Opinions

Sobere film met ontzettend veel dialoog. Desondanks verveelt de film totaal niet in is het de film niet aan te zien dat hij al van 1944 dateert. De muziek en in die zin de algehele sfeer versterk wel weer dat gevoel van een oude film.

De vertelvolgorde laat weinig te raden over wat het einde betreft. Toch is het interessant te zien hoe Neff zich mee laat slepen in het complot terwijl hij amper weet of de dame te vertrouwen is en hij maar al te goed doorheeft wat ze wil. Ze laat er immers weinig gras overgroeien tijdens die tweede ontmoeting. Dat de vrouw niet te vertrouwen is vind ik van meet af aan duidelijk en er behoorlijk afstralen wanneer Neff de man in kwestie de papieren laat ondertekenen. Hoe zij is en vooral niet te vertrouwen blijkt later uit de informatie en verhalen die beetje bij beetje naar voren komt en natuurlijk hoe ze hem min of meer chanteert in de winkel. Uiteindelijk had Neff met alles weg kunnen komen maar een combinatie van geweten en het willen behoeden van Zachetti voor een onterechte straf doet hem zelf de das om.

Scherpe dialogen, goed plot, wellicht voor die tijd een gedurfd verhaal, en overall in dat tijdsbeeld gezien een bijzondere en goede film.

I object to your tone.

Uiterst vakkundig opgebouwd drama dat in één adem te noemen valt met bijvoorbeeld Spotlight. Een film die het niet moet hebben van gang of spektakel, maar uitmuntende acteerprestaties en dialogen. En daar slaagt de film wat mij betreft formidabel in.

De film opent overigens met een heerlijke toespraak van Hoffmann over saamhorigheid, lijden en hoop. Een preek waar overigens ijzeren bitch zuster Aloysius meteen al commentaar op heeft. Een teken dat ze bij voorbaat al 'problemen' heeft met Father Flynn, waarna het slechts zoeken is naar een stok om te slaan. En godallemachtig wat bewijst Streep zich als een bevoordelend, onverdraagzaam, stug kreng dat iedere verandering te vure bestrijdt, waar Father Flynn voor hervorming en versoepeling staat. Niets is goed, van de suiker, de lengte van de nagels tot de balpen. Wat zou onze lieve heer daar allemaal wel niet van zeggen! Bijzonder goed gebracht en geacteerd, in wat voor stramien de zuster vast zit, en vervolgens de volhardendheid dat ze zich aan haar idee/gelijk volhoudt. Toch wordt Hoffman's deel subtiel genoeg gebracht om het geheel ondanks het vuurwerk en de dwarse persoonlijkheden mooi in het midden te houden. Wat is nu waar? Een waarheid die gedurende de film verschillende keren heen en weer schuift.

Waar gaat de film nu over? Is dat de grote olifant in de kamer genaamd 'misbruik' die iedereen zorgvuldig negeert? Ik persoonlijk prefereer toch een simpelere machtsstrijd tussen het conservatieve en het progressieve. De zuster is de belichaming van stijfheid, ijzeren hand, toorn en discipline, groot verschil bijvoorbeeld qua sfeer tijdens het avondeten tussen de zuster en de pastoor. Het verschil tussen beide karakters is immens en de machtsstrijd des te groter. Amy Adams speelt naast deze twee grootse rollen haar bijrol van de naïeve zuster met verve. Een naïviteit die zuster Aloysius ook vaststelt maar die vooral invult met haar eigen vooroordelen en onverdraagzaamheid, sterker nog, veel komt dwangmatig over vooral het idee wat ze heeft en koste wat kost door zal drijven. Om als laatste te beginnen over de mooie sfeervolle beelden van de authentieke en herfstsfeervolle straten.

Mooi drama, dat mij altijd weer aanspreekt en die zich vooral leent voor goede acteurs en een goed opgebouwd script qua dialoog en een film die met recht voor verschillende prijzen was genomineerd.

Totaal onbekende film die ik eergisteren middag op de gok meenam bij de kringloop, en dan toch vooral vanwege het hoge cijfergemiddelde dat de film krijgt en de vergelijking die met O Brother, where art thou getrokken wordt wat een uiteraard een film is die ik wel waarderen kan.

Sterk gaat de film van start met Zack en Jack in hun leventje waar niet alles van een leien dakje gaat. Sowieso wordt er het eerste half uur een fantastische sfeer opgevoerd qua muziek, uitzichtloosheid en een fantastische montage van sobere buurten, rommelige straathoeken en verlaten en braakliggende terreinen. Het is een fraai beeld van een armoedige omgeving en zo ook de kennismaking tussen beide in de bajes, een situatie die bol staat van verveling, irritatie, ruzie maar ook banale humor. Het is toch deze eerste fase waar Lurie, een totale onbekende voor mij, een sterke indruk maakt. Zoals gezegd is het deze eerste fase die in zijn zwart wit een ontzettend fraaie en sobere stijl toont ondersteunt met een prachtige soundtrack.

Het is toon van de film.die behoorlijk omslaat wanneer paljas Benigni verschijnt. Kennelijk wilde Jarmush hier een bepaald contrast of disonant mee creëren die soms slaagt maar soms ook niet. Soms steekt de humor die Benigni brengt best wel aan en breekt hij de sleur, toch wordt zijn prietpraat toch ook regelmatig te ver doorgevoerd. De ontsnapping volgt vrij onverwacht waarna het dolen door het moeras is en ik me toch regelmatig afvraag wat het doel is van de film op dat moment of het moet gaan om de bindende factor die Benigni regelmatig is.

Down By Law begint ontzettend sterk, heeft een prachtige stijl mede vormgegeven door de Nederlandse camerman Robbie Müller, en kan rekenen op een prachtige soundtrack mede mogelijk gemaakt door de twee semi boeven van dienst Zack en Jack ofwel Waits en Lurie. Vooral John Lurie is ook een prima acteur. Ellen Barkin fraai als, altijd maar helaas kort in beeld. Het is toch de tweede fase van de film met de kenmerkende rol voor Benigni waar mijn interesse en gevoel met het geheel heel snel minder wordt. Daarom aardig voor een keer, maar ook niet meer dan dat.

Het was zaterdag best een verrassing deze Hitchcock tegen te komen tijdens een uitgebreide kringloopronde, en een Hitchcock, goed of niet, laat ik niet liggen. En zo stond deze film uit het 'stille tijdperk' gisteravond tijdens klassiekerzondag op het menu.

En wennen is het toch wel weer een beetje met een film waar uiteraard stilte regeert, er mondjesmaat informatie komt en je het natuurlijk zelf uit moet vogelen op basis van interpretatie. Daarnaast is het verhaal gelukkig simpel rond Roddy, de beschuldigdingen en verdere gevolgen. Is de stijl fraai voor een film van bijna 100 jaar oud en heeft het geheel visueel gezien echt wel iets. Ik vind zwart wit erg mooi in ieder geval.

Het verhaal daartegen is, zoals reeds gezegd, vrij simpel en daarin zit ook wel een beetje de kneep rond de film die gemiddeld net voldoende scoort en niet kan rekenen op veel lofuiting, iets waar ik mij bij aansluit want 80 minuten zijn nog best lang wanneer een film iedere vorm van spanning ontbeert. Want deze Me Too in het kwadraat ontbeert iedere vorm van spanning of verrassing wat dat betreft. Daarom dan ook geen voldoende wat mij betreft.

Ik zei nog zo, laten we naar de zee gaan.

De ingelaste gameavond even afsluiten met twee filmpjes waarvan de ene serieus en de laatste niet zo serieus. En waar konden we nu beter mee afsluiten dan zombies aangezien we Left For Dead 2 gespeeld hebben. En laten we het zo zeggen dat we al de nodige voorpret hadden bij het zien van de trailer, dit moest wel een hit worden, en dat werd het gelukkig ook.

Het mag duidelijk zijn dat Wirkola zijn inspiratie en ontzag voor bijvoorbeeld Sam Raimi, zijn Evil Dead reeks en in dit geval ook Peter Jackson met Brain Dead niet onder stoelen of banken steekt. Sterker, er wordt rustig oplos gelinkt naar die films want de beginsituatie van de jong volwassenen in de afgelegen hut doet bijvoorbeeld al zat denken Evil Dead en doet ook nog wel denken aan Cabin Fever in die zin, zo ook Bruce Campbell met zijn ontbrekende arm. De film vervolgt zich op vlotte wijze met het groepje dat zich kostelijk vermaakt op deze fraaie afgelegen locatie waar al snel de pleuris gaat uitbreken. En wat doet het dat op heerlijke wijze.

Buiten de onnozele seks scène op een wc waar het ver onder nul is vermaak ik me toch prima. Fijn is de Scandinavische metal soundtrack, fijn voor het oog Jenny Skavlan die helaas te vroeg sneuvelt, de paranoia en opbouw naar alle ellende en de uiteindelijke actie waar Vegard als eerste op knappe wijze om zich heen slaat. Net zo fijn de fight to survive van Martin en Roy met het nodige aan tuingereedschap, en potverdikke, wat een voortreffelijke slachting. En wat een lekkere sinistere Moffen trouwens, en echt hele slechte dingen kan ik niet vinden of bedenken in dit vet aangezette, bloed overgoten zombiefilmpje.

Ja, dit smaakte goed, smaakte naar meer, en dan zou dit ook nog de mindere van de twee films zijn. Laat deel 2 maar komen zou ik zeggen.

Enkele weken geleden viel de beurt aan deel 1 waarop deel 2 nog een keer moest volgen en iets was waar ik wel zin in had aangezien de eerste goed bevallen was en dit deel beter beoordeeld wordt. Dus gisteravond na een gameavond met zombieslasher Back For Blood gevolgd door wat luchtig geweld in de vorm van John Wick was dan de beurt aan Dead Snow 2.

En deel 2 gaat verder waar we gebleven zijn met Martin die een Evil Dead momentje heeft en per ongeluk de verkeerde arm aan genaaid krijgt in het ziekenhuis, iets dat zowel bijzondere krachten oplevert als veel hilariteit. Zeg maar gerust dat de arm met eigen wil kostelijk is. En weer zijn het de Nazi's die massaal opstaan in het koude Noorwegen om onafgemaakte zaken af te ronden, maar krijgt Martin dit keer hulp van de Zombie Squad en blijkt zowaar zelf zombies met behulp van zijn 'undead' arm tot leven te kunnen wekken waarop het geheel uitmondt in een regelrechte veldslag.

En het moet gezegd dat Wirkola en zijn team kennelijk iets hebben met darmen die uit lichamen getrokken worden, iets dat me in het vorige deel ook al opviel en hier ook weer herhaaldelijk gebeurd. Origineel is toch op zijn minst hoe de Tiger tank wordt bijgetankt door middel van een stuk darm. En zo gaat de kolder verder met veel humor, viezigheid, originele kills, zoals reeds gezegd een heuse veldslag tussen twee legers, een echte Tiger en veel hilarische scènes zoals wanneer de burgers in hun huis, bad of aan tafel overvallen worden. Als je van het genre houdt vind je dit mooi lijkt mij en in dit geval is dat voor mij niet veel anders met een film die aan de verwachtingen voldoet en goede en vermakelijke zit is en garant stond voor een leuke na-avond.

Film waar eigenlijk weinig spectaculairs aan is, maar vooral als degelijke film en introductie van het personage James Bond gezien moet worden.

Toen ik deze film voor het eerst zag zond Nederland 1, geen idee welke omroep zaterdagsavond uitzond op 1, de Sean Connery reeks uit, uiteraard te beginnen met Dr. No. Veel bijzonders vond ik het niet als 12 a 13 jarige. Er gebeurt perslot bijzonder weinig, op de vogelspin en enkele momenten na. Iets waar ik anno 2020 eigenlijk nog steeds wel achter sta. Bond is in die zin nog een redelijk onbekende, die een weinig aansprekende boef moet opsporen, en het zogenaamde masterplan of gevaar van deze crimineel ontgaat me ook een beetje.

Toch is Dr. No niet een vervelende film en moet vooral gezien worden als het begin van een trend. Degelijk en stijlvol is het allemaal ondanks het gemak waar 007 zich door dingen baant en an passant meteen al één van de mooiste en meest besproken Bond Girls, Ursula Andress tegen het lijf loopt. Voeg daar een aantal prachtige locaties aan toe en de wel bekende muziek en je hebt het begin van een fenomeen dat daarna alleen maar groter en bekender geworden is.

Dr. No is een super degelijke film, maar wat mij betreft, zeker niet te beste. Desondanks scoort de film een prima voldoende en vermaakt zeker.

Bijzonder komische film met het nodige sarcasme en politieke aanklacht tegen Vietnam, de moord op Kennedy, de Cuba crisis en het rekruteren van nazi wetenschappers door de VS.

Een situatie, die wellicht voorgevallen zal zijn maar wij niet weten, of de dreiging die de Cuba Crisis destijds in hield, doet zich voor met generaal Ripper die tussen alle 'faile saves', procedures, systemen en gedachten door de Russen altijd voor te zijn, eindelijk besluit te doen wat nodig is. Eigenlijk een wonder dat iets dergelijks nooit gebeurt is, want met zoveel wapens is het een wonder dat we nog bestaan. Geen enkele gek die ooit welwillend of per ongeluk de knop indrukte, of een idioot een aantal atoomkoppen ontvreemde. Kostelijk worden alle personages neergezet. Sellers met zijn driedubbele rol waarvan Dr. Stranglove natuurlijk de gekste is en aan het gezicht van de Russische ambassadeur is te zien dat ze constant dubbel lagen van het lachen door hem. Ripper natuurlijk doorgedraaid en overtuigend ook zonder dat het teveel scherts wordt, George C. Scott die op zijn manier overal een Russisch complot achter ziet en daarnaast nogal last van zijn libido heeft en niet te vergeten de totale maffe piloot van de betreffende B-52, een typerende cowboy in de negatiefste zin van het woord. Zoals ik zeg, met dit beeld van een stel geschiften maar gelukkig een president die zich redelijk inhoud, alhoewel de telefoongesprekken met de Russische premier suggereren dat hij een halfzachte is, is nogmaals een wonder te noemen dat zoveel dreiging en wapengekletter niet tot iets catastrofaals geleid heeft. Met de tekst 'Peace is our Profession' regelmatig op de achtergrond kan ik me niet onttrekken aan het idee dat Kubrick ook een stevig protest tegen oorlogsmaniakken in het Pentagon af wilde leveren die achter de moord op Kennedy zaten.

Dr. Stranglove is een bijzonder geestige maar toch ook indringende aanklacht om nooit weer in een dergelijke wapenwedloop te geraken. Hopelijk een les die we nu eens geleerd hebben, al vrees ik tegen beter weten in. Leuke film, echt een hele leuke film.

Uiterst vermakelijke bewerking van Bram Stoker's bekende verhaal. Er verschilt nogal wat met de verfilming van Coppola uit 1993 en het boek, hoewel dat wel erg land geleden is, maar dat deert mij totaal niet.

De film valt op als een sfeervolle en vlotte productie met de nodige drama die zich vooral kenmerkt in vorsende en pijnlijke blikken, de dramatiek en schrik waarmee Harker zijn hoofd draait wanneer Dracula voor het eerst verschijnt en de manier waarop de broer van Lucy zich aan de muur vast grijpt als Van Helsing een staak door haar hart drijft om een paar momenten te noemen. Het grenst aan het kolderieke toch geeft het de film een prettig soort charme waardoor je het allemaal niet te serieus neemt. Net als de wijze waarop de Graaf vergaat als hij in het zonlicht komt, het is voor die tijd zowel knap gemaakt als met het huidige tijdsbeeld in gedachte, grappig te noemen.

Eng wordt het nergens, met een beetje fantasie is het een beetje spannend te noemen, maar bijzonder vermakelijk is en aardig geacteerd wordt er ook nog wel. Gewoon erg prettig om te zien.

Stijl en sfeervolle verfilming van het bekende boek.

Vanaf het begin vallen een aantal pseudo griezel momenten op die ondanks de leeftijd nog redelijk stijlvol overkomen. Het is in die zin soms een set up die een Burton film niet zou misstaan. Opvallend, meteen alweer, de zoals gewoonlijk prima acterende Gary Oldman als Vlad. Overigens Hopkins ook best amusant als de grofgebekte van dik hout zaagt men planken Van Helsing.

Mooi is de spanningsboog met de voice overs, de overgang van oude korrelige beelden naar echte en bijvoorbeeld de schaduw van Dracula die een eigen leven leidt. Ook erg mooi de scènes waarin de mannen de ondode Lucy opwachten in haar tombe en haar betrappen met een kind. Komisch is Harkers voorganger al doodraaiend in de inrichting. Leuk is Ryder als eyecandy.

Een topper is Dracula verder niet maar hoogstvermakelijk om zo nu en dan eens te zien wel.

Gisteravond laat, beter gezegd vannacht, nog even een beetje griezelen met deze film die ik vooral meegenomen had vanwege de naam Wes craven die achteraf slechts als producer actief geweest is. Slim is het natuurlijk wel want zo'n film trekt toch meer aandacht als een dergelijke naam eraan verbonden is. Maar puntje bij paaltje mag een naam als Craven eigenlijk amper in verband gebracht worden met een dergelijke film als dit want zo best was het allemaal niet.

Afijn, Dracula die in het hedendaagse New Orleans huishoudt is waar het omdraait met een vrij flauw plotje hoe de kluis van Van Helsing wordt gekraakt waarna The Prince of Darkness ontsnapt. En later we eerlijk zijn dat dit aan elkaar hangt van onzin, want de bende vindt niks van waarde maar sleept wel ongemerkt, zonder dat iemand het ziet, een doodskist mee die ze niet open kunnen krijgen en waarvan ze niet weten wat er in zit. Logisch? Mwoah...niet echt hè. Dan gaat men nog even lopen schieten in een vliegtuig en moet ik zeggen dat ik nog nooit zo vreemd een vliegtuigwrak heb zien liggen nogwel vanuit een rivier tegen een helling op

Wie bedenkt zoiets?

Maar fijn, het is gelukkig niet allemaal even vreselijk of slecht. Hoewel Vitamin C een lachwekkend soort promo heeft bij haar eigen cd in de cd winkel waar ze werkt, is een van de goede punten van de film toch vooral het vrouwelijk schoon. Want na Van Helsing met Hugh Jackman heb ik toch zelden zulke aangename vampiers gezien als in dit geval in de vorm van Jerri Ryan, Jennifer Esposito en Colleen Fitzpatrick aka Vitamin C die ik in 1999 ten tijde van haar hitje Smile best wel erg leuk vond. En dan zou ik nog bijna Justine Waddell vergeten als Mary Van Helsing waar het Dracula om te doen is, iets dat ik wel snap. Verder heeft het een beetje actie een beetje humor en is Gerard Butler vooral onherkenbaar, is de soundtrack van Beltrami best oké en is de muziek van Marilyn Manson een leuke toevoeging.

Toch krijgt het geen voldoende en heb ik het überhaupt uitgekeken vanwege de dames want verder is het toch al redelijk onder de maat en niets bijzonders.

En ja, deze tweede keer viel de film beter en kon het langzame tempo en de introductie van de karakters me meer bekoren. Het duo Anthony en Ridgeman was al sterk maar vond ik nu nog beter. Wat een scherpe opmerkingen en sarcasme naar elkaar, heerlijk. Het beeld rond nivellering en het grijze gebied tussen goed en kwaad is nog steeds van kracht want waar ligt de scheidslijn en voor wie moet je sympathie voelen in deze film? De momenten van snoeiharde en brute actie maakt het af samen met Zahlers fraaie oog voor settings en belichting in specifieke kleuren. Half punt erbij.

En daar was dan eindelijk De Dream, en dat leverde toch wel een vreugde momentje op afgelopen zaterdag in één of ander sneuphok in Leeuwarden. Dus het kon dan ook niet lang duren om hier voor te gaan zitten met mijn net zo geïnteresseerde vader, met de kanttekening dat mijn moedersfamilie Hogerhuisen zijn en de broers familie waren. Hoe en waar weet ik niet precies want we hebben het over 125 jaar geleden, de mensen die het kunnen vertellen zijn er inmiddels niet meer en een stamboom is er evenmin. Toch na lang steggelen met mijn vader hielden we er op dat het neven of, nog waarschijnlijker, ooms van mijn opa geweest zijn.

Maar verder met de film waar een aangename sfeer geschapen wordt op het koude Friese land met sneeuw en zoiets nostalgisch als de hondenkar en het meeste te voet gedaan wordt. De cast is prima met Tuinman, Stapel en Veerman, en voor een Fries zitten er nog veel meer bekende namen in met Gratema, Westra, Smink en Lageveen. Dan is de stemmige en minimale soundtrack best wel goed en zijn de locaties super interessant zoals de Blokhuispoortgevangenis in Leeuwarden waar ik een paar jaar terug nog bezoeker was. Sowieso is het daarna gissen waar er nog meer gefilmd is waar we onderandere nog dachten Harlingen te herkennen en natuurlijk het oude gerechtsgebouw in Leeuwarden gemakkelijk te herkennen valt. Verder qua verhaal lijkt De Dream op enkele details na best goed bij de feiten te blijven.

Nu moet ik zeggen dat het meer dan prima boek van Sleurink en Frieswijk alweer even geleden is maar van een relatie zoals hier tussen Wybren en Ynkje was meen ik geen sprake. Ja, ze hadden omgang gehad, en ja ze had een oogje op hem, en ja ze heeft hem erbij gelapt uit wraak vanwege afwijzing. Tevens zie ik de stugge Hogerhuis broers niet uit vole borst acteren zoals in de opening, de Hogerhuisen zijn gesloten en stille mensen, en in dit geval levend in armoede. Het gemetselde huis dat we op een gegeven moment zien is iets uit hun dromen want het moet een krakkemikkige bouwsel geweest zijn mogelijk van alleen hout en half gedeeld of op hetzelfde terrein met een ander familie of gezin in Bitgum. Saliant detail wat we vervolgens niet terug zien is de stroperij en jagerij waar de broers zich schuldig aan maakten vanwege de bare tijden. Stroperij was bij de wet verboden en stond synoniem voor laag allooi. In de film wordt heel erg de socialistische beweging en protesten als stigma gebruikt tegen de Hogerhuisen maar het was eerder klassenjustitie.

En verder klopt het allemaal wel, een roerig Friesland, de drie aanvallers bij boer Haitsma en de geloste schoten, het pistool van Wybren, de beruchte lantaarn, de brief met aanwijzingen uit Amerika, de vlucht van de echte daders, de druk die bijvoorbeeld op de broer van Ymkje gezet werd en het veranderende verhaal van Ymkje zelf en dat de zaak niet heropend werd. Justitie en veroordeling werkte in die tijd nogal anders en werd na deze zaak, waar Troelstra zich mee bemoeide en waar het zelfs de nationale politiek haalde in vraag en antwoord, stevig op de schop genomen. Van een verdediging was in dit tijd namelijk ook geen sprake. Keimpe draaide uiteindelijk door en kwam de straf geestelijk nooit te boven en Wybren verhuisde naar Den Haag waar hij regelmatig de rechter die hem veroordeelde tegen het lijf liep, maar dat terzijde. Om als laatste detail te vertellen dat een groot deel van de Hogerhuisen hun naam na die tijd verandert hebben naar Hoogerhuis met dubbel 'oo' om van de associatie af te zijn.

Ik vond de film een uitermate plezierige en goede zit die hier en daar een beetje opsmuk gekregen heeft maar buiten dat toch meer dan goed de lading dekt met een sfeer vol nostalgie. schets Daarom 4 sterren wat mij betreft.

Toch maar weer eens aangeslingerd na tegengekomen te zijn bij de kringloop en dat tegen beter weten in en vooral voor een comment en cijfer. Want bij uitkomst en de première op tv viel het al ontzettend tegen net als het boek die evenmin slaagt en daar is nog steeds niets aan veranderd.

Her begin is opzich nog niet eens zo heel slecht met de gebruikelijke ingrediënten voor een Stephen King verhaal in de vorm van Maine, Derry, een vriendengroep in hun jeugd en de invloed van iets speciaals in de vorm van Duddits. De switch naar het huisje met de verschijning en vreemde toestanden rondom McCarthy is niet heel goed maar nog oké, daarna stort het toch wel langzaam in met een oninteressant zijplot met het leger en kolonel Curtis waar de geest al een beetje uit de fles is, waar het omdraait, en welke richting het geheel uitgaat en dat is toch wel een misser in het script en boek. Maar helaas blijft het daar niet bij qua minpunten.

Aardig is op zijn minst nog de dreiging van de quarantaine en de wegtrekkende dieren dat je denk wat gebeurt hier nu allemaal voor bad shit. Maar het is daarna toch vooral het script dat faalt en oninteressant is, de humor van onder Pete en Beaver is gewoon te flauw en niet leuk en daarmee iets wat de hele toon van de film op negatieve manier beïnvloed, dan is het acteren van Damian Lewis als Jonesy met zijn gespleten persoonlijkheid weinig overtuigend, flauw zelfs en eerder geschikt voor in slap stick, en vind ik Duddits ook wat aparte trekjes hebben en niet overtuigen als autist, en is het hele militaire gedoe gewoonweg niet interessant. Eindoordeel is dan ook dat Dreamcatcher nog redelijk begint en vooraf potentie heeft maar daarna vrijwel op ieder vlak faalt, iets dat ook voor het boek geldt. Geen voldoende dan ook voor deze King verfilming waarover ik meestal best positief en mild ben maar hier zat echt zoveel meer in.

Zeer vermakelijk sci-fi/actiefilmpje. De actie knalt hier en daar van het scherm en het ziet er visueel allemaal heerlijk uit. Urban flikt het ook meer dan behoorlijk als gehelmde brombeer. Bij ieder ander acteur zo het overacting geweest zijn, maar in het geval van Urban is het precies goed.

Uiteraard stukken beter dan Stallone zijn poging 'I am the law!', Judge Dredd. Maar daar is natuurlijk niet zoveel voor nodig want dat is een geweldige kutfilm.

Mooi, sfeervol, duister, kick-ass actie. Mensen, biertje erbij en lekker achterover hangen bij deze.

Heel wat jaartjes terug al eens meegepakt en toen beoordeeld als kul. Maar in het kader van herziening en een comment op MovieMeter toch de stoute schoenen maar aangetrokken. En poeh...was me dit een lijdensweg. Want wat een k*tfilm is dit toch joh.

Laat ik voorop stellen dat er weinig mensen niet van Dresden gehoord hebben, toch zullen weinigen echt beseffen wat daar heeft plaatsgevonden. In mijn geval hetzelfde ondanks dat ik veel weet over de oorlog maar wel had gehoord over de bombardementen. Het boek Dresden 1945 van Alexander McKee was net zo schokkend alswel een pageturner en het is ongekend wat daar heeft afgespeeld en de cijfers lopen in die zin nog altijd ver uitéén van enkele tienduizenden tot honderdduizenden. 'Bomber' Harris werd gedecoreerd maar moest volgens velen voor het gerecht gedaagd worden wegens oorlogsmisdaden met niet alleen Dresden maar ook Hamburg op zijn conto. Met die wetenschap krijgt de film het voordeel van de twijfel met zijn tv-film achtige uitstraling en onbekende cast. Een beetje goodwill kan nooit kwaad...

Maar mijn God, door vreselijke slechte keuzes betreffende script en regie komt er al snel zand in de motor. De film mag dan de naam van de gebombardeerde stad dragen toch is daar een uur en drie kwartier weinig van te merken in dit liefdesdrama dat een gemiddelde soap niet ontstijgt. Of beledig ik nu de gemiddelde soap...? Want sex in de slaapzaal tussen de andere patiënten? Newman die in Duits uniform de bruiloft van Anna komt verstieren, hou toch op zeg. Dan het vreemde gegeven dat hij Duits kan spreken maar dit kennelijk niet gebruikt in het begin of de aanwezigheid van een beschimpte Jood. Die zijn toch allang allemaal op de trein, of het moet de helft van tweede of derde generatie voorouders zijn en ver uit de bloedlijn zijn dus dan praat je echt niet meer over een Jood. Dan de blusploegen die aan het werk zijn...niet zo zeer een grote fout als een schoonheidsfoutje wellicht wat omtrent de omvang van de brand, de gebombardeerde staten en het ontbreken van waterdruk toch wel een enorme prestatie is. Maar vooruit...had ik al gezegd dat het allemaal veel te lang duurt...? Tsjonge jonge. En we krijgen totaal niet het beeld van hoe het werkelijk zou moeten zijn, smalle straatjes, houten huizen en bomvol vluchtelingen.

Goede punten zijn er al zijn ze minimaal. De Duitsers spreken Duits wat altijd goed is. De vuurstorm met rukwinden zien er richting het einde best aardig uit net als de bommenwerpers boven de kolkende massa, en de scene met de brandende kinderwagen is best aardig. De gecremeerde mensen die bij aanraking verpulveren is sterk ware het niet dat kleding en haar verschroeid en verbrand moet zijn wat niet het geval is. Het mooiste is toch wel de heropening en ceremonie rond de Frauen kirche, iets dat behoorlijk dubbel is want gelukkig is de film dan ook afgelopen.

En zo mag het duidelijk zijn dat deze Dresden ook deze keer enorm teleurstelt en met het verhaal, dat 70 procent aanloop is en ergens anders over gaat, dat getoond wordt de ware geschiedenis geen eer aan doet. Bah, wat een slechte film over een plek en geschiedenis die veel en veel beter verdient.

Vooral meegenomen, bij de kringloop, vanwege de naam Brian de Palma, een man die in staat is zeldzaam goede films af te leveren maar ook wel regelmatig de plank mis slaat. En dan is de vraag tot welke categorie deze Dressed to Kill behoort.

En het moet gezegd dat het in de begin even zoeken is met Kate en haar geklaag, bezoek aan de psychiater voor weet wat, haar vreemde fantasieën
en het vreemde gefladder in het museum met ontmoeting en gevolg. We zijn dan toch zeker een half uur verder, vind ik het eigenlijk allemaal niet zo heel interessant, en is er nog geen enkel teken gezien van de synopsis die bij deze film hoort. Maar gelukkig schiet ik samen met de film na een half uur uit een soort van lethargie wanneer er toch eindelijk iets gebeurd, in dit geval het incident in de lift en de introductie van karakter Liz. En dan valt toch opeens de klasse van zo'n regisseur als Brian de Palma op door kleine dingen zoals de spanningsopbouw en zo'n kort shot van een arm liggend tussen een lift deur die iedere keer weer probeert dicht te gaan.

Vervolgens zien we toch eigenlijk wel een beetje een breuk met het eerste half uur, het onbestendige en wispelturige gefladder is definitief ingeruild voor een interessant plot. Een getuige en een psychiater niet meer helemaal zeker van hun leven, een gestolen mes, een jonge techneut die wraak wil voor het verlies van zijn moeder, en dan natuurlijk de vraag wie o wie is toch die vrouw met die pruik en die zonnebril op? Het is in deze fase waar de sfeer opvalt, maar ook de degelijke soundtrack opvalt, het acteerwerk en de karakters prima zijn en de spanning een aantal keer goed opgebouwd wordt. En zoals vaker is Dennis Franz een ongelooflijke lul. Het is toch wanneer de psychiater niet uit zijn rol valt door de charmes van Liz dat ik begin af te vragen of onze psychiater niet een beetje een dubbele persoonlijkheid heeft. Caine speelde in het verleden al eens Jekyll en Hyde, dus waarom zou dat nu niet weer het geval zijn. Een soort van compensatie van dingen en gedrag die hij niet kan uiten vanwege zijn ambt, bedenk ik me opeens. Hoewel de uiteindelijke logica net anders is bleek ik dat toch wel vrij dichtbij te zitten.

Afijn, helemaal super is dressed to Kill zeker niet omdat ik toch nog net iets meer suspense en een broeierige sfeer verwacht had, meer lijdt de film pijn aan het eerste half uur met Kate en haar uitspattingen. Het leidt af, het doet er eigenlijk niet zo toe, en Kate is ook helemaal niet de hoofdpersoon dus waarom moet dat allemaal een half uur duren? Maar buiten dat is dressed to Kill toch zeker een degelijke film te noemen, en daar zal het cijfer dan ook naar zijn.

Drive heel wat jaartje geleden op de gok meegenomen en in eerst instantie was ik in negatieve zin verbaasd en bracht de film totaal niet wat ik hoopte. Nu heel wat jaren later en vele kijkbeurten later ben ik volledig overtuigd van deze film.

Drive valt vooral op qua stijl, zalige cinematografie, briljante muziek, excessief geweld en goede acteerprestaties. Als eerst valt de koele en ondoorgrondelijke Gosling op die uiterst kundig de getaway uitvoert in het begin, iets wat hem goed ligt en graag doet zoveel is duidelijk. Overbodige dialogen wordt overgeslagen en de film richt zich vooral in de scenes met Mulligan op zwijgzame voor zichzelf sprekende momenten van chemie. Even lijkt voor Gosling alles op zijn plaats tot de terugkeer van Isaac en de problemen die hij met zich mee brengt. Je zou een hekel willen hebben aan Isaac, zo'n type dat zich een baasje waant, zijn vrouw slaat en dergelijke, maar het tegendeel is waar. Ondanks slechte keuzes en chantage lijkt het wel een aardig vent. Het nummer van Desire - Under your spell met de zwijgende blikken van zowel Gosling als Mulligan is tekenend en beklijvend.

Het tweede deel van de film gaat een volledig andere kant op met de uiteindelijk klus, achtervolging en schietpartij in het motel. Een aantal momenten van bijzonder excessief en grafisch geweld komen voorbij. Net als de nodige symboliek met de sluitende liftdeuren, waarna er slechts één weg open lijkt en de onvermijdelijkheid van dingen. Een keus die geen keus meer is, het moet zo...de opoffering en het wegrijdenis van mythische proporties. Het suggereert dat als deze held blijft rijden hij niet dood gaat.

Drive is een super stijlvolle klap in het gezicht met prachtige scherpe en kleurrijke shots die stripachtig aandoen. De film is recht toe recht aan, slaat overbodige dialogen over en moet het vooral hebben van blikken, lichaamstaal, en sfeervolle muziek, iets dat wonderwel slaagt. Daarnaast biedt de film slechts één weg, de weg van het onvermijdelijke. Dan is er de werkelijk briljant gekozen muziek met Kavinksy, Desire, Eletric Youth College en The Chromatics. Ronduit bijzondere muziek die zowel oud als vernieuwend aandoet en op bepaalde momenten op fantastische wijze de sfeer en film een extra lading geeft. Niet te vergeten een aantal prachtige shots, zoals die op het strand. Mulligan overtuigd me anders nooit zo, maar in deze film lijkt ze volledig op haar plaats. Cranston, Perlman en Brooks zijn allemaal het noemen waard. Tenslotte Gosling die op zich niet tot mijn favoriete acteurs behoort maar hier toch redelijk uit de verf komt, alhoewel, na het lezen van Onderhond's reactie vraag ik me toch af wat een acteur met iets meer charisma van deze rol gemaakt had. Desalniettemin, is een Drive een uber stijlvolle en innemende film.

Niet veel van verwacht mede door Drive Hard wat een abdominaal slechte film is. Maar ik kon het toch niet laten in de hoop dat dit iets beter was en toch vooral vanwege Amber Heard.

En tja, van meet af aan is het wel duidelijk dat dit ook niet zoveel is. De opening met de achtervolging valt vooral qua CGI op als erg matig. Gelukkig is de entree van Heard dan wel een pluspunt, ondanks al het gezeik de afgelopen jaren met Depp is ze toch minstens leuk om naar te kijken. Jammer dan weer dat ze als een randebiel weg moet en rijden net als het gevoos van Katy Mixon in de diner. Waarom? Wat een dom gedoe allemaal. En wat ziet dat gebeuren met die waterstof vrachtwagen er afschuwelijk slecht uit.

Daar staan gelukkig een paar ontzettend mooie wagens tegenover met de Charger, Riviera en Chevelle's. Redelijk op zijn minst ook Fichtner in een passende rol en is de ontmoeting van the accountant met de twee drugskikkers wel grappig, see you in three months. Apart is de naam John Milton die dan zogezegd uit de hel ontsnapt is, want John Milton is ook de naam van de schrijver die ooit het bekende gedicht Paradise Lost scheef, toeval of niet? En er zijn natuurlijk een paar aardige actiescenes.

Toch lijdt deze Drive Angry vooral de meeste pijn aan het feit dat je als kijker niet weet of je dit nu serieus moet nemen of er om moet lachen. En dat lijken de makers zelf ook niet helemaal te weten met deze film die wel iets van de game Painkiller heeft en de film Constantine, het sfeertje soms ook wel even heeft, om snel daarna die sfeer weer om zeep te helpen met iets flauwe of kolderieks. En zo blijkt deze Drive Angry niet zo slecht als Drive Hard maar is het verder toch wel behoorlijk onder de maat. Een voldoende zit er dan ook niet in.

Niet veel toe te voegen Der Hans hier boven. Door de teaser die redelijk vlot en met veel gescheld meer leek dan dat de film daadwerkelijk levert, toch verleidt tot een kijk beurt.

Met moeite uitgekeken. Flauwe bediening met weinig verhaal en twee acteurs die er verloren bij lopen. Vooral Cusack, die meer in zijn mars heeft, oogt verloren met zijn rare handschoenen, cap en zonnebril en behalve twee erg fraaie wagens, de Mustang '69 en de GT 350, is er weinig noemenswaardig aan de film. Het gerace met de lesauto is soms aardig en het gekissebis tussen de twee heren is soms leuk maar weinig serieus te noemen.

Gezien...en héél snel verder met de volgende film.

Tenslotte nog even een filmpje van een speciaal lijstje met aparte films, en dat werd dus deze The Driver die ik vooral ken omdat een ander gebruiker hier deze film in zijn top 10 staan heeft wat in die zin de interesse wekte. En ondanks de goede momenten blijkt het toch niet helemaal te zijn wat ik gehoopt had.

Het idee is duidelijk rondom Driver die de beste in zijn vak is, niet verblikt of verbloosd en de politie altijd te slim af is. Doet dit ergens aan denken, deze zwijgzame held? Driver van Nicolas W. Refn ligt niet ver uit gedachten. Want behalve een aantal bijzonder sterke achtervolgingen drijft het geheel meer dan behoorlijk op stijl en muziek net als de Refn film dat doet, net als de neo noir achtige sfeer. Goed tot daaraantoe, waar de nare smeris precies een kolfje naar de hand is van Bruce Dern. En wat een godzalige achtervolging op het einde tussen de Trans Am en Chevrolet C10. En dan vergeet ik bijna dat ik Ryan O'Neal eigenlijk een non-acteur vind.

Toch is O'Neal niet het grootste probleem waar deze in dit geval een rol aangemeten gekregen heeft waar hij niets kan verknallen. Het probleem met The Driver is helaas de enorme leegte binnen het verhaal tussen de achtervolgingen in, want de film heeft op dat vlak eigenlijk weinig te bieden qua verhaal, is de enige acteur die iets toevoegt uiteraard Dern en is het ook nooit echt spannend. Dat is het alleen als men weer eens door de straten jakkert. En dat is toch jammer waar de film niet echt iets verkeerd doet maar gewoon wel iets extra's mist, een bepaalde x-factor. En dat laatste is net wat het verschil maakt tussen een prima film voor een keer en echte topklasse.

Redelijke film die toch ook een beetje teleurstelt ondanks alle prijzen. Grootste manco waarschijnlijk toch het gebrek aan richting. Wat is de bedoeling van deze film en wat is het genre?

Het begin is op zich prima, de stuurse oude dame die niet open staat voor hulp nog de sluipende ouderdom erkend, en de overvriendelijk Hoke die zijn uiterste best doet. Vermakelijk zijn de eerste 'botsingen' en ritjes, en de wijze waarop de twee al kibbelend naar elkaar toe groeien en een zoon die de eerste fase houden en keren heeft in goede banen te leiden, vooral rond de vermeende diefstal.

Na een half uurtje begin het gekibbel een herhaling van zetten te worden en blijft voor mij de grote eyeopener of clou uit. Waar wil men nu precies naar toe? Botsing der culturen? Typerend donkere knecht versus oude degelijkheid met een lichte plantage-eigenaar inslag? Enig bevooroordeeldheid kan het oude mens niet ontzegt worden. En dat wensen, klachten noch fysieke ongemakken van een donker iemand van minder belang zijn ook niet. Gaat het om de maatschappelijke onrust, strijd en veranderingen van die tijd? Erg braaf is de film dan wel en is er weinig gruwel op dat vlak te zien. Uiteindelijk zal het gaan om de wijze waarop ze naar elkaar toe groeien en vrienden worden. Maar om nu te zeggen dat je beide personages kent op het einde van de film of bijzonder meeleeft...nou, nee. Het is allemaal net wat te gezapig. En hoeveel Tandy aardig acteert neigen beide karakters mij net wat teveel naar een karikatuur met hun maniertjes.

Driving Miss Daisy is uiteindelijk vooral feel good te noemen, maar niet een hele goede of met een treffende boodschap. In dat geval zijn Green Book en vooral The Butler vele malen beter als film, beeld en maatschappelijke kritische boodschap. Om te eindigen met het begin van de comment, dat ik de schare prijzen niet echt begrijp en het onbegrijpelijk vind dat Born on the Fourth of July niet de 'beste film' dat jaar pakte.

Even op tv meegepakt vooral vanwege de beoordelingen zonder dat ik wist waar het nu precies over ging. Maar het bleek toch wel iets dat tegenwoordig behoorlijk actueel is, iets dat gelukkig ook ver van mijn bed staat en iets waar ik wel wat moeite mee heb, maar opzich ontwikkelde Queen of Hearts zich uiteindelijk toch tot een redelijk drama.

In tegenstelling tot sommige andere gebruikers, die het eerste uur beter vinden dan het tweede, heb ik totaal niets met de beginfase en de tot standkoming van de situatie met de ontmoetingen, de contactvormen, het geflirt en geplaag en al wat daar uit voortvloeit. Net als de hele toestand en wijzende vingertjes momenteel bij Studio Sport snap ik niet dat de mens niet iets meer remmingen heeft, niet beter nadenkt bij wat hij veroorzaakt of op het spel zet en de situatie met teleurstelling en spanningen die nadien zullen ontstaan. En dan is deze dame in die zin ook nog een hulpverlener die beter dan wie ook emotie, liefde, lust en de hele rataplan van elkaar hoort te kunnen scheiden, objectiviteit noemen ze dat. Ja ja...oke, ze is ook maar een mens en er zal ongetwijfeld iets zijn rond mevrouw die in een tweede sexuele jeugd geraakt en dat een dergelijke situatie je eerder overkomt dan een bewuste keuze blijkt te zijn.

Goed geacteerd wordt er dan ook wel, de locatie met het huis is mooi, maar de film begint toch pas echt interessant te worden wanneer de spanning zich langzaam opbouwt rond dat ze betrapt zijn. Gast iemand het verraden? Gaat iemand iets zeggen? Hier komt uiteraard ellende van, en plotsklaps vind ik de film na het gezapige begin toch eindelijk interessant, met het gesprek tussen het drietal als hoogtepunt. En plotseling is het heel duidelijk met de definitieve ontmaskering van Anne als een naar en kil wijf die alles doet om gezichtsverlies te voorkomen. Duidelijk is dan al dat ze die jongen de afgrond in drijft want ja, wat heeft hij verder? Zijn vader? Niet meer dus. Fijn is uiteindelijk de doodse sfeer richting het einde waar in toch wel duidelijk wordt dat ondanks alle damage control de situatie en sfeer voorgoed naar de knoppen is.

Maar, waar heb ik nu eigenlijk naar zitten kijken vraag ik me na de tijd af. Het zoveelste voorbeeld van dat de mens zich niet kan gedragen en aan zelfbehoud doet? Of blijkt Queen of Hearts een voorbeeld van omgekeerde psychologie te zijn, een wel erg subtiele aanklacht omtrent alle huidige veranderingen in de maatschappij omtrent onaanvaardbaar gedrag en andere sexueel gerichte dingen. De macht die een vrouw tot op zekere hoogte heeft, de macht die in het gesprek op kantoor in de simpele bewoordingen 'niemand gelooft jouw' doorklinkt? En dat samen met de casus die Anne in het begin van de film behandeld met het meisje die weggezet wordt als slet die er zelf om vroeg, want Anne is van onbesproken gedrag...

Het is toch die einde fase die misschien meer doet vermoeden en de film wellicht een gelaagdheid geeft die er in eerste instantie niet in lijkt te zitten. Psychologen voer wellicht, maar mij kan het op het tweede uur na maar moeilijk interesseren hoewel het richting het einde redelijk te noemen is. Maar een tweede kijkbeurt zal er niet snel inzitten. Een 3 voor de moeite en het tweede deel.

No one ever sees you coming, do they, Bob?

Boeiend, ingetogen en degelijk zijn woorden die als eerst naar boven komen rond deze film die vooral meer drama dan misdaad is als je het mij vraagt.

Verhaal wordt in eerste instantie opgebouwd rond de wat sullige en 'traag' overkomende Bob die beweert alleen maar de barman te zijn. De aandacht gaat daarna al snel uit naar een hond, tuig dat de bar overvalt en een zonderlinge verschijning in de vorm van Schoenaerts die ze duidelijk niet helemaal op een rijtje heeft. De film lijkt in die zin op een redelijk doorsnee plotje af te steven rond volk als Marv die al te lang en te diep in het criminele circuit zitten en alleen maar leven en werken bij de gratie van een hogere baas who ones him.

Toch lijkt naar het einde er toch een diepere betekenis naar boven te borrelen, iets dat vooral de laatste minuten heel erg stevig vorm krijgt. De offers die je soms brengt binnen het werk van het criminele circuit met no way out en een knagend geweten. Die laatste minuten ligt vooral de nadruk op schuld en boetedoening, maar toch ook je plicht zo goed en kwaad mogelijk uitvoeren. Ondanks dat knagende geweten is hij niet van plan te eindigen als Marv, wetende wat hem dan allemaal boven het hoofd hangt. Door middel karakter Bob wordt dat toch meer dan prima gebracht, die slimmer is dan hij lijkt en vooral een beetje vriendelijk wil zijn en nog iets van goede karma hoopt te kweken. De gratis borrel, de arme stamgast, het zorgen voor de hond, het opkomen voor Nadia. Hoewel duidelijk worstelend met zijn geweten doet hij toch een bijzonder goede daad en lijkt zich daarmee te verlossen.

The Drop lijkt dan ook eerder filosofisch en psychologisch onder legt met dingen als dat misdaad niet loont, dan is er het fenomeen dat degene die het hardste opschept ook de grootste zak lucht is, blaffende honden bijten niet, stille wateren hebben diepe gronden en dat het nooit te laat is voor verandering en 'goede' keuzes. Marv blijft bv fout keuze op foute keuze stapelen. Hardy is bijzonder op dreef als de sympathieke en ondoorgrondelijke Bob. Gandolfini overigens ook altijd prima. The Drop is overigens niet helemaal top maar wel een prima film.

15 jaar terug eens op tv gezien, gevoel dat dit langer geleden is maar gezien de release in 2000 kan dat niet, en destijds wel blijven hangen als een redelijke komedie. Verbaasd was ik dan ook over de erg lage waarderingen en daarom de film nieuwsgierig er weer eens bij gepakt.

We nemen een grote cast, een stadje waar zelden of nooit iets gebeurt, een sfeertje met gekke gimmicks zoals de Yugo's en buitenissige, ons kent ons basis en karakters vergelijkbare met een Coen Brothers productie. So far so good zou je zeggen... hoewel de film natuurlijk niet het niveau van de betere Coen Brothers aan kan tippen.

Aardig is het verhaal rond Mona waar iedereen nog wel een appeltje mee te schillen heeft en iedereen wel belang bij heeft dat haar wat overkwam. Koddig wordt dit vertelt, in zoverre dat fenomeen ook van sommige karakters die eerder spreekwoordelijke over clou's struikelen dan dat ze iets oplossen. De daadwerkelijke reden en clou met Bobby die van Jeff af wil, sabotage en auto verwisseling, ligt wel erg voor de hand, en na een uur zakt het best nog vermakelijk verhaal totaal in elkaar als hij dit opbiecht. De uiteindelijke getuigenis van Clarence is dan nog wel weer een aardig zij stapje, toch de Benny Bill achtige aanloop naar het einde is dan weer teveel.

Drowning Mona, vroeger te pruimen maar nu achterhaald, ook al is het niet een hele beroerde zit in mijn beleving.

Gisteravond nog even aan de slag zoals iedere vrijdagavond betaamt met de Top 250 en na enige tijd zoeken belandde ik bij deze Du Rififi Chez Les Hommes waarvan het de vraag werd wat het ging worden ook al leek het wel snor te zitten met het genre. En ondanks de erg slechte kwaliteit op Dailymotion bleek dit toch een prima te volgen en zelfs sterke film te zijn.

Het verhaal is maar al te duidelijker met exbajes klant Tony, terug in het normale leven, met de nodige rekeningen te vereffenen, en uiteraard kruipt het bloed waar het niet gaan kan samen met zijn makkers waar een volgende kraak niet zo zeer een keus is als onvermijdelijk. Desalniettemin is de opening even aftasten waar Tony eerst niet echt warm loopt en waar de aandacht een beetje uitgaat naar relationele besognes, verhoudingen en vijanden. Duidelijk is dan al dat Tony een coole gast is en voor de duivel niet bang ondanks het vijandige criminele milieu.

De film timmert ondanks de afleiding in het begin goed aan de weg met een fraai tijdsbeeld in de zin van Franse straten, auto's en kleding en de fraaie aankleding met decors, reclames en weet wat meer. Duidelijk is dan toch zeker de kwaliteit die deze film herbergt en verder uitgebouwd wordt met de minutieus voorbereiding en op de ouderwetse manier de boel verkennen en het testen van het alarm. Het doet me één van de weinige minpunten, in de vorm van cabaret met zang en dans, praktisch vergeten en door de vingers zien, hoewel het qua muziek er eigenlijk ook wel weer bij past.

De film zet zichzelf voort op de weg die reeds ingeslagen was met een eveneens minutieuze kraak die uitermate sterk en degelijk in beeld gebracht wordt andermaal met mooie en interessante ouderwetse methodes en vindingrijkheid. Daarna is het vooral afwachten wat de kink in de kabel gaat worden want zoals een 'heist' film betaamt ligt er altijd ellende op de loer uiteraard vanuit het milieu zelf. De hoek waaruit dit komt is wel een beetje voorspelbaar maar dat kan film niet deren die een uitstekende indruk maakt als misschien wel de moeder aller 'heist' films waar heel veel leentje-buur op is gepleegd en dat is begrijpelijk. Want Du Rififi Chez Les Hommes, een titel waar ik overigens de betekenis niet helemaal van begrijp of het moet zo simpel zijn als de vertaling dat Tony uiteraard Rififi is en weer uit de bajes dus onder de mensen is, gewoonweg een uitstekende en zelfs een klassefilm is.

Gisteren op de late avond nog even aan de griezel met deze Two Evil Eyes, en poeh...dat was wel even een prettige verrassing deze te vinden bij de kringloop vanwege de naam Dario Argento in deze tweeluik waar ik hoopte dat deze beter was dan de andere Argento duopack samen met Joe Dante. Maar dat bleek niet zo heel moeilijk hoewel Jennifer nog best te doen is.

De beide verhaallijnen zijn in principe redelijk simpel, waar de eerste een 'soon to be widow' betreft die haar erfenis probeert veilig te stellen met behulp van haar lover en voor een serieuze verrassing komt te staan, draait het tweede verhaal rond een sadistische fotograaf die van de regen in de drup raakt na het met de verkeerde kat aan de stok gekregen te hebben en daarbij een afloop die tot tevredenheid stelt, crash and burn motherfucker, doe even normaal tegen dieren en vooral katten. Sterk is de stijgende nervositeit in het eerste deel en daarmee iets dat goed door Adrienne Barbeau geacteerd wordt, waar het slechte geweten afstraalt, en kostelijk is toch wel de wraak vanuit het graf die eerst nog geschoven kan worden op fantasie in combinatie met schuldgevoel, maar het blijkt al snel dat er toch meer aan de hand is. Hoewel het in het begin even zoeken is ontwikkeld de film zich daarna toch snel en sterk met de sinister geluiden uit de kelder en uiteindelijke wraak op zowel Jessica alswel Robert die nog even iets verontrustender is net als de verhalen van Valdemart zelf.

Dan is de sadistische fotograaf Rod toch andere koek die in de zucht naar roem, en als kattenhater met losse handjes en een slechte dronk, de degens kruist met de verkeerde zwarte kat met steeds grotere gevolgen. Één kat overigens die ontzettend veel op mijn eigen lijkt en daarom best wel moeilijk om naar te kijken. Keitel acteert op zich goed en is onsympathiek zoals vaker met halverwege een behoorlijk WTF momentje met de nachtmerrie van Rod, iets dat vreemd aanvoelt, misschien niet helemaal op zijn plaats en qua toon en gevoel geen navolging krijgt. De ontknoping mag er dan wel weer zijn met het web dat zich langzaam sluit en de ontdekking in de muur. Duidelijk is dat de Argento niet bepaal zijn sterkste is maar ook verre van zijn slechtste. Ik vraag me af wat de namen Carpenter en Craven aan dit project hadden toe kunnen voegen dat nu als voldoende uitpakt, en vooral het eerste deel als beste, en best leuk voor een keer maar niet de top die ik gehoopt had. Leuk zijn daarnaast nog een muziek van Pino Donaggio en een kleine Cameo van Tom Savini de man die alle Gore en make up gecreëerd heeft. Zoals reeds gezegd, leuk voor een keer.

Lang, lang geleden ooit eens gezien en toen vond ik de film aardig, maar irriteerde ik me vooral aan het personage Mann. Iets waar ik nog steeds wel last van heb, toch heb ik nu meer oog voor de spanningsopbouw en waardeer ik de film meer als geheel.

Zonder introductie zitten we al snel met Mr. Mann op de provinciale weg waar hij de truck voor de wielen rijd. Onwetend wellicht hoe een vrachtwagen in dergelijke terrein rijdt, of een chauffeur gebruik maakt van het geaccidenteerde terrein om snelheid op te bouwen voor de volgende heuvel, iets dat vooral de tweede keer heel duidelijk het geval lijkt, het inhalen en snelrijden heeft tot dan ook niets persoonlijk om het lijf, zitten ze elkaar vanaf daar constant in de haren en lijkt vooral de chauffeur uit de bocht te vliegen in een pest- en wraakoefening.

Met mooie beelden en prima opbouw word de spanning op bepaalde momenten tot het maximum opgedreven en lijkt een ongeluk dichtbij. Vooral bepaalde opnames van de truck, wat een zwijn, zijn erg cool net als verschillende shots onderweg. Mooi zijn de momenten waar de truck andermaal in volle vaart aan komt denderen net als het psychologische spel in de diner wie dan de chauffeur is. Mijn irritaties richting Mann zijn veel en beginnen al bij de aanzet tot problemen die hij zelf geeft. Daarna had hij zelf simpel de vrachtwagen de ruimte kunnen geven door te stoppen of juist door kunnen gassen en afstand nemen. Hoofdrolspeler Mann die in mijn ogen niet bepaald doortastend of slim bezig is, ook nog eens waardeloos rijd, en weinig tot niet aanspreekt, creëert vooral de meeste problemen voor zichzelf.

De apotheose is prima met het wrak in het ravijn, de chauffeur wordt prima buiten beeld gehouden waardoor er geen tijd aan diepgang verloren gaat en alle kaarten op spanning gezet kunnen worden en het hele geval random en incidenteel is. Duel is dan ook een behoorlijk vermakelijk prent die het vooral van zijn spanning moet hebben en daar prima in slaagt.

Was erg benieuwd naar deze film. Goede cast in combinatie met een bekende titel, één van mijn favoriete bands die de Soundtrack doet, Toto namelijk, en regisseur David Lynch die ik wel kan waarderen met bijzondere en vage producties als Lost Highway, Mullholland Drive en het uitstekende Elephant man. Toch komt het er voor mij bepaald niet uit.

Het tijdsbeeld en dat de film uit 1984 komt in gedachten genomen, zijn de eerst anderhalf uur nog wel door te komen, hoewel ik wel meteen al verzand in het grote verhaal met verschillende 'geslachten' die elkaar naar het leven staan eigenlijk ingegeven door een of ander gedrocht in een aquarium. Veel personages passeren de revue, afijn, het plan is wel duidelijk. De Atreides wordt in de val gelokt op de planeet die met Dune bedoelt wordt. Een typerende Lynch zweertje ontstaat van wazige karakters en zwijgzame doch sadistische moordenaars, niemand te vertrouwen en het is niet altijd even duidelijk wat bedoeld wordt en waarom wat gebeurt. De opbouw naar de eliminatie is wel aardig. De griezelige baron ook samen met zijn twee trawanten, de wat enge en androgyn aandoende Sting en de brute Paul L. Smith voor sommigen ook wel bekend als de sadistische cipier in Midnight Express.

De wormen, de oogstmachines, het complot, de hier en daar wat houterige ogende special effecten, het heeft allemaal wel wat. Maar dan toch op een gegeven moment slaat het om en boeit het allemaal niet meer zo. Wellicht dat het komt door die MacLachlan die ik gewoon niet sterk vind, alsof die kerel maar één uitdrukking heeft op zijn gezicht. Ik kan hem niet echt serieus nemen. Zijn hele ontwikkeling tot de ontwaking om het maar zo te zeggen, ik vind hem niet overtuigen. Als zijn haar maar goed zit. Dan wel weer goed, zijn zogenaamde zusje, en de mijmeringen en gedachten. Toch wordt het me op een gegeven moment allemaal wat te vaag.

Een Sci-fi film die je ongetwijfeld veel zal doen als je het boek kent of mooi vind, verder niet helemaal mijn ding/genre. Visueel lang niet zo mooi als 2001 ASO, en dat terwijl Dune toch 20 jaar jonger is...maar dat het een grootschalige productie is met grote decors en men wel iets 'in mind' had is wel duidelijk. Ik verbaasde me eigenlijk over het feit dat de film niet hogere waarderingen had maar dat is me nu wel enigszins duidelijk.

Hier keek al een tijdje naar uit en het spijte me best wel deze film te hebben gemist in de bios, dus gisteravond dan maar voor de thuispremiere en overtuigend is het eerste woord dat me zo te binnen schiet.

Om meteen maar af te trappen met alle kritiek die ik gelezen heb. En nee, ik ben geen scifi en fantasy liefhebber. Films als Star Wars, die ik toch eens moet zien voor een beoordeling hier, behoren niet tot mijn genre en smaak. Maar soms heb je films die hun genre ontstijgen en waar je naar kan kijken zonder dat dit van invloed is, en wat mij betreft is Dune zo'n film die op alle vlakken zo goed in elkaar steekt dat het genre bijzaak is. Dan het door velen genoemde tempo dat te traag zou zijn en in principe is de montage in die zelfde adem te noemen. Ja, inderdaad deze voelt traag aan, maar dat hoeft niet meteen verkeerd te zijn. Sterker in het geval van Dune is het trage tempo in combinatie met andere elementen is juist van grote schoonheid en past ontzettend goed bij de film. Er wordt echt de tijd genomen, zo voelt het voor mij. Dan de opmerkingen dat het begin pas begrijpbaar is als je de film helemaal gezien hebt. Uhmmm...want? Ik snap niet wat hier mee bedoeld wordt want de film is vanaf het begin prima begrijpbaar of ik moet een voorsprong hebben omdat ik Lynch zijn Dune uit '84 qua plot nog redelijk voor de geest heb.

Dune overdonderd en betoverd vanaf het begin met een fenomenale visuele stijl die verschillende malen pure schoonheid genoemd mag worden. Dit in combinatie met de fraaie montage van sfeervolle en dreigende momenten. Zimmer heeft ook weer eens zijn beste beentje voorgezet en verbaasd me toch weer om met een hoogst stijlvolle en futuristische soundtrack te komen. Zimmer blijft niet alleen op gebaande paden blijkt. Dan de cast waar ook verschillenden van genoemd mogen worden. Chalamet timmert toch op indrukwekkende wijze aan zijn carrière, Ferguson sterk en fraai als altijd, Skarsgard blijft ook verbazen en is een acteur waar je zelden echt aan denkt als heel bekend, maar ondertussen wel heel wat sterke rollen en titels achter zijn naam staan heeft, en dan Bardem met een in eerste instantie beperkte rol. De op bepaalde momenten opgebouwd spanning zoals met de hunter-killer in de slaapkamer is geweldig, de artwork en het ontwerp van bijvoorbeeld de ornithopters is ook erg geslaagd.

En zo is Dune op alle vlakken een ontzettend uitgebalanceerde, maar vooral, stijlvol en overtuigend geheel te noemen die pas het laatste half uur wat stroperig begint te worden rond het gekibbel met Stilgar en zijn volgelingen. Het zijn details rond een film die mij even nieuwsgierig maakt naar een eventueel vervolg als een herkijk van deze, en dat laatste zal ook redelijk snel gaan volgen. Ik hoop dat Part 2 ook niet te lang op zich laat wachten. Zoals ik inmiddels al zei, Dune, zonder meer overtuigend maar eigenlijk had ik niet anders van Villeneuve verwacht.