hij met de vorige slachtoffers communiceert is helemaal nog niet zo slecht gevonden.
Natuurlijk snap ik de teleurstellingen van de fans; de film wil niet bepaald eng worden, maar blijft in mijn optiek behoorlijk interessant door het sterke acteerwerk, de ontsnappingsplannen en strategieën, de communicaties (zeker wanneer Finnley aan de praat raakt met zijn vriend/beschermer Robin en de wanhoop in de omgeving. Maar ook zeker de kracht die de eerst nog zo gevoelige Finnley lijkt op te bouwen in de hoop om The Grabber te kunnen trotseren.

Van begin tot eind heb ik geboeid zitten kijken. Zoals gezegd; je moet deze niet kijken voor de jumpscares en om het griezelen, maar wel voor de spanning en het zogenaamde kat en muisspelletje. Maar ook voor de sfeer en het krachtige acteerwerk. Ondanks Finnley een bijzonder karakter vormt, stelen Gwen en Robin hierin regelmatig de show.

En ja het einde... Viel voor mij helemaal niet zo verkeerd. Zeker nadat ik onlangs getuige mocht zijn van een zeer pijnlijk einde van de serie Squid Game. Laat de kracht maar weer eens voor de verandering spreken, om het vervolgens af te doen met een overwinnelijkheid in broeder en zusterliefde... en uiteindelijk de totaal andere karakter waarmee je op school terugkeert. Bij deze ben ik helemaal klaar voor deel 2.

Dat moet genoeg zeggen.

4,0*

Heb de film vier jaar geleden eens gezien en ik vond hem toen al goed. Laatst had ik hem nog op dvd gekocht en weer herzien, en hij bleef goed. Gewoon een zeer vermakelijk politiefilmpje. Echt een verhaal zit er niet in (en dat voor een film van Ridley Scott) maar toch zeker de moeite waard om te kijken. De achtergronden van Osaka zijn sfeervol en mooi en ogen een beetje futuristisch. Michael Douglas speelt ook erg goed. Wel jammer dat Charlie zo snel werd vermoord Maargoed, daarvoor kwam Mas in de plaats die er ook iets moois van wist te maken. De film eindigt met een mooie actiescene, waarbij de auto's door een paar kogels al overdreven de lucht in vlogen.

Wati s trouwens dat stomme fluitje wat je soms wel eens door de film te horen krijgt? (bij die scene op straat voordat ze een bar ingaan om een moord uit te zoeken enz)

Is dat nou een stoplicht of een politieauto?

Voor de rest een zeer vermakelijke film

4,0*

Heerlijke onzinfilm en nu krijgen we ook de Nieuw Zeelandse humor onder ogen. Ditmaal geen zombies, weerwolven of buitenaardse wezens, nee dit keer zijn het schapen.

En die schapen hebben na een mislukte experiment erg veel trek in mensenvlees en dat komt de schapenfobiesche Henry allemaal op zijn dak en word het tijd om zijn angst voor schapen te overwinnen en gaat samen met Experience en de geweldige Tucker de strijd aan. En het worden der steeds meer en meer en meer. Het bloed en gore gehalte zit er ook lekker stevig in en er is ook zeker genoeg plaats voor droge humor. Naderhand krijgen we Henry´s moeder. Wat kon je toch lachen met dat mens zeg. En dat scheet actie was al helemaal hillarisch.

Hele fijne schapensplatterfilm. Leuk geacteerd ook.

3,5*

Weer een erg bijzondere film van Aronofsky. In het begin lijkt het wel een beetje aan de saaie kant maar dat word wel al snel van de baan geveegd. Nathalie Portman is ook alweer geweldig als nogal eigenwijze maar onzekere balletdanser Nina. Ook Vincent Cassel was weer een kei als perfectionistische dansleraar. Black Swan is een soort van mentale thriller dat er doelt op het perfectie en de gevolgen ervan. Nina blijft rotzooien met haarzelf om de beste danser te worden en word daarmee ook onder druk gezet en gemanipuleerd door Leroy. Wat haar ook mentaal naar de afgrond drijft en dat word in de film ook eerst erg subtiel en nogal pijnlijk vertoond en het laatste halfuur begint de film een beetje tegen het horror gehalte te leunen, wanneer de hallucinaties van Nina alleen maar erger worden. De sfeer wil ook nog wel eens erg donker zijn en grijpt je mee. Ook de hele commotie en verhaal rond Nina en haar concurrent Lily is erg aangrijpend.

Hier schetst Aranofsky dus weer een film neer met de ingredienten die we alleen van hem kennen. Hij wil ook opvallend vaak de mentale en geestelijke raakvlakken op een pijnlijke manier weergeven. Wat dat betreft is dat hem met deze film ook gelukt.

Aanrader voor (niet) perfectionisten!

4,0*

Mijn 500ste stem.

Toch wel een zeer boeiende film. Over de oorzaken en gevolgen van een black out. Met veel drama ertussen door en geile wijven. Dennis Hopper acteert weer goed als pornoregiseur en Matthew Modine speelde ook goed. Eigenlijk is deze film wel erg snel afgelopen, althans zo voelt dat. Maar voor de rest blijft het je boeien.

3,5*

Best nog wel vermakelijk

goeie beginscene en ook een best einde in moskou

3,5

Een goede film, ik hou wel van post acopalyptische films.
Harrison Ford en (onze eigen) Rutger hauer maakte er echt iets goeds van. De decors waren ook goud waard met die Neon-verlichte straten. Maar wat ik nou zo jamer vond is dat we sommige decors gewoon 3 of 4 keer te zien krijgen en dat het grotendeels in een kamer of een gebouw afspeelt zodat we maar weinig van de post acopalytische LA te zien krijgen. Maargoed...daar ga ik niet verder over zeuren.

Het verhaal was ook erg goed en er zaten ook leuke momenten in. Dat einde bv dat Rutger Hauer op Harrison jaagt op de daken en als Harrison bijna van een flat afvalt, red Rutger hem.

Aanraderdje. Ik zoek nog meer van dit soort films om te zien, ik ken Imposter al en Johnny Mnemonic, Judge dredd, Yesterday en Natural City. Kan iemand me nog meer van dit soort films aanraden??

4,0*