Opinions

Nog niet veel Koreaanse films gezien maar deze is wel heel goed alvast. Sterk begin, goeie uitwerking en afwikkeling. Een film met heel wat memorabele scenes ook. Het is geen zuivere slasher maar een mix van misdaad en slasher, voor elk wat wils en in een geslaagde balans gedurende het verloop. Ik had hier ook heel sterke Cape Fear vibes bij. Ik kan me niet voorstellen dat de schurk van dienst zich niet ergens geïnspireerd heeft op de psycho gespeeld door Robert de Niro. Heel geslaagd in elk geval. Het is de crazy persoonlijkheid van de bad guy die de film nog interessanter maakt. Heb me hier erg mee vermaakt en is voor mij een topfilm op elk gebied.

Ben Hecht verwierf in zijn carrière tweemaal oscarfaam als scenarist binnen een output van tientallen succesvolle senario’s. Blijkbaar kon hij daar toch zijn ei nog niet volledig in kwijt want hij heeft ook nog een handvol films als regisseur op zijn naam staan, waaronder deze Angels Over Broadway. Intussen de derde film door hem geschreven, geregisseerd en geproduced die ik te zien krijg. Voor de regie wordt ook Lee Garmes vermeld als co-regisseur en director of photography. Het is maar de vraag in hoeverre Ben Hecht effectief als regisseur beschouwd kan worden, want het is toch wel geweten dat het aandeel van Lee Garmes, een echte veteraan, heel erg groot was. Maar goed, het bewijst wel de passie van Ben Hecht voor het medium film, en niet enkel voor het neerschrijven van prima scenario’s.

Niettemin heeft geen enkele van zijn films me tot nog toe helemaal over de streep getrokken. Ook deze Angels Over Broadway niet. Ik vind het een wat onevenwichtig geval. Om te beginnen is niet duidelijk wie nu eigenlijk de hoofdrollen zijn. Het start met de existentiële en financiële crisis van John Qualen, maar nadien komen Douglas Fairbanks Jr. en Rita Hayworth (haar debuut in een A-film) heel erg op de voorgrond te staan, hoewel de kern van het verhaal niet rond hen draait. De relatie tussen laatstgenoemden zorgt grotendeels voor de nodige pit, naast de inbreng van de aan lager wal geraakte sarcastische toneelschrijver gespeeld door Thomas Mitchell. Voor Ben Hecht was de toneelschrijver waarschijnlijk een manier om zich eens lekker te laten gaan in het citeren van klassieken en eigen ideeën omtrent het leven en theater.

De storylijn van Angels Over Broadway zwalpt de hele film lang een beetje heen en weer. Wel duidelijk is dat alle personages een existentiële en financiële crisis doormaken, de één al wat meer dan de ander. Qua sfeerschepping wordt de doemsfeer onderlijnd door de regen die met bakken uit de hemel valt, wat erg noir is.

Een groot deel van de film bestaat uit dialogen, die dikwijls tongue in cheek zijn, zoals ik Hecht heb leren kennen in zijn voorgaande film The Scoundrel, erg leuk op zich. De beste scene vond ik niettemin de pokerscene, waarin nauwelijks gepraat wordt. Ik vond het meesterlijk hoe deze scene een erg dreigende sfeer gegeven werd, enkel met behulp van blikken en lichaamshouding van de gangsters werd een geladen atmosfeer gecreëerd. En ook als cinema was dit het hoogtepunt waarin Lee Garmes eens wat meer deed dan louter dialogen registreren.

Verre van essentieel kijkvoer maar wel een niet onaardig tussendoortje dat niet te veel tijd in beslag neemt.

James Cagney en Pat O’Brien schitteren in deze gangsterfilm uit het studiotijdperk, met meer dan leuke bijrollen voor Humphrey Bogart en George Bancroft. Met name de scènes met Cagney en Bogart spatten van het scherm. Ook love interest & tough girl Ann Sheridan mag er zeker zijn.

De film opent met een prachtig craneshot van de buurt zoals die er bij lag in de jeugd van de personages van Cagney en O’Brien, waarbij de hele intro aangeeft waar de zaadjes van hun levens werden gelegd. In een volgend craneshot van diezelfde buurt belanden we in de huidige tijd (1938) waarin de film zich afspeelt. Een mooi begin en een niveau dat regisseur Michael Curtiz en cinematograaf en Sol Polito de hele film lang zullen aanhouden. Low angel camera standpunten en het betere schaduwwerk maken het een plezierige kijkbeurt. De last mile van Cagney is om te smullen, een tocht door licht en duister. Zie ook de symboliek wanneer de jongens priester Pat O’Brien volgen op de keldertrappen, het licht tegemoet.

Angels With Dirty Faces heeft een strak opgebouwd scenario en is ook een film met een boodschap. Behalve een gangstertale gaat het om een sociaal geïnspireerde studie naar de oorzaken waarom iemand kiest voor het criminele pad. De moraal wordt nogal opzichtig in het gezicht van de kijker gemept - waar de Hays Code natuurlijk voor iets tussen zit - in die mate dat de twist met Cagney op het einde me niet heel geloofwaardig overkwam. Een mineure kritiek op een verder voortreffelijk werkje. Bij de extra’s op de dvd werd aangegeven dat het om een einde gaat dat op twee manieren geïnterpreteerd kan worden. Zelf geloofde ik als kijker dat Cagney wel degelijk inging op de vraag van O’Brien.


Dankzij de meesterlijke regie van Curtiz en de dwingende aanwezigheid van James Cagney is dit voor mij één van de betere gangsterfilms van de jaren dertig.

Tweede Garbo op vrij korte tijd - opnieuw een talkie - en een tikje beter dan de vorige. Maar evenmin om naar huis over te schrijven. Vreselijk melodramatisch geval en dito geacteerd. Deze verfilming van een theaterstuk lijkt veel te hard op theater. En wat op de planken werkt, werkt in vele gevallen niet op het scherm. Greta Garbo en co blinken vooral uit in theatraal wezen. Misschien toch ook een erfenis uit het silent tijdperk waar het nu net de bedoeling was om met grote gebaren de zaken uit te drukken. Ben ik het eens met de andere users hier. In het geval van Garbo vind ik haar Zweeds accent nog bijdragen aan de gekunsteldheid ook al past het hier in haar rol.

Nee deze film heeft de tand des tijds allesbehalve goed doorstaan. Ik hoef Garbo voorlopig niet meer in een sprekende rol, de volgende zal een silent moeten zijn.

Mijn eerste kennismaking met werk van Alain Resnais. Nog iets heel anders dan de nouvelle vague die toen in zwang was maar op zijn manier absoluut experimenteel. Deze film bevindt zich voor de moderne kijker een beetje in David Lynch gebied. Het narratief is moeilijk te vatten en kan meerdere kanten uit. Illusie en realiteit lopen door mekaar.

Vooral esthetisch indrukwekkend. De prachtige locatie met het kasteel en de luxueuze interieurs zijn een genot om te zien. Er is aandacht voor mooie fotografie. De artistieke feel wordt nog verhoogd door de keuze voor b & w. Standbeelden spelen een belangrijke rol in de film als versteende toeschouwers van het geheel. En die positie wordt ook geprojecteerd op de acteurs in de film die zich echt wel statisch voortbewegen met een minimum aan expressie. Bijzonder.

Een film die je moet laten bezinken en die mij aanzet nog een keer opnieuw te kijken.

Dit bevindt zich ergens op de bodem van het grindhouse vat. Maar het is niet zodanig slecht dat het goed wordt. Nee het is amateuristisch slecht. Slechte regie - wat is dat toch met die freeze frames - slechte editing. Voor een film die zich focust op een seriemoordenaar en zijn slachtoffers is er 0 suspense. Seriemoordenaar Harvey heeft kennelijk maar 1 close-up ter beschikking gesteld die dan regelmatig herhaald wordt. De acteerprestaties zijn slecht, en worden nog in de verf gezet door de vermelde slechte editing, en ongetwijfeld het gebrek aan coaching/regie. Je kan het hen waarschijnlijk niet eens kwalijk nemen. Het is een saaie boel behalve enkele niet intentioneel grappige momenten. De soundtrack is lekker cheesy maar dat kan het niet redden.

De oorspronkelijke titel Hostages werd gewijzigd naar Another Son of Sam om in te cashen op de actualiteit van de true crime seriemoordenaar Son of Sam die mensen afslachtte in NYC eind jaren ‘70. Amateuristisch slechte exploitation is het resultaat.

Kluchtig werk van Edith Kiel en Jan Vanderheyden. Vanderheyden wordt vermeld als regisseur maar in feite had levensgezellin Kiel de regie touwtjes in handen. Het scenario is gebaseerd op werk van Felix Timmermans. Verder wordt er beroep gedaan op enkele oude bekenden als Renaat Veremans (muziek) en Jef Bruyninckx (montage).

Het draait hier rond relatieperikelen en bijhorende misverstanden, altijd goed voor populair vermaak, onder de kerktoren en nabije omstreken. Goeie acteerprestaties vooral van Rene Berthal, Jos Gevers en Charles Janssens, alsook Nand Buyl in een bijrolletje. Enkele acteurs doen nogal aan theatrale overacting maar al met al kan dat voor mij nog door de beugel binnen het kluchtgenre.

Leuk vermaak uit de tijd van toen met dit typisch Kiel / Vanderheyden product.

Genietbare doorslag van Double Indemnity. Ann Savage is sterk als femme fatale, naast Hugh Beaumont die met open ogen in de val trapt. Een lekker strak script dat de kijker geen moment verveelt, al is dat gezien de genoemde inspiratie/kopieerdrang geen verdienste van de filmmakers. Qua fotografie zitten er mooie plaatjes in de film verwerkt, met gebruikelijke contrasten licht/schaduw in bepaalde scenes.

Ik zou deze film enkel aanraden voor die hard noirfans.
Bekijk aub eerst het schitterende en originele Double Indemnity alvorens deze (overbodige) kopie de pret van een klassieker bederft.

Geweldig dit. Marlon Brando in een western die nogal beïnvloed lijkt door Leone en co. Brando is eerder een anti-held. Ondanks zijn stoere taal aan het begin van de film ontpopt hij zich tot een verliezer, tot de kansen keren in de finale. Goeie timing zou ik zo zeggen . Goed script en goed verfilmd waarbij de spanning verhoogd wordt door de muziek (de voorlaatste score van Frank Skinner) en close-ups.
Het eerste kwartier loopt Brando erbij met een snit alsof hij net gesolliciteerd heeft bij Beatles of Stones. Een teken des tijds. Nadien krijgt hij alsnog een clean cut.

Behalve een prima kijkbeurt ook nog iets bijgeleerd over paarden. Toevallig genoeg zag ik onmiddellijk hierna John Wayne eveneens een appaloosa berijden in El Dorado.

Deze heb ik bekeken zonder voorkennis en dat is hier meer dan ooit aan te raden voor goed effect. Erg fijne kijkbeurt. Met een minimum aan middelen wordt er alles uitgehaald. Zeker met dank aan de creepy soundtrack van Charles Bernstein (mij bekend van Nightmare on Elm Street) voor de sfeer. Ook een weerzien met Amy Steel, oude bekende van Jason Voorhees.
Absoluut een verfrissende film binnen een genre bol staat van clichés (maar daarom niet minder effectief). Het viel me wel onmiddellijk op dat de moorden niet in beeld worden gebracht en weet dat aan het lage budget of zo. Maar het was gewoon niet wat het leek. Het viel me ook op dat de props er niet heel overtuigend uitzagen maar wel voldoende voor een schrikeffect. Dit ‘amateurisme’ past volledig in het verhaal en kan in feite niet bekritiseerd worden zoals sommigen hier doen. Hoort nu eenmaal bij het scenario. Verder is het ook altijd genieten van het eighties gevoel dat dit soort film uitstraalt. Echt een toppertje en absoluut entertainend wat mij betreft.

Een giallo uit het productieve jaar 1972 al is dit de enige geregisseerd door Francesco Mazzei. Het wordt dan wel gerekend tot de giallo’s maar je zal hier geen vet gestileerde moorden terugvinden. Veeleer is het een whodunit al wordt deze wel opgekruid met een streep nunsploitation (jonge halfnaakte nonnen die aan zelfkastijding doen met zweepjes) en enkele semi-erotische scenes. Italië herbergt letterlijk een schat aan landschappen en monumenten. Als decor voor dergelijke films is het dus altijd wel raak en hier is dat ook het geval. Naar het einde toe wordt de spoeling echter wat dun en gaat het richting stationsromannetje wanneer de commissaris besluit in het huwelijk te treden met een hoofdverdachte van de moordzaak. Een topscore is hier dan ook niet aan de orde maar vermakelijk is het wel.

Indrukwekkende film over het Frans verzet tijdens de Tweede Wereldoorlog ten tijde van het Vichy regime. Oorlog is geen pretje en deze film heeft een rauwe realistische inslag. Het geeft weer hoe een stel verzetslieden moeten overleven in harde omstandigheden en beslissingen moeten nemen die hartverscheurend zijn. Enerzijds zijn het underground helden maar anderzijds geeft de film weer met welke twijfels ze moeten omgaan bij datgene wat ze doen. Bvb. het doden van een verrader in eigen kringen verloopt niet van een leien dakje. Het is niet zoals in vele andere films waar het niets voorstelt. Hitchcock heeft ook eens een scene gewijd aan de moeilijkheden om iemand te doden in Torn Curtain al ging hij wel meer de comedy toer op. Veel van de gebeurtenissen blijken ook in retrospect nutteloze opofferingen in te houden. Bvb. de bevrijdingspoging van een gevangen genomen kameraad draait op niets uit: de medestanders raken vermomd binnen de muren van de gevangenis maar hun kameraad blijkt reeds op sterven te liggen. Het is de weergave van een keiharde realiteit zonder dat daar een Hollywood scenarist aan te pas komt.

Prachtig in beeld gebracht met gedoseerde schaduwrijke low key fotografie met een nadruk op vrij bleke naargeestige kleuren. De casting is voortreffelijk met onder meer een indrukwekkende Lino Ventura. Voor Melville betekent deze film opnieuw een weergave van de oorlogstijd waarin hijzelf ook actief was als verzetsman.

De opening is meteen flink raak, zet de toon voor wat zal volgen. De verhaallijn biedt daarbij voldoende mogelijkheden om de humor uit te spelen, met veel slapstick. Het is toch wel gewaagd om een komedie te maken over de donkere WO II periode maar deze film mag van mij zeker toegevoegd worden aan de reeks geslaagden. Heb verschillende keren hardop kunnen lachen en me geamuseerd met allerlei situaties. Van Belmondo weet ik intussen wat te verwachten en ook hier voldoet hij helemaal. De andere acteurs doen het ook goed; met belangrijke rollen voor Gabrielle Belcourt en de jonge Emile. Blikvanger is Günter Meisner in een dubbelrol als Adolf en diens zus Angela HItler. Lachen is dat. Hitler komt er karikaturaal uit op momenten die je niet meteen verwacht, maar het is dan ook een komedie.

Het gaat om een Frans-Duitse productie en zoals te verwachten doen er dan ook ‘goeie’ Duitsers mee. En zo blijft het allemaal wat in evenwicht, terwijl Belmondo hier en daar uit de bocht gaat. De scenes in het Olympisch stadion van Berlijn zijn beelden uit de film van Leni Riefenstahl (met haar persoonlijke toestemming). De film bevat dus originele nazi content.

En dus toch een echte feel good komedie voor het hele gezin. Voor mij sowieso één van Belmondo’s betere komedies.

Een heistfilm waarin de focus wat mij betreft niet zozeer op de heist ligt maar wel op psychologische kadering van de personages. In het misdaadgenre had je in die tijd de bekende hard boiled school (Hammett, Chandler) maar deze film is gebaseerd op een novelle van W.R. Burnett die zich bekent tot een meer naturalistische benadering van misdaad. En dat komt ook duidelijk tot uiting in deze en andere films gebaseerd op werk van Burnett (High Sierra, Little Ceasar). De criminelen in Asphalt Jungle tonen in de loop van de film onder hun grove façade hun menselijke kwetsbaarheid, dromen, frustraties en trauma’s. Zo komt bijvoorbeeld hoofdrol ‘hooligan’ Sterling Hayden over als een bruut maar leer je uit de film dat er in hem in feite een gekwetst jongetje schuilt, tot en met de roerende finale. Meesterbrein Sam Jaffe, een man met al wat jaren op de teller, laat zich dan weer innemen door een nostalgisch verlangen naar verloren gegane jeugdigheid, wat zelfs zal leiden tot zijn voortijdige arrestatie. En zo valt er over elk bendelid wel wat te zeggen. Na de heist ontplooit de film zich als een reeks miniatuur vignetten van elke crimineel. Eén van de uitschieters hier is ongetwijfeld nog de inbreng van Marilyn Monroe (in een bijrol). Ik begrijp John Huston perfect wanneer hij aangaf dat Monroe een actrice is die een ‘entrance’ kan maken wanneer ze de kamer verlaat.
Wat nog meer bijdraagt aan het naturalistische en zeker ook het existentiële aspect van de film is het ontbreken van een soundtrack. Miklos Rozsa wordt dan wel aangekondigd in de begincredits maar zijn bijdrage blijft beperkt tot begin en eind van de film als ik het goed gehoord heb. Dat draagt bij aan een klinische soms documentaire benadering van de heist en wat daarop volgt. Maar dan visueel badend in een prachtige clair-obscur belichting!

Meesterlijk werk.

Zoals gezegd in mijn vorig bericht heb ik nu uiteindelijk het boek van Steeman gelezen waarop de film gebaseerd is. En ik moet zeggen dat de film wel een upgrade betekent. Het boek van Steeman speelt zich af in Londen waarbij zijn voorliefde voor de Britse cultuur er soms wat dik wordt opgelegd, terwijl Clouzot het verhaal gelukkig laat spelen in Parijs (Londen was sowieso uitgesloten omwille van de oorlogssituatie). Verder heeft Clouzot enkele personages van het pension geschrapt, samengevoegd en er eentje bij gecreëerd (de blinde bokser Kid Robert gespeeld door toenmalig Olympisch kampioen bokser Jean Despeaux). Bovenal heeft Clouzot het originele verhaal van Steeman een gezicht gegeven met de introductie van Pierre Fresnay als commissaris Wens. In het originele verhaal is het een komen en gaan van politie-inspecteurs, wat ik geen goeie zaak vind. Bij Clouzot hebben we Fresnay als ankerpunt van de wet, en dan gaat het met Wens om een personage dat wel al deel uitmaakte van ander werk van Steeman. Ook de rol van Suzy Delair - echtgenote van Wens - is nieuw gecreëerd en ze brengt meteen ook wel leven in de brouwerij met komische interventies en hoge noten op haar zang.

De film heeft een sterk begin, met enkel pov shots vanuit het standpunt van de moordenaar - altijd effectief - nadien zakt de spanning wat en is er ruimte voor zwarte humor binnen de whodunitplot. De finale is veel beter - filmischer - dan wat we in het boek te lezen krijgen, al is het wel onwaarschijnlijk hoe op het einde ineens een peloton gendarmes opduikt om Fresnay bij te staan.

Een goeie sfeervolle giallo die Agatha Christie combineert met een bovennatuurlijk element. Het verhaal speelt zich volledig af in een prachtig theatercomplex waarvan de vele hoeken en kanten zich uitstekend lenen voor het kat-en-muisspel tussen moordenaar en geviseerden. Ik heb de film bekeken in het Italiaans zonder ondertitels maar nietttemin was het toch vrij goed te volgen dankzij de visuele aanpak. Van deze film bestaan verschillende versies die al of niet gecensureerd zijn. In mijn geval heb ik de niet gecensureerde versie gezien waarin de meeste vrouwen wel een keer uit de kleren gaan. Dat is een welkome afwisseling en bovendien duurt het ook kort genoeg om de vaart niet uit de film te halen zodat het wel degelijk een thriller blijft.

Van Albert Capellani had ik eerder al de amusante kortfilm Aladin ou La Lampe Merveilleuse gezien, twee jaar eerder gemaakt en zwaar schatplichtig aan Georges Méliès. Zoiets kon Capellani dus ook. In L’Assommoir geen special fx echter maar een poging tot sociaal realisme met de adaptatie van de gelijknamige Emile Zola turf. Dat boek heb ik nooit gelezen maar aangezien men 600 pagina’s condenseert in iets meer dan 30 minuten film gaat het om een serieuze shortcut. Vergeleken met andere tot dan toe geproduceerde Franse films vind ik deze L’Assommoir toch wel een goeie stap voorwaarts. We zien een realistisch drama - speelt zich af in de jaren 1870 - met aandacht voor realistisch decor (fijne buiten- en binnenopnames) en kostumering. Zoals je van Zola mag verwachten speelt het verhaal zich af in de onderlaag van de samenleving. Omwille van de condensering van een uitgebreide roman is er weliswaar sprake van een simpele verhaallijn met nogal extreme karaktertekening. De camera is statisch met acteerprestaties die bij momenten theatraal zijn. Toch wel een film met charme - zij het overambitieus - die me benieuwd maakt naar verder werk van Capellani.

Gestoord verhaal dat helaas gebaseerd is op ware gebeurtenissen in Pennsylvania 1978. Bij een check van wikipedia kom je te weten dat elke moord effectief heeft plaatsgevonden en ook de hele context van een disfunctionele familie komt overeen.

Schitterende hoofdrol van Sean Penn, niet normaal wat hij hier presteert. Maar ook de rest van de cast mag er meer dan zijn, met een chilling Christopher Walken voorop. Alles wordt prima in beeld gebracht met aandacht voor bij momenten noirish fotografie. Ondanks de harde gebeurtenissen is het geen louter bodycount verhaal maar neemt men zijn tijd voor de opbouw en uitdieping van de karakters. Sterk. En maakt het alleen maar harder want er valt eigenlijk nauwelijks wat positiefs te rapen in de karakters. De feiten zijn gruwelijk genoeg en daar wordt ook niet in de eerste plaats op ingezoomd, al zijn ze wel degelijk aanwezig. Eerder wordt er ingezoomd op de duivelse verdorvenheid van de Walken en zijn gang, die de hele omgeving meesleept.

De score is van Patrick Leonard die in de jaren ‘80 als songwriter nauw samenwerkte met Madonna. En hier komt het speciaal voor de film gecomponeerde “Live to Tell” langs (Madonna is verantwoordelijk voor de lyrics) langs bij de eindcredits, en een instrumentale versie bij de opening van de film. Vind ik wel passend en al zeker een fijn detail omdat Madonna en Sean Penn in die tijd getrouwd waren.

Een intimistisch juweeltje. Steekt met kop en schouders uit boven wat er in die tijd gereleased werd, en ook ver daarna. Doodzonde dat Jean Vigo zo jong gestorven is en nooit de erkenning heeft gekregen voor dit meesterwerk.

Een vrij eenvoudig maar doeltreffend scenario dat zich concentreert op de gebeurtenissen rond een pas getrouwd stel (Dita Parlo en schipper Jean Dasté) uit de werkende klasse, aan boord van het vrachtschip L’Atalante, waar ze vergezeld worden door een tweekoppige bemanning (Michel Simon en Louis Lefebre). Prima hoofdrollen voor Dita Parlo, Jean Dasté en natuurlijk Michel Simon in alweer een karakterrol die hem op het lijf geschreven is.
De film bestaat uit drie delen. Het eerste deel start met een komische en optimistische ondertoon, alles is min of meer in harmonie aan boord van het schip, al voel je een toenemende spanning wat betreft het verschil tussen de verwachtingen van de bruid Dita Parlo en wat ze voorgeschoteld krijgt. In het tweede deel volgt de ontlading wanneer het koppel aan land gaat en Dita Parlo zich laat verleiden door het stadse leven. Hierbij erg genoten van Gilles Margaritis als tramp/artiest/straatverkoper die de concurrentie met Chaplin lijkt aan te gaan. In het derde deel volgt de fysieke scheiding tussen de pas getrouwden, na een toch wel harde beslissing van Jean Dasté. In dit deel komt de wanhoop en het verlangen van het koppel aan bod. We zien ook de tegenstelling tussen het beeld van de zogenaamd vrijgevochten Jean Dasté en het feit dat hij ook maar een loonwerker is die onder druk wordt gezet door een werkgever.


Met deze film heb ik m’n ogen uitgekeken aan mooie sequenties (o.a. de onderwater scènes), de fotografie, bijzondere shots … Visueel en inhoudelijk een prachtig geheel waardoor ik een aantal jubelende reviews helemaal begrijp, zij het dat op MM de meningen blijkbaar genuanceerder zijn. Maar voor mij staat deze L’Atalante op gelijke hoogte met die andere naturalistische Franse meesterwerken - de Renoirs en Carné’s - van de jaren ‘30. Waarbij je wel in het achterhoofd moet houden dat het in dit geval gaat om een verhaal over doodgewone mensen en hun eerder triviale lotgevallen. Verwacht dus geen heroïek of thrills, maar … poëtisch realisme. Term die ik pas nu ten volle kan vatten na het aanschouwen van deze film. Tijdloze klasse.

Deze sequel mag zeker naast Tombs of The Blind Dead gaan staan. Een aantal sterke elementen uit het eerste deel worden (uiteraard) herhaald: de machtig mooie sequentie van zombies te paard in slow motion, de lugubere gregoriaanse (?) gezangen. Ook een survival of the fittest hadden we al in deel 1 maar hier is het zelfs beter ontwikkeld. De film bevat een extra lading psychologie dankzij de complexe spanningen tussen de overlevers. Het is boeiend hoe ieder er een eigen agenda op nahoudt.

Maar natuurlijk draait het hier niet alleen om de psychologie. Er valt toch behoorlijk wat gore en occasioneel bloot te zien. Het komt er dan wel op aan om een uncut versie te pakken te krijgen. De finale is eigenlijk prachtig in alle eenvoud. Hoe simpel en waarom ook niet.

Een gangsterfilm van het koldereske type. De verhaallijn meandert langs de opeenvolgende avonturen van het stel gangsters, waarin het op de hak van nemen van maatschappij en politiek de belangrijkste context vormt. En dat is aardig geslaagd in deze film die het moet hebben van grappige toestanden en spitse dialogen. Voor zover ik weet was het voor mij een kennismaking met Lino Ventura toch een icoon van de Franse cinema in een blijkbaar atypische (komische) rol. Verder ook kennismaking met Brel als acteur wat prima beviel. En met Johnny Halliday erbij was het in deze film wel dringen tussen de iconen.

Een film die heel wat kritiek kreeg bij release maar mettertijd een cultstatus verwierf. En dat laatste begrijp ik. Ik zie me in de toekomst met plezier teruggrijpen naar dit.

Erg leuke komedie met een zo strak tempo dat het een beetje hyperkinetisch overkomt. Dat laatste gaat dan over de sowieso drukke stijl van de Funès in combinatie met het camerawerk. Zeker één van de beste films met de Funès die ik al gezien heb. Qua thema naar huidige normen ook wel gewaagd hoe men speelt met allerlei etnische en religieuze identiteiten (en gevoeligheden). Toen kon zoiets waarschijnlijk makkelijker door de beugel omdat de demografie van de samenleving er nog heel anders uitzag. In elk geval is de uitkomst van deze film erg plezierig breeddenkend. Topmoment is voor mij de handdruk tussen de Arabier en de Jood. Niet te geloven dat deze film alweer een halve eeuw oud is. We zien hier ook Suzy Delair aan het werk in één van haar laatste rollen.

Een film met een klassieke status in het screwball comedy genre. Dat was mijn voorkennis en de lat lag dan ook wel hoog. Ik heb er mij alvast mee geamuseerd. Leuke situaties, de humor viel meestal goed mee, en enkele pittige dialogen passeren de revue. Cary Grant past goed in dergelijke films. Goed voor een avondje vermaak maar in het humor en screwball genre heb ik al beter gezien. Subtopper.