Opinions

Stijl en sfeervolle verfilming van het bekende boek.

Vanaf het begin vallen een aantal pseudo griezel momenten op die ondanks de leeftijd nog redelijk stijlvol overkomen. Het is in die zin soms een set up die een Burton film niet zou misstaan. Opvallend, meteen alweer, de zoals gewoonlijk prima acterende Gary Oldman als Vlad. Overigens Hopkins ook best amusant als de grofgebekte van dik hout zaagt men planken Van Helsing.

Mooi is de spanningsboog met de voice overs, de overgang van oude korrelige beelden naar echte en bijvoorbeeld de schaduw van Dracula die een eigen leven leidt. Ook erg mooi de scènes waarin de mannen de ondode Lucy opwachten in haar tombe en haar betrappen met een kind. Komisch is Harkers voorganger al doodraaiend in de inrichting. Leuk is Ryder als eyecandy.

Een topper is Dracula verder niet maar hoogstvermakelijk om zo nu en dan eens te zien wel.

Gisteravond laat, beter gezegd vannacht, nog even een beetje griezelen met deze film die ik vooral meegenomen had vanwege de naam Wes craven die achteraf slechts als producer actief geweest is. Slim is het natuurlijk wel want zo'n film trekt toch meer aandacht als een dergelijke naam eraan verbonden is. Maar puntje bij paaltje mag een naam als Craven eigenlijk amper in verband gebracht worden met een dergelijke film als dit want zo best was het allemaal niet.

Afijn, Dracula die in het hedendaagse New Orleans huishoudt is waar het omdraait met een vrij flauw plotje hoe de kluis van Van Helsing wordt gekraakt waarna The Prince of Darkness ontsnapt. En later we eerlijk zijn dat dit aan elkaar hangt van onzin, want de bende vindt niks van waarde maar sleept wel ongemerkt, zonder dat iemand het ziet, een doodskist mee die ze niet open kunnen krijgen en waarvan ze niet weten wat er in zit. Logisch? Mwoah...niet echt hè. Dan gaat men nog even lopen schieten in een vliegtuig en moet ik zeggen dat ik nog nooit zo vreemd een vliegtuigwrak heb zien liggen nogwel vanuit een rivier tegen een helling op

Wie bedenkt zoiets?

Maar fijn, het is gelukkig niet allemaal even vreselijk of slecht. Hoewel Vitamin C een lachwekkend soort promo heeft bij haar eigen cd in de cd winkel waar ze werkt, is een van de goede punten van de film toch vooral het vrouwelijk schoon. Want na Van Helsing met Hugh Jackman heb ik toch zelden zulke aangename vampiers gezien als in dit geval in de vorm van Jerri Ryan, Jennifer Esposito en Colleen Fitzpatrick aka Vitamin C die ik in 1999 ten tijde van haar hitje Smile best wel erg leuk vond. En dan zou ik nog bijna Justine Waddell vergeten als Mary Van Helsing waar het Dracula om te doen is, iets dat ik wel snap. Verder heeft het een beetje actie een beetje humor en is Gerard Butler vooral onherkenbaar, is de soundtrack van Beltrami best oké en is de muziek van Marilyn Manson een leuke toevoeging.

Toch krijgt het geen voldoende en heb ik het überhaupt uitgekeken vanwege de dames want verder is het toch al redelijk onder de maat en niets bijzonders.

En ja, deze tweede keer viel de film beter en kon het langzame tempo en de introductie van de karakters me meer bekoren. Het duo Anthony en Ridgeman was al sterk maar vond ik nu nog beter. Wat een scherpe opmerkingen en sarcasme naar elkaar, heerlijk. Het beeld rond nivellering en het grijze gebied tussen goed en kwaad is nog steeds van kracht want waar ligt de scheidslijn en voor wie moet je sympathie voelen in deze film? De momenten van snoeiharde en brute actie maakt het af samen met Zahlers fraaie oog voor settings en belichting in specifieke kleuren. Half punt erbij.

En daar was dan eindelijk De Dream, en dat leverde toch wel een vreugde momentje op afgelopen zaterdag in één of ander sneuphok in Leeuwarden. Dus het kon dan ook niet lang duren om hier voor te gaan zitten met mijn net zo geïnteresseerde vader, met de kanttekening dat mijn moedersfamilie Hogerhuisen zijn en de broers familie waren. Hoe en waar weet ik niet precies want we hebben het over 125 jaar geleden, de mensen die het kunnen vertellen zijn er inmiddels niet meer en een stamboom is er evenmin. Toch na lang steggelen met mijn vader hielden we er op dat het neven of, nog waarschijnlijker, ooms van mijn opa geweest zijn.

Maar verder met de film waar een aangename sfeer geschapen wordt op het koude Friese land met sneeuw en zoiets nostalgisch als de hondenkar en het meeste te voet gedaan wordt. De cast is prima met Tuinman, Stapel en Veerman, en voor een Fries zitten er nog veel meer bekende namen in met Gratema, Westra, Smink en Lageveen. Dan is de stemmige en minimale soundtrack best wel goed en zijn de locaties super interessant zoals de Blokhuispoortgevangenis in Leeuwarden waar ik een paar jaar terug nog bezoeker was. Sowieso is het daarna gissen waar er nog meer gefilmd is waar we onderandere nog dachten Harlingen te herkennen en natuurlijk het oude gerechtsgebouw in Leeuwarden gemakkelijk te herkennen valt. Verder qua verhaal lijkt De Dream op enkele details na best goed bij de feiten te blijven.

Nu moet ik zeggen dat het meer dan prima boek van Sleurink en Frieswijk alweer even geleden is maar van een relatie zoals hier tussen Wybren en Ynkje was meen ik geen sprake. Ja, ze hadden omgang gehad, en ja ze had een oogje op hem, en ja ze heeft hem erbij gelapt uit wraak vanwege afwijzing. Tevens zie ik de stugge Hogerhuis broers niet uit vole borst acteren zoals in de opening, de Hogerhuisen zijn gesloten en stille mensen, en in dit geval levend in armoede. Het gemetselde huis dat we op een gegeven moment zien is iets uit hun dromen want het moet een krakkemikkige bouwsel geweest zijn mogelijk van alleen hout en half gedeeld of op hetzelfde terrein met een ander familie of gezin in Bitgum. Saliant detail wat we vervolgens niet terug zien is de stroperij en jagerij waar de broers zich schuldig aan maakten vanwege de bare tijden. Stroperij was bij de wet verboden en stond synoniem voor laag allooi. In de film wordt heel erg de socialistische beweging en protesten als stigma gebruikt tegen de Hogerhuisen maar het was eerder klassenjustitie.

En verder klopt het allemaal wel, een roerig Friesland, de drie aanvallers bij boer Haitsma en de geloste schoten, het pistool van Wybren, de beruchte lantaarn, de brief met aanwijzingen uit Amerika, de vlucht van de echte daders, de druk die bijvoorbeeld op de broer van Ymkje gezet werd en het veranderende verhaal van Ymkje zelf en dat de zaak niet heropend werd. Justitie en veroordeling werkte in die tijd nogal anders en werd na deze zaak, waar Troelstra zich mee bemoeide en waar het zelfs de nationale politiek haalde in vraag en antwoord, stevig op de schop genomen. Van een verdediging was in dit tijd namelijk ook geen sprake. Keimpe draaide uiteindelijk door en kwam de straf geestelijk nooit te boven en Wybren verhuisde naar Den Haag waar hij regelmatig de rechter die hem veroordeelde tegen het lijf liep, maar dat terzijde. Om als laatste detail te vertellen dat een groot deel van de Hogerhuisen hun naam na die tijd verandert hebben naar Hoogerhuis met dubbel 'oo' om van de associatie af te zijn.

Ik vond de film een uitermate plezierige en goede zit die hier en daar een beetje opsmuk gekregen heeft maar buiten dat toch meer dan goed de lading dekt met een sfeer vol nostalgie. schets Daarom 4 sterren wat mij betreft.

Toch maar weer eens aangeslingerd na tegengekomen te zijn bij de kringloop en dat tegen beter weten in en vooral voor een comment en cijfer. Want bij uitkomst en de première op tv viel het al ontzettend tegen net als het boek die evenmin slaagt en daar is nog steeds niets aan veranderd.

Her begin is opzich nog niet eens zo heel slecht met de gebruikelijke ingrediënten voor een Stephen King verhaal in de vorm van Maine, Derry, een vriendengroep in hun jeugd en de invloed van iets speciaals in de vorm van Duddits. De switch naar het huisje met de verschijning en vreemde toestanden rondom McCarthy is niet heel goed maar nog oké, daarna stort het toch wel langzaam in met een oninteressant zijplot met het leger en kolonel Curtis waar de geest al een beetje uit de fles is, waar het omdraait, en welke richting het geheel uitgaat en dat is toch wel een misser in het script en boek. Maar helaas blijft het daar niet bij qua minpunten.

Aardig is op zijn minst nog de dreiging van de quarantaine en de wegtrekkende dieren dat je denk wat gebeurt hier nu allemaal voor bad shit. Maar het is daarna toch vooral het script dat faalt en oninteressant is, de humor van onder Pete en Beaver is gewoon te flauw en niet leuk en daarmee iets wat de hele toon van de film op negatieve manier beïnvloed, dan is het acteren van Damian Lewis als Jonesy met zijn gespleten persoonlijkheid weinig overtuigend, flauw zelfs en eerder geschikt voor in slap stick, en vind ik Duddits ook wat aparte trekjes hebben en niet overtuigen als autist, en is het hele militaire gedoe gewoonweg niet interessant. Eindoordeel is dan ook dat Dreamcatcher nog redelijk begint en vooraf potentie heeft maar daarna vrijwel op ieder vlak faalt, iets dat ook voor het boek geldt. Geen voldoende dan ook voor deze King verfilming waarover ik meestal best positief en mild ben maar hier zat echt zoveel meer in.

Zeer vermakelijk sci-fi/actiefilmpje. De actie knalt hier en daar van het scherm en het ziet er visueel allemaal heerlijk uit. Urban flikt het ook meer dan behoorlijk als gehelmde brombeer. Bij ieder ander acteur zo het overacting geweest zijn, maar in het geval van Urban is het precies goed.

Uiteraard stukken beter dan Stallone zijn poging 'I am the law!', Judge Dredd. Maar daar is natuurlijk niet zoveel voor nodig want dat is een geweldige kutfilm.

Mooi, sfeervol, duister, kick-ass actie. Mensen, biertje erbij en lekker achterover hangen bij deze.

Heel wat jaartjes terug al eens meegepakt en toen beoordeeld als kul. Maar in het kader van herziening en een comment op MovieMeter toch de stoute schoenen maar aangetrokken. En poeh...was me dit een lijdensweg. Want wat een k*tfilm is dit toch joh.

Laat ik voorop stellen dat er weinig mensen niet van Dresden gehoord hebben, toch zullen weinigen echt beseffen wat daar heeft plaatsgevonden. In mijn geval hetzelfde ondanks dat ik veel weet over de oorlog maar wel had gehoord over de bombardementen. Het boek Dresden 1945 van Alexander McKee was net zo schokkend alswel een pageturner en het is ongekend wat daar heeft afgespeeld en de cijfers lopen in die zin nog altijd ver uitéén van enkele tienduizenden tot honderdduizenden. 'Bomber' Harris werd gedecoreerd maar moest volgens velen voor het gerecht gedaagd worden wegens oorlogsmisdaden met niet alleen Dresden maar ook Hamburg op zijn conto. Met die wetenschap krijgt de film het voordeel van de twijfel met zijn tv-film achtige uitstraling en onbekende cast. Een beetje goodwill kan nooit kwaad...

Maar mijn God, door vreselijke slechte keuzes betreffende script en regie komt er al snel zand in de motor. De film mag dan de naam van de gebombardeerde stad dragen toch is daar een uur en drie kwartier weinig van te merken in dit liefdesdrama dat een gemiddelde soap niet ontstijgt. Of beledig ik nu de gemiddelde soap...? Want sex in de slaapzaal tussen de andere patiënten? Newman die in Duits uniform de bruiloft van Anna komt verstieren, hou toch op zeg. Dan het vreemde gegeven dat hij Duits kan spreken maar dit kennelijk niet gebruikt in het begin of de aanwezigheid van een beschimpte Jood. Die zijn toch allang allemaal op de trein, of het moet de helft van tweede of derde generatie voorouders zijn en ver uit de bloedlijn zijn dus dan praat je echt niet meer over een Jood. Dan de blusploegen die aan het werk zijn...niet zo zeer een grote fout als een schoonheidsfoutje wellicht wat omtrent de omvang van de brand, de gebombardeerde staten en het ontbreken van waterdruk toch wel een enorme prestatie is. Maar vooruit...had ik al gezegd dat het allemaal veel te lang duurt...? Tsjonge jonge. En we krijgen totaal niet het beeld van hoe het werkelijk zou moeten zijn, smalle straatjes, houten huizen en bomvol vluchtelingen.

Goede punten zijn er al zijn ze minimaal. De Duitsers spreken Duits wat altijd goed is. De vuurstorm met rukwinden zien er richting het einde best aardig uit net als de bommenwerpers boven de kolkende massa, en de scene met de brandende kinderwagen is best aardig. De gecremeerde mensen die bij aanraking verpulveren is sterk ware het niet dat kleding en haar verschroeid en verbrand moet zijn wat niet het geval is. Het mooiste is toch wel de heropening en ceremonie rond de Frauen kirche, iets dat behoorlijk dubbel is want gelukkig is de film dan ook afgelopen.

En zo mag het duidelijk zijn dat deze Dresden ook deze keer enorm teleurstelt en met het verhaal, dat 70 procent aanloop is en ergens anders over gaat, dat getoond wordt de ware geschiedenis geen eer aan doet. Bah, wat een slechte film over een plek en geschiedenis die veel en veel beter verdient.

Vooral meegenomen, bij de kringloop, vanwege de naam Brian de Palma, een man die in staat is zeldzaam goede films af te leveren maar ook wel regelmatig de plank mis slaat. En dan is de vraag tot welke categorie deze Dressed to Kill behoort.

En het moet gezegd dat het in de begin even zoeken is met Kate en haar geklaag, bezoek aan de psychiater voor weet wat, haar vreemde fantasieën
en het vreemde gefladder in het museum met ontmoeting en gevolg. We zijn dan toch zeker een half uur verder, vind ik het eigenlijk allemaal niet zo heel interessant, en is er nog geen enkel teken gezien van de synopsis die bij deze film hoort. Maar gelukkig schiet ik samen met de film na een half uur uit een soort van lethargie wanneer er toch eindelijk iets gebeurd, in dit geval het incident in de lift en de introductie van karakter Liz. En dan valt toch opeens de klasse van zo'n regisseur als Brian de Palma op door kleine dingen zoals de spanningsopbouw en zo'n kort shot van een arm liggend tussen een lift deur die iedere keer weer probeert dicht te gaan.

Vervolgens zien we toch eigenlijk wel een beetje een breuk met het eerste half uur, het onbestendige en wispelturige gefladder is definitief ingeruild voor een interessant plot. Een getuige en een psychiater niet meer helemaal zeker van hun leven, een gestolen mes, een jonge techneut die wraak wil voor het verlies van zijn moeder, en dan natuurlijk de vraag wie o wie is toch die vrouw met die pruik en die zonnebril op? Het is in deze fase waar de sfeer opvalt, maar ook de degelijke soundtrack opvalt, het acteerwerk en de karakters prima zijn en de spanning een aantal keer goed opgebouwd wordt. En zoals vaker is Dennis Franz een ongelooflijke lul. Het is toch wanneer de psychiater niet uit zijn rol valt door de charmes van Liz dat ik begin af te vragen of onze psychiater niet een beetje een dubbele persoonlijkheid heeft. Caine speelde in het verleden al eens Jekyll en Hyde, dus waarom zou dat nu niet weer het geval zijn. Een soort van compensatie van dingen en gedrag die hij niet kan uiten vanwege zijn ambt, bedenk ik me opeens. Hoewel de uiteindelijke logica net anders is bleek ik dat toch wel vrij dichtbij te zitten.

Afijn, helemaal super is dressed to Kill zeker niet omdat ik toch nog net iets meer suspense en een broeierige sfeer verwacht had, meer lijdt de film pijn aan het eerste half uur met Kate en haar uitspattingen. Het leidt af, het doet er eigenlijk niet zo toe, en Kate is ook helemaal niet de hoofdpersoon dus waarom moet dat allemaal een half uur duren? Maar buiten dat is dressed to Kill toch zeker een degelijke film te noemen, en daar zal het cijfer dan ook naar zijn.

Drive heel wat jaartje geleden op de gok meegenomen en in eerst instantie was ik in negatieve zin verbaasd en bracht de film totaal niet wat ik hoopte. Nu heel wat jaren later en vele kijkbeurten later ben ik volledig overtuigd van deze film.

Drive valt vooral op qua stijl, zalige cinematografie, briljante muziek, excessief geweld en goede acteerprestaties. Als eerst valt de koele en ondoorgrondelijke Gosling op die uiterst kundig de getaway uitvoert in het begin, iets wat hem goed ligt en graag doet zoveel is duidelijk. Overbodige dialogen wordt overgeslagen en de film richt zich vooral in de scenes met Mulligan op zwijgzame voor zichzelf sprekende momenten van chemie. Even lijkt voor Gosling alles op zijn plaats tot de terugkeer van Isaac en de problemen die hij met zich mee brengt. Je zou een hekel willen hebben aan Isaac, zo'n type dat zich een baasje waant, zijn vrouw slaat en dergelijke, maar het tegendeel is waar. Ondanks slechte keuzes en chantage lijkt het wel een aardig vent. Het nummer van Desire - Under your spell met de zwijgende blikken van zowel Gosling als Mulligan is tekenend en beklijvend.

Het tweede deel van de film gaat een volledig andere kant op met de uiteindelijk klus, achtervolging en schietpartij in het motel. Een aantal momenten van bijzonder excessief en grafisch geweld komen voorbij. Net als de nodige symboliek met de sluitende liftdeuren, waarna er slechts één weg open lijkt en de onvermijdelijkheid van dingen. Een keus die geen keus meer is, het moet zo...de opoffering en het wegrijdenis van mythische proporties. Het suggereert dat als deze held blijft rijden hij niet dood gaat.

Drive is een super stijlvolle klap in het gezicht met prachtige scherpe en kleurrijke shots die stripachtig aandoen. De film is recht toe recht aan, slaat overbodige dialogen over en moet het vooral hebben van blikken, lichaamstaal, en sfeervolle muziek, iets dat wonderwel slaagt. Daarnaast biedt de film slechts één weg, de weg van het onvermijdelijke. Dan is er de werkelijk briljant gekozen muziek met Kavinksy, Desire, Eletric Youth College en The Chromatics. Ronduit bijzondere muziek die zowel oud als vernieuwend aandoet en op bepaalde momenten op fantastische wijze de sfeer en film een extra lading geeft. Niet te vergeten een aantal prachtige shots, zoals die op het strand. Mulligan overtuigd me anders nooit zo, maar in deze film lijkt ze volledig op haar plaats. Cranston, Perlman en Brooks zijn allemaal het noemen waard. Tenslotte Gosling die op zich niet tot mijn favoriete acteurs behoort maar hier toch redelijk uit de verf komt, alhoewel, na het lezen van Onderhond's reactie vraag ik me toch af wat een acteur met iets meer charisma van deze rol gemaakt had. Desalniettemin, is een Drive een uber stijlvolle en innemende film.

Niet veel van verwacht mede door Drive Hard wat een abdominaal slechte film is. Maar ik kon het toch niet laten in de hoop dat dit iets beter was en toch vooral vanwege Amber Heard.

En tja, van meet af aan is het wel duidelijk dat dit ook niet zoveel is. De opening met de achtervolging valt vooral qua CGI op als erg matig. Gelukkig is de entree van Heard dan wel een pluspunt, ondanks al het gezeik de afgelopen jaren met Depp is ze toch minstens leuk om naar te kijken. Jammer dan weer dat ze als een randebiel weg moet en rijden net als het gevoos van Katy Mixon in de diner. Waarom? Wat een dom gedoe allemaal. En wat ziet dat gebeuren met die waterstof vrachtwagen er afschuwelijk slecht uit.

Daar staan gelukkig een paar ontzettend mooie wagens tegenover met de Charger, Riviera en Chevelle's. Redelijk op zijn minst ook Fichtner in een passende rol en is de ontmoeting van the accountant met de twee drugskikkers wel grappig, see you in three months. Apart is de naam John Milton die dan zogezegd uit de hel ontsnapt is, want John Milton is ook de naam van de schrijver die ooit het bekende gedicht Paradise Lost scheef, toeval of niet? En er zijn natuurlijk een paar aardige actiescenes.

Toch lijdt deze Drive Angry vooral de meeste pijn aan het feit dat je als kijker niet weet of je dit nu serieus moet nemen of er om moet lachen. En dat lijken de makers zelf ook niet helemaal te weten met deze film die wel iets van de game Painkiller heeft en de film Constantine, het sfeertje soms ook wel even heeft, om snel daarna die sfeer weer om zeep te helpen met iets flauwe of kolderieks. En zo blijkt deze Drive Angry niet zo slecht als Drive Hard maar is het verder toch wel behoorlijk onder de maat. Een voldoende zit er dan ook niet in.

Niet veel toe te voegen Der Hans hier boven. Door de teaser die redelijk vlot en met veel gescheld meer leek dan dat de film daadwerkelijk levert, toch verleidt tot een kijk beurt.

Met moeite uitgekeken. Flauwe bediening met weinig verhaal en twee acteurs die er verloren bij lopen. Vooral Cusack, die meer in zijn mars heeft, oogt verloren met zijn rare handschoenen, cap en zonnebril en behalve twee erg fraaie wagens, de Mustang '69 en de GT 350, is er weinig noemenswaardig aan de film. Het gerace met de lesauto is soms aardig en het gekissebis tussen de twee heren is soms leuk maar weinig serieus te noemen.

Gezien...en héél snel verder met de volgende film.

Redelijke film die toch ook een beetje teleurstelt ondanks alle prijzen. Grootste manco waarschijnlijk toch het gebrek aan richting. Wat is de bedoeling van deze film en wat is het genre?

Het begin is op zich prima, de stuurse oude dame die niet open staat voor hulp nog de sluipende ouderdom erkend, en de overvriendelijk Hoke die zijn uiterste best doet. Vermakelijk zijn de eerste 'botsingen' en ritjes, en de wijze waarop de twee al kibbelend naar elkaar toe groeien en een zoon die de eerste fase houden en keren heeft in goede banen te leiden, vooral rond de vermeende diefstal.

Na een half uurtje begin het gekibbel een herhaling van zetten te worden en blijft voor mij de grote eyeopener of clou uit. Waar wil men nu precies naar toe? Botsing der culturen? Typerend donkere knecht versus oude degelijkheid met een lichte plantage-eigenaar inslag? Enig bevooroordeeldheid kan het oude mens niet ontzegt worden. En dat wensen, klachten noch fysieke ongemakken van een donker iemand van minder belang zijn ook niet. Gaat het om de maatschappelijke onrust, strijd en veranderingen van die tijd? Erg braaf is de film dan wel en is er weinig gruwel op dat vlak te zien. Uiteindelijk zal het gaan om de wijze waarop ze naar elkaar toe groeien en vrienden worden. Maar om nu te zeggen dat je beide personages kent op het einde van de film of bijzonder meeleeft...nou, nee. Het is allemaal net wat te gezapig. En hoeveel Tandy aardig acteert neigen beide karakters mij net wat teveel naar een karikatuur met hun maniertjes.

Driving Miss Daisy is uiteindelijk vooral feel good te noemen, maar niet een hele goede of met een treffende boodschap. In dat geval zijn Green Book en vooral The Butler vele malen beter als film, beeld en maatschappelijke kritische boodschap. Om te eindigen met het begin van de comment, dat ik de schare prijzen niet echt begrijp en het onbegrijpelijk vind dat Born on the Fourth of July niet de 'beste film' dat jaar pakte.

Even op tv meegepakt vooral vanwege de beoordelingen zonder dat ik wist waar het nu precies over ging. Maar het bleek toch wel iets dat tegenwoordig behoorlijk actueel is, iets dat gelukkig ook ver van mijn bed staat en iets waar ik wel wat moeite mee heb, maar opzich ontwikkelde Queen of Hearts zich uiteindelijk toch tot een redelijk drama.

In tegenstelling tot sommige andere gebruikers, die het eerste uur beter vinden dan het tweede, heb ik totaal niets met de beginfase en de tot standkoming van de situatie met de ontmoetingen, de contactvormen, het geflirt en geplaag en al wat daar uit voortvloeit. Net als de hele toestand en wijzende vingertjes momenteel bij Studio Sport snap ik niet dat de mens niet iets meer remmingen heeft, niet beter nadenkt bij wat hij veroorzaakt of op het spel zet en de situatie met teleurstelling en spanningen die nadien zullen ontstaan. En dan is deze dame in die zin ook nog een hulpverlener die beter dan wie ook emotie, liefde, lust en de hele rataplan van elkaar hoort te kunnen scheiden, objectiviteit noemen ze dat. Ja ja...oke, ze is ook maar een mens en er zal ongetwijfeld iets zijn rond mevrouw die in een tweede sexuele jeugd geraakt en dat een dergelijke situatie je eerder overkomt dan een bewuste keuze blijkt te zijn.

Goed geacteerd wordt er dan ook wel, de locatie met het huis is mooi, maar de film begint toch pas echt interessant te worden wanneer de spanning zich langzaam opbouwt rond dat ze betrapt zijn. Gast iemand het verraden? Gaat iemand iets zeggen? Hier komt uiteraard ellende van, en plotsklaps vind ik de film na het gezapige begin toch eindelijk interessant, met het gesprek tussen het drietal als hoogtepunt. En plotseling is het heel duidelijk met de definitieve ontmaskering van Anne als een naar en kil wijf die alles doet om gezichtsverlies te voorkomen. Duidelijk is dan al dat ze die jongen de afgrond in drijft want ja, wat heeft hij verder? Zijn vader? Niet meer dus. Fijn is uiteindelijk de doodse sfeer richting het einde waar in toch wel duidelijk wordt dat ondanks alle damage control de situatie en sfeer voorgoed naar de knoppen is.

Maar, waar heb ik nu eigenlijk naar zitten kijken vraag ik me na de tijd af. Het zoveelste voorbeeld van dat de mens zich niet kan gedragen en aan zelfbehoud doet? Of blijkt Queen of Hearts een voorbeeld van omgekeerde psychologie te zijn, een wel erg subtiele aanklacht omtrent alle huidige veranderingen in de maatschappij omtrent onaanvaardbaar gedrag en andere sexueel gerichte dingen. De macht die een vrouw tot op zekere hoogte heeft, de macht die in het gesprek op kantoor in de simpele bewoordingen 'niemand gelooft jouw' doorklinkt? En dat samen met de casus die Anne in het begin van de film behandeld met het meisje die weggezet wordt als slet die er zelf om vroeg, want Anne is van onbesproken gedrag...

Het is toch die einde fase die misschien meer doet vermoeden en de film wellicht een gelaagdheid geeft die er in eerste instantie niet in lijkt te zitten. Psychologen voer wellicht, maar mij kan het op het tweede uur na maar moeilijk interesseren hoewel het richting het einde redelijk te noemen is. Maar een tweede kijkbeurt zal er niet snel inzitten. Een 3 voor de moeite en het tweede deel.

No one ever sees you coming, do they, Bob?

Boeiend, ingetogen en degelijk zijn woorden die als eerst naar boven komen rond deze film die vooral meer drama dan misdaad is als je het mij vraagt.

Verhaal wordt in eerste instantie opgebouwd rond de wat sullige en 'traag' overkomende Bob die beweert alleen maar de barman te zijn. De aandacht gaat daarna al snel uit naar een hond, tuig dat de bar overvalt en een zonderlinge verschijning in de vorm van Schoenaerts die ze duidelijk niet helemaal op een rijtje heeft. De film lijkt in die zin op een redelijk doorsnee plotje af te steven rond volk als Marv die al te lang en te diep in het criminele circuit zitten en alleen maar leven en werken bij de gratie van een hogere baas who ones him.

Toch lijkt naar het einde er toch een diepere betekenis naar boven te borrelen, iets dat vooral de laatste minuten heel erg stevig vorm krijgt. De offers die je soms brengt binnen het werk van het criminele circuit met no way out en een knagend geweten. Die laatste minuten ligt vooral de nadruk op schuld en boetedoening, maar toch ook je plicht zo goed en kwaad mogelijk uitvoeren. Ondanks dat knagende geweten is hij niet van plan te eindigen als Marv, wetende wat hem dan allemaal boven het hoofd hangt. Door middel karakter Bob wordt dat toch meer dan prima gebracht, die slimmer is dan hij lijkt en vooral een beetje vriendelijk wil zijn en nog iets van goede karma hoopt te kweken. De gratis borrel, de arme stamgast, het zorgen voor de hond, het opkomen voor Nadia. Hoewel duidelijk worstelend met zijn geweten doet hij toch een bijzonder goede daad en lijkt zich daarmee te verlossen.

The Drop lijkt dan ook eerder filosofisch en psychologisch onder legt met dingen als dat misdaad niet loont, dan is er het fenomeen dat degene die het hardste opschept ook de grootste zak lucht is, blaffende honden bijten niet, stille wateren hebben diepe gronden en dat het nooit te laat is voor verandering en 'goede' keuzes. Marv blijft bv fout keuze op foute keuze stapelen. Hardy is bijzonder op dreef als de sympathieke en ondoorgrondelijke Bob. Gandolfini overigens ook altijd prima. The Drop is overigens niet helemaal top maar wel een prima film.

15 jaar terug eens op tv gezien, gevoel dat dit langer geleden is maar gezien de release in 2000 kan dat niet, en destijds wel blijven hangen als een redelijke komedie. Verbaasd was ik dan ook over de erg lage waarderingen en daarom de film nieuwsgierig er weer eens bij gepakt.

We nemen een grote cast, een stadje waar zelden of nooit iets gebeurt, een sfeertje met gekke gimmicks zoals de Yugo's en buitenissige, ons kent ons basis en karakters vergelijkbare met een Coen Brothers productie. So far so good zou je zeggen... hoewel de film natuurlijk niet het niveau van de betere Coen Brothers aan kan tippen.

Aardig is het verhaal rond Mona waar iedereen nog wel een appeltje mee te schillen heeft en iedereen wel belang bij heeft dat haar wat overkwam. Koddig wordt dit vertelt, in zoverre dat fenomeen ook van sommige karakters die eerder spreekwoordelijke over clou's struikelen dan dat ze iets oplossen. De daadwerkelijke reden en clou met Bobby die van Jeff af wil, sabotage en auto verwisseling, ligt wel erg voor de hand, en na een uur zakt het best nog vermakelijk verhaal totaal in elkaar als hij dit opbiecht. De uiteindelijke getuigenis van Clarence is dan nog wel weer een aardig zij stapje, toch de Benny Bill achtige aanloop naar het einde is dan weer teveel.

Drowning Mona, vroeger te pruimen maar nu achterhaald, ook al is het niet een hele beroerde zit in mijn beleving.

Gisteravond nog even aan de slag zoals iedere vrijdagavond betaamt met de Top 250 en na enige tijd zoeken belandde ik bij deze Du Rififi Chez Les Hommes waarvan het de vraag werd wat het ging worden ook al leek het wel snor te zitten met het genre. En ondanks de erg slechte kwaliteit op Dailymotion bleek dit toch een prima te volgen en zelfs sterke film te zijn.

Het verhaal is maar al te duidelijker met exbajes klant Tony, terug in het normale leven, met de nodige rekeningen te vereffenen, en uiteraard kruipt het bloed waar het niet gaan kan samen met zijn makkers waar een volgende kraak niet zo zeer een keus is als onvermijdelijk. Desalniettemin is de opening even aftasten waar Tony eerst niet echt warm loopt en waar de aandacht een beetje uitgaat naar relationele besognes, verhoudingen en vijanden. Duidelijk is dan al dat Tony een coole gast is en voor de duivel niet bang ondanks het vijandige criminele milieu.

De film timmert ondanks de afleiding in het begin goed aan de weg met een fraai tijdsbeeld in de zin van Franse straten, auto's en kleding en de fraaie aankleding met decors, reclames en weet wat meer. Duidelijk is dan toch zeker de kwaliteit die deze film herbergt en verder uitgebouwd wordt met de minutieus voorbereiding en op de ouderwetse manier de boel verkennen en het testen van het alarm. Het doet me één van de weinige minpunten, in de vorm van cabaret met zang en dans, praktisch vergeten en door de vingers zien, hoewel het qua muziek er eigenlijk ook wel weer bij past.

De film zet zichzelf voort op de weg die reeds ingeslagen was met een eveneens minutieuze kraak die uitermate sterk en degelijk in beeld gebracht wordt andermaal met mooie en interessante ouderwetse methodes en vindingrijkheid. Daarna is het vooral afwachten wat de kink in de kabel gaat worden want zoals een 'heist' film betaamt ligt er altijd ellende op de loer uiteraard vanuit het milieu zelf. De hoek waaruit dit komt is wel een beetje voorspelbaar maar dat kan film niet deren die een uitstekende indruk maakt als misschien wel de moeder aller 'heist' films waar heel veel leentje-buur op is gepleegd en dat is begrijpelijk. Want Du Rififi Chez Les Hommes, een titel waar ik overigens de betekenis niet helemaal van begrijp of het moet zo simpel zijn als de vertaling dat Tony uiteraard Rififi is en weer uit de bajes dus onder de mensen is, gewoonweg een uitstekende en zelfs een klassefilm is.

Gisteren op de late avond nog even aan de griezel met deze Two Evil Eyes, en poeh...dat was wel even een prettige verrassing deze te vinden bij de kringloop vanwege de naam Dario Argento in deze tweeluik waar ik hoopte dat deze beter was dan de andere Argento duopack samen met Joe Dante. Maar dat bleek niet zo heel moeilijk hoewel Jennifer nog best te doen is.

De beide verhaallijnen zijn in principe redelijk simpel, waar de eerste een 'soon to be widow' betreft die haar erfenis probeert veilig te stellen met behulp van haar lover en voor een serieuze verrassing komt te staan, draait het tweede verhaal rond een sadistische fotograaf die van de regen in de drup raakt na het met de verkeerde kat aan de stok gekregen te hebben en daarbij een afloop die tot tevredenheid stelt, crash and burn motherfucker, doe even normaal tegen dieren en vooral katten. Sterk is de stijgende nervositeit in het eerste deel en daarmee iets dat goed door Adrienne Barbeau geacteerd wordt, waar het slechte geweten afstraalt, en kostelijk is toch wel de wraak vanuit het graf die eerst nog geschoven kan worden op fantasie in combinatie met schuldgevoel, maar het blijkt al snel dat er toch meer aan de hand is. Hoewel het in het begin even zoeken is ontwikkeld de film zich daarna toch snel en sterk met de sinister geluiden uit de kelder en uiteindelijke wraak op zowel Jessica alswel Robert die nog even iets verontrustender is net als de verhalen van Valdemart zelf.

Dan is de sadistische fotograaf Rod toch andere koek die in de zucht naar roem, en als kattenhater met losse handjes en een slechte dronk, de degens kruist met de verkeerde zwarte kat met steeds grotere gevolgen. Één kat overigens die ontzettend veel op mijn eigen lijkt en daarom best wel moeilijk om naar te kijken. Keitel acteert op zich goed en is onsympathiek zoals vaker met halverwege een behoorlijk WTF momentje met de nachtmerrie van Rod, iets dat vreemd aanvoelt, misschien niet helemaal op zijn plaats en qua toon en gevoel geen navolging krijgt. De ontknoping mag er dan wel weer zijn met het web dat zich langzaam sluit en de ontdekking in de muur. Duidelijk is dat de Argento niet bepaal zijn sterkste is maar ook verre van zijn slechtste. Ik vraag me af wat de namen Carpenter en Craven aan dit project hadden toe kunnen voegen dat nu als voldoende uitpakt, en vooral het eerste deel als beste, en best leuk voor een keer maar niet de top die ik gehoopt had. Leuk zijn daarnaast nog een muziek van Pino Donaggio en een kleine Cameo van Tom Savini de man die alle Gore en make up gecreëerd heeft. Zoals reeds gezegd, leuk voor een keer.

Lang, lang geleden ooit eens gezien en toen vond ik de film aardig, maar irriteerde ik me vooral aan het personage Mann. Iets waar ik nog steeds wel last van heb, toch heb ik nu meer oog voor de spanningsopbouw en waardeer ik de film meer als geheel.

Zonder introductie zitten we al snel met Mr. Mann op de provinciale weg waar hij de truck voor de wielen rijd. Onwetend wellicht hoe een vrachtwagen in dergelijke terrein rijdt, of een chauffeur gebruik maakt van het geaccidenteerde terrein om snelheid op te bouwen voor de volgende heuvel, iets dat vooral de tweede keer heel duidelijk het geval lijkt, het inhalen en snelrijden heeft tot dan ook niets persoonlijk om het lijf, zitten ze elkaar vanaf daar constant in de haren en lijkt vooral de chauffeur uit de bocht te vliegen in een pest- en wraakoefening.

Met mooie beelden en prima opbouw word de spanning op bepaalde momenten tot het maximum opgedreven en lijkt een ongeluk dichtbij. Vooral bepaalde opnames van de truck, wat een zwijn, zijn erg cool net als verschillende shots onderweg. Mooi zijn de momenten waar de truck andermaal in volle vaart aan komt denderen net als het psychologische spel in de diner wie dan de chauffeur is. Mijn irritaties richting Mann zijn veel en beginnen al bij de aanzet tot problemen die hij zelf geeft. Daarna had hij zelf simpel de vrachtwagen de ruimte kunnen geven door te stoppen of juist door kunnen gassen en afstand nemen. Hoofdrolspeler Mann die in mijn ogen niet bepaald doortastend of slim bezig is, ook nog eens waardeloos rijd, en weinig tot niet aanspreekt, creëert vooral de meeste problemen voor zichzelf.

De apotheose is prima met het wrak in het ravijn, de chauffeur wordt prima buiten beeld gehouden waardoor er geen tijd aan diepgang verloren gaat en alle kaarten op spanning gezet kunnen worden en het hele geval random en incidenteel is. Duel is dan ook een behoorlijk vermakelijk prent die het vooral van zijn spanning moet hebben en daar prima in slaagt.

Was erg benieuwd naar deze film. Goede cast in combinatie met een bekende titel, één van mijn favoriete bands die de Soundtrack doet, Toto namelijk, en regisseur David Lynch die ik wel kan waarderen met bijzondere en vage producties als Lost Highway, Mullholland Drive en het uitstekende Elephant man. Toch komt het er voor mij bepaald niet uit.

Het tijdsbeeld en dat de film uit 1984 komt in gedachten genomen, zijn de eerst anderhalf uur nog wel door te komen, hoewel ik wel meteen al verzand in het grote verhaal met verschillende 'geslachten' die elkaar naar het leven staan eigenlijk ingegeven door een of ander gedrocht in een aquarium. Veel personages passeren de revue, afijn, het plan is wel duidelijk. De Atreides wordt in de val gelokt op de planeet die met Dune bedoelt wordt. Een typerende Lynch zweertje ontstaat van wazige karakters en zwijgzame doch sadistische moordenaars, niemand te vertrouwen en het is niet altijd even duidelijk wat bedoeld wordt en waarom wat gebeurt. De opbouw naar de eliminatie is wel aardig. De griezelige baron ook samen met zijn twee trawanten, de wat enge en androgyn aandoende Sting en de brute Paul L. Smith voor sommigen ook wel bekend als de sadistische cipier in Midnight Express.

De wormen, de oogstmachines, het complot, de hier en daar wat houterige ogende special effecten, het heeft allemaal wel wat. Maar dan toch op een gegeven moment slaat het om en boeit het allemaal niet meer zo. Wellicht dat het komt door die MacLachlan die ik gewoon niet sterk vind, alsof die kerel maar één uitdrukking heeft op zijn gezicht. Ik kan hem niet echt serieus nemen. Zijn hele ontwikkeling tot de ontwaking om het maar zo te zeggen, ik vind hem niet overtuigen. Als zijn haar maar goed zit. Dan wel weer goed, zijn zogenaamde zusje, en de mijmeringen en gedachten. Toch wordt het me op een gegeven moment allemaal wat te vaag.

Een Sci-fi film die je ongetwijfeld veel zal doen als je het boek kent of mooi vind, verder niet helemaal mijn ding/genre. Visueel lang niet zo mooi als 2001 ASO, en dat terwijl Dune toch 20 jaar jonger is...maar dat het een grootschalige productie is met grote decors en men wel iets 'in mind' had is wel duidelijk. Ik verbaasde me eigenlijk over het feit dat de film niet hogere waarderingen had maar dat is me nu wel enigszins duidelijk.

Hier keek al een tijdje naar uit en het spijte me best wel deze film te hebben gemist in de bios, dus gisteravond dan maar voor de thuispremiere en overtuigend is het eerste woord dat me zo te binnen schiet.

Om meteen maar af te trappen met alle kritiek die ik gelezen heb. En nee, ik ben geen scifi en fantasy liefhebber. Films als Star Wars, die ik toch eens moet zien voor een beoordeling hier, behoren niet tot mijn genre en smaak. Maar soms heb je films die hun genre ontstijgen en waar je naar kan kijken zonder dat dit van invloed is, en wat mij betreft is Dune zo'n film die op alle vlakken zo goed in elkaar steekt dat het genre bijzaak is. Dan het door velen genoemde tempo dat te traag zou zijn en in principe is de montage in die zelfde adem te noemen. Ja, inderdaad deze voelt traag aan, maar dat hoeft niet meteen verkeerd te zijn. Sterker in het geval van Dune is het trage tempo in combinatie met andere elementen is juist van grote schoonheid en past ontzettend goed bij de film. Er wordt echt de tijd genomen, zo voelt het voor mij. Dan de opmerkingen dat het begin pas begrijpbaar is als je de film helemaal gezien hebt. Uhmmm...want? Ik snap niet wat hier mee bedoeld wordt want de film is vanaf het begin prima begrijpbaar of ik moet een voorsprong hebben omdat ik Lynch zijn Dune uit '84 qua plot nog redelijk voor de geest heb.

Dune overdonderd en betoverd vanaf het begin met een fenomenale visuele stijl die verschillende malen pure schoonheid genoemd mag worden. Dit in combinatie met de fraaie montage van sfeervolle en dreigende momenten. Zimmer heeft ook weer eens zijn beste beentje voorgezet en verbaasd me toch weer om met een hoogst stijlvolle en futuristische soundtrack te komen. Zimmer blijft niet alleen op gebaande paden blijkt. Dan de cast waar ook verschillenden van genoemd mogen worden. Chalamet timmert toch op indrukwekkende wijze aan zijn carrière, Ferguson sterk en fraai als altijd, Skarsgard blijft ook verbazen en is een acteur waar je zelden echt aan denkt als heel bekend, maar ondertussen wel heel wat sterke rollen en titels achter zijn naam staan heeft, en dan Bardem met een in eerste instantie beperkte rol. De op bepaalde momenten opgebouwd spanning zoals met de hunter-killer in de slaapkamer is geweldig, de artwork en het ontwerp van bijvoorbeeld de ornithopters is ook erg geslaagd.

En zo is Dune op alle vlakken een ontzettend uitgebalanceerde, maar vooral, stijlvol en overtuigend geheel te noemen die pas het laatste half uur wat stroperig begint te worden rond het gekibbel met Stilgar en zijn volgelingen. Het zijn details rond een film die mij even nieuwsgierig maakt naar een eventueel vervolg als een herkijk van deze, en dat laatste zal ook redelijk snel gaan volgen. Ik hoop dat Part 2 ook niet te lang op zich laat wachten. Zoals ik inmiddels al zei, Dune, zonder meer overtuigend maar eigenlijk had ik niet anders van Villeneuve verwacht.

Aangeschaft en klaargelegd voor de vakantie en hier had ik echt heel veel zin in, dus kom maar op dacht ik zondagavond. Maar aangezien deel 1 alweer 2,5 jaar geleden was en ik geen idee meer had van de ontwikkelingen, verhoudingen en afloop viel me dit toch allemaal koud op mijn dak, werd het net geen sof en schreeuwt de film zelfs al voordat ik er klaar mee was al om een herkijk samen met het eerste deel.

Afijn, Dune, Villeneuve, de cast, Hans Zimmer, het is allemaal weer van hetzelfde laken en pak en toont vanaf het begin de visuele spierballen die in het eerste deel op het betoverende af was. En in part 2 is dat dus niet anders. Sterk is de sfeer waarin Paul zich onder het volk van Stilgar gevoegd heeft, toch begint dat zoals het geëindigd is in part 1 want in die fase begon de eerste ook een beetje stroperig te worden en zijn intensiteit een beetje te verliezen, en dat is in part 2 niet anders waar alleen rumoer en discussie even een kwestie is van doorkomen en uitfilteren. De opleiding die volgt van Paul biedt soelaas en doel met het ritje op de worm toch wel als bruut hoogtepunt in combinatie met muziek. Daarna volgt de switch naar andere families, volk en hatelijke beslommeringen waar ik toch regelmatig de weg even kwijt ben wie ook alweer wie is en wat ze met de zaak te maken hebben. Het was toch beter geweest om deel 1 eerst te herzien.

Maar heel erg veel schade lijdt de film daar niet onder met de wetenschap dat me vast duidelijker zal zijn en meer zegt met een dubbele herkijk. Want buiten dat allemaal is Dune 2 toch weer een film die buitengewoon genietbaar is. De artwork, ontwerp, muziek, sfeer, visueel, CGI, de actie, het is allemaal om van te smullen met de aanval op de harvester, slagvelden en ringgevecht van Feyd-Rautha als hoogtepunten. Uiteraard is de cast sterk, zit er een goede opbouw in richting een intens ontknoping, wil ik ook nog zeker even de geluidsmix en montage benoemen en loopt het geheel over van de lading en sfeer. Zoals duidelijk mag zijn smaakt het, maar heeft het niet de 'swept of my feet' indruk die ik vooraf had gehoopt en dat is mijn eigen schuld. Maar daar komt te zijner tijd wel verandering in verwacht ik zo. En nu is het wachten op deel 3 Messiah waarop ik vast niet weer dezelfde fout maak onvoorbereid erin te stappen.

Donderdag op de namiddag even aan de slag met deze Dunkirk die ik op de gok mee had genomen bij de Boekenvoordeel. En eerlijk gezegd had ik hier een veel nieuwere serie van verwacht maar bleek deze toch al 20 jaar oud te zijn. Niet dat dit nu perse een minpunt is, maar goed...

Afijn, aan de slag ermee, maar ook daar verbaasd de serie weer want in tegenstelling tot een 'full blown' miniserie met verhalen en acteurs zit ik hier toch naar één of andere hybride aan te kijken, met vrij korte scènes, origineel beeldmateriaal, en een voice over die constant alles aan elkaar praat. En ook dat allemaal is niet perse een mimpunt als wel iets anders dan verwacht. En eerlijk gezegd komt het allemaal nogal droog en oudbollig over, en zoals reeds gezegd, als je dan een vrij nieuwe serie verwacht van hooguit een jaar of twee oud en je zit opeens hier middenin is dat toch wel even wennen en bijstellen.

Maar goed, nu genoeg geklaagd. Want Dunkirk toont toch wel degelijk een minutieus en gedetailleerd beeld van de aanloop, het ontstaan van de pocket, de druk, de paniek, en en het belang van een geslaagde operatie. Dit uiteraard groots opgezet met veel karakters, de operatie en problemen gezien vanuit alle oogpunten zowel op het land, de marine, als wel de admiraliteit en de politiek, met als gewicht het voortbestaan van het land. Buiten dat is er ook nog oog voor oorlogsmisdaden, tactische fouten en blunders aan beide kanten, en zien we bijzondere staaltjes van opoffering en moed zoals de marineofficieren die aanboord van een brandend schip gaan om het vuur te bestrijden. Het is een verhaal dat draait rond daadkracht, improvisatie en onverzettelijkheid.

Dat het allemaal wel wat gedateerd overkomt, en sommige scènes erg kleinschalig zijn opgezet, nemen we dan maar voor lief en zal wellicht ook een beetje in het tijdsbeeld gezien moeten worden met wat er mogelijk was voor een serie uit 2004 met een budget van 2 miljoen dollar. Oh, en natuurlijk alleszins beter dan Nolan zijn film.

Ronduit hysterische en overhypte film die me steeds meer tegen begint te staan, en waarvan ik nu na de derde kijkbeurt denk en verwacht dat het héél lang gaat duren voordat ik me hier weer aan waag.

Nergens komt echt een enorme beeld over, zoals het waarschijnlijk was, met een strand waar bijna een half miljoen mannen stonden te wachten, Dunkirk verliest zich dan ook in een random, chronologische wanordelijk suspense rit, zonder diepte in de personages. Pas bij terugkeer in Engeland, de montage, zowaar eens een paar inhoudelijke dialogen, de combinatie met de muziek en de nadruk op 'het wonder', betrap ik de film op enige diepgang en dat ik iets met deze mensen mee voel. Maar de anderhalf uur daarvoor ervaar ik vooral door de muziek, Zimmer val ik niet graag af, als overhysterisch, te gericht op suspense, enkele mooie plaatjes en opnames, de luchtgevechten zijn wel erg mooi, maar vooral een inwisselbaar aantal personages een gebeurtenissen. Wellicht dat dit Nolan's hele opzet was, mij doet het weinig tot niet...

Dunkirk, een filmische en chronologische puinhoop, iets waar ik op zich wel van hou maar in combinatie met de weinige diepte die de karakters krijgen blijft de film te veel op de vlakte. Jammer, gemiste kans dit...

Na grote nieuwsgierigheid de film gezien op YT met Engelse ondertiteling. En al snel valt op dat de film twee kanten heeft, een hele goede en een matige.

De goede: de film ziet er fabelachtig mooi uit. Fantastische landschappen met filmische shots, ondergaande zon, de kanonnen opgesteld tegen een azuurblauwe lucht, prachtige kleurenfilters. cinematografisch is de film werkelijk van grootse schoonheid. Bijvoorbeeld wanneer de commandant zijn troepen in het maanlicht toespreekt.

Het oorlogsgedeelte is ook meer dan prima. Wat ziet het er verdomd echt en mooi uit. De wapens de voertuigen, de uniformen, echt geweldig mooi. Maar ook andere dingetjes kloppen, zoals het oefenen met een namaaktank, de bouw van neploopgraven en later het beeld van de commandostructuur, of bijvoorbeeld de spotter en zijn radioman die communiceren met de batterij. Eén dingetjes echter in het oorlogsgedeelte, het gemak waarmee die Duitsers zich aflaten slachten zit op het randje, en het constant sturen van nieuwe tanks terwijl men overduidelijk tegen een sterke linie is aangelopen vind ik ook té. Dit zal lijkt mij niet snel gebeuren.

Het matige deel: de personages blijven erg vlak en eendimensionaal. Er is weinig diepte en dialoog, of dat moet er niet goed uitkomen zijn in de Engelse ondertiteling. Ofwel, film is qua diepte, karakters en verhaal erg vlak en dat valt me toch bijzonder tegen omdat dit een Russische productie is en als het verhaal Panfilov inderdaad zo'n legende is dan vonden ze het niet echt de moeite dat wat meer cachet te geven. Jammer in dat geval.

Fantastisch ogende oorlogsfilm, lust voor het oog, maar verder een vlakke gebeurtenis met weinig diepgang. Gemiste kans wat mij betreft.

Met lage verwachtingen aan begonnen vanwege de matige waarderingen. En even lijkt het aardig uit te pakken om dan toch als een pudding in elkaar te zakken. Reden waarom een degelijk verhaal me überhaupt trok is omdat het gelijkenissen toont met Peter Benchley's Amfibie, een boek dat ik geweldig vond als tiener.

Het idee is nochtans goed, de jeugd die tijdens hun vakantie al duikende het wrak van een U-Boot vind. De nate droom van iedere sportduiker en of 2de Wereldoorlog kenner. Het is vervolgens het mystieke en mysterieuze toontje van dichtslaande deuren en onzin die de tot dan redelijke sfeer in doen slaan naar iets koddigs en jeugdig, zeg maar een jongensboek avontuur.

De realiteit gaat natuurlijk helemaal overboord bij de leefbare toestanden in de U-Boot. Met zoveel lucht in de romp is het een wonder dat het gevaarte onder water ligt. Waar de 'concurrentie' met agenda even voorspelbaar als aardig is, is de daadwerkelijke lading dan weer matig te noemen om maar te zwijgen van de special effects. Het maakt het fenomeen van dekinderen tot iets weerzinwekkends slechts en tot iets wat de filmmakers vast niet in gedachte hadden.

Nee, Beyond is zoals verwacht niet best. Snel op naar de volgende.