Opinions

Misschien is het geen goed idee om films uit je jeugd te herbekijken. Ik heb de indruk dat de films van Bud & Terence niet zo best verouderen. Het komt oubollig en goedkoop over. Toch heb ik af en toe ook nog wel eens kunnen lachen. Hun dubbelrol als de rijke Brazilianen was best vermakelijk. Een kwartier korter was beter geweest voor het kijkplezier. Een euvel waar wel meer van hun films aan leiden.

Naar verluidt is dit de favoriete film van Fulci zelf. Je kan hem moeilijk ongelijk geven. Goed camerawerk, goed script, en geëngageerde acteerprestaties. Op visueel vlak heb ik mooie dingen gezien … bevat ook veel symboliek. De openingsscene is prachtig en spreekt boekdelen. De prostituées die arriveren in een afgelegen Italiaanse locatie dankzij de snelweg over de toen hypermoderne betonnen brug … de jongens die onschuldig lijken op het eerste zicht maar dan meteen het tegendeel bewijzen … niet veel is wat het lijkt in deze film. En daardoor blijft het interessant. Op het moment dat je denkt te weten hoe de vork in de steel zit, komt er wel weer een twist.

De film wordt gerekend tot de giallo’s al vind ik het meer detective dan thriller. Weliswaar bevat het een brute scene waarin één van de personages expliciet en bloederig in mekaar geslagen wordt. Ook dat verwacht je ergens van een Fulci. De muziek is van Ritz Ortolani en geeft een bizarre grandeur, wat je zo vaak hebt bij dit genre.

Thema’s als het seksueel verleiden van kinderen … zeer gewaagd dit. Ook vandaag nog en dat moet het toen zeker ook geweest zijn.

Herziening. Blijft een zeer onderhoudende film met een mix van suspense, actie, romantiek en humor. Het wordt ook omschreven als een thriller maar de thrillers van toen zijn natuurlijk niet te vergelijken met die van vandaag. Deze is alvast met een dikke knipoog en voor alle leeftijden (er bestonden geen aparte doelpublieken in de filmindustrie en ook moest het allemaal nog voldoen aan de Hays code). Dit is zeker een film die je om de zoveel tijd opnieuw kan bekijken. Wordt ook gezien als een voorloper van James Bond (onder meer met de memorabele vliegtuigscene), toch wel straf hoeveel genres Hitchcock beoefend heeft in zijn lange carrière, en met welk niveau. Cijfer blijft behouden.

hitchcock challenge # 37

Een echte spionagefilm verstrengeld met een liefdesdriehoek. Ik lees dat dit één van Hitchcock’s weinige forties films is met een absolute sterrencast maar het talent wordt hier in elk geval niet verspild. Zowel Ingrid Bergman, Cary Grant als Claude Rains spelen de sterren van de hemel. Claude Rains in een rol die hij wel vaker op zich neemt - als wat oudere heer die het aanlegt met fris groen blaadje. Opmerkelijk feit: Leopoldine Konstantin speelt de moeder van Claude maar is in werkelijkheid slechts drie jaar ouder dan hem, en dat is er in feite ook wel aan te zien. Het is zelfs een beetje aandoenlijk om Claude Rains onder de sloef te zien liggen bij zijn mams, daarmee gevolg gevend aan het geliefde moedercomplex van Hitchcock. Het scenario is meesterlijk geschreven door Ben Hecht - wat hij in dienst van anderen schreef is van een veel hoger niveau dan wat hij schreef voor zijn eigen films - dat met de kwaliteiten van Hitchcock tot een maximaal effect wordt gebracht. De film wordt gesierd door mooi noir schaduwwerk en enkele opmerkelijke shots/scenes zoals aangegeven door andere users. De relatie tussen Cary en Ingrid heeft me wel iets zeer immatuur maar dat gevoel heb ik bij heel wat liefdesrelaties in Hollywoodfilms uit die tijd.

Met deze film heb ik me in stijgende mate geamuseerd en dat verdient dan ook een navenante score.

Een mix van gothic en giallo met een veelbelovende titel. In zijn tijd was het blijkbaar een legendarisch filmpje met enkele pikantere scenes maar natuurlijk zijn we zoveel jaren later zoveel meer gewend. Het neemt allemaal nogal zijn tijd en echt spannend wordt het nooit. Toch heb ik genoten van het gothic sfeertje en de enkele twists. En natuurlijk kent de film zijn meer cheesy momenten om het helemaal af te maken.

De score van Bruno Nicolai is 100 % wat je van een giallo score mag verwachten: experimentele momenten afgewisseld met een zachte vrouwelijke vocal. Zoals ook Morricone, Cipriani en anderen het deden.

Slow cinema met veel klasse. Prachtig hoe Antonioni met zijn kunst op een organische manier een sfeer van vervreemding en onbehagen weet te creëren zonder dat het er allemaal dik op moet liggen. De kijker heeft het recht om het al of niet onder de huid te laten kruipen. Oppervlakkig gezien is het een plot van niets maar daar draait het niet om. Het gaat om de diepere psychologie van de personages, hun onderlinge relaties en hoe ze in het leven staan. Het gaat om een existentiële kijk op het leven van les riches en binnen mijn eigen kijkervaring deed het me dan denken aan La Dolce Vita die ik een tijd geleden gezien heb. La Notte is blijkbaar het tweede deel van een existentialistische trilogie en het nodigt in elk geval uit, ondanks het thema van onbehagen. De film verleidt namelijk - paradoxaal genoeg - via de visuele stijl, de prachtige b&w fotografie, de fancy zij het lege karakters die het scherm bevolken, de jazzy soundtrack.

Indrukwekkend werkje. We volgen Jean-Luc Godard bij de realisatie van zijn eerste en meteen revolutionaire feature movie. En krijgen en passant een snapshot van de hele nouvelle vague. Heel wat namen passeren de revue, sommige kende ik, sommige niet. De acteurs die de rol van Belmondo, Seberg, Godard en Truffaut spelen, zijn geweldig. Ze lijken er fysiek op en brengen ook de spirit goed over.

De film in zijn geheel brengt de spirit van Godard goed over. Na het bekijken van deze film begrijp je al wat meer hoe A Bout de Souffle tot stand gekomen is. Het is dan wel ironisch dat de manier waarop deze hommage wordt gefilmd allesbehalve een hommage is aan de stijl van Godard. Het is allemaal erg smooth gebracht waardoor je als kijker wél helemaal in het verhaal zit. Zin gekregen om A Bout de Souffle nog een keer te bekijken.

Enkele weken geleden was ik in Liverpool en heb ik een aantal Beatles locaties bezocht, waaronder Mendips, het huis waar John Lennon zijn jeugd heeft doorgebracht. Daar heb ik een rondleiding gekregen met een gids van de National Trust. Dat was een zeer coole ervaring mag ik wel zeggen. Vandaar dat ik zin kreeg om wat biopics over John Lennon te bekijken. Deze Nowhere Boy is zeer goed. Ok het bevat enkele vrijheden - zoals dat meestal gaat in biopics - maar het schetst toch wel een goed beeld over zijn leven (zoals ik het ken uit boeken) en is een fantastisch tijdsbeeld van Liverpool eind jaren ‘50. Zowat de helft van de scenes is dan ook nog gefilmd op locatie in Mendips, very nice.

De aanstormende Beatles vormen daarbij een background van het verhaal dat zich focust op de (opvoedende) vrouwen in het leven van John Lennon. Mooi gedaan.

Wonderlijk filmpje uit de riolen van de Italiaanse cinema. Veel plot valt er niet te rapen maar draait het ook helemaal niet om. Net zoals in latere Lucio Fulci heeft het script de logica van een nachtmerrie. Het narratief is een opeenvolging van anekdotische gebeurtenissen waarbij naderhand dan toch één en ander duidelijker dreigt te worden voor de hoofdrollen Rita Calderoni en Stelio Candelli.

De originele film is gecut in opdracht van de Italiaanse censuurcommissie - onder meer hadden ze commentaar op de lesbische scenes en moest dat ingeperkt worden. De versie die ik heb gezien, is echter een latere cut waarbij ze nog enkele pornografische scenes hebben ingevoegd bovenop de brave erotiek van de originele movie. Het is duidelijk dat ze niet passen in de sfeer van de film met een verschillend gebruik van kleuren en uiteraard de inzet van body doubles. Het haalt vaart uit de film en geeft onnodige afleiding - maar zo ging dat in die tijd om de winsten te maximaliseren bij de release van dergelijke films.

Wat ik sterk vind aan de originele film - zonder pornografische inserts - is de gothic setting, gebruik van de camera op een creatieve manier en vooral ook de experimentele muziekscore van Alberto Baldan Bembo. De acteerprestaties zijn helemaal niet slecht. En met Rita Calderoni hebben we een actrice waar de camera verliefd op is. De scene met de reuzespin is natuurlijk camp en hilarisch, en draagt alleen maar bij aan de nachtmerrie en het kijkplezier.

Mijn score geldt voor de film zonder porno inserts.

Slasher + swinging sixties = swinging slasher. De stijlvolle opening is meteen het beste van de hele film. Nadien wordt dit spijtig genoeg zelfs niet meer geëvenaard. Voor een slasher is de sfeer wat al te luchtig en de uitgestraalde levensvreugde al te groot. De muziekscore draagt daar zeker toe bij; heeft wel wat weg van Peter Gunn bij momenten. Pluspunt is zeker de mooie setting en het gegeven van het meisjesinternaat. Typisch een setting voor een Bava of Argento giallo zou je denken. Het is dan ook een film die normaal gemaakt zou worden door Mario Bava ware het niet dat een ruzie met de productie hier een stokje voor stak. Hoewel een aantal elementen toch aanwezig zijn om er iets sterk van te maken, blijft het toch maar halfslachtig en wat al te braaf. Ook voor zo’n vroege giallo kunnen we best kritisch zijn. De standaard voor dit soort films ligt dan ook erg hoog met wat Mario Bava voordien reeds gedaan had met Blood and Black Lace. Al heb ik me er uiteindelijk nog wel mee geamuseerd.

Jean Renoir en Georges Simenon zijn klinkende namen waardoor je als kijker iets bijzonders verwacht. Ik vond het echter een warrig geheel en niet bepaald spannend te noemen. Ter verschoning kan gesteld worden dat het gaat om een vroege soundfilm. Zelfs sommige van Hitchcocks films in de jaren ‘30 leden m.i. aan kinderziektes wat betreft editing en integratie van sound, in een genre waar timing optimaal moet zijn voor maximaal effect.
Pluspunt vind ik wel de geheimzinnige sfeerschepping in het hol van Pluto, nabij een kruispunt waar de omwonenden deel blijken uit te maken van hetzelfde criminele netwerk. Opvallend dat Pierre Renoir als commissaris Maigret zijn morele pijlen vooral richt op de ‘slechte vrouw’/femme fatale Winna Winfred, en de rest op dat vlak ongemoeid laat.Omwille van haar dubbelzinnigheid is zij voor mij ook het meest interessante karakter dat bovendien gecombineerd wordt met een verleidelijk uiterlijk.

Samengevat. Een ietwat houterige film, met mysterieuze sfeerschepping, die gelukkig niet te lang duurt.

Herziening omdat ik nu eenmaal bezig ben alle Hitchcocks te (her)zien.

De eerste keer beviel hij me maar matig. Deze keer heel wat beter. Het eerste deel van deze korte feature is een soort mystery in an old dark house. Het doet denken aan de Universal movies van de jaren ‘30 en aan de originals van het Duitse expressionisme (waar Hitchcock ook nog het vak geleerd had). Lage cameraposities waardoor de trappartijen uitvergroot worden. Schaduwen. Expressieve close-ups in de montage. Bij de opening lijkt het wel een silent movie. Een volle 5 m wordt er geen woord gesproken door de personages. Hitchcock had op dat moment ook al een carrière achter de rug in de silents.

In elk geval kent de film een sfeervolle start en die blijft aanhouden met het vreemde volk dat binnenvalt en waarbij er gegoocheld wordt met identiteiten (toch ook typisch voor Hitchcock). De plot blijkt te draaien om een partij gestolen juwelen en de actie verplaatst zich naar een spectaculaire trein- en busrace. Ik lees in het boek Hitchcock British Films van Maurice Yacowar dat Hitchcock het er allemaal dik oplegt. De verwikkelingen en dialogen vormen inderdaad bijna een parodie op het misdaadgenre, tongue in cheek zo je wil. Daar kan ik me wel in vinden. Niettemin vind ik de suspense wél tastbaar en straalt de film een grote charme uit waarvoor ik bij mijn eerste watch ongevoelig was gebleven. Als ik hem ooit terug bekijk dan zou ik toch wel een geremasterde versie willen zien ipv de afgetakelde print op mijn dvd. Very charming movie! Hier voeg ik een volle ster toe.

hitchcock challenge # 44

Deze stond al heel lang op mijn radar omdat ik de prachtige muziek van Morricone erbij al lang geleden heb leren kennen. Nu dan eindelijk gezien. De film gaf mij een warm gevoel. Een mooie waarschijnlijk geromantiseerde weergave van wat cinema midden 20e eeuw betekende in een afgelegen Siciliaans dorpje. Het was de verzamelplaats van het dorp met armen op het gelijkvloers en de rijke klasse zat op de bovenverdieping. De pastoor die via previews de films censureert - blijkbaar was dat effectief de praktijk in die tijd. Cinema Paradiso geeft de dualiteit weer van de geïdealiseerde filmwereld waarin het publiek even aan de werkelijkheid kan ontsnappen en dan is er nog de rauwe werkelijkheid zelf. De harde jeugd van Toto met een vader die nooit meer zal thuiskomen, zijn mentor Alfredo die zijn gezondheid verliest terwijl hij zijn beroep van filmoperator uitoefent, de onbereikbare liefde van Toto …
Dit alles wordt met veel liefde in beeld gebracht en verteld. Je krijgt sympathie voor élk personage in de film.

Het is dus een goeie film al vind ik wel dat hij héél véél gelauwerd is wanneer ik de erelijst overloop. Misschien komt dat omdat de jury’s niet konden weerstaan aan het thema dat bulkt van filmgeschiedenis op en naast het scherm. Voor mij is het zeker geen ‘absoluut meesterwerk’ want daarvoor ontbreekt het aan iets extra. Maar wel is het voor mij een geslaagde, warme, nostalgische film.