Opinions

En voor de herkijk van dit beladen drama, iets dat tot mijn verbazing alweer 5 jaar geleden is. Ervan komen moest het een keer, doch ernaar uitzien deed ik niet, tot ik afgelopen dinsdag de geest kreeg en dacht verrek laten we Detroit eens proberen. En ik moet zeggen dat de film beter viel dan de eerste keer, wellicht dat ik er de eerste keer teveel van verwachten.

Het mag van meet af aan duidelijk zijn dat Bigelow het schieten van een film zeer zeker beheerst, want de kwaliteit druipt eraf bij bepaald shots en het opbouw van verschillende scènes. Ditmaal heb ik toch veel meer oog voor de onderhuidse spanningen tussen blank en gekleurd, en vraag ik me ook af wat ik eigenlijk verwachte van deze film de eerste keer, toch enkel de roem van de regisseuse vanwege The Hurt Locker en Zero Dark Thirty denk ik. De opbouw die eerste scènes, waarin toch een bepaalde disbalans en onrecht naar voren komt, gaat in combinatie met een fraai tijdsbeeld en mooie combinatie van echte en historische beelden, toch van een eenzijdig beeld is geen sprake want de gekleurde gemeenschap is ook bezig met rellen en plunderen, dus in die zin vallen beide partijen het nodige te verwijten.

Desalniettemin heeft Detroit zou zijn mindere punten in zijn aanzienlijke speelduur, een enorme schare karakters, en nog de nodige andere gebeurtenissen buiten de rellen om zoals het zingmomentje van Larry. Het zijn momenten dat de film toch net even wat momentum en iets van zijn kracht verliest. Het is vergevelijk aangezien er snel opgebouwd wordt na het werkelijk bizarre moment in het hotel, de botsing tussen inwoners en politie. En potverdikke, wat wordt er toch eigenlijk te midden van de stress, puinhoop en de rellen goed naar dit moment toegewerkt, naar deze waanzinnige toestand waar je het kippenvel van krijgt, waar de spanning tot het uiterste opgedreven wordt, niemand veilig lijkt, en er uitstekend geacteerd wordt. Nu deze tweede kijkbeurt ben ik ook geheel overtuigd van Poulter als kwade genius, en zo kan er iets over alle drie agenten gezegd worden in de vorm van Krause, Flynn en Demens, van die typische boerenpummels met net genoeg hersencellen, stop ze in een uniform alwaar ze tot mini Nazi uitgroeien beïnvloed door ieder vooroordeel met dit als gevolg. En wat vind ik Ben O'Toole ook interessant als Flynn, die vettige kuif, die uitdagende blik, de duimpjes achter de gunbelt gehaakt, het beeld is compleet.

De rechtszaak en afwikkeling achteraf maakt de zaak nog schrijnender dan die al is met vergaande gevolgen voor sommige. Het is de opmaat voor een ontstellende slotsom, namelijk die van een drama die zijn weerga niet kent met veel onschuldige slachtoffers. En zoals gezegd de stress en spanning wordt op bepaalde momenten tot het maximale opgebouwd. Afijn, het mag duidelijk zijn dat Detroit deze tweede keer zeker wel binnenkomt.

Vrijdagavond aan de slag met deze The Devil all the Time die vooraf kon rekenen op mijn interesse vanwege de synopsis en een ijzersterke cast. Dus kom maar op waar deze film uiteindelijk verre van tegenviel en een meer dan goede indruk maakte.

Het verhaal laat zich eigenlijk niet zo heel gemakkelijk uitleggen met bepaalde tijdsfases waar vooral Arvin Russell een beetje als rode draad dient maar waar we vooral heel veel verschillende karakters zien die vroeg of laat samen komen of met elkaar te maken krijgen op positieve of negatieve manier. Opvallend daarnaast de manier van vertellen doormiddel van een narrator die het verhaal een bepaalde mysterieuze klank meegeeft, en het moet gezegd dat vooral in de beginfase, met die stijl, en de focus op alle ellende rond de getormenteerde veteraan Willard de film een meer dan goede indruk maakt, weet te boeien en het vooral de vraag is waar dit geheel nu eigenlijk heen gaat.

En na de bijzondere en macabere afloop rond de Willard's gaan we rustig verder met het sinistere stel Carl en Sandy, en anders wel met de doorgedraaide godsdienstige Roy of de grijpgrage dominee in de vorm van Preston Teagardin. En wat wordt er toch geweldig geacteerd waar velen het hebben over Holland maar ik vooral Skarsgard en Pattinson geweldig vind als altijd, waar Pattinson toch maar weer eens laat zien één van de beste acteurs te zijn van zijn generatie. Maar waar het begin ontzettend boeiende was met een bepaalde onvoorspelbaarheid rondom Willard die op een gegeven moment de grip op de realiteit kwijt is, iets dat zowel fascinerend als moeilijk is om naar te kijken, zakt de sfeer daarna toch een beetje weg en lijkt het echte intrigerende van de film een beetje weg maar komt richting het einde wel weer een terug met de vraag hoe het af gaat lopen.

Dan rest natuurlijk de vraag wat nu eigenlijk de kern is van dit verhaal, en ik lees bij veel gebruikers de boze invloed van het geloof, een bepaalde geloofsgekte, godsdienst waanzin. En even heb ik ook een beetje die indruk tot ik een ander nuance ontdek, want het geloof is inderdaad wel een cornerstone maar wordt het mijn inziens verder vormgegeven door de slechte invloed van heel wat verknipte mensen, hoe die namelijk hun zwakte tonen in het geheel, godsdienst en God in die zin misbruiken, misdragen in de naam van God, en dat is toch heel wat anders en zoals het gezegde luidt; het kwaad komt in vele gedaanten, namelijk bijna iedereen behalve de jongen, Arvin, die niet beweert in de vorm van God te handelen maar puur op lijfsbehoud en rechtvaardigheid.

En dat is toch wel een interessant concept waar de film verder overloopt van de stijl en kwaliteit en dus ondanks een iets minder boeiender middenstuk toch bovengemiddeld scoort. En waar ik inmiddels al een paar weken wat meer probeer mee te pakken op Netflix was dit dan nu eindelijk eens iets dat meerwaarde had en boven het gemiddelde uitsteeg.

Lang geleden gezien, overigens niet bij uitkomst maar enkele jaren later via de videotheek. Weliswaar vielen destijds de vreemde momenten wel op maar was ik totaal overrompeld door de afloop en kon deze twist mij verre van bekoren. Nu enkele jaren later met de wetenschap dat het allemaal wat anders in elkaar zit dan een doorsnee thriller, en de kennis dat de film toch erg goed beoordeeld wordt, maar weer eens geprobeerd en het beviel me al beter.

Topadvocaat in wording wordt binnen gehengeld door een van de grootste firma's in New York. Subtiel wordt de jonge hond, die niet schijnt te kunnen verliezen en er alles voor doet niet te hoeven verliezen, gepamperd en in de watten gelegd. Toch lijkt niet alles pluis wanneer vrouwlief zich steeds minder op het gemak voelt en rare dingen begint te zien. Trouble in paradise of simpelweg depressief door de eenzaamheid en lange uren van haar man?

Wat natuurlijk opvalt is het uitstekende sfeertje die voor het eerst naar voren komt tijdens de timelapse momenten. Een gegeven dat steeds verder uitgebreid wordt met mysterieuze dingen. Dingen die ik waarschijnlijk de eerste keer niet begreep voor wat ze waren. Nu zie ik toch overal een bepaald detail in die onverklaarbaar of merkwaardig is. Het lachje in de spiegel voor de eerste zaak, de bijna stikkende aanklager in de hygiëne zaak, het verhaal van Milton buiten op straat die eigenlijk een voorzet geeft op de grootste truc van de duivel, namelijk dat hij niet bestaat. En dan zijn er de merkwaardige hallucinaties van Mary Ann. En natuurlijk een fantastische Al Pacino. Wat een uitstraling, wat een charisma, en daarnaast meester mindfuck.

Is het alleen de zon die schijnt? Nee, Reeves maakt zich vooral in het begin weer schuldig aan zijn typerende overacting. En het karakter Mary Ann is in het begin een verschrikking te noemen. Ik snap dat ze een 'boertje van buiten' moet voorstellen maar dat overdreven zuidelijke accent is werkelijk verschrikkelijk. Sowieso is ze nogal overaanwezig en overdreven in de beginfase. Bijzonder is trouwens dat naarmate de film vordert en de problemen en emoties toenemen ze steeds accentlozer gaat praten. Een hele verbetering wat mij betreft, had dat vanaf het begin maar gedaan.

Discussievoer is mogelijk hoe diep gelaagd deze film eigenlijk is. Namelijk zo'n beetje alle hoofdzonden komen in zekere mate voorbij. Daarnaast is er een interpretatie los te laten op Kevin's woorden tijdens de laatste scènes met John waar uit af te leiden is dat iets 'slechts', de duivel, in ieder van ons zit. Hoewel een betere indruk van de film ben ik nog steeds niet super overtuigd van TDA. Een topfilm is het niet, maar wel een genietbaar product die zich niet gemakkelijk laat raden.

Jesus was satisfied with one star, some of those brass hats have four. Do you know how the get them? By screwing things up!

In principe een totaal onbekende film qua inhoud en kwaliteit, wel kwam de film de afgelopen jaren regelmatig op de radar via Marktplaats waar toch vaak meerdere tientjes, zo rond de 30 a 40 euro, werd gevraagd voor deze film. Dat ik de film tegenkwam bij de kringloop was dan ook een welkome verrassing, en gisteren kwam het dan eindelijk tot een kijkbeurt met de niet hele hoge waarderingen en een Dirty Dozen achtig concept in het achterhoofd. Maar het viel mij alleszins mee.

En The Devil's Brigade valt in eerste instantie als een humoristische film met charme omtrent de opleiding en de botsing tussen de Amerikanen en Canadezen. Iets dat kostelijke situaties, scherpe grappen en oneliners, en nog het nodige aan geknokt teweegbrengt. Maar uiteraard schuilt er achter al die rivaliteit en het tegen elkaar opbieden de wording van een zekere chemie en broederschap. Iets dat zijn uiteindelijk wording vind in de ruzie met de houthakkers en zoals gezegd heeft het zijn charme wat er voort vloeit ook al laat de oorlog best lang op zich wachten.

Eenmaal wachtende op actie, iets dat ook de nodige voeten in de aarde heeft, en de uiteindelijke vorming van de brigade, verbaas ik me toch over de kleur baretten, iets waar ik buiten de ware geschiedenis van de 1ste Special Service Force, ook wel The Black Devil's genoemd, is daar toch weinig van te vinden buiten het divisie embleem dat wel klopt. Want over het algemeen hebben Special Forces en Commando's een groene baret en is de rode kleur voor luchtlandingstroepen. Maar goed het is maar een detail. De film gaat verder met een beeld dat verre van serieus is maar best grappig zo rond hun eerste opdracht. Het maakt de film niet perse slecht maar het hele goede begin wordt toch wel een beetje afbreuk aangedaan. Maar gelukkig herstelt het zich rond de zogenaamd onmogelijke aanval op de rotsformatie waar toch een behoorlijk stuk oorlog uit voort komt.

En zo blijkt uiteindelijk The Devil's Brigade toch een partijtje turven. Met een sterke William Holden als bevelvoerder pluspunt, net als Cliff Robertson beter bekend als Peter Parker's oom en een aantal bekende gezichten uit Kelly's Heroes waaronder Carroll O'Conor en ook een prima rol van Jack Watson als Peacock. De humor, de knokkerij, de kameraadschap, het is in die zin een avonturenfilm te noemen en niet zo zeer een realistische oorlogsfilm, maar dat past bij de tijd. Daartegenover staat het niet kloppende materiaal qua tanks, iets dat exemplarisch is voor veel films uit die tijd, maar erger vind ik toch de net wat te flauwe 1ste opdracht, en opzich was dat nog net te overzien geweest als men niet in de klaar staande Duitse tanks stapt en weg rijdt. En vooral dat laatste haalt de film echt heel hard onderuit met het veel realistischer getinte einde in gedachten. Het maakt The Devil's Brigade niet tot een slechte film maar het is wel zo dat de film op momenten richten 4 sterren koerst maar het niet over de streep trekt door zulke geintjes. Een 3,5 is de eindconclusie.

Gisteravond eens even aan de slag met deze The Devil's Double die ik al eens zag vlak na uitkomst maar toen om de één of andere reden tegenviel. De laatste jaren steeg de interesse om de film weer eens even te kijken toch wel weer waarop de kringloop zoals zo vaak uitkomst boodt.

Afijn, het verhaal is duidelijk zat rond Latif die weinig tot geen andere keus heeft dan in dienst te treden van de familie Hoessein als 'double'. En laten we meteen maar losbarsten rond de minpunten, want natuurlijk is het allemaal niet zo gegaan. Natuurlijk konden Uday en de double niet samen gezien worden, is het einde met de aanslag niet zo gegaan, is de rol die hier neergezet wordt van Latif tegenover Uday nogal wat meer gewicht gegeven dan dat dit waarschijnlijk ger geval was. Daar komt bij dat Uday meestal als een randdebiel uit zijn ogen kijkt, maar wie er een Google search op loslaat krijgt toch foto's te zien waar die engerd echt zo uit zijn ogen kijkt. Ook op een aantal andere vlakken lijkt het alsof er verder weinig aangelogen is met het oppikken van schoolmeisjes, de wijze hoe ze gedumpt worden, de vertrouweling van papa Saddam wat toch echt voor de ogen van gasten gebeurt is en de vlucht van Latif zelf.

Heb ik het boek van Latif als bron? Nee, en dat is in het voordeel van de film wellicht die ik daar niet op af kan rekenen. Opvallend is toch wel het verschil dat Cooper beide karakters mee weet te geven en daarmee opzich een puike prestatie neerzet. Leuk is het sowieso om Ludivine Sagnier te zien en is de aanwezigheid van Mimoun Oaissa geinig. Verder doet The Devil's Double weinig fout die zich vooral pretendeert als een film die vlot en bondig wil zijn niet de bedoeling heeft om de hele geschiedenis uit de doeken te doen of heel erg de diepte in te gaan. En ja, daar kan je wat van vinden, daar kan je de film op afrekenen en wellicht dat ik dat ook zou doen als ik het boek gelezen had.

Want The Devil's Double tekent toch best wel voor een prima beeld rond de geschifte Uday en de gijzeling waarin Latif verkeert, niettemin is er aandacht voor de grillen van de rest van het regime, moet Saddam zelf ook een gegeven moment Uday meer dan zat geweest zijn, en is er natuurlijk de dreiging van marteling met enkele nare homevideo's nog maar te zwijgen van de vele meisjes, jonge vrouwen en het walgelijke moment rond de bruid. Oké, er zal veel uit de duim gezogen zijn en gecombineerd om er een samenhangend geheel tussen Uday en Latif van te maken en daar slaagt de film wat mij betreft prima in.

Maandag als afsluiter nog even bezig met deze The Devil's Men mede mogelijk gemaakt door Netflix. En hoewel het verre van top is had de film toch zeker zijn momenten.

Het verhaal is simpel met vermiste jongeren op een specifieke plek in Griekenland waar pastoor Roche het al langere tijd niet vertrouw maar de autoriteiten er geen oor naar hebben. Als vervolgens bekenden van de pastoor verdwijnen gaat hij samen met een prive detective op pad waarop ze nog heel wat beleven. Minpunten zijn toch wel de vorm van het uiteindelijke kwaad in de vorm van een pratend standbeeld of anders wel de handeling waarmee het kwaad bezworen wordt met het gegooide wijwater waarop alles ontploft...juist. Zo komt de P.I. ook wel eens wat knullig over die veel ontgaat en net zo min voor dingen openstaat. En wat een bizarre slecht audio spoor waar alles vervormd en wegvalt als men onderweg is in de auto en verder heel erg blikkerig klinkt.

En toch heeft The Devil's Men best aardige momenten met de landschappen en de prachtige locatie in de vorm van de tempel, is Pleasence goed als altijd, doet Peter Cushing daarniet aan onder als hogepriester met zijn onderdanen en worden er een aantal momenten prima opgebouwd zoals wanneer de mannen in het zwart opduiken. Daarnaast heeft het geheel best wel sfeer, heeft de soundtrack ook best aardige momenten en zitten we qua vrouwelijk schoon ook best wel oké. Een voldoende is daarentegen weer net teveel dus blijft het geheel steken op een 2,5.

Als weekend afsluiter aan de slag met The Devil's Own waarvan ik me kan herinneren dat ik met grote gretigheid naar de bioscoop spoedde zo in het voorjaar van 1997. En de ontvangst destijds staat me niet heel goed meer voor de geest maar ik meen toch dat ik het niet heel bijzonder vond. Desondanks was het wel tijd voor een herkijk en comment al hier, maar helaas is er weinig veranderd aan de algemene opinie.

Toch is het idee niet slecht en betreft dat hetzelfde met de opening waar we toch een fraai beeld hebben van de willekeur, haat en onrust door de jaren heen in Ierland. En zo mag het bikkelharde gevecht er zeer zeker zijn, hoewel wellicht een beetje overdreven hoe het arrestatieteam en de militairen bij bosjes sneuvelen en toch vrij dom te werk gaan. Desalniettemin slaagt het beeld van een harde en smerige strijd die uitmondt in grote plannen met het onvermijdelijke vertrek van Frankie naar Amerika en plaatsing bij aimabele Tom O'Meara. Maar zoals verwacht kan worden gaat het niet lang goed met verschillende obstakels en problemen on the way.

En weetje, The Devil's Own is eigenlijk helemaal niet slecht, Brad Pitt legt een redelijk accent voor de dag en kan heel goed een bepaalde spanning brengen door alleen maar te kijken en niets te zeggen, natuurlijk is in de wereld van het terrorisme, ondergrondse netwerken en wapenhandelaren niemand te vertrouwen en vallen vooral The Cranberries nog even op met hun mooie titelsong met Julia Styles in één van haar eerste rollen. Maar dat is het dan ook wel een beetje waar Ford vooral teveel zichzelf is en weinig toevoegt, en de film zelf eigenlijk te braaf, te degelijk en te voorspelbaar is. Het weet nergens te verrassen en ontstijgt de middelmaat nergens wat de film niet perse slecht maakt maar wel weinig memorabel en herinneringswaardig maakt.

En natuurlijk na House of 1000 Corpses verder met The Devil 's Rejects, want als je het doet moet je het ook goed doen. En net als de eerste Rob Zombie was dit 4,5 jaar terug ook een tegenvaller waar ik niet heel erg warm van werd, zeg maar gerust dat hij eigenlijk gewoon tegenviel.

Maar ook TDR weet zich te revancheren net als HOTC dat al deed naar een beter cijfer en comment, en dat terwijl er een verschil zit van dag en nacht tussen de films. Want waar de eerste film natuurlijk een nachtmerrie achtig ritje is door het territorium van de Firefly's betreft, wordt de familie in deze film nogal ruw van hun bed gelicht en opgejaagd door een fanatieke sheriff. Niettemin is het andermaal een opzienbarend geheel met Daddy, Otis en Baby die moordend en stelend rondtrekken waar niets of niemand veilig is.

Toch gaat voor mij de meeste aandacht uit naar de schmierende William Forsyth als wraakzuchtige en roekeloze Sheriff Wydell in deze film die absoluut niet vergelijkbaar is met de horror en ranzigheid uit de eerste film, maar bijna een standalone is met een totaal andere toon als thriller met veel meer karakters en dialoog, en natuurlijk veel meer conventioneel geweld in plaats van marteling. Dan is er nog de meer dan fantastische soundtrack met heel veel southern bluesrock zoals Lynyerd Skynyrd, The Allman Brothers Band, Elvin Bishop, James Gang en Joe Walsh, en wordt het geheel nooit een moment saai met karakters neergezet door Danny Trejo en Diamond Dallas Page. En zo vermaakt deze Zombie ook weer als vette film ook al wordt er uit een heel ander vaatje getapt dan de vorige film.

En aan de slag met deze Les Diaboliques op de tegenwoordige vrijdagse top250 avond, en daarmee weer een film die behoorlijk op leeftijd is maar desondanks zeker mijn interesse had gewekt met het verhaal en de genre duiding. Let's get it on!

En de opening, hoewel we het nog maar over de voor/aftiteling hebben, wekt een goede indruk met dreigende muziek. Tel daar maar vast de altijd mooie zwart/wit stijl bij op en het fraaie tijdsbeeld van mid vijftiger jaren. Dit gaat wel lekker zijn en lijkt verdere te borduren met de kennismaking van de drie hoofdrolspelers en diens rol in de te komen driehoeksverhouding van ballbuster Nicole, zwak vogeltje Christina en pareltje Michel, want wat een fijne vent is dat toch die zeker opgeruimd mag worden. Interessant zou je zeggen, en een sterke basis, maar helaas komt vanaf daar de klad er behoorlijk in die gelukkig onderbroken wordt door de moord zelf. Want sorry dat ik het zeg maar er gebeurt geen sodemieter het eerste uur waar het vooral veel dialoog betreft en verder ontzettend weinig sprake is van spanning noch sfeer. Waar is in hemelsnaam die goede muziek ook gebleven...? Nee, dit lijkt na een goed begin toch helemaal mis te gaan.

En eigenlijk betreft dat iets wat de gehele film een beetje door blijft slepen. Goed geacteerd wordt er wel, maar het is toch echt wachten op het moment dat het lijk verdwenen is met alle gevolgen van dien. Maar helaas, want daarna bloeit het geheel nog steeds niet echt op van de de spanning, sfeer en paranoia. Het blijft een manco dat er niet zo heel veel gebeurt, de kleine speldenprikken ten spijt met het pak, de verschijning en andere dingen die Hitchcockiaans aan doen maar niet meer dan de interesse wekken om door te kijken hoe het nu eigenlijk zit, en niet bepaald omdat ik aan de buis gekluisterd ben. Dit in tegenstelling tot de ontknoping die wel sterk is, gedeeltelijk de film redt maar misschien een beetje voorspelbaar, want deze mogelijkheid was me al door de gedachten gegaan.

Het maakt Les Diaboliques als geheel tot een oké film die ik een bovengemiddelde voldoende ga geven, maar dat de film toch wel tegenviel laat zich gemakkelijk raden iets dat toch vooral ingegeven wordt door gebrek aan spanning, sfeer wn muziek in combinatie met de aanzienlijk lengte.

Goodbye dear...

En weer aan de Hitchcock, en hoewel na Strangers on a Train langzaam het gevoel groeide dat ik het beste al gezien had van Hitchcock, hoopte ik toch op beterschap, en potverdorie, of dat kwam met deze Dial M for murder. Want wat een fijne film bleek dit te zijn.

Van het begin hoeft de film het niet te hebben. Ondanks de fraaie verschijning van Grace Kelly is het allemaal een beetje geleuter onder de brug. Tony en Mark rondom Margot, en later de gesprekken met Swann, de plannen noch verstandhouding tussen de verschillende personen is niet helemaal duidelijk. Maar gelukkig duurt dit niet lang, want al vrij snel is duidelijk hoe de vlag er bij hangt qua achtergrond en een te volgen chantage. Het plan wordt gesmeed en de interesse stijgt wat dat betreft.

Kostelijk is daarna hoe op het moment supreme er de hele tijd iets tussen lijkt te komen om met kunst en vliegwerk toch weer de voorwaarden van het duivelse plan voor elkaar te krijgen. De sfeer en opbouw is sterk. Nog fraaier is het steekspel tussen politie en mogelijke verdachten na afloop, want helemaal soepel of volgens plan is het niet gegaan. Er moet geïmproviseerd worden en gewiekst wordt het ene gat met het andere gestopt maar niet zonder dat er ergens anders weer een gaatje in de dijk ontstaat waar op termijn een vinger in moet, en hoeveel vingers heeft een mens...?

Behalve dat is het bijzonder sterk hoe de film zich steeds door blijft ontwikkelen qua plot en de inzet steeds verandert en verhoogt, zelfs tot en met het smerige aan toe wat dat betreft, het plan heiligt de middelen lijkt het credo. Interessant zijn dan ook de pogingen om de waarheid boven tafel te krijgen en zo is de scène tussen Mark, Tony en de inspecteur een boeiend steekspel om zich later te ontwikkelen tot een ontknoping die wellicht veel dialoog nodig heeft maar wel uitermate ingenieus is.

Ik kan dat ook niet anders dan Dial M for murder overladen met complimenten en de film scharen tussen wat voor mij de besten van Hitchcock zijn. Goh...wat een verdomd lekkere film! Heerlijk!

We werken de James Bond reeks niet chronologisch af en wilden eerst alles met Connery afwerken. Vandaar daar niet eerst Lazenby of Moore maar eerst Diamonds are forever, een film die verre van top blijft maar wel ontzettend vermakelijk.

Bond weer vliegend van start met zijn zoektocht en wraak op Blofeld. Iets dat daarna weer naar de achtergrond verdwijnt met een sinister hitman koppel en diamantensmokkel. Iets dat zich in vliegende vaart en op veel locaties afspeelt, veel personages, een schare fijne en mooie vrouwen en een behoorlijke apotheose.

Super is het echter allemaal niet. Het hele plot met de diamenten en satelliet is niet echt bijzonder. Wat Blofeld nu precies van plan is wordt me ook niet helemaal duidelijk. Bepaalde ontwikkelingen gaan wel erg snel, zoals wanneer Bond van het platform afspringt om met de volgende scene alweer op het cruiseschip te zitten. Bond ziet er daarnaast toch wel oud uit, vooral wanneer hij White bevrijd heeft en in een bruine coltrui loopt met geruit colbert.

De pret mag het echter niet drukken. Diamonds are forever is erg vermakelijk en met een aantal erg mooie vrouwen. Jill St.John wint het weliswaar niet van Auger of Bianchi maar een knappe vrouw is het wel. Net als de rijkbedeelde Lana Wood. Voeg daarbij een heerlijke soundtrack, prima titelsong en vermakelijke Bruce Glover als Mr. Wint, en je hebt heel wat. Diamonds are forever is daarmee niet heel goed te noemen maar wel erg vermakelijk.

Hier had ik toch iets meer van verwacht. Redelijk roadmovie in die zin over een jongere Che Guevara die door deze reis zijn eerste geestelijke stappen doet richting zijn politieke inslag. Helaas, op wat koddige momenten na dat je je afvraagt hoe die twee stuntpiloten zo ver op dat oude ding zijn gekomen, raakt of beklijft de film me echter nergens.

De film moet het vooral hebben van zijn prachtige natuurbeelden en de beelden van de oude cultuur, Machu Pichu, en alle verschillende stammen die vaak erg slecht behandelt worden. Schrijnend zijn de gevallen zoals de uitbuiting bij de mijn en het verhaal dat de traditioneel geklede vrouwen in Lima vertellen. Dan toch in het leprakamp verwacht ik vuurwerk te gaan zien maar het blijft hoewel een lichte aanklacht tegen het systeem, de maatschappij en de slechte behandeling van de armen nog steeds erg braaf. Alberto en Che zijn verder twee aardige jongens maar echt 'feeling' krijg ik ook niet met de twee personages.

Aardig een keer gezien te hebben maar behalve dat toch een redelijke tegenvaller.

A zombiefilm is like a pizza; when it's it's good, and when it's bad it's still pretty good, is mijn mening wat zombiefilms betreft. Zelfs een middelmatige film kan mij wat betreft nog wel bekoren als de karakters leuk zijn en de kills goed. Maar dit product is niet best, zeg maar gerust dat deze pizza bedorven is.

Het gaat al mis bij het 'handheld' gebeuren. Vaak heeft een dergelijke benadering een realistisch iets, en zit je er dichter op. Maar te vaak slaan dit soort films door naar een bron van irritatie tussen personages die lijden tot ruzies en gedrag en reacties die totaal niet relevant zijn. Zo hier ook weer van dat domme geleuter, domme dialogen tegen de camera en ruzies die er niet toe doen. Een normaal mens doet de camera uit als hij er van langs krijgt, daarnaast wordt iemand meerdere keren aangevallen en de man met de camera doet niets, die blijft slechts staan filmen.

Voeg daar aan toe een aantal achterlijke dialogen, karakters die totaal niet interessant zijn, keuzes en gebeurtenissen die kant nog wal raken, en de film staat op een onoverbrugbare achterstand met een aantal belachelijke momenten rond de dove Amish als hoogtepunt. En dant ondanks een paar humoristische kills.

Nee, dit is verre weg de minste van Romero. Jammer maar helaas.

Dick Tracy tegen te komen was wel een prettig momentje, niet dat ik perse naar de film opzoek was maar nadat ik de titel en cover zag kwam er wel weer een poster in mijn geheugen naar boven van Beatty en Madonna. En ja, zeg je Beatty dan zeg je onherroepelijk Dick Tracy met zijn hele overjas en hoed. En hier was ik toch wel erg nieuwsgierig naar buiten de matige comments en lage cijfers. En laat ik vast zeggen dat het mij geen moment verveelde.

Het verhaal/plot hoeft niet besproken te worden, dat is namelijk zo weinigzeggend en simpel als het maar kan, verder geen minpunt wat mij betreft, maar het plot is in geen geval hetgeen waar Dick Tracy omdraait. Waar Dick Tracy wel omdraait is een kostelijk vet aangezette parodie op oude gangster films, en in dit geval in een prachtig overtuigende visuele stripstijl, met een overdaad aan kleur en sfeer. Daarnaast is humor natuurlijk key met al deze dik aangezette karakters, namen en hilarisch gemaakte gezichten.

Het enige echte minpunt in deze kleurrijke film is toch wel de hoofdpersoon zelf, want hoe iconisch de naam Warren Beatty ook mag zijn, echt acteren kan de beste man niet, voegt niks toe in die hoedanigheid, bovendien komt hij best wel traag over met z'n 53-jarige leeftijd. En dat geld eigenlijk hetzelfde voor Madonna, het is een bekende naam maar verder voegt het eigenlijk heel weinig toe. Maar buiten dat is de film Dick Tracy toch een heerlijke zit met een humoristische Mumbles, Al Pacino die helemaal los kan, is de soundtrack herkenbaar als die van Danny Elfman en valt er wel een muzikale parallel in te ontdekken met de Batman films van Tim Burton, en zoals ik al eerder zei vermaakt de film over zijn volle anderhalf uur en is het mij betreft een kostelijke film die geen moment is tegengevallen.

In een opwelling aangeschaft bij de kringloop vanwege de opening met de geboorte van Aladeen en diens eigen Olympische Spelen die op mij overkwamen als best grappig. Dus toch maar eens verder kijken en dat gebeurde gisteravond.

En ach...Cohen als de foute dictator Aladeen is best geinig in de beginfase rond zijn geboorte en Olympische Spelen, en even heb ik toch goede hoop dat dit best leuk gaat zijn. Maar dan komt de wel erg flauwe dubbelganger in beeld en komt Aladeen terecht in New York. Vooral de fase rond de reformwinkel in Brooklyn vraag ik me regelmatig af waar men heen wil en net zo vaak heb ik erg veel moeite met de zogenaamde humor. Het zal de tegenstelling zijn die men in die zin zoekt tussen twee werelden, en vooral met Zoey hebben we zoals Captain Pervert al zegt een herkenbaar voorbeeld van de actuele veranderingen in de samenleving.

Grappig is nog op zijn minst het geval van de dubbelganger die de vrouwen aan het melken is. En mooi voorbeeld van de goede en soms minder geslaagde humor is bijvoorbeeld de bevalling die bij momenten zijn humor heeft maar net zo gemakkelijk doorslaat en flauw is. En dat is The Dictator in de notendop, een eindeloze reeks van grappen en sketches waarvan een paar aardig zijn, het merendeel niet slaagt en een enkele echt leuk. En zo na het uur ben ik eigenlijk dan ook wel helemaal klaar met de film en snak ik praktisch naar het einde. Nee, dit is niet echt mijn ding en daar is het cijfer ook naar.

Saved by the bell

Poeh...de laatste van de Brosnan-reeks, en gelukkig maar, een favoriet gaat dit nooit worden, zoveel is duidelijk. Sterker, samen met de gevoerde flauwe stijl en achterlijke gadgets vind ik de Brosnan films gewoon het slechts van 60 jaar Bond en dat is opzich een prestatie want ik ben evenmin gecharmeerd van Roger Moore, toch heeft dat nog een beetje nostalgische waarde. Dit niet, de Brosnan reeks typeert is als een aantal doorsnee actiefilms waar toevallig James Bond in zit, meer niet. Het is überhaupt de eerste keer dat ik Die Another Day zie omdat ik twintig jaar terug al klaar was met deze Bond vertolking.

Toch begint de film niet slecht ondanks de teen krommend slechte Bond-song van Madonna. De opening is redelijk en vooral komisch te noemen. Het design tijdens het liedje is ook best anders dan anders en heeft zelfs voor een Bond grimmige trekjes waarop ik me afvraag of dit toch nog iets gaat worden. Even krijgt Brosnan het voordeel van de twijfel ondanks zijn oudere kop die eigenlijk niet meer past bij zijn boyisch charmes. Echter met dat geseks schiet ik de film alweer snel af en vrees ik dat er meer dames met daddy issues rondlopen dan dat dit nog onder de kwaliteiten van de Bond charmes vallen. Verder positieve dingen zijn Halle Berry natuurlijk, yummie! Het plotje is aardig met de duister plannen van Graves die by the way knap gestalte gegeven wordt door een nog erg jong ogende Toby Stephens. Is de ontmaskering van de masseuse en de dubbele agenda van de hoteleigenaar kostelijk en heeft Bond een fraaie wagen met de Vanquish tot zijn beschikking...jammer dat ze die bak dan weer verkrachten met de meeste belachelijke gadget ooit vertoont in een Bond film.

Heel slecht is het tot de helft niet, beter dan The World Is Not Enough, maar dan breekt toch de IJslandse episode aan waar de film voor mij totaal instort. Men wil te spectaculaire in die omgeving met dat potsierlijke en absurde ijshotel. Natuurlijk moet Graves weer een bijzondere en gevaarlijke hobby hebben met dat ding op het ijs, nog slechter is Bond's ontsnapping met dat ding, en jeetje wat is dat belachelijk en ziet er slecht uit. Nog even terug te komen op die 'onzichtbare' auto. Wie bedenkt zoiets in zo'n omgeving? Sneeuw kraakt als je er over heen rijdt, sneeuw laat sporen achter, sneeuw blijft op het dak liggen mocht het vallen...lekker stealth hoor. Dan die Jaguar XKR waar meer wapentuig in verwerkt zit dan het Nederlandse leger bezit. Dan het feit dat het een cabrio is...in de sneeuw! Lekker fris! Ik kan niet zo goed over zulke dingen, vind ik zo dom, maar dat zal wel aan mij liggen. De titelsong had ik al benoemd toch kan ik ook daar niet om heen nog een keer te vermelden dat het een verschrikkelijk nummer is. Bepaalde stukken van de soundtrack zijn vreselijk te noemen met moderne en futuristische klanken. Ten laatsten de twijfel te uiten wat voor idioot Michael Madsen voor deze film gecast heeft. Begrijp me goed dat ik in Quentin Tarantino films ontzettend kan genieten van de fouterik Madsen, maar hier heeft de man niets te zoeken, speelt hooguit zichzelf en dat past totaal niet in een Bond film.

En zo blijkt deze Bond-film toch ook weer een doorsnee actiefilm, en één die vanaf de helft ook nog best wat valse noten produceert. Ik ben blij dat Brosnan er op zit, dat ik de laatste twee Bond-films van hem destijds terecht negeerde bewijst zich ook, en het is dat ik de hele reeks heb en wilde beoordelen anders was ik hier nog steeds niet voor gaan zitten. Kortom niet zo best.

Briljant stukje jaren '90 productie, had het in '00 uitgebracht met namen als Bruckheimer en Michael Bay en het was 'te' geweest, tegenwoordig was een product als deze gewoon 'not done' geweest. In het tijdsbeeld, met wat er toen mogelijk was en het opkomende genre een geweldige productie.

Willis als redelijk antiheld, of held tegen wil en dank, een stelletje over the top Duits sprekende schurken, een uber kille doch charmant leider, wat speelt Ruckman dat toch geweldig en lot's of action. Bijna te vergeten dat deze film alweer 30 jaar oud is en de actie er wat mij betreft allerminst gedateerd uitziet, zeg maar gerust authentiek. Het concept, tot op dat moment, redelijk nieuw, de later Die Hards melken het natuurlijk geweldig uit, Under siege lift op de zelfde trein mee, maar desalniettemin, een nieuw concept en de geboorte van een nieuw soort lichtelijk 'over the top' actiefilm, zonder dat het een slecht jaren '80 product is of een overhyped en overdreven jaren '00 product als Con air of The Rock. Misschien is dit wel de enige in zijn genre die niet 'cheesy' en 'te' is. Misschien is dit de enige film die naar een bepaald genre neigt en de enige die in 30 decennia het genre ontstijgt. Films als Cobra, Tango en Cash. De latere jaren met Terminal velocity, The Rock en Con air. De opvolgers in de Die Hard reeks kunnen me in die zin weinig boeien. 2 is in die zin aardig maar probeert teveel de vorig te kopiëren, 3 is dan weer sterker, want die gaat buiten de gebaande paden en durft anders te zijn.

Eind goed al goed, een heerlijke actiefilm. Toppertje! Vooral voor op kerstavond.

Oh man, I can't fucking believe this. Another basement, another elevator. How can the same shit happen to the same guy twice? Just once, I'd like a regular, normal Christmas. Eggnog, a fuckin' Christmas tree, a little turkey. But, no. I gotta crawl around in this motherfuckin' tin can.

Herhaling van zetten wat dit deel betreft ten opzichte van deel 1. Er komt weinig vernieuwends in voor en ik snap eerlijk gezegd niet dat je als regisseur daar in mee gaat, en hoewel ik het zeker niet een hele slechte film vind verbaasd het cijfergemiddelde me toch.

Desondanks bied de film genoeg vertier. Er zijn toch wel wat opvallende dingen zoals de twee exploderen toestellen die gewoon too much zijn, vooral de eerste aangezien de tanks leeg zouden zijn, en het rare aantal sneeuwscooters, ging Colonel Stuart ervan uit dat hij zoveel mannen zou verliezen? Daarnaast is het afsnijden van de keel van een van de militairen weer een beetje te bad ass. Een kogel had geloofwaardiger geweest. Daarentegen is de schietpartij op de skywalk weer heel aardig. Net als de schare aan foute boeven met Leguiziamo, Patrick, Harvey en Sadler natuurlijk die zijn roeping wel gevonden heeft in een dergelijke rol als kille leider. Thompson is overigens heel aardig en Willis draait eigenlijk zoals gewoonlijk op de automatische piloot.

Al met al een vermakelijke film met de gebruikelijke droge opmerkingen hier en daar, maar zeker niet het niveau van de eerste Die Hard, daar is het allemaal net wat te afgezaagd voor, en zekere ook niet het niveau van Die Hard 3 waar wel weer voor vernieuwing gekozen is.

'Zeus: Are you aiming for these people?
John McClane: No. Well, maybe that mime.'

Waar de eerste Die Hard een waar en bijzonder vermakelijk spektakel is, zo'n zoutloos kopie was in die zin DH2. Die Hard with a vengeance ontstijgt dan op zijn beurt weer niet heel erg de a-typische mid jaren '90 actiefilm, maar het scenario en verhaal slaat in ieder geval beter aan dan het kopiematig gebeuren van DH2. Begreep trouwens dat het idee in eerste instantie was om het verhaal zich op een gekaapt vliegdekschip af te laten spelen, maar de wetenschap dat de film veel op Under Siege zou gaan lijken deed men kiezen voor dit scenario met deze locatie die veel meer mogelijkheden biedt dan wanneer je op één specifieke plek blijft. Een derde film op een vaste locatie was zondermeer het einde van de reeks geweest.

Andermaal is John McClane ernstig de bok in de vorm van de in het nauw gedreven agent die als enige het weldoordachte plan van de bad guy weet te ontrafelen, en een goed doordacht plan is het zeker. Met de dreiging van de bommenaanslagen, de aandacht te vestigen op de scholen en zo de politie weg te lokken, samen met de bomaanslag van de metro zowel een excuus creëren om daar aan de slag te gaan, maar tegelijk ook het alarm kreupel te leggen, om nog maar niet te zwijgen van de communicatie black-out bij de politie die dus daardoor minder goed kan communiceren maar ook minder snel kan omschakelen wanneer de school een lokaas blijkt, het plan van Irons zit verdomd goed in elkaar. Het is vooral, naast het goed doordachte plot en de spanning, de wisselwerking tussen Willis en Jackson die erg goed doet. Heerlijk sarcastisch van Jackson, zoals we hem gewend zijn. Irons doet het ook prima. Kleine dingetjes vallen wel op zoals de agenten waar Jackson de bom aan geeft. Niet alleen rijden ze in een burgerwagen maar ze beginnen onderling ook nog Duits te praten, waarom valt Jackson dit niet op? Daarnaast vind ik die Targo en zijn vriendin een soort overdaad. Het moet heel stoer en eng lijken maar ik vind het lachwekkend en dom. Die Targo met zijn overdaad aan stoerheid en zijn stoere frankenstein bakkes.

Al met al een prima actiespektakel met andermaal een Bruce Willis met een gigantisch incasseringsvermogen. Naar het einde begint de film wel wat te slepen en lijkt de film net wat te lang. Desalniettemin erg vermakelijk.

Een John Woo met titel en cover art die wel veel deed verwachten. John Woo uiteraard maar al te bekend van actiespektakel Face/Of, The Killer en de A Better Tomorrow reeks, dus benieuwd was ik wel maar waar ik op hoopte kreeg ik toch niet helemaal.

Het begin voelt vooral rommelig, maar dat is nog enigzins door de vingers te zien. Uiteraard wil Woo de kijker met de drie vrienden en hun band laten kennismaken. Toch neigt het begin ontzettend naar een kruising tussen West Side Story en het nodige melodrama. Met de moord wordt het iets beter waarop het toch wachten is dat de heren in Vietnam terecht komen. Een verbetering zit er tot op zekere hoogte wel in, maar heel erg boeien wil het niet met deze Aziatische dramaqueens.

De muziek, om echt wel het grootste minpunt aan te grijpen, is afschuwelijk. Wat een sentimenteel over melancholische gejengel j*zus! Bijzonder is dan nog wel de oproer politie in korte broek. Daar tegenover staat dan wel weer een ton aan geweld dat vooral over de helft van de film de overhand krijgt een vooral geen pijn doet. De theatrale splitsing binnen het drietal en de belachelijke finale met zijn debiele demolition derby doet dat dan wel weer.

Het mag duidelijk zijn dat deze film, waar iedere getroffene als een stervende zwaan valt, mij niet bepaald overtuigt heeft, en daar zijn nu eenmaal best wel een paar punten voor op te noemen. Toch wil ik de film wel een tweede kans geven omdat er toch wel goede momenten in zitten. Afijn, voor nu een 3.

De waanzin, het talent, de roem, het gewicht, de prijs...

Voor mij zal Maradona altijd de beste voetballer ooit zijn. De wijze waarop hij een voetbalgek land aan zijn voeten kreeg, een matige Argentijnse ploeg naar zijn hand zette en dominerend maakte op WK's en Copa's en vooral hoe de gevestigde orde van Italiaanse topclubs opgeschud werd. Vooral de opkomst van Napoli was een waar kunststuk en niet te vergeten iets waar voetballen minnend Nederland meer mee heeft dan we vooraf zouden denken. De strijd van David versus Goliath speelde op een gegeven moment toch vooral tegen Milan. Juist, het Milan van Gullit, Van Basten en Rijkaard. Epische gevechten....

Toch richt de docu zich meer op de waanzin rond Maradona en hoe snel en hard een degelijke iemand kan vallen als het volk genoeg van hem heeft. Belachelijk eigenlijk als je er bij stilstaat. Vanaf de helft, wanneer hij weg wil, toont zich steeds meer het tol van de roem en druk. Een bepaalde droefheid en onbegrepenheid die door de barsten sijpelt met als hoogtepunt de halve finale en finale van het WK en de heksenjacht die daarop volgt.

Mijn vader zei altijd; heb je die idioot ook weer. Waarop ik stelselmatig reageert; was het een idioot of is dat van hem gemaakt door de omgeving? Iets waarvan ik door deze docu alleen maar verder overtuigt ben geraakt. Hoe een 'gewoon' man slachtoffer wordt van zijn eigen talent. Want wat een talent had hij en wat was de prijs hoog en werd hij verketterd. De naam Maradona staat dan voor mij ook synoniem voor twee woorden; briljant en tragiek. Mooie docu, niets mis mee.

De avond voor Hemelvaartsdag op traditionele wijze met Vietnam bezig, dus dat leverde na het eten eerst anderhalf uur de game Eve of Destruction die een map bezit die The battle of Dien Bien Phu heet, en daarna was dan eindelijk de film zelf aan de beurt die op Netflix staat. En voor deze film had ik al langer interesse, bekeek ik meermaals wat de mogelijkheden waren qua dvd en andere hardcopy, en kwam er uiteindelijk achter dat een dergelijk zeldzame en niet breed bekende film gewoon op Flix staat net als de andere titel van deze regisseur genaamd The 317th Platoon.

En waar the 317th Platoon een stroeve en droge aangelegenheid vormde is dat met Dien Bien Phu eigenlijk niet heel anders en moet je als filmkijker toch wel je best doen eruit te halen wat Schoendoerffer voor ogen had als oud veteraan die zelf de slag meemaakte en gevangen werd genomen door de Vietminh. Want eerlijk gezegd is het ontzettend zoeken die beginfase waar korte stukjes slagveld en oorlog ingeruild worden voor langere fases rondom journalist Simpson en diens sociale aangelegenheden met militairen, inwoners van Zuid-Vietnam en zoiets als het orkest en de bekende violiste. En eigenlijk is dat wel even een hard gelach, want wie een keiharde oorlogsfilm verwacht met twee uur lang loopgraven en beschoten soldaten komt toch wel bedrogen uit. En ik moet zeggen dat ik er ook wel moeite mee heb waar het begin van de film overheerst wordt door gepraat en dialoog en de soldaten ploeterend in de Muong Thanh vallei fragmentarisch voorbij komen en in die zin bijna bijzaak zijn.

Toch stabiliseert het enigzins en moet je op een gegeven even aanvoelen wat nu precies de bedoeling is met de soldaten anoniem ploeterend op de heuvels en tot de knieën in de blubber, terwijl Simpson een soort van menselijke barometer vormt die constant de temperatuur opneemt bij de militairen in de achterhoede, de gemiddelde burger, en het orkest voor contrast moet zorgen betreffende de onnodige opoffering en lijden op het slagveld, en waarvoor eigenlijk? De militairen doen het alleen vanwege hun kameraden, de gemiddelde Vietnamees is met een wedje bezig wanneer de strijd verloren is, en lijkt Simpson zoals gezegd vooral een spreekbuis voor wat er leeft onder de mensen. Gelukkig krijgt de oorlog iets meer airtime waar overigens weinig context nodig is en de beelden voor zich spreken met next level treurnis, lijden, opoffering en een aantal erg fraai gefilmde momenten zoals de heuvel met de tanks en enkele nachtelijke gebeurtenissen. Het is rauw, realistisch en de 'radiocalls' op het einde, van alle posities die onder de voet gelopen worden, zijn toch wel heartbreaking.

Het geheel ademt een bepaalde tragiek uit met naargeestige beelden waar Dien Bien Phu een grote tactische blunder betrof qua locatie in de vallei, met een positie die vanaf de grond gemakkelijk afgesneden kon worden en ook bemoeilijkt werd vanuit de lucht. Men had tevens niet verwacht dat de Vietminh zware artillerie in de bergen kon realiseren die de vallei domineerden en het landen van vliegtuigen zou bemoeilijken. Men demonteerde de kanonnen om ze in de heuvels weer in elkaar te zetten en ze dermate goed te camoufleren dat de Franse luchtmacht en artillerie ze niet uit kon schakelen. Overmoed en onderschatting zijn wat dat betreft key volgens het boek 'Ik val aan - volg mij' militaire blunders in de 20ste eeuw van M. Steketee en S. David waar de Fransen ook nog eens zwaar in de minderheid waren met 11.000 tegen 40.000.

Uiteindelijk is de film Dien Bien Phu toch weer niet bepaald de 'hit' waarop ik gehoopt had hoewel de film absoluut een interessant beeld schept, toch had ik graag iets meer oorlog en lijden van de mannen terplaatse in de versterkingen met prachtige namen willen zien. Desondanks een cijfer vergelijkbaar met The 317th Platoon waar deze Dien Bien Phu marginale beter is.

Gokje bij de kringloop, want ja, wie laat een film met de namen Capone en Dillinger nu liggen? Bovendien leek de cast ook lang niet gek. Maar het feit dat ik de titel niet kende was wel een soort belletje dat afging. En dat belletje had gelijk, namelijk dat dit niet heel veel soeps betrof.

Het plot betreft een fictief verhaal tussen gangsterbaas Capone en meester bankrover John Dillinger. En het moet gezegd dat heb op zich best interessant gaf kunnen zijn, want wat deed Capone die laatste jaren voor zijn dood? En was het inderdaad John Dillinger die door de FBI werd doodgeschoten voor een bioscoop in Chicago. Verschillende bronnen melden dat er heel veel dingen niet klopten aan het autopsierapport, bekenden het lijk niet herkenden als Dillinger en dan dook er tientallen jaren later nog een brief op met een foto ondertekend door J. Dillinger. Op de foto...een oudere man die toch verdacht veel op Dillinger leek. Hoax or real...? Wie zal het zeggen...

Voer voor iets interessants zou je zeggen, en het begin met de achtervolging doet best nog even denken aan het best wel prettige Bonnie en Clyde met Beatty en Dunaway, maar verder slaagt men niet er iets van te maken. Gedurende de 90 minuten die de film duurt is er niet een enkel moment of fase dat de film mij boeit. Sterker het eerste uur is oeverloos gezever tot aan een twintig minuten voor het einde wanneer eindelijk de kraak/overval van start gaat. En die climax valt ook vies tegen. Capone wordt in al zijn gekte, syfilis, redelijk neergezet door Murray F. Abraham. Het karakter Dillinger valt dan weer tegen, Sheen werkt met wat hij kan, maar ik kan me moeilijk voorstellen dat Dillinger, ook geen beste broeder, zich zo zou laten gebruiken en eigenlijk als een pussy overkomt.

Nee, dit was eigenlijk gewoon drie keer niets, oninteressant, niet spannend, en script technisch zat er ik niets in. Snel vergeten zou ik zeggen.

Onbekend met het boek dus totaal geen referentiekader in die zin.

In eerste instantie boeide de verteltrant me niet heel erg en was het even de vraag waar het nu geen ging. De uiteindelijke discussie over wat er gebeurt is en hoe te handelen is opzich wel interessant waarna de situatie een beetje op het realistische af ontspoort.

Heel erg slecht vond ik het niet, maar verder deed het me weinig. Reuten en Van Kooten zijn dan nog wel leuk te zien maar verder snel op naar de volgende.

Best wel stijlvolle John Woo film waar ik veel Face/off momenten in herken maar wellicht ook de nodige inspiratie voor Nicolas Winding Refn met zijn Only God Forgives in zie. Hoewel mooie vermakelijke film niet helemaal overtuigd van het geheel.

Het geweld en de schietscenes zijn uitmuntend te noemen, jammer is wel dat het geluid bijzonder slecht is en de geluidskwaliteit tijdens de schietpartijen afgeknepen klinkt. Ondanks dat het allemaal wel eens wat naar overacting neigt en bepaalde dingen te dramatisch heeft de film ook de nodige humor en sfeer. Een aantal keren wordt de spanning uitmuntend opgebouwd. Vooral de scene op het strand, na de speedboot achtervolging, is van grote schoonheid en overigens een scene die ik me kan herinneren van een filmprogramma destijds, of Goderie of Mioch, dat durf ik niet te zeggen. De schietscene op het einde is prachtig vormgegeven doch het incasseringsvermogen van de mannen is wel wat overdreven.

Desondanks is Dip Huet Seung Hung, mits het je genre is, een bijzonder stijlvolle en vermakelijke film die een drie en een half krijgt. Was het geluid beter geweest had ik de film zomaar een vier kunnen geven.

Nog maar een keer gezien en wat een heerlijke film blijft dit toch. Flink wat vaart, buitensporige gedrag met de nodige humor en een mooie tweedeling. Waar de lol en de bomen in de eerste helft tot in de hemel groeien slaat het noodlot in deel 2 toe met een re-united momentje op het einde. Uiterst charmante film vooral voor mensen die niet bekend zijn met de geschiedenis.

Ik heb verdiept in de echte geschiedenis en kan me daar in tegen heel goed voorstellen dat echte kenners en fans de film minder goed zullen ontvangen want er zijn nogal wat dingen samen gevoegd, weg gelaten of ingekort om er een behapbare film van te maken en niet een film van drie uren, wat trouwens met de bestaande sfeer en toon van mij gemogen had. Zo was er eerst een andere zanger, een hele goede zelfs, liet Vince zich lang niet zo gemakkelijk paaien bij de band te komen en is hij maar liefst 4 jaar uit de band geweest voor solo werk. een re-united werd door de managers van beide partijen gerealiseerd en niet een via een broederlijk gesprek in de kroeg. Hoewel ik me er niet aan stoor kan ik me voorstellen dat een echte fan dat wel doet. Net als de keuze om 'bepaalde mensen' rond de overdosis van Nikki uit beeld te laten, namelijk Slash en zijn toenmalige vriendin. Het schijnt dat zij Nikki het leven gered heeft door hem te reanimeren en mond op mond te geven tot de ambulance er was. Merkwaardig dat dit behalve een Slash-achtig figuur liggende op de bank in de aanloop naar de OD scene niet in beeld komt.

Als oorlogsfilm liefhebber, en het feit dat dit een erg bekende titel binnen het genre is, was het bijna een wonder te noemen dat ik deze film nog nooit gezien had tot januari 2018 toen ik de film in de nadagen van 2017 opgenomen had. Voor mijn gevoel is het al langer geleden maar goed. Met de toch wel illustere titel in het hoofd en toch ook het vooroordeel dat de jaren '60 en '70 niet bekend stond om goede of realistische oorlogsfilms kon The Dirty Dozen ook niet anders dan tegenvallen, wat de film dan ook deed. Was dit alles? Gelukkig verandert een mens qua inzicht en heden ten dage accepteer ik The Dirty Dozen als leuke film die vergelijkbaar is met Kelly's Heroes, The Guns of Navarone en Where Eagles Dare.

Het verhaal moge duidelijk zijn, Reisman die wel met een erg bijzondere en praktisch onmogelijke opdracht opgezadeld wordt, het trainen van een dozijn veroordeelden die niets te verliezen heb. Buiten de operatie zelf is deze raggedy bunch tot een eenheid omtoveren al bijna een brug te ver. Humoristisch en leuk is dan ook de wisselwerking tussen de harde maar eerlijk majoor en de groep criminelen en gestoorden die hij langzaam voor zich wint met zijn aanpak. Kostelijk is het gekibbel en uiteindelijk de fitti met Kolonel Breed die resulteert in een prachtige uitgevoerde oefenin g waar de laatste te kakken gezet wordt.

Er is dan al een uur en veertig minuten voorbij en rijst de vraag wanneer men nu eens met de operatie gaat beginnen. Iets dat me de eerste kijkbeurt irriteerde maar wat ik nu door de kostelijke voorbereiding veel beter kan waarderen. Het gaat niet zo zeer om de operatie als de wijze hoe de groep ontstaat. De operatie zelf voltrekt zich daarna vlot en met een fraaie en fijne geweldsuitbarsting. De cast met behoorlijk wat bekende gezichten is prima. Marvin is helemaal op zijn plaats als de harde maar faire Reisman. En Sutherland, Savalas en Bronson hebben allemaal hun momentje. Prima is ook de voor mij onbekende Cassavetes die de cynische en dwarse Franko goed neerzet.

Zijn er dan verder geen minpunten? Nee eigenlijk niet echt behalve dat de film natuurlijk een typisch jaren '60 oorlogsfilm is en nog uit het tijdperk is dat deze films met veel humor afgeschilderd waren en eerder naar het avontuur genre neigen. Desondanks is The Dirty Dozen een bijzonder vermakelijke film.

Die titel alleen al; Smerige klabak.

Cult filmpje die me in eerste instantie niet heel erg aan wil. Eastwood is in eerste instantie wel heel flink en stoer, en niet te vergeten dat hij aan iedereen een hekel heeft, zelfs racistisch is. Een instelling en werkwijze die nooit geaccepteerd zou worden. Desalniettemin draait de film niet zozeer om de te stoere smeris, als wel om de aanklacht tegen de zachtere en 'politiekere' aanpak van de politie. En daar draait de film wel goed op. Zo ook de mazen van de wet die in het nadeel van de politie zijn, en een 100% schuldige crimineel laten lopen, zo ook de angst van hooggeplaatsten als de burgemeester om vooral fouten te maken en niet door te willen pakken. Het zal Harry de reet roesten, die lost het allemaal op zijn eigen manier op. Sterk overigens hoe hij zijn badge weg gooit na het doden van Scorpio. Even geen flinke shit...maar twijfel en ongeloof richting het systeem waar hij voor werkt maar niet meer in gelooft.

Prima sfeer overigens, mooi tijdsbeeld van de straten van San Fransisco met al die oude auto's en een fijne soundtrack. Prima rol ook van de doodenge en labiele Andrew Robinson. Al met al vermakelijke en prima film.

In navolging van Jackass kon ik bij uitkomst best wel van deze vier dwazen genieten, en dan met nadruk op het programma van een halfuurtje dat vrijdags zo tegen twaalven er voor was meen ik. En met veel plezier schafte ik deze film aan en kon ik er smakelijk om lachen, maar dat valt tegenwoordig wel wat tegen en blijkt Jackass toch van een ander niveau.

Een leuke film proberen ze er in ieder geval wel van te maken met het intro en het idee met de zeven zonden maar daarna stort het geheel regelmatig in met bijzonder flauw ongein waar meestal Pancho het slachtoffer van is en andere naaktheid en poep en pies grappen. En vooral het gehalte van het laatste is vrij hoog waardoor de vier toch vooral een stel pubers op pad lijken. Nee dan zijn de grappen en stunts van Jackass van hogere niveau en kennelijk zit daar veel meer poen achter. Toch is het niet allemaal slecht want de strijd tussen Dainton en Pritchard is best grappig met de tattoos en de paintball challenge die wel op het randje van het toelaatbare is. Het wedstrijdje met de Tokyo Shock Boys is ook best oke, de extreme wrestling is zelf erg leuk mede door hoe de vier gekleed zijn, het gebeuren met Mike Hawke is ook best leuk, en de tekst die Pritch aan zijn moeder moet voorlezen is hilarisch.

Maar zoals gezegd is veel van het getoonde toch humor van slecht niveau zoals het gepest van Pancho, is de liposuctie natuurlijk pure marteling en dat gedoe onder de tafel met het vet obsceen en smerig, shock value in die zin . Echt anders wordt ik er niet van maar sterk is het allerminst. Daarom valt deze Dirty Sanchez toch best wel tegen.

Donderdagavond tijdens het sporten aan de slag met deze Disgrace en daarmee een totaal onbekende film en verhaal vooral meegenomen vanwege de synopsis en cast. Eens kijken wat het is, de hoop op een topfilm was al een beetje weg toen ik het stemgemiddelde zag hier op MM maar wie weet. Toch bleek Disgrace vooral een lastige en aparte film...

Het begin mag duidelijk zijn rond karakter David die een klassiek voorbeeld van machtsverhouding toont die kan spelen in een situatie tussen man en vrouw of vice versa. Is het bewust, is het onbewust? David toont zich in ieder geval een karakter zonder geweten, zonder reflectie, vol lust en verder emotioneel leeg. Aan concessies en prietpraat doet hij niet getuige zijn houding tegenover de hoorzitting waar je toch af kan vragen in hoeverre de dingen kloppen in zijn hoofd. Eerlijkheid is één ding, empathieloos en sociopatisch gedrag is iets heel anders natuurlijk. Een retraite op het platteland bij dochterlief lijkt het antwoord op alles, maar things are about to change, wellicht kunnen we spreken van een soort van Karma.

Anno 2025 schijnt verkrachting in Zuid Afrika nog altijd een enorme probleem te zijn waar ik tevens een artikel lees uit 2022 waar cijfers genoemd worden van gemiddeld een ontstellend 115 keer per dag en lijkt een dergelijke traumatiserende gebeurtenis die David en Lucy overkomt eerder regelmaat dan uitzondering. Het zet de wereld op zijn kop waar David toch plotseling getuige is van de slachtoffer kant en een zucht ontwikkelt naar rechtvaardigheid en de buurman vooral beschuldigd waar Lucy juist een soort van acceptatie heeft dat dit de dagelijkse gang van zaken is. En vooral dat laatste is schrijnend te noemen waar verkrachting kennelijk onderdeel van het vrouw zijn is in Zuid Afrika, de uitbarsting van de jonge gluurder zegt zoveel als dat de wind qua onderdrukking uit een andere richting waait en dat er voor het blanke deel van de bevolking een soort van boetedoening op til is. Iets dat Lucy in die zin laat gebeuren om een soort van bescherming te genieten van buurman.

Voor David is het de wereld op zijn kop die iets totaal anders ziet dan hij gewend is, beschermd en sophisticated, van leidende rol naar slachtoffer, niet in gevecht gaande maar de andere wang toekerend. En zowaar groeit David qua karakter en in daad maar begrijpt hij niet dat hij een andere wereld heeft betreden. En in die zin heeft de film Disgrace heel wat te bieden maar wil het op de één of andere manier ook niet helemaal. Want het geheel is toch wel stug en is er aanvankelijk moeilijk sympathie op te brengen voor David en zit er weinig vaart in het geheel. Een ander zal deze gecompliceerde film wellicht beter op waarde schatten ik had er toch net te weinig mee en krijgt daarom van mij slechts drie sterren.