Nude... Si Muore (1968)

Slasher + swinging sixties = swinging slasher. De stijlvolle opening is meteen het beste van de hele film. Nadien wordt dit spijtig genoeg zelfs niet meer geëvenaard. Voor een slasher is de sfeer wat al te luchtig en de uitgestraalde levensvreugde al te groot. De muziekscore draagt daar zeker toe bij; heeft wel wat weg van Peter Gunn bij momenten. Pluspunt is zeker de mooie setting en het gegeven van het meisjesinternaat. Typisch een setting voor een Bava of Argento giallo zou je denken. Het is dan ook een film die normaal gemaakt zou worden door Mario Bava ware het niet dat een ruzie met de productie hier een stokje voor stak. Hoewel een aantal elementen toch aanwezig zijn om er iets sterk van te maken, blijft het toch maar halfslachtig en wat al te braaf. Ook voor zo’n vroege giallo kunnen we best kritisch zijn. De standaard voor dit soort films ligt dan ook erg hoog met wat Mario Bava voordien reeds gedaan had met Blood and Black Lace. Al heb ik me er uiteindelijk nog wel mee geamuseerd.

Regisseur Antonio Margheriti heeft blijkbaar weinig interesse in spanningsopbouw. De meeste scènes vinden bij daglicht plaats en worden begeleid door veel te vrolijke muziek. De man heeft weinig gevoel voor sfeer. De personages interesseren hem meer. Hij spendeert in ieder geval veel tijd aan het doen en laten van een ieder. Van echte diepgaande interesse is geen sprake. Margheriti houdt niet van gelaagdheid. De personages zijn en blijven de oppervlakkigheid zelve. Desondanks zijn sommigen van hen door het vertonen van obsessief of afwijkend gedrag niet per se oninteressant. Nude…Si Muore is een Italiaanse whodunnit/slasher. De moordscènes zijn niet heel expliciet of spectaculair. Niet spannend. Het whodunnit gedeelte begint pas laat in de film. Een verkrampt ogende inspecteur komt in dat deel de moorden onderzoeken. Het zal niet de bedoeling zijn geweest van Margheriti, maar ik moest bij de inspecteur af en toe aan Leslie Nielsen denken en dat doet een serieuze observatie van het moordonderzoek natuurlijk geen goed. De komst van de inspecteur levert evenmin een bijdrage aan de totstandkoming van een spanningsboog maar leidt tenminste af van de saaiheid die zich op het beeldscherm afspeelt. Het is nog even leuk om te zien wie de moordenaar is en dan is het mooi geweest. Veelzeggend is dat ik tijdens het intikken van dit bericht een kleine week na de kijkbeurt al niet meer weet wie de moordenaar ook al weer was.