Opinions

En aan de slag met deze Les Diaboliques op de tegenwoordige vrijdagse top250 avond, en daarmee weer een film die behoorlijk op leeftijd is maar desondanks zeker mijn interesse had gewekt met het verhaal en de genre duiding. Let's get it on!

En de opening, hoewel we het nog maar over de voor/aftiteling hebben, wekt een goede indruk met dreigende muziek. Tel daar maar vast de altijd mooie zwart/wit stijl bij op en het fraaie tijdsbeeld van mid vijftiger jaren. Dit gaat wel lekker zijn en lijkt verdere te borduren met de kennismaking van de drie hoofdrolspelers en diens rol in de te komen driehoeksverhouding van ballbuster Nicole, zwak vogeltje Christina en pareltje Michel, want wat een fijne vent is dat toch die zeker opgeruimd mag worden. Interessant zou je zeggen, en een sterke basis, maar helaas komt vanaf daar de klad er behoorlijk in die gelukkig onderbroken wordt door de moord zelf. Want sorry dat ik het zeg maar er gebeurt geen sodemieter het eerste uur waar het vooral veel dialoog betreft en verder ontzettend weinig sprake is van spanning noch sfeer. Waar is in hemelsnaam die goede muziek ook gebleven...? Nee, dit lijkt na een goed begin toch helemaal mis te gaan.

En eigenlijk betreft dat iets wat de gehele film een beetje door blijft slepen. Goed geacteerd wordt er wel, maar het is toch echt wachten op het moment dat het lijk verdwenen is met alle gevolgen van dien. Maar helaas, want daarna bloeit het geheel nog steeds niet echt op van de de spanning, sfeer en paranoia. Het blijft een manco dat er niet zo heel veel gebeurt, de kleine speldenprikken ten spijt met het pak, de verschijning en andere dingen die Hitchcockiaans aan doen maar niet meer dan de interesse wekken om door te kijken hoe het nu eigenlijk zit, en niet bepaald omdat ik aan de buis gekluisterd ben. Dit in tegenstelling tot de ontknoping die wel sterk is, gedeeltelijk de film redt maar misschien een beetje voorspelbaar, want deze mogelijkheid was me al door de gedachten gegaan.

Het maakt Les Diaboliques als geheel tot een oké film die ik een bovengemiddelde voldoende ga geven, maar dat de film toch wel tegenviel laat zich gemakkelijk raden iets dat toch vooral ingegeven wordt door gebrek aan spanning, sfeer wn muziek in combinatie met de aanzienlijk lengte.

Goodbye dear...

En weer aan de Hitchcock, en hoewel na Strangers on a Train langzaam het gevoel groeide dat ik het beste al gezien had van Hitchcock, hoopte ik toch op beterschap, en potverdorie, of dat kwam met deze Dial M for murder. Want wat een fijne film bleek dit te zijn.

Van het begin hoeft de film het niet te hebben. Ondanks de fraaie verschijning van Grace Kelly is het allemaal een beetje geleuter onder de brug. Tony en Mark rondom Margot, en later de gesprekken met Swann, de plannen noch verstandhouding tussen de verschillende personen is niet helemaal duidelijk. Maar gelukkig duurt dit niet lang, want al vrij snel is duidelijk hoe de vlag er bij hangt qua achtergrond en een te volgen chantage. Het plan wordt gesmeed en de interesse stijgt wat dat betreft.

Kostelijk is daarna hoe op het moment supreme er de hele tijd iets tussen lijkt te komen om met kunst en vliegwerk toch weer de voorwaarden van het duivelse plan voor elkaar te krijgen. De sfeer en opbouw is sterk. Nog fraaier is het steekspel tussen politie en mogelijke verdachten na afloop, want helemaal soepel of volgens plan is het niet gegaan. Er moet geïmproviseerd worden en gewiekst wordt het ene gat met het andere gestopt maar niet zonder dat er ergens anders weer een gaatje in de dijk ontstaat waar op termijn een vinger in moet, en hoeveel vingers heeft een mens...?

Behalve dat is het bijzonder sterk hoe de film zich steeds door blijft ontwikkelen qua plot en de inzet steeds verandert en verhoogt, zelfs tot en met het smerige aan toe wat dat betreft, het plan heiligt de middelen lijkt het credo. Interessant zijn dan ook de pogingen om de waarheid boven tafel te krijgen en zo is de scène tussen Mark, Tony en de inspecteur een boeiend steekspel om zich later te ontwikkelen tot een ontknoping die wellicht veel dialoog nodig heeft maar wel uitermate ingenieus is.

Ik kan dat ook niet anders dan Dial M for murder overladen met complimenten en de film scharen tussen wat voor mij de besten van Hitchcock zijn. Goh...wat een verdomd lekkere film! Heerlijk!

We werken de James Bond reeks niet chronologisch af en wilden eerst alles met Connery afwerken. Vandaar daar niet eerst Lazenby of Moore maar eerst Diamonds are forever, een film die verre van top blijft maar wel ontzettend vermakelijk.

Bond weer vliegend van start met zijn zoektocht en wraak op Blofeld. Iets dat daarna weer naar de achtergrond verdwijnt met een sinister hitman koppel en diamantensmokkel. Iets dat zich in vliegende vaart en op veel locaties afspeelt, veel personages, een schare fijne en mooie vrouwen en een behoorlijke apotheose.

Super is het echter allemaal niet. Het hele plot met de diamenten en satelliet is niet echt bijzonder. Wat Blofeld nu precies van plan is wordt me ook niet helemaal duidelijk. Bepaalde ontwikkelingen gaan wel erg snel, zoals wanneer Bond van het platform afspringt om met de volgende scene alweer op het cruiseschip te zitten. Bond ziet er daarnaast toch wel oud uit, vooral wanneer hij White bevrijd heeft en in een bruine coltrui loopt met geruit colbert.

De pret mag het echter niet drukken. Diamonds are forever is erg vermakelijk en met een aantal erg mooie vrouwen. Jill St.John wint het weliswaar niet van Auger of Bianchi maar een knappe vrouw is het wel. Net als de rijkbedeelde Lana Wood. Voeg daarbij een heerlijke soundtrack, prima titelsong en vermakelijke Bruce Glover als Mr. Wint, en je hebt heel wat. Diamonds are forever is daarmee niet heel goed te noemen maar wel erg vermakelijk.

Hier had ik toch iets meer van verwacht. Redelijk roadmovie in die zin over een jongere Che Guevara die door deze reis zijn eerste geestelijke stappen doet richting zijn politieke inslag. Helaas, op wat koddige momenten na dat je je afvraagt hoe die twee stuntpiloten zo ver op dat oude ding zijn gekomen, raakt of beklijft de film me echter nergens.

De film moet het vooral hebben van zijn prachtige natuurbeelden en de beelden van de oude cultuur, Machu Pichu, en alle verschillende stammen die vaak erg slecht behandelt worden. Schrijnend zijn de gevallen zoals de uitbuiting bij de mijn en het verhaal dat de traditioneel geklede vrouwen in Lima vertellen. Dan toch in het leprakamp verwacht ik vuurwerk te gaan zien maar het blijft hoewel een lichte aanklacht tegen het systeem, de maatschappij en de slechte behandeling van de armen nog steeds erg braaf. Alberto en Che zijn verder twee aardige jongens maar echt 'feeling' krijg ik ook niet met de twee personages.

Aardig een keer gezien te hebben maar behalve dat toch een redelijke tegenvaller.

A zombiefilm is like a pizza; when it's it's good, and when it's bad it's still pretty good, is mijn mening wat zombiefilms betreft. Zelfs een middelmatige film kan mij wat betreft nog wel bekoren als de karakters leuk zijn en de kills goed. Maar dit product is niet best, zeg maar gerust dat deze pizza bedorven is.

Het gaat al mis bij het 'handheld' gebeuren. Vaak heeft een dergelijke benadering een realistisch iets, en zit je er dichter op. Maar te vaak slaan dit soort films door naar een bron van irritatie tussen personages die lijden tot ruzies en gedrag en reacties die totaal niet relevant zijn. Zo hier ook weer van dat domme geleuter, domme dialogen tegen de camera en ruzies die er niet toe doen. Een normaal mens doet de camera uit als hij er van langs krijgt, daarnaast wordt iemand meerdere keren aangevallen en de man met de camera doet niets, die blijft slechts staan filmen.

Voeg daar aan toe een aantal achterlijke dialogen, karakters die totaal niet interessant zijn, keuzes en gebeurtenissen die kant nog wal raken, en de film staat op een onoverbrugbare achterstand met een aantal belachelijke momenten rond de dove Amish als hoogtepunt. En dant ondanks een paar humoristische kills.

Nee, dit is verre weg de minste van Romero. Jammer maar helaas.

Dick Tracy tegen te komen was wel een prettig momentje, niet dat ik perse naar de film opzoek was maar nadat ik de titel en cover zag kwam er wel weer een poster in mijn geheugen naar boven van Beatty en Madonna. En ja, zeg je Beatty dan zeg je onherroepelijk Dick Tracy met zijn hele overjas en hoed. En hier was ik toch wel erg nieuwsgierig naar buiten de matige comments en lage cijfers. En laat ik vast zeggen dat het mij geen moment verveelde.

Het verhaal/plot hoeft niet besproken te worden, dat is namelijk zo weinigzeggend en simpel als het maar kan, verder geen minpunt wat mij betreft, maar het plot is in geen geval hetgeen waar Dick Tracy omdraait. Waar Dick Tracy wel omdraait is een kostelijk vet aangezette parodie op oude gangster films, en in dit geval in een prachtig overtuigende visuele stripstijl, met een overdaad aan kleur en sfeer. Daarnaast is humor natuurlijk key met al deze dik aangezette karakters, namen en hilarisch gemaakte gezichten.

Het enige echte minpunt in deze kleurrijke film is toch wel de hoofdpersoon zelf, want hoe iconisch de naam Warren Beatty ook mag zijn, echt acteren kan de beste man niet, voegt niks toe in die hoedanigheid, bovendien komt hij best wel traag over met z'n 53-jarige leeftijd. En dat geld eigenlijk hetzelfde voor Madonna, het is een bekende naam maar verder voegt het eigenlijk heel weinig toe. Maar buiten dat is de film Dick Tracy toch een heerlijke zit met een humoristische Mumbles, Al Pacino die helemaal los kan, is de soundtrack herkenbaar als die van Danny Elfman en valt er wel een muzikale parallel in te ontdekken met de Batman films van Tim Burton, en zoals ik al eerder zei vermaakt de film over zijn volle anderhalf uur en is het mij betreft een kostelijke film die geen moment is tegengevallen.

In een opwelling aangeschaft bij de kringloop vanwege de opening met de geboorte van Aladeen en diens eigen Olympische Spelen die op mij overkwamen als best grappig. Dus toch maar eens verder kijken en dat gebeurde gisteravond.

En ach...Cohen als de foute dictator Aladeen is best geinig in de beginfase rond zijn geboorte en Olympische Spelen, en even heb ik toch goede hoop dat dit best leuk gaat zijn. Maar dan komt de wel erg flauwe dubbelganger in beeld en komt Aladeen terecht in New York. Vooral de fase rond de reformwinkel in Brooklyn vraag ik me regelmatig af waar men heen wil en net zo vaak heb ik erg veel moeite met de zogenaamde humor. Het zal de tegenstelling zijn die men in die zin zoekt tussen twee werelden, en vooral met Zoey hebben we zoals Captain Pervert al zegt een herkenbaar voorbeeld van de actuele veranderingen in de samenleving.

Grappig is nog op zijn minst het geval van de dubbelganger die de vrouwen aan het melken is. En mooi voorbeeld van de goede en soms minder geslaagde humor is bijvoorbeeld de bevalling die bij momenten zijn humor heeft maar net zo gemakkelijk doorslaat en flauw is. En dat is The Dictator in de notendop, een eindeloze reeks van grappen en sketches waarvan een paar aardig zijn, het merendeel niet slaagt en een enkele echt leuk. En zo na het uur ben ik eigenlijk dan ook wel helemaal klaar met de film en snak ik praktisch naar het einde. Nee, dit is niet echt mijn ding en daar is het cijfer ook naar.

Saved by the bell

Poeh...de laatste van de Brosnan-reeks, en gelukkig maar, een favoriet gaat dit nooit worden, zoveel is duidelijk. Sterker, samen met de gevoerde flauwe stijl en achterlijke gadgets vind ik de Brosnan films gewoon het slechts van 60 jaar Bond en dat is opzich een prestatie want ik ben evenmin gecharmeerd van Roger Moore, toch heeft dat nog een beetje nostalgische waarde. Dit niet, de Brosnan reeks typeert is als een aantal doorsnee actiefilms waar toevallig James Bond in zit, meer niet. Het is überhaupt de eerste keer dat ik Die Another Day zie omdat ik twintig jaar terug al klaar was met deze Bond vertolking.

Toch begint de film niet slecht ondanks de teen krommend slechte Bond-song van Madonna. De opening is redelijk en vooral komisch te noemen. Het design tijdens het liedje is ook best anders dan anders en heeft zelfs voor een Bond grimmige trekjes waarop ik me afvraag of dit toch nog iets gaat worden. Even krijgt Brosnan het voordeel van de twijfel ondanks zijn oudere kop die eigenlijk niet meer past bij zijn boyisch charmes. Echter met dat geseks schiet ik de film alweer snel af en vrees ik dat er meer dames met daddy issues rondlopen dan dat dit nog onder de kwaliteiten van de Bond charmes vallen. Verder positieve dingen zijn Halle Berry natuurlijk, yummie! Het plotje is aardig met de duister plannen van Graves die by the way knap gestalte gegeven wordt door een nog erg jong ogende Toby Stephens. Is de ontmaskering van de masseuse en de dubbele agenda van de hoteleigenaar kostelijk en heeft Bond een fraaie wagen met de Vanquish tot zijn beschikking...jammer dat ze die bak dan weer verkrachten met de meeste belachelijke gadget ooit vertoont in een Bond film.

Heel slecht is het tot de helft niet, beter dan The World Is Not Enough, maar dan breekt toch de IJslandse episode aan waar de film voor mij totaal instort. Men wil te spectaculaire in die omgeving met dat potsierlijke en absurde ijshotel. Natuurlijk moet Graves weer een bijzondere en gevaarlijke hobby hebben met dat ding op het ijs, nog slechter is Bond's ontsnapping met dat ding, en jeetje wat is dat belachelijk en ziet er slecht uit. Nog even terug te komen op die 'onzichtbare' auto. Wie bedenkt zoiets in zo'n omgeving? Sneeuw kraakt als je er over heen rijdt, sneeuw laat sporen achter, sneeuw blijft op het dak liggen mocht het vallen...lekker stealth hoor. Dan die Jaguar XKR waar meer wapentuig in verwerkt zit dan het Nederlandse leger bezit. Dan het feit dat het een cabrio is...in de sneeuw! Lekker fris! Ik kan niet zo goed over zulke dingen, vind ik zo dom, maar dat zal wel aan mij liggen. De titelsong had ik al benoemd toch kan ik ook daar niet om heen nog een keer te vermelden dat het een verschrikkelijk nummer is. Bepaalde stukken van de soundtrack zijn vreselijk te noemen met moderne en futuristische klanken. Ten laatsten de twijfel te uiten wat voor idioot Michael Madsen voor deze film gecast heeft. Begrijp me goed dat ik in Quentin Tarantino films ontzettend kan genieten van de fouterik Madsen, maar hier heeft de man niets te zoeken, speelt hooguit zichzelf en dat past totaal niet in een Bond film.

En zo blijkt deze Bond-film toch ook weer een doorsnee actiefilm, en één die vanaf de helft ook nog best wat valse noten produceert. Ik ben blij dat Brosnan er op zit, dat ik de laatste twee Bond-films van hem destijds terecht negeerde bewijst zich ook, en het is dat ik de hele reeks heb en wilde beoordelen anders was ik hier nog steeds niet voor gaan zitten. Kortom niet zo best.

Briljant stukje jaren '90 productie, had het in '00 uitgebracht met namen als Bruckheimer en Michael Bay en het was 'te' geweest, tegenwoordig was een product als deze gewoon 'not done' geweest. In het tijdsbeeld, met wat er toen mogelijk was en het opkomende genre een geweldige productie.

Willis als redelijk antiheld, of held tegen wil en dank, een stelletje over the top Duits sprekende schurken, een uber kille doch charmant leider, wat speelt Ruckman dat toch geweldig en lot's of action. Bijna te vergeten dat deze film alweer 30 jaar oud is en de actie er wat mij betreft allerminst gedateerd uitziet, zeg maar gerust authentiek. Het concept, tot op dat moment, redelijk nieuw, de later Die Hards melken het natuurlijk geweldig uit, Under siege lift op de zelfde trein mee, maar desalniettemin, een nieuw concept en de geboorte van een nieuw soort lichtelijk 'over the top' actiefilm, zonder dat het een slecht jaren '80 product is of een overhyped en overdreven jaren '00 product als Con air of The Rock. Misschien is dit wel de enige in zijn genre die niet 'cheesy' en 'te' is. Misschien is dit de enige film die naar een bepaald genre neigt en de enige die in 30 decennia het genre ontstijgt. Films als Cobra, Tango en Cash. De latere jaren met Terminal velocity, The Rock en Con air. De opvolgers in de Die Hard reeks kunnen me in die zin weinig boeien. 2 is in die zin aardig maar probeert teveel de vorig te kopiëren, 3 is dan weer sterker, want die gaat buiten de gebaande paden en durft anders te zijn.

Eind goed al goed, een heerlijke actiefilm. Toppertje! Vooral voor op kerstavond.

Oh man, I can't fucking believe this. Another basement, another elevator. How can the same shit happen to the same guy twice? Just once, I'd like a regular, normal Christmas. Eggnog, a fuckin' Christmas tree, a little turkey. But, no. I gotta crawl around in this motherfuckin' tin can.

Herhaling van zetten wat dit deel betreft ten opzichte van deel 1. Er komt weinig vernieuwends in voor en ik snap eerlijk gezegd niet dat je als regisseur daar in mee gaat, en hoewel ik het zeker niet een hele slechte film vind verbaasd het cijfergemiddelde me toch.

Desondanks bied de film genoeg vertier. Er zijn toch wel wat opvallende dingen zoals de twee exploderen toestellen die gewoon too much zijn, vooral de eerste aangezien de tanks leeg zouden zijn, en het rare aantal sneeuwscooters, ging Colonel Stuart ervan uit dat hij zoveel mannen zou verliezen? Daarnaast is het afsnijden van de keel van een van de militairen weer een beetje te bad ass. Een kogel had geloofwaardiger geweest. Daarentegen is de schietpartij op de skywalk weer heel aardig. Net als de schare aan foute boeven met Leguiziamo, Patrick, Harvey en Sadler natuurlijk die zijn roeping wel gevonden heeft in een dergelijke rol als kille leider. Thompson is overigens heel aardig en Willis draait eigenlijk zoals gewoonlijk op de automatische piloot.

Al met al een vermakelijke film met de gebruikelijke droge opmerkingen hier en daar, maar zeker niet het niveau van de eerste Die Hard, daar is het allemaal net wat te afgezaagd voor, en zekere ook niet het niveau van Die Hard 3 waar wel weer voor vernieuwing gekozen is.

'Zeus: Are you aiming for these people?
John McClane: No. Well, maybe that mime.'

Waar de eerste Die Hard een waar en bijzonder vermakelijk spektakel is, zo'n zoutloos kopie was in die zin DH2. Die Hard with a vengeance ontstijgt dan op zijn beurt weer niet heel erg de a-typische mid jaren '90 actiefilm, maar het scenario en verhaal slaat in ieder geval beter aan dan het kopiematig gebeuren van DH2. Begreep trouwens dat het idee in eerste instantie was om het verhaal zich op een gekaapt vliegdekschip af te laten spelen, maar de wetenschap dat de film veel op Under Siege zou gaan lijken deed men kiezen voor dit scenario met deze locatie die veel meer mogelijkheden biedt dan wanneer je op één specifieke plek blijft. Een derde film op een vaste locatie was zondermeer het einde van de reeks geweest.

Andermaal is John McClane ernstig de bok in de vorm van de in het nauw gedreven agent die als enige het weldoordachte plan van de bad guy weet te ontrafelen, en een goed doordacht plan is het zeker. Met de dreiging van de bommenaanslagen, de aandacht te vestigen op de scholen en zo de politie weg te lokken, samen met de bomaanslag van de metro zowel een excuus creëren om daar aan de slag te gaan, maar tegelijk ook het alarm kreupel te leggen, om nog maar niet te zwijgen van de communicatie black-out bij de politie die dus daardoor minder goed kan communiceren maar ook minder snel kan omschakelen wanneer de school een lokaas blijkt, het plan van Irons zit verdomd goed in elkaar. Het is vooral, naast het goed doordachte plot en de spanning, de wisselwerking tussen Willis en Jackson die erg goed doet. Heerlijk sarcastisch van Jackson, zoals we hem gewend zijn. Irons doet het ook prima. Kleine dingetjes vallen wel op zoals de agenten waar Jackson de bom aan geeft. Niet alleen rijden ze in een burgerwagen maar ze beginnen onderling ook nog Duits te praten, waarom valt Jackson dit niet op? Daarnaast vind ik die Targo en zijn vriendin een soort overdaad. Het moet heel stoer en eng lijken maar ik vind het lachwekkend en dom. Die Targo met zijn overdaad aan stoerheid en zijn stoere frankenstein bakkes.

Al met al een prima actiespektakel met andermaal een Bruce Willis met een gigantisch incasseringsvermogen. Naar het einde begint de film wel wat te slepen en lijkt de film net wat te lang. Desalniettemin erg vermakelijk.

Een John Woo met titel en cover art die wel veel deed verwachten. John Woo uiteraard maar al te bekend van actiespektakel Face/Of, The Killer en de A Better Tomorrow reeks, dus benieuwd was ik wel maar waar ik op hoopte kreeg ik toch niet helemaal.

Het begin voelt vooral rommelig, maar dat is nog enigzins door de vingers te zien. Uiteraard wil Woo de kijker met de drie vrienden en hun band laten kennismaken. Toch neigt het begin ontzettend naar een kruising tussen West Side Story en het nodige melodrama. Met de moord wordt het iets beter waarop het toch wachten is dat de heren in Vietnam terecht komen. Een verbetering zit er tot op zekere hoogte wel in, maar heel erg boeien wil het niet met deze Aziatische dramaqueens.

De muziek, om echt wel het grootste minpunt aan te grijpen, is afschuwelijk. Wat een sentimenteel over melancholische gejengel j*zus! Bijzonder is dan nog wel de oproer politie in korte broek. Daar tegenover staat dan wel weer een ton aan geweld dat vooral over de helft van de film de overhand krijgt een vooral geen pijn doet. De theatrale splitsing binnen het drietal en de belachelijke finale met zijn debiele demolition derby doet dat dan wel weer.

Het mag duidelijk zijn dat deze film, waar iedere getroffene als een stervende zwaan valt, mij niet bepaald overtuigt heeft, en daar zijn nu eenmaal best wel een paar punten voor op te noemen. Toch wil ik de film wel een tweede kans geven omdat er toch wel goede momenten in zitten. Afijn, voor nu een 3.

De waanzin, het talent, de roem, het gewicht, de prijs...

Voor mij zal Maradona altijd de beste voetballer ooit zijn. De wijze waarop hij een voetbalgek land aan zijn voeten kreeg, een matige Argentijnse ploeg naar zijn hand zette en dominerend maakte op WK's en Copa's en vooral hoe de gevestigde orde van Italiaanse topclubs opgeschud werd. Vooral de opkomst van Napoli was een waar kunststuk en niet te vergeten iets waar voetballen minnend Nederland meer mee heeft dan we vooraf zouden denken. De strijd van David versus Goliath speelde op een gegeven moment toch vooral tegen Milan. Juist, het Milan van Gullit, Van Basten en Rijkaard. Epische gevechten....

Toch richt de docu zich meer op de waanzin rond Maradona en hoe snel en hard een degelijke iemand kan vallen als het volk genoeg van hem heeft. Belachelijk eigenlijk als je er bij stilstaat. Vanaf de helft, wanneer hij weg wil, toont zich steeds meer het tol van de roem en druk. Een bepaalde droefheid en onbegrepenheid die door de barsten sijpelt met als hoogtepunt de halve finale en finale van het WK en de heksenjacht die daarop volgt.

Mijn vader zei altijd; heb je die idioot ook weer. Waarop ik stelselmatig reageert; was het een idioot of is dat van hem gemaakt door de omgeving? Iets waarvan ik door deze docu alleen maar verder overtuigt ben geraakt. Hoe een 'gewoon' man slachtoffer wordt van zijn eigen talent. Want wat een talent had hij en wat was de prijs hoog en werd hij verketterd. De naam Maradona staat dan voor mij ook synoniem voor twee woorden; briljant en tragiek. Mooie docu, niets mis mee.

De avond voor Hemelvaartsdag op traditionele wijze met Vietnam bezig, dus dat leverde na het eten eerst anderhalf uur de game Eve of Destruction die een map bezit die The battle of Dien Bien Phu heet, en daarna was dan eindelijk de film zelf aan de beurt die op Netflix staat. En voor deze film had ik al langer interesse, bekeek ik meermaals wat de mogelijkheden waren qua dvd en andere hardcopy, en kwam er uiteindelijk achter dat een dergelijk zeldzame en niet breed bekende film gewoon op Flix staat net als de andere titel van deze regisseur genaamd The 317th Platoon.

En waar the 317th Platoon een stroeve en droge aangelegenheid vormde is dat met Dien Bien Phu eigenlijk niet heel anders en moet je als filmkijker toch wel je best doen eruit te halen wat Schoendoerffer voor ogen had als oud veteraan die zelf de slag meemaakte en gevangen werd genomen door de Vietminh. Want eerlijk gezegd is het ontzettend zoeken die beginfase waar korte stukjes slagveld en oorlog ingeruild worden voor langere fases rondom journalist Simpson en diens sociale aangelegenheden met militairen, inwoners van Zuid-Vietnam en zoiets als het orkest en de bekende violiste. En eigenlijk is dat wel even een hard gelach, want wie een keiharde oorlogsfilm verwacht met twee uur lang loopgraven en beschoten soldaten komt toch wel bedrogen uit. En ik moet zeggen dat ik er ook wel moeite mee heb waar het begin van de film overheerst wordt door gepraat en dialoog en de soldaten ploeterend in de Muong Thanh vallei fragmentarisch voorbij komen en in die zin bijna bijzaak zijn.

Toch stabiliseert het enigzins en moet je op een gegeven even aanvoelen wat nu precies de bedoeling is met de soldaten anoniem ploeterend op de heuvels en tot de knieën in de blubber, terwijl Simpson een soort van menselijke barometer vormt die constant de temperatuur opneemt bij de militairen in de achterhoede, de gemiddelde burger, en het orkest voor contrast moet zorgen betreffende de onnodige opoffering en lijden op het slagveld, en waarvoor eigenlijk? De militairen doen het alleen vanwege hun kameraden, de gemiddelde Vietnamees is met een wedje bezig wanneer de strijd verloren is, en lijkt Simpson zoals gezegd vooral een spreekbuis voor wat er leeft onder de mensen. Gelukkig krijgt de oorlog iets meer airtime waar overigens weinig context nodig is en de beelden voor zich spreken met next level treurnis, lijden, opoffering en een aantal erg fraai gefilmde momenten zoals de heuvel met de tanks en enkele nachtelijke gebeurtenissen. Het is rauw, realistisch en de 'radiocalls' op het einde, van alle posities die onder de voet gelopen worden, zijn toch wel heartbreaking.

Het geheel ademt een bepaalde tragiek uit met naargeestige beelden waar Dien Bien Phu een grote tactische blunder betrof qua locatie in de vallei, met een positie die vanaf de grond gemakkelijk afgesneden kon worden en ook bemoeilijkt werd vanuit de lucht. Men had tevens niet verwacht dat de Vietminh zware artillerie in de bergen kon realiseren die de vallei domineerden en het landen van vliegtuigen zou bemoeilijken. Men demonteerde de kanonnen om ze in de heuvels weer in elkaar te zetten en ze dermate goed te camoufleren dat de Franse luchtmacht en artillerie ze niet uit kon schakelen. Overmoed en onderschatting zijn wat dat betreft key volgens het boek 'Ik val aan - volg mij' militaire blunders in de 20ste eeuw van M. Steketee en S. David waar de Fransen ook nog eens zwaar in de minderheid waren met 11.000 tegen 40.000.

Uiteindelijk is de film Dien Bien Phu toch weer niet bepaald de 'hit' waarop ik gehoopt had hoewel de film absoluut een interessant beeld schept, toch had ik graag iets meer oorlog en lijden van de mannen terplaatse in de versterkingen met prachtige namen willen zien. Desondanks een cijfer vergelijkbaar met The 317th Platoon waar deze Dien Bien Phu marginale beter is.

Gokje bij de kringloop, want ja, wie laat een film met de namen Capone en Dillinger nu liggen? Bovendien leek de cast ook lang niet gek. Maar het feit dat ik de titel niet kende was wel een soort belletje dat afging. En dat belletje had gelijk, namelijk dat dit niet heel veel soeps betrof.

Het plot betreft een fictief verhaal tussen gangsterbaas Capone en meester bankrover John Dillinger. En het moet gezegd dat heb op zich best interessant gaf kunnen zijn, want wat deed Capone die laatste jaren voor zijn dood? En was het inderdaad John Dillinger die door de FBI werd doodgeschoten voor een bioscoop in Chicago. Verschillende bronnen melden dat er heel veel dingen niet klopten aan het autopsierapport, bekenden het lijk niet herkenden als Dillinger en dan dook er tientallen jaren later nog een brief op met een foto ondertekend door J. Dillinger. Op de foto...een oudere man die toch verdacht veel op Dillinger leek. Hoax or real...? Wie zal het zeggen...

Voer voor iets interessants zou je zeggen, en het begin met de achtervolging doet best nog even denken aan het best wel prettige Bonnie en Clyde met Beatty en Dunaway, maar verder slaagt men niet er iets van te maken. Gedurende de 90 minuten die de film duurt is er niet een enkel moment of fase dat de film mij boeit. Sterker het eerste uur is oeverloos gezever tot aan een twintig minuten voor het einde wanneer eindelijk de kraak/overval van start gaat. En die climax valt ook vies tegen. Capone wordt in al zijn gekte, syfilis, redelijk neergezet door Murray F. Abraham. Het karakter Dillinger valt dan weer tegen, Sheen werkt met wat hij kan, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat Dillinger, ook geen beste broeder, zich zo zou laten gebruiken en eigenlijk als een pussy overkomt.

Nee, dit was eigenlijk gewoon drie keer niets, oninteressant, niet spannend, en script technisch zat er ik niets in. Snel vergeten zou ik zeggen.

Onbekend met het boek dus totaal geen referentiekader in die zin.

In eerste instantie boeide de verteltrant me niet heel erg en was het even de vraag waar het nu geen ging. De uiteindelijke discussie over wat er gebeurt is en hoe te handelen is opzich wel interessant waarna de situatie een beetje op het realistische af ontspoort.

Heel erg slecht vond ik het niet, maar verder deed het me weinig. Reuten en Van Kooten zijn dan nog wel leuk te zien maar verder snel op naar de volgende.

Best wel stijlvolle John Woo film waar ik veel Face/off momenten in herken maar wellicht ook de nodige inspiratie voor Nicolas Winding Refn met zijn Only God Forgives in zie. Hoewel mooie vermakelijke film niet helemaal overtuigd van het geheel.

Het geweld en de schietscenes zijn uitmuntend te noemen, jammer is wel dat het geluid bijzonder slecht is en de geluidskwaliteit tijdens de schietpartijen afgeknepen klinkt. Ondanks dat het allemaal wel eens wat naar overacting neigt en bepaalde dingen te dramatisch heeft de film ook de nodige humor en sfeer. Een aantal keren wordt de spanning uitmuntend opgebouwd. Vooral de scene op het strand, na de speedboot achtervolging, is van grote schoonheid en overigens een scene die ik me kan herinneren van een filmprogramma destijds, of Goderie of Mioch, dat durf ik niet te zeggen. De schietscene op het einde is prachtig vormgegeven doch het incasseringsvermogen van de mannen is wel wat overdreven.

Desondanks is Dip Huet Seung Hung, mits het je genre is, een bijzonder stijlvolle en vermakelijke film die een drie en een half krijgt. Was het geluid beter geweest had ik de film zomaar een vier kunnen geven.

Nog maar een keer gezien en wat een heerlijke film blijft dit toch. Flink wat vaart, buitensporige gedrag met de nodige humor en een mooie tweedeling. Waar de lol en de bomen in de eerste helft tot in de hemel groeien slaat het noodlot in deel 2 toe met een re-united momentje op het einde. Uiterst charmante film vooral voor mensen die niet bekend zijn met de geschiedenis.

Ik heb verdiept in de echte geschiedenis en kan me daar in tegen heel goed voorstellen dat echte kenners en fans de film minder goed zullen ontvangen want er zijn nogal wat dingen samen gevoegd, weg gelaten of ingekort om er een behapbare film van te maken en niet een film van drie uren, wat trouwens met de bestaande sfeer en toon van mij gemogen had. Zo was er eerst een andere zanger, een hele goede zelfs, liet Vince zich lang niet zo gemakkelijk paaien bij de band te komen en is hij maar liefst 4 jaar uit de band geweest voor solo werk. een re-united werd door de managers van beide partijen gerealiseerd en niet een via een broederlijk gesprek in de kroeg. Hoewel ik me er niet aan stoor kan ik me voorstellen dat een echte fan dat wel doet. Net als de keuze om 'bepaalde mensen' rond de overdosis van Nikki uit beeld te laten, namelijk Slash en zijn toenmalige vriendin. Het schijnt dat zij Nikki het leven gered heeft door hem te reanimeren en mond op mond te geven tot de ambulance er was. Merkwaardig dat dit behalve een Slash-achtig figuur liggende op de bank in de aanloop naar de OD scene niet in beeld komt.

Als oorlogsfilm liefhebber, en het feit dat dit een erg bekende titel binnen het genre is, was het bijna een wonder te noemen dat ik deze film nog nooit gezien had tot januari 2018 toen ik de film in de nadagen van 2017 opgenomen had. Voor mijn gevoel is het al langer geleden maar goed. Met de toch wel illustere titel in het hoofd en toch ook het vooroordeel dat de jaren '60 en '70 niet bekend stond om goede of realistische oorlogsfilms kon The Dirty Dozen ook niet anders dan tegenvallen, wat de film dan ook deed. Was dit alles? Gelukkig verandert een mens qua inzicht en heden ten dage accepteer ik The Dirty Dozen als leuke film die vergelijkbaar is met Kelly's Heroes, The Guns of Navarone en Where Eagles Dare.

Het verhaal moge duidelijk zijn, Reisman die wel met een erg bijzondere en praktisch onmogelijke opdracht opgezadeld wordt, het trainen van een dozijn veroordeelden die niets te verliezen heb. Buiten de operatie zelf is deze raggedy bunch tot een eenheid omtoveren al bijna een brug te ver. Humoristisch en leuk is dan ook de wisselwerking tussen de harde maar eerlijk majoor en de groep criminelen en gestoorden die hij langzaam voor zich wint met zijn aanpak. Kostelijk is het gekibbel en uiteindelijk de fitti met Kolonel Breed die resulteert in een prachtige uitgevoerde oefenin g waar de laatste te kakken gezet wordt.

Er is dan al een uur en veertig minuten voorbij en rijst de vraag wanneer men nu eens met de operatie gaat beginnen. Iets dat me de eerste kijkbeurt irriteerde maar wat ik nu door de kostelijke voorbereiding veel beter kan waarderen. Het gaat niet zo zeer om de operatie als de wijze hoe de groep ontstaat. De operatie zelf voltrekt zich daarna vlot en met een fraaie en fijne geweldsuitbarsting. De cast met behoorlijk wat bekende gezichten is prima. Marvin is helemaal op zijn plaats als de harde maar faire Reisman. En Sutherland, Savalas en Bronson hebben allemaal hun momentje. Prima is ook de voor mij onbekende Cassavetes die de cynische en dwarse Franko goed neerzet.

Zijn er dan verder geen minpunten? Nee eigenlijk niet echt behalve dat de film natuurlijk een typisch jaren '60 oorlogsfilm is en nog uit het tijdperk is dat deze films met veel humor afgeschilderd waren en eerder naar het avontuur genre neigen. Desondanks is The Dirty Dozen een bijzonder vermakelijke film.

Die titel alleen al; Smerige klabak.

Cult filmpje die me in eerste instantie niet heel erg aan wil. Eastwood is in eerste instantie wel heel flink en stoer, en niet te vergeten dat hij aan iedereen een hekel heeft, zelfs racistisch is. Een instelling en werkwijze die nooit geaccepteerd zou worden. Desalniettemin draait de film niet zozeer om de te stoere smeris, als wel om de aanklacht tegen de zachtere en 'politiekere' aanpak van de politie. En daar draait de film wel goed op. Zo ook de mazen van de wet die in het nadeel van de politie zijn, en een 100% schuldige crimineel laten lopen, zo ook de angst van hooggeplaatsten als de burgemeester om vooral fouten te maken en niet door te willen pakken. Het zal Harry de reet roesten, die lost het allemaal op zijn eigen manier op. Sterk overigens hoe hij zijn badge weg gooit na het doden van Scorpio. Even geen flinke shit...maar twijfel en ongeloof richting het systeem waar hij voor werkt maar niet meer in gelooft.

Prima sfeer overigens, mooi tijdsbeeld van de straten van San Fransisco met al die oude auto's en een fijne soundtrack. Prima rol ook van de doodenge en labiele Andrew Robinson. Al met al vermakelijke en prima film.

In navolging van Jackass kon ik bij uitkomst best wel van deze vier dwazen genieten, en dan met nadruk op het programma van een halfuurtje dat vrijdags zo tegen twaalven er voor was meen ik. En met veel plezier schafte ik deze film aan en kon ik er smakelijk om lachen, maar dat valt tegenwoordig wel wat tegen en blijkt Jackass toch van een ander niveau.

Een leuke film proberen ze er in ieder geval wel van te maken met het intro en het idee met de zeven zonden maar daarna stort het geheel regelmatig in met bijzonder flauw ongein waar meestal Pancho het slachtoffer van is en andere naaktheid en poep en pies grappen. En vooral het gehalte van het laatste is vrij hoog waardoor de vier toch vooral een stel pubers op pad lijken. Nee dan zijn de grappen en stunts van Jackass van hogere niveau en kennelijk zit daar veel meer poen achter. Toch is het niet allemaal slecht want de strijd tussen Dainton en Pritchard is best grappig met de tattoos en de paintball challenge die wel op het randje van het toelaatbare is. Het wedstrijdje met de Tokyo Shock Boys is ook best oke, de extreme wrestling is zelf erg leuk mede door hoe de vier gekleed zijn, het gebeuren met Mike Hawke is ook best leuk, en de tekst die Pritch aan zijn moeder moet voorlezen is hilarisch.

Maar zoals gezegd is veel van het getoonde toch humor van slecht niveau zoals het gepest van Pancho, is de liposuctie natuurlijk pure marteling en dat gedoe onder de tafel met het vet obsceen en smerig, shock value in die zin . Echt anders wordt ik er niet van maar sterk is het allerminst. Daarom valt deze Dirty Sanchez toch best wel tegen.

Donderdagavond tijdens het sporten aan de slag met deze Disgrace en daarmee een totaal onbekende film en verhaal vooral meegenomen vanwege de synopsis en cast. Eens kijken wat het is, de hoop op een topfilm was al een beetje weg toen ik het stemgemiddelde zag hier op MM maar wie weet. Toch bleek Disgrace vooral een lastige en aparte film...

Het begin mag duidelijk zijn rond karakter David die een klassiek voorbeeld van machtsverhouding toont die kan spelen in een situatie tussen man en vrouw of vice versa. Is het bewust, is het onbewust? David toont zich in ieder geval een karakter zonder geweten, zonder reflectie, vol lust en verder emotioneel leeg. Aan concessies en prietpraat doet hij niet getuige zijn houding tegenover de hoorzitting waar je toch af kan vragen in hoeverre de dingen kloppen in zijn hoofd. Eerlijkheid is één ding, empathieloos en sociopatisch gedrag is iets heel anders natuurlijk. Een retraite op het platteland bij dochterlief lijkt het antwoord op alles, maar things are about to change, wellicht kunnen we spreken van een soort van Karma.

Anno 2025 schijnt verkrachting in Zuid Afrika nog altijd een enorme probleem te zijn waar ik tevens een artikel lees uit 2022 waar cijfers genoemd worden van gemiddeld een ontstellend 115 keer per dag en lijkt een dergelijke traumatiserende gebeurtenis die David en Lucy overkomt eerder regelmaat dan uitzondering. Het zet de wereld op zijn kop waar David toch plotseling getuige is van de slachtoffer kant en een zucht ontwikkelt naar rechtvaardigheid en de buurman vooral beschuldigd waar Lucy juist een soort van acceptatie heeft dat dit de dagelijkse gang van zaken is. En vooral dat laatste is schrijnend te noemen waar verkrachting kennelijk onderdeel van het vrouw zijn is in Zuid Afrika, de uitbarsting van de jonge gluurder zegt zoveel als dat de wind qua onderdrukking uit een andere richting waait en dat er voor het blanke deel van de bevolking een soort van boetedoening op til is. Iets dat Lucy in die zin laat gebeuren om een soort van bescherming te genieten van buurman.

Voor David is het de wereld op zijn kop die iets totaal anders ziet dan hij gewend is, beschermd en sophisticated, van leidende rol naar slachtoffer, niet in gevecht gaande maar de andere wang toekerend. En zowaar groeit David qua karakter en in daad maar begrijpt hij niet dat hij een andere wereld heeft betreden. En in die zin heeft de film Disgrace heel wat te bieden maar wil het op de één of andere manier ook niet helemaal. Want het geheel is toch wel stug en is er aanvankelijk moeilijk sympathie op te brengen voor David en zit er weinig vaart in het geheel. Een ander zal deze gecompliceerde film wellicht beter op waarde schatten ik had er toch net te weinig mee en krijgt daarom van mij slechts drie sterren.

'Heej Dikkus!'

Wat een heerlijke film blijft dit toch. Geweldige Sci-fi/actiethriller met genoeg diepzinnigheid, en een kijkje in de menselijke ziel, om later nog eens over te filosoferen.

De behoorlijk CNN-achtige benadering van het begin deed me de eerste keer behoorlijk schrikken. Veel uitleg en analytici aan het woord, nieuwsbeelden en een behoorlijke afstandelijke aanpak, zo ook de kennismaking met de warrige, klunzige en vooral naïef overkomende Wikus van der Merwe. De CNN-aanpak verdwijn zodra men onderweg gaat naar D9, even komt een beetje Black Hawk Down opzetten met de overvliegende shots van het konvooi. Vervolgens een klinisch, rauw en direct beeld wanneer men in D9 bij de deuren langs gaat en de associatie met de Nazi's en razzia's wat mij betreft niet heel ver weg is. Wat me vooral opvalt, filosofische gezien is de ontmenselijking van de 'prawns' en dat daarna alles toegestaan is. Zo gaat het overal op de wereld in oorlogen, zodra je het slachtoffer ontmenselijkt en als niet belangrijk beschouwd is het bijzonder gemakkelijk iets of iemand als een stuk stront te behandel/als een stuk tuig of een beest af te schieten.

Alles valt natuurlijk voor Wikus in duigen als hij zich per ongeluk besmet met de zwarte vloeistof, de teloorgang lichamelijk als psychisch is uitmuntend, treffend en schokkend in beeld gebracht, vooral wanneer hij als testpersoon wordt gebruikt en men in hem die missing link ziet die nodig is om de alien wapens te gebruiken. Andermaal is ontmenselijking daar het sleutelwoord in combinatie met geld en macht. Tevens onmenselijk en grof is de testfaciliteit waar de 'prawns' binnenste buiten worden gekeerd, een plek die wat mij niet onderdoet voor Josef Mengelle zijn faciliteiten waar hij lustig experimenteerde in Auschwitz om maar eens wat te noemen.
Ontsnapping, hulp zoeken, opgejaagd, totale ontreddering en vervolgens de battle die te midden van de Nigerianen, Koobus en de Cowboys en Wikus in zijn robotsuite wordt uitgevochten, je lijkt bij alles eerste rang te zitten en het is allemaal even schokkend en beklemmend in beeld gebracht en een lust voor het oog. De onduidelijkheid na afloop en de gemene sneren, de film slaagt er ook nog prima in een krom en onrechtvaardig gevoel achter te laten betreffende de slecht behandeling van de aliens en het lot van de naïeve en sullige Wikus.

Geweldige rol van David James als de bijzonder sadistische huurling Koobus, 'I can't believe I'm being paid to do this. I love watching you prawns die. Hahaha!'
En natuurlijk Sharlton Copley waar ik tot D9 eigenlijk nog nooit van gehoord had, maar verdikke wat zet hij zijn personage in alle facetten goed neer. Briljant!

Rauw, direct, sfeervol, mooie setting zo in Zuid-Afrika, sowieso al heel dubbel en goed uitgezocht vanwege de geschiedenis met apartheid en discriminatie, prima filosofische angel met de ontmenselijking van dingen, tof geweld en wapens, top film, niets meer aan toe te voegen. Heb wel wat moeite met die garnalen en hun manier van praten, daar had wat mij betreft de film heel erg mee verpest kunnen worden maar door een goede dosering irriteer ik me er niet te veel aan.

Als tussendoortje deze Disturbia die ik veelal verwissel met Domestic Disturbance wat wellicht niet zo vreemd is met de beide verhalen en overeenkomsten in gedachten. Er toch maar eens bij gepakt om te zien of het was.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de getroubleerde Kale die nogal wat mee heeft gemaakt en daar uiteraard ook naar handelt en de consequenties moet inzien. In die zin wel een kolfje naar LaBeouf' hand die goed is in onhandelbare types met issues. Niet iets dat navolging krijgt want na het huisarrest komt de focus al erg snel ergens anders op te liggen, iets dat logisch is want Disturbia heeft niet de intentie een drama te worden. Een bijzonder leuk buurmeisje, het wel en wee van andere buren, de beperking vanwege het huisarrest en pestende buurtkinderen...het is allemaal redelijk cliché maar best vermakelijk. En dan moet de verdenkingen richtingMr. Turner nog komen en laat dat nu een slechte casting zijn in de vorm van David Morse. Niet dat Morse slecht acteert, maar als je de man ziet in een film weet je dat hij iets op zijn kerfstok heeft.

Disturbia is dan ook best wel voorspelbaar te noemen qua dader en ontwikkeling. Natuurlijk is er geen direct bewijs, het lijkt alsof de verdachte de schijn tegen heeft, natuurlijk is het allemaal een kwestie van interpretatie en natuurlijk doet hij aardig. En natuurlijk rollen er op het einde een past lijken uit de kast. En uiteraard gaat dit met de nodige spanning en actie. Bijzonder is Disturbia dan ook niet bepaald en is de film zelfs voorspelbaar te noemen, toch is het allemaal best vermakelijk, is Sarah Roemer een erg prettige verschijning en doet de muziek best goed met System of a Down, Kings of Leon en Nada Surf. Disturbia is best aardig voor een keer, maar daar houdt het dan ook verder snel mee op.

Django, de inspiratie die leidde tot Django Unchained van QT, althans dat zou je zeggen, tot ik de film er in deed en de eerste beelden op het scherm verschenen begeleid door Rocky Roberts. Ja, dit is wel duidelijk, de vraag restte alleen nog of deze Django verder iets zo zijn met Franco Nero.

Zowel grappig als onbewust is de keuze deze film daags na Once Upon A Time In Hollywood te gaan kijken. Een cirkel die op grappige wijze rond geraakt tussen deze Django, Quentin Tarantino en Once Upon. Rick Dalton gaat op een gegeven moment voor Corbucci werken en maakt soortgelijke spaghetti westerns, vet aangezet, smerig, schmierend en nagesynchroniseerd. Precies het beeld dat verteld wordt in Once Upon, en precies het beeld dat men laat zien in Django.

Django, zwijgzaam en ondoorgrondelijk, de straten smerig en desolaat, vijanden talrijk, een te vereffenen rekening, een treurige sfeer en heel veel bloedvergieten. En dat met sfeervolle muziek in een mooi gritty en vooral vlot jasje dat niet te lang duurt om nogmaals die fantastische vervallen set en huizen aan te halen. Minpunten? Jazeker, de nasynchronisatie is eeuwig zonde alleen al om die zware rauwe stem van Nero te moeten missen, toch iets dat het plaatje voor mij nog completer gemaakt had. Het acteerwerk neigt eerder naar schmieren en de onontkoping is natuurlijk erg sterk maar dit hoort eerder bij het genre dan dat dit afbreuk doet. Wel erg slecht is het bijzondere machinegeweer, waarvan de munitieband niet beweegt, het wapen geen lege hulzen produceert en het wapen ook niet eens een trekker blijkt te hebben.

Al met al is Django een uitermate vermakelijke film en zoals ik begrijpt een hit in de Europese bioscopen en de doorbraak van Corbucci. Leuk, echt leuk voor een keer.

You silvertongue devil you!

Samen met Inglorieus Bastards toch wel de leukste en vermakelijkste film van QT, wellicht niet de beste, maar in mijn optiek wel samen met IB de leukste qua achtergrond en humor. Django Unchained valt wat mij betreft op qua verhaal, kostelijk geweld, dik aangezette karakters en een boeiende achtergrond.

De film begint met Schultz die het slaventransport tegen houd, een scene die meteen opvalt en typerende is qua sfeer, fraaie dialogen en een stukje expliciet geweld. Een al net zo fraaie scene is die met de sheriff in het dorpje waar een ronduit kolderieke situatie zich voordoet met de sheriff en daarna de Marshall om de KKK bende rond Big Daddy niet te vergeten. Wat een ronduit kostelijke discussie over de kijkgaten in de zakken. Opvallende is daarnaast de contradictie tussen de welgemanierdheid en welbespraaktheid van Schultz en de ronduit de domme en sadistische omgeving.

Het is slechts allemaal een ingeleide tot de ontmoeting met Calvin Candy en het verhaal rond de Mandigogevechten. Pas dan komt de ware aard van de beestje naar boven en stijgt de spanning en inzet steeds meer. Een zeer fraai, uiteraard dik aangezet, beeld komt naar voren van het slavenbeleid, de gedachten omtrent en vooral de gewoonheid van zaken. Het doet me denken aan De Welwillenden van Jonathan Littell waarin ontmenselijking centraal staat. De uiteindelijk aanloop naar de eerste schietpartij is geweldig opgebouwd, de schietpartij zelf is een parel qua choreografie, camerawerk en natuurlijk over the top obsceen geweld, heerlijk! De tweede schietpartij is ook fraai opgebouwd om helaas toch wat aan kracht in te boeten met het opblazen en het rare dansje met het paard. QT zal er vast iets mee bedoeld hebben toch zegt het mij niets.

De hele 'gang' wordt weer van stal gehaald met Waltz, Jackson, QT zelf, Walton Goggins en heel kort onderandere Bruce Dern, Zoe Bell, Savini, Franco Nero en vader en zoon Parks. Persoonlijk vind ik DiCarpio en Waltz erg goed, maar vind Jackson en vooral Goggins de show stelen. Vooral wat de rol van de licht arrogante en verwijfde Billy Crash betreft, vind ik het jammer dat hij er niet meer in voor komt. Don Johnson is overigens ook kostelijk.

Zwak punt is wellicht dat de film wat te lang duurt maar dat zie ik door de vingers vanwege de ronduit vermakelijke humor, dialogen, expliciet en kostelijk geweld en kleurrijke karakters, niet te vergeten de Morricone achtige muziek. Django Unchained is een heerlijke film en wat mij betreft nipte winnaar van QT's gehele oeuvre.

Je zal maar Doctor Sleep zijn en zo'n briljante voorganger in de vorm van The Shining hebben. Dan heb je grote schoenen te vullen, vooral als het lijvige boek van Stephen King aardig is, maar zeker niet super. Voortborduren op iets met een enorme status, is dat een goed idee? Zal dit ergens een moment gaan overtuigen of gaat het een herhaling van zetten worden...? De beoordelingen neemt de nodige twijfel al weg, daarom natuurlijk geprobeerd en meteen maar The Directors Cut gedraaid van 180 minuten.

Stroef is het begin met een terugblik op het hotel en de nasleep, met andere acteurs die uiteraard Wendy en de jonge Danny spelen. Slecht is het niet, maar er is natuurlijk maar één Danny. Nog steeds niet heel overtuigd vervolgt het verhaal zich met de aan lager wal geraakte Danny waar het wel te prijzen valt dat het boek op de letter gevolgd wordt. Het baantje in het rusthuis met zijn 'taken' en de kat geven al meer sjeu, net als de fascinerende en prikkelende Ferguson als Rose with the Hat. Het duurt toch echt tot voorbij het eerste uur waar de paranormale lijnen tussen Rose, Danny en Abra samen komen dat de film op volle toeren lijkt te gaan draaien en het potentieel van het verhaal naar voren komt.

Het zijn daarna vooral de momenten met de prikkelende Ferguson en geweldig acterende Kyliegh Curran die het meest het oog trekken. Hoewel McGregor het ook helemaal niet gek doet. Het is toch de strijd tussen de twee dames die bol staat van de spanning en het meeste boeit. Dit samen met een aantal enge handlangers en een uitstekende sfeer en muziek tilt het geheel naar een goed niveau. Het is de laatste fase waar Danny meer de aandacht naar zich toe trekt en men grond betreedt die men ver achter zich gelaten had en nooit weer hoopte te betreden. De eindfase heeft enkele gekunstelde en matige momenten, toch slaagt de film best wel over het geheel gezien.

Helemaal ben ik nog niet overtuigd van Doctor Sleep maar een verdomd goed begin heeft de film zeker gemaakt, met een prima verfilming van het boek dat ik jaren geleden doorworstelde maar niet super vond. Uitstekende casting, acteren, sfeer en muziek zorgen voor een prima film een aantal goede griezel momenten/hoogtepunten doen de rest. Nu al benieuwd wat een herkijk zal brengen.

Ergens in de vage veronderstelling dat dit Doctor Who was dus ik was dan ook al druk bezig dat op een bepaalde manier te plaatsen tot ik tot de ontdekking kwam dat dit weer een nieuwe spin off met een superheld betreft. Tja, och.....weer één.

En ik moet zeggen dat de introductie van Doctor Stephen Strange lang niet verkeerd is. Met de ware geschiedenis in gedachte zijn er nogal wat dingetjes aangepast maar vooruit. De dokter, zijn werk, het ongeluk, zijn karakter en pogingen tot herstel, het is best allemaal oké. Zo ook de ontmoeting en test bij The Ancient One.

Maar vanaf daar gaat het voor mij toch redelijk bergafwaarts naar iets dat mij niet echt boeit. Cumberbatch en Mikkelsen zijn nooit verkeerd om naar te kijken, het ziet er verder ook allemaal wel spectaculaire uit en oogt mooi gemaakt. Dan is er nog het 'mind over body' principe die de leer van The Ancient One heeft die mij opzich wel aanspreekt. Maar dat is het dan wel, vooral als de hele hocus pocus van de opleiding op volle toeren lijkt te gaan draaien. Ja, het zal. Dit interesseert mij niet echt, noch de krachten, noch Strange zelf vanaf dat moment, noch de tegenstander.

Dr. Strange zal ongetwijfeld een aangename en leuke film zijn als je wat meer van fantasy of tovenarij houdt of uit het Harry Potter tijdperk komt. Dit geld allemaal voor mij niet zo zeer, ik heb hier niet zoveel mee, toch is het geen slechte film wat mij betreft.

De eerste Dr. Strange film was nu niet bepaald een lokkertje om deel 2 ook te willen kijken. Sterker nog, het karakter en al die Hocus Pocus vond ik maar oninteressant. Waarom ik dan toch voor deel 2 ging zitten net als onlangs de tweede van Venom? Nieuwsgierigheid? Vind ik het Comic/superhelden genre stiekem toch zo leuk dat ik het toch wil zien? Zeg het maar...

We gaan in ieder geval verder waar we gebleven zijn met de stoïcijnse Cumberbatch, ti-ta-tovenaar praktijken en rare monsters. Voeg daar een op het eerste oog nogal warig verhaal aan toe rond de multiversum en de nodige shifterij door die universums, en een of andere bakvis met krachten die mij nooit precies duidelijk worden, en ja wat heb je dan precies...? Een hoop gebrei in ieder geval die net als de eerste Dr. Strange niet bijster interessant is maar eerder onder het motto 'het zal wel ' valt. Maar gaandeweg wordt er toch uit een ander vaatje getapt met de nodige invloeden uit de Avengers hoek waardoor de film toch meteen een stuk boeiender wordt.

Zo brengt Scarlet Witch gone evil echt wel iets extra's als gevaarlijke bad guy met een interessante motivatie, apart is de rare mix Meta Humans in het laatste universum met iets dat lijkt op een soort van Fantastic Four en bijzonder is juist weer het gevecht met de muzieknoten. Tel daar fraaie settings bij op zoals de wasteland waar Scarlet en Strange elkaar voor de eerste keer ontmoeten, het nodige aan humor met bv pizzaman Bruce Campbell en een schare prachtige dames in de vorm van Olsen, McAdams, Atwell, een goede cast met sterke nieuwkomer Gomez en dan heb je toch heel wat en vermaakte ik me een stuk beter dan met de eerste Dr. Strange en was dit zeker geen straf om te kijken.

Met frisse tegenmoed aan begonnen na afgelopen zomer toch redelijk teleurgesteld te zijn afgehaakt bij Ben Hur. Ik dacht, misschien zijn die grote klassiekers niet voor mij weg gelegd. Maar verassing, wat een epos, mits in de goede volgorde gezien. Want ik heb zo'n dvd die aan beide kanten gebrand is en ik zie eerst per ongeluk het einde wat ik pas 10 minuten voor het einde ontdek, dus het begin vond ik des te begrijpelijker.

Desalniettemin, een prachtig tijdsbeeld ten tijden van de dramatische verlopen 1ste WO, de daaropvolgende Rode Revolutie en de greep naar de macht van Lenin. Werkelijk waar geweldige maar ook angstaanjagende tijden om te leven, politiek gezien. Dan de fantastische mooie natuurbeelden met de elementen. Wat moet je je als mens klein voelen in Rusland met haar taiga's, ijskoude winters en stikhete zomers.

Prachtig stukje geschiedenis, mooi film.