Opinions

Donderdagavond tijdens het sporten aan de slag met deze Disgrace en daarmee een totaal onbekende film en verhaal vooral meegenomen vanwege de synopsis en cast. Eens kijken wat het is, de hoop op een topfilm was al een beetje weg toen ik het stemgemiddelde zag hier op MM maar wie weet. Toch bleek Disgrace vooral een lastige en aparte film...

Het begin mag duidelijk zijn rond karakter David die een klassiek voorbeeld van machtsverhouding toont die kan spelen in een situatie tussen man en vrouw of vice versa. Is het bewust, is het onbewust? David toont zich in ieder geval een karakter zonder geweten, zonder reflectie, vol lust en verder emotioneel leeg. Aan concessies en prietpraat doet hij niet getuige zijn houding tegenover de hoorzitting waar je toch af kan vragen in hoeverre de dingen kloppen in zijn hoofd. Eerlijkheid is één ding, empathieloos en sociopatisch gedrag is iets heel anders natuurlijk. Een retraite op het platteland bij dochterlief lijkt het antwoord op alles, maar things are about to change, wellicht kunnen we spreken van een soort van Karma.

Anno 2025 schijnt verkrachting in Zuid Afrika nog altijd een enorme probleem te zijn waar ik tevens een artikel lees uit 2022 waar cijfers genoemd worden van gemiddeld een ontstellend 115 keer per dag en lijkt een dergelijke traumatiserende gebeurtenis die David en Lucy overkomt eerder regelmaat dan uitzondering. Het zet de wereld op zijn kop waar David toch plotseling getuige is van de slachtoffer kant en een zucht ontwikkelt naar rechtvaardigheid en de buurman vooral beschuldigd waar Lucy juist een soort van acceptatie heeft dat dit de dagelijkse gang van zaken is. En vooral dat laatste is schrijnend te noemen waar verkrachting kennelijk onderdeel van het vrouw zijn is in Zuid Afrika, de uitbarsting van de jonge gluurder zegt zoveel als dat de wind qua onderdrukking uit een andere richting waait en dat er voor het blanke deel van de bevolking een soort van boetedoening op til is. Iets dat Lucy in die zin laat gebeuren om een soort van bescherming te genieten van buurman.

Voor David is het de wereld op zijn kop die iets totaal anders ziet dan hij gewend is, beschermd en sophisticated, van leidende rol naar slachtoffer, niet in gevecht gaande maar de andere wang toekerend. En zowaar groeit David qua karakter en in daad maar begrijpt hij niet dat hij een andere wereld heeft betreden. En in die zin heeft de film Disgrace heel wat te bieden maar wil het op de één of andere manier ook niet helemaal. Want het geheel is toch wel stug en is er aanvankelijk moeilijk sympathie op te brengen voor David en zit er weinig vaart in het geheel. Een ander zal deze gecompliceerde film wellicht beter op waarde schatten ik had er toch net te weinig mee en krijgt daarom van mij slechts drie sterren.

'Heej Dikkus!'

Wat een heerlijke film blijft dit toch. Geweldige Sci-fi/actiethriller met genoeg diepzinnigheid, en een kijkje in de menselijke ziel, om later nog eens over te filosoferen.

De behoorlijk CNN-achtige benadering van het begin deed me de eerste keer behoorlijk schrikken. Veel uitleg en analytici aan het woord, nieuwsbeelden en een behoorlijke afstandelijke aanpak, zo ook de kennismaking met de warrige, klunzige en vooral naïef overkomende Wikus van der Merwe. De CNN-aanpak verdwijn zodra men onderweg gaat naar D9, even komt een beetje Black Hawk Down opzetten met de overvliegende shots van het konvooi. Vervolgens een klinisch, rauw en direct beeld wanneer men in D9 bij de deuren langs gaat en de associatie met de Nazi's en razzia's wat mij betreft niet heel ver weg is. Wat me vooral opvalt, filosofische gezien is de ontmenselijking van de 'prawns' en dat daarna alles toegestaan is. Zo gaat het overal op de wereld in oorlogen, zodra je het slachtoffer ontmenselijkt en als niet belangrijk beschouwd is het bijzonder gemakkelijk iets of iemand als een stuk stront te behandel/als een stuk tuig of een beest af te schieten.

Alles valt natuurlijk voor Wikus in duigen als hij zich per ongeluk besmet met de zwarte vloeistof, de teloorgang lichamelijk als psychisch is uitmuntend, treffend en schokkend in beeld gebracht, vooral wanneer hij als testpersoon wordt gebruikt en men in hem die missing link ziet die nodig is om de alien wapens te gebruiken. Andermaal is ontmenselijking daar het sleutelwoord in combinatie met geld en macht. Tevens onmenselijk en grof is de testfaciliteit waar de 'prawns' binnenste buiten worden gekeerd, een plek die wat mij niet onderdoet voor Josef Mengelle zijn faciliteiten waar hij lustig experimenteerde in Auschwitz om maar eens wat te noemen.
Ontsnapping, hulp zoeken, opgejaagd, totale ontreddering en vervolgens de battle die te midden van de Nigerianen, Koobus en de Cowboys en Wikus in zijn robotsuite wordt uitgevochten, je lijkt bij alles eerste rang te zitten en het is allemaal even schokkend en beklemmend in beeld gebracht en een lust voor het oog. De onduidelijkheid na afloop en de gemene sneren, de film slaagt er ook nog prima in een krom en onrechtvaardig gevoel achter te laten betreffende de slecht behandeling van de aliens en het lot van de naïeve en sullige Wikus.

Geweldige rol van David James als de bijzonder sadistische huurling Koobus, 'I can't believe I'm being paid to do this. I love watching you prawns die. Hahaha!'
En natuurlijk Sharlton Copley waar ik tot D9 eigenlijk nog nooit van gehoord had, maar verdikke wat zet hij zijn personage in alle facetten goed neer. Briljant!

Rauw, direct, sfeervol, mooie setting zo in Zuid-Afrika, sowieso al heel dubbel en goed uitgezocht vanwege de geschiedenis met apartheid en discriminatie, prima filosofische angel met de ontmenselijking van dingen, tof geweld en wapens, top film, niets meer aan toe te voegen. Heb wel wat moeite met die garnalen en hun manier van praten, daar had wat mij betreft de film heel erg mee verpest kunnen worden maar door een goede dosering irriteer ik me er niet te veel aan.

Als tussendoortje deze Disturbia die ik veelal verwissel met Domestic Disturbance wat wellicht niet zo vreemd is met de beide verhalen en overeenkomsten in gedachten. Er toch maar eens bij gepakt om te zien of het was.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de getroubleerde Kale die nogal wat mee heeft gemaakt en daar uiteraard ook naar handelt en de consequenties moet inzien. In die zin wel een kolfje naar LaBeouf' hand die goed is in onhandelbare types met issues. Niet iets dat navolging krijgt want na het huisarrest komt de focus al erg snel ergens anders op te liggen, iets dat logisch is want Disturbia heeft niet de intentie een drama te worden. Een bijzonder leuk buurmeisje, het wel en wee van andere buren, de beperking vanwege het huisarrest en pestende buurtkinderen...het is allemaal redelijk cliché maar best vermakelijk. En dan moet de verdenkingen richtingMr. Turner nog komen en laat dat nu een slechte casting zijn in de vorm van David Morse. Niet dat Morse slecht acteert, maar als je de man ziet in een film weet je dat hij iets op zijn kerfstok heeft.

Disturbia is dan ook best wel voorspelbaar te noemen qua dader en ontwikkeling. Natuurlijk is er geen direct bewijs, het lijkt alsof de verdachte de schijn tegen heeft, natuurlijk is het allemaal een kwestie van interpretatie en natuurlijk doet hij aardig. En natuurlijk rollen er op het einde een past lijken uit de kast. En uiteraard gaat dit met de nodige spanning en actie. Bijzonder is Disturbia dan ook niet bepaald en is de film zelfs voorspelbaar te noemen, toch is het allemaal best vermakelijk, is Sarah Roemer een erg prettige verschijning en doet de muziek best goed met System of a Down, Kings of Leon en Nada Surf. Disturbia is best aardig voor een keer, maar daar houdt het dan ook verder snel mee op.

Django, de inspiratie die leidde tot Django Unchained van QT, althans dat zou je zeggen, tot ik de film er in deed en de eerste beelden op het scherm verschenen begeleid door Rocky Roberts. Ja, dit is wel duidelijk, de vraag restte alleen nog of deze Django verder iets zo zijn met Franco Nero.

Zowel grappig als onbewust is de keuze deze film daags na Once Upon A Time In Hollywood te gaan kijken. Een cirkel die op grappige wijze rond geraakt tussen deze Django, Quentin Tarantino en Once Upon. Rick Dalton gaat op een gegeven moment voor Corbucci werken en maakt soortgelijke spaghetti westerns, vet aangezet, smerig, schmierend en nagesynchroniseerd. Precies het beeld dat verteld wordt in Once Upon, en precies het beeld dat men laat zien in Django.

Django, zwijgzaam en ondoorgrondelijk, de straten smerig en desolaat, vijanden talrijk, een te vereffenen rekening, een treurige sfeer en heel veel bloedvergieten. En dat met sfeervolle muziek in een mooi gritty en vooral vlot jasje dat niet te lang duurt om nogmaals die fantastische vervallen set en huizen aan te halen. Minpunten? Jazeker, de nasynchronisatie is eeuwig zonde alleen al om die zware rauwe stem van Nero te moeten missen, toch iets dat het plaatje voor mij nog completer gemaakt had. Het acteerwerk neigt eerder naar schmieren en de onontkoping is natuurlijk erg sterk maar dit hoort eerder bij het genre dan dat dit afbreuk doet. Wel erg slecht is het bijzondere machinegeweer, waarvan de munitieband niet beweegt, het wapen geen lege hulzen produceert en het wapen ook niet eens een trekker blijkt te hebben.

Al met al is Django een uitermate vermakelijke film en zoals ik begrijpt een hit in de Europese bioscopen en de doorbraak van Corbucci. Leuk, echt leuk voor een keer.

You silvertongue devil you!

Samen met Inglorieus Bastards toch wel de leukste en vermakelijkste film van QT, wellicht niet de beste, maar in mijn optiek wel samen met IB de leukste qua achtergrond en humor. Django Unchained valt wat mij betreft op qua verhaal, kostelijk geweld, dik aangezette karakters en een boeiende achtergrond.

De film begint met Schultz die het slaventransport tegen houd, een scene die meteen opvalt en typerende is qua sfeer, fraaie dialogen en een stukje expliciet geweld. Een al net zo fraaie scene is die met de sheriff in het dorpje waar een ronduit kolderieke situatie zich voordoet met de sheriff en daarna de Marshall om de KKK bende rond Big Daddy niet te vergeten. Wat een ronduit kostelijke discussie over de kijkgaten in de zakken. Opvallende is daarnaast de contradictie tussen de welgemanierdheid en welbespraaktheid van Schultz en de ronduit de domme en sadistische omgeving.

Het is slechts allemaal een ingeleide tot de ontmoeting met Calvin Candy en het verhaal rond de Mandigogevechten. Pas dan komt de ware aard van de beestje naar boven en stijgt de spanning en inzet steeds meer. Een zeer fraai, uiteraard dik aangezet, beeld komt naar voren van het slavenbeleid, de gedachten omtrent en vooral de gewoonheid van zaken. Het doet me denken aan De Welwillenden van Jonathan Littell waarin ontmenselijking centraal staat. De uiteindelijk aanloop naar de eerste schietpartij is geweldig opgebouwd, de schietpartij zelf is een parel qua choreografie, camerawerk en natuurlijk over the top obsceen geweld, heerlijk! De tweede schietpartij is ook fraai opgebouwd om helaas toch wat aan kracht in te boeten met het opblazen en het rare dansje met het paard. QT zal er vast iets mee bedoeld hebben toch zegt het mij niets.

De hele 'gang' wordt weer van stal gehaald met Waltz, Jackson, QT zelf, Walton Goggins en heel kort onderandere Bruce Dern, Zoe Bell, Savini, Franco Nero en vader en zoon Parks. Persoonlijk vind ik DiCarpio en Waltz erg goed, maar vind Jackson en vooral Goggins de show stelen. Vooral wat de rol van de licht arrogante en verwijfde Billy Crash betreft, vind ik het jammer dat hij er niet meer in voor komt. Don Johnson is overigens ook kostelijk.

Zwak punt is wellicht dat de film wat te lang duurt maar dat zie ik door de vingers vanwege de ronduit vermakelijke humor, dialogen, expliciet en kostelijk geweld en kleurrijke karakters, niet te vergeten de Morricone achtige muziek. Django Unchained is een heerlijke film en wat mij betreft nipte winnaar van QT's gehele oeuvre.

Je zal maar Doctor Sleep zijn en zo'n briljante voorganger in de vorm van The Shining hebben. Dan heb je grote schoenen te vullen, vooral als het lijvige boek van Stephen King aardig is, maar zeker niet super. Voortborduren op iets met een enorme status, is dat een goed idee? Zal dit ergens een moment gaan overtuigen of gaat het een herhaling van zetten worden...? De beoordelingen neemt de nodige twijfel al weg, daarom natuurlijk geprobeerd en meteen maar The Directors Cut gedraaid van 180 minuten.

Stroef is het begin met een terugblik op het hotel en de nasleep, met andere acteurs die uiteraard Wendy en de jonge Danny spelen. Slecht is het niet, maar er is natuurlijk maar één Danny. Nog steeds niet heel overtuigd vervolgt het verhaal zich met de aan lager wal geraakte Danny waar het wel te prijzen valt dat het boek op de letter gevolgd wordt. Het baantje in het rusthuis met zijn 'taken' en de kat geven al meer sjeu, net als de fascinerende en prikkelende Ferguson als Rose with the Hat. Het duurt toch echt tot voorbij het eerste uur waar de paranormale lijnen tussen Rose, Danny en Abra samen komen dat de film op volle toeren lijkt te gaan draaien en het potentieel van het verhaal naar voren komt.

Het zijn daarna vooral de momenten met de prikkelende Ferguson en geweldig acterende Kyliegh Curran die het meest het oog trekken. Hoewel McGregor het ook helemaal niet gek doet. Het is toch de strijd tussen de twee dames die bol staat van de spanning en het meeste boeit. Dit samen met een aantal enge handlangers en een uitstekende sfeer en muziek tilt het geheel naar een goed niveau. Het is de laatste fase waar Danny meer de aandacht naar zich toe trekt en men grond betreedt die men ver achter zich gelaten had en nooit weer hoopte te betreden. De eindfase heeft enkele gekunstelde en matige momenten, toch slaagt de film best wel over het geheel gezien.

Helemaal ben ik nog niet overtuigd van Doctor Sleep maar een verdomd goed begin heeft de film zeker gemaakt, met een prima verfilming van het boek dat ik jaren geleden doorworstelde maar niet super vond. Uitstekende casting, acteren, sfeer en muziek zorgen voor een prima film een aantal goede griezel momenten/hoogtepunten doen de rest. Nu al benieuwd wat een herkijk zal brengen.

Ergens in de vage veronderstelling dat dit Doctor Who was dus ik was dan ook al druk bezig dat op een bepaalde manier te plaatsen tot ik tot de ontdekking kwam dat dit weer een nieuwe spin off met een superheld betreft. Tja, och.....weer één.

En ik moet zeggen dat de introductie van Doctor Stephen Strange lang niet verkeerd is. Met de ware geschiedenis in gedachte zijn er nogal wat dingetjes aangepast maar vooruit. De dokter, zijn werk, het ongeluk, zijn karakter en pogingen tot herstel, het is best allemaal oké. Zo ook de ontmoeting en test bij The Ancient One.

Maar vanaf daar gaat het voor mij toch redelijk bergafwaarts naar iets dat mij niet echt boeit. Cumberbatch en Mikkelsen zijn nooit verkeerd om naar te kijken, het ziet er verder ook allemaal wel spectaculaire uit en oogt mooi gemaakt. Dan is er nog het 'mind over body' principe die de leer van The Ancient One heeft die mij opzich wel aanspreekt. Maar dat is het dan wel, vooral als de hele hocus pocus van de opleiding op volle toeren lijkt te gaan draaien. Ja, het zal. Dit interesseert mij niet echt, noch de krachten, noch Strange zelf vanaf dat moment, noch de tegenstander.

Dr. Strange zal ongetwijfeld een aangename en leuke film zijn als je wat meer van fantasy of tovenarij houdt of uit het Harry Potter tijdperk komt. Dit geld allemaal voor mij niet zo zeer, ik heb hier niet zoveel mee, toch is het geen slechte film wat mij betreft.

De eerste Dr. Strange film was nu niet bepaald een lokkertje om deel 2 ook te willen kijken. Sterker nog, het karakter en al die Hocus Pocus vond ik maar oninteressant. Waarom ik dan toch voor deel 2 ging zitten net als onlangs de tweede van Venom? Nieuwsgierigheid? Vind ik het Comic/superhelden genre stiekem toch zo leuk dat ik het toch wil zien? Zeg het maar...

We gaan in ieder geval verder waar we gebleven zijn met de stoïcijnse Cumberbatch, ti-ta-tovenaar praktijken en rare monsters. Voeg daar een op het eerste oog nogal warig verhaal aan toe rond de multiversum en de nodige shifterij door die universums, en een of andere bakvis met krachten die mij nooit precies duidelijk worden, en ja wat heb je dan precies...? Een hoop gebrei in ieder geval die net als de eerste Dr. Strange niet bijster interessant is maar eerder onder het motto 'het zal wel ' valt. Maar gaandeweg wordt er toch uit een ander vaatje getapt met de nodige invloeden uit de Avengers hoek waardoor de film toch meteen een stuk boeiender wordt.

Zo brengt Scarlet Witch gone evil echt wel iets extra's als gevaarlijke bad guy met een interessante motivatie, apart is de rare mix Meta Humans in het laatste universum met iets dat lijkt op een soort van Fantastic Four en bijzonder is juist weer het gevecht met de muzieknoten. Tel daar fraaie settings bij op zoals de wasteland waar Scarlet en Strange elkaar voor de eerste keer ontmoeten, het nodige aan humor met bv pizzaman Bruce Campbell en een schare prachtige dames in de vorm van Olsen, McAdams, Atwell, een goede cast met sterke nieuwkomer Gomez en dan heb je toch heel wat en vermaakte ik me een stuk beter dan met de eerste Dr. Strange en was dit zeker geen straf om te kijken.

Met frisse tegenmoed aan begonnen na afgelopen zomer toch redelijk teleurgesteld te zijn afgehaakt bij Ben Hur. Ik dacht, misschien zijn die grote klassiekers niet voor mij weg gelegd. Maar verassing, wat een epos, mits in de goede volgorde gezien. Want ik heb zo'n dvd die aan beide kanten gebrand is en ik zie eerst per ongeluk het einde wat ik pas 10 minuten voor het einde ontdek, dus het begin vond ik des te begrijpelijker.

Desalniettemin, een prachtig tijdsbeeld ten tijden van de dramatische verlopen 1ste WO, de daaropvolgende Rode Revolutie en de greep naar de macht van Lenin. Werkelijk waar geweldige maar ook angstaanjagende tijden om te leven, politiek gezien. Dan de fantastische mooie natuurbeelden met de elementen. Wat moet je je als mens klein voelen in Rusland met haar taiga's, ijskoude winters en stikhete zomers.

Prachtig stukje geschiedenis, mooi film.

In eerste instantie boeiend drama die ik eigenlijk alleen qua naam kende. Een naam trouwens die anders doet vermoeden qua inhoud als je de term niet kent, mede vanwege de goede kritieken en Canvas de kans gegrepen. En de eerste conclusie is dat de film een uitermate sterk begin heeft maar daarna zijn grip verliest.

Goed is het begin waarin Sonny en Sal een bankoverval denken te kunnen plegen maar zich al snel in een hopeloze situatie bevinden. Een situatie overigens waarin vooral naar voren komt dat de beide heren geen criminele masterminds blijken te zijn maar eerder twee simpele zielen die een slechte beslissing maken. Boeiend is de ontwikkeling met het publiek die volgens sommige kijkers als vreemd wordt ervaren maar vooral het verhaal van de jaren '70 vertelt. Een verhaal dat draait om opstand, rellen en aversie tegen de politie. Detroit was een paar jaar eerder, iedere anti-Vietnamdemonstratie werd soms met doden tot gevolg neergeslagen en Sonny haalt zelf de situatie rond de Attica gevangenisopstand aan. Zo raar is het niet dat men Sonny supportert al is het alleen maar om tegen de politie te zijn. Robin Hood achtige taferelen met geld in het publiek gooien en het feit dat mensen erg tv geil zijn wint alleen maar meer zieltjes voor Sonny en Sal. Tot daar is de film dan ook uitermate interessant samen met de band die het personeel met de heren krijgt, uiteraard bekend als het Stockholm Syndroom.

Toch begint de film zo op het uur en een kwartier toch wel ernstig te slepen en heeft de patstelling met de politie wel zijn saaiste punt bereikt. Het ellenlange gesprek met Leon doet evenmin goed en het net zo vruchteloze gesprek met zijn vrouw, dingen die eigenlijk nergens naar leiden. De verschillende gradaties van hoop verliezen, angst en spijt als gijzelnemer raken daardoor bijna ondergesneeuwd terwijl dit wel interessant is. Net als de verhitte gesprekken op straat tussen Sonny en Moretti zijn fraai gemaakt. Lekker verhit typetje en goed gespeeld door Durning. Interessant is ook het verschil tussen Sal en Sonny en hun omgang met de gijzelaars. En wat ik erg mis is een stukje achtergrond van deze jongens en waarom ze de overval plegen. Vietnam? De Bak? Sal rept in ieder geval over de bajes. De operatie van Leon? Het blijft gissen eigenlijk en graag had ik wat meer geweten. De echte Sonny was het in ieder geval niet eens met de film. Hij zelf beweerde dat circa 30 procent klopte . Het beeld van zijn vrouw, waar hij al twee jaar bij weg was, klopte niet, hij sprak niet zijn vrouw via de telefoon noch zijn moeder op straat, en het geld zou zijn voor de geslachtsoperatie van Leon. Toch zijn daar ook stemmen die melden dat het om een maffia operatie ging die faliekant mislukte.

Het maakt Dog Day Afternoon tot een twijfel geval met zijn pakkende eerste helft en slepende twee helft en ik kan dan ook niet anders zeggen dat de film zijn niveau niet doortrekt. Bijzonder te benoemen is de kritiek die Cazale heeft op het roken van enkele medewerkers met de opmerking dat hij bang is voor kanker, apart met de wetenschap dat hij vier jaar later aan longkanker zou overlijden en de première van The Deer Hunter niet eens mee maakte, zwaar ook voor Meryl Streep die inmiddels met hem getrouwd was, maar dat terzijde. Dog Day Afternoon is daarom het beste te benoemen als interessant voor een keer en vooral een interessant tijdsbeeld wat de roerige jaren '70 betreft.

Nog even op de griezel toer met deze Dog Soldiers zo op de zaterdagavond en daarmee een film die ik volgens mij bij uitkomst met bepaalde verwachtingen gehuurd had. Veel wist ik daar overigens niet meer van behalve dat het volgens mij een beetje tegenviel.

Afijn, soldaten op oefening, iets dat we al vaker zagen, een schimmig spel met een commando, een uitgestrekt bos en iets dat op de loer ligt en zich niet inhoudt tegenover zijn prooi. Cliché? Mogelijk maar ach, de soldaten/karakters zijn best oke en in eerste instantie wordt er prima gespeeld met de vijand die vooral in de schaduw blijft in deze film die toch wel redelijk low budget is.

En zo bouwt de film zich verder uit in aanval, verdediging, vlucht en het verschansen in het huisje. En ach, eigenlijk is het allemaal best wel te doen buiten enkele vreemde dingetjes zoals bepaalde wapens, het gesproei in plaats van korte salvo's, gewonden die toch te vitaal zijn, ik zou geen stap meer doen als mijn darmen eruit liggen hoor, en zo zijn er nog wel wat dingetjes. Toch wordt de finale en ontknoping behoorlijk opgebouwd.

Top is dit niet, en ik snap waarom de film wellicht erg tegenviel. Toch is het best oké voor een keer, maar ook niet meer dan dat.

Tell a person your the Metatron and the stare blankly. Mention something in a Charlton Heston movie and suddenly everybody's a theology scholar!

Kostelijke komedie, over het geloof en de mens, die ik graag kijk en in dit geval ook met veel plezier uit de kast haalde. Waarom de film trouwens geen beter gemiddelde haalt is me een raadsel.

De film heeft als leidraad twee 'gevallen' engelen die via een 'loophole' in het katholieke geloof terug zouden kunnen keren naar de hemel, iets dat verstrekkende gevolgen zal hebben. Zaak is dan ook dit tegen te houden, iets waar alle partijen het druk mee hebben. Het is het verhaal in de notendop en in principe stelt het niet heel veel voor. Laat de film daar nu ook niet echt om draaien.

Waar trekt Dogma wel de aandacht mee? Ten eerste een uitstekende bezetting, die allen prima gecast zijn voor hun rol, goed acteren en wanneer nodig lekker lopen te schmieren. Het is ze aan te zien dat ze veel plezier hadden gedurende de film. Dan de dwaze karakters te beginnen met Metatron, de sarcastische stem van God, het door seks geobsedeerde profetenduo en de constant kibbelende en tegen elkaar opbiedende Loki en Bartleby. Om Jason Lee niet te vergeten als Azrael. Het is niet zo zeer het verhaal als de kostelijke dialogen tussen al deze doldwaze karakters die ik toch altijd weer even geweldig vind. En de door Alanis Morrissette gespeelde God die vooral ongrijpbaar overkomt. Dit samen met een aantal subtiele boodschappen, zoals hoe de mens het geloof draagt en invult, veel ellende op dat vlak vanuit de mens zelf komt, slechte Bijbelkennis, we met al ons wijsheid echt nog niet zoveel weten, er meer tussen hemel en aarde is, en de uitermate boeiende, misschien zoetsappige, dialoog van Serendipity dat geloven in íets, en vooral de goedheid in je hart, al een mooi begin is.

Dit alles maakt Dogma tot een uitermate plezierige, geestige en vooral luchtige film, waar scriptmatig nog wel het nodige aan op te merken valt, maar bij mij op een hoge gunfactor kan rekenen.

Op het menu stond gisteravond deze Dogman die een tijdje geleden al aangeboden werd op Filmbox en ik zodoende opnam. En laten we meteen met de deur in huis vallen dat Dogman een bijzondere en aparte film is met dito achtergrond.

Even Googlen op de naam El Canaro genoemd door Joolstein onthult al snel de ware aard en achtergrond van deze film met even echte als gruwelijke details, iets waar men op een aantal punten dichtbij in de buurt blijft. En wat dat betreft is het verhaal simpel rond de aimabele, vriendelijk en zorgzame Marcello. Ik bedoel, wie breekt er nu in om een hond uit een vriezer te redden en te reanimeren? Ongetwijfeld zullen er dingen zijn die vanuit verbeelding en fantasie gekomen zijn, toch bevestigd het meer dan goed het beeld rond de lieve en geduldig man met de hondenkapsalon. Net zo duidelijk is daarna de stress en ellende die Simo brengt, iets waar de gehele buurt onder zucht en Marcello meer dan eens keihard gebruikt en vernederd wordt. Wat mij betreft is Simo het ultieme karakter om te haten, om een hekel aan te hebben, een ongeleid projectiel die van mij niet snel genoeg opgeruimd mag worden. Niet alleen gebruikt hij alsof zijn leven er vanaf hangt tevens krijgt hij met zijn gedrag alles voor elkaar en altijd zijn zin. Nee, het is niet moeilijk sympathie voor de simpele en rustige Marcello te voelen en alle ellende die contstant op hem wordt uitgestort met de bajestijd als hoogtepunt.

Buiten dat speelt de film zich af op een mistroostige en sombere plek waar het leven niet gemakkelijk is, de mens amper het hoofd boven water weet te houden en de misdaad en duistere handeltjes welig tieren aangevuld met veel kleurrijke karakters, en is Dogman als film toch het best te betitelen als karakterstudie. Het toont niet alleen dat niet iedere criminaliteit een hoofdzonde is want Marcello dealt immers, tevens laat het de verandering zien van een man die constant onder druk gezet wordt, die gepushed, vernederd en voor dingen op draait. Het uiteindelijk moment is niet eens zo zeer dat Marcello vals is geworden maar lijkt eerder op een actie die steeds verder uit de hand loopt en waar hij vooraf niet de consequenties van voorzag. De werkelijkheid is nog vele malen gruwelijker als ik Wiki zo lees en zodoende zou je zeggen dat Dogman een interresante en sterke film is met goede acteerprestaties en een sterke achtergrond, maar Dogman is toch net niet helemaal top.

Waaraan dat precies ligt zou ik niet durven zeggen behalve dat sommige momenten wel eens wat lang duren, zo duurt het best lang tot de uiteindelijke afrekening en is Marcello als karakter toch net niet interessant genoeg. Desondanks een voldoende voor de film, maar verder niet iets dat ik op korte termijn weer wil zien of in mijn collectie hoef.

Oudje waarvan ik me heel goed de openingsscène kon herinneren, van de rest wist ik niets meer wat de vraag doet rijzen of het daarna zo weinig indruk maakte of dat ik niet verder gekeken heb.

De opening is in ieder geval indrukwekkend en filmisch, de chaos na een mislukte coup of burgeroorlog. Het vervolg van de nieuwe opdracht voor Jamie is aan de tamme kant, vooral op locatie, en begint überhaupt pas te leven als het misgaat. Redelijk maar niet super is het vervolg en de opzet voor een nieuw plan. De uiteindelijke en typsiche jaren '80 actie op het einde is dan wel weer vermakelijk, en de ontknoping voorspelbaar.

TDOW heeft een aantal sterke punten met de opening, een fraaie soundtrack, een prima acterende Walken, leuke kleine rolletjes van O'Neill en Berenger en een boodschap die luid dat zelfs een huurling principes heeft. Toch zit aan de meeste punten ook meteen een maar. Als de opening zo goed is moet je je al afvragen wat dat betekent voor de rest van de film. Walken acteert wellicht goed maar is niet het karakter of persoon dat een film draagt vind ik persoonlijk. Verder zijn alle personages te vlak en is de boodschap aardig maar tevens voorspelbaar.

Eindconclusie is dan ook dat TDOW aardig is voor een keer, en zekere voor de moeite en vanuit het tijdsbeeld jaren '80, een voldoende krijgt, maar TDOW is, en dat zal voor niemand een verrassing zijn, uiteraard niet meer van deze tijd, hooguit vermakelijk.

Met redelijke verwachtingen aan begonnen, wel enigszins voorbereid en ingelezen, maar toch een vrij bizarre ervaring waarvan ik nog niet helemaal uit ben of dit een onbegrepen meesterwerk is of het juist wel mee valt.

Een film ontvouwt zich die vooral heel erg op valt vanwege zijn toneelstuk achtige setting. Hoewel er wel sprake is van montage lijkt door de open setting alles door elkaar te lopen en aan een stuk gefilmd. Zonder twijfel is er sprake van een apart stukje acteren en regie. Vanaf het begin is er ook al sprake van wrijving, zelfs zonder Grace. Tom wordt als een bemoeial gezien en probeert al voor haar verschijning de inwoners iets uit te leggen over verdraagzaamheid en acceptatie. Opmerkelijk dat dit al eerder speelt en uiteraard aan dovemansoren is...

Grace verschijnt, iets dat gemengd ontvangen wordt. Vreemde invloeden, buiten de comfort zone en gebaande padden, iedereen die wel iets te verbergen heeft en op de vlucht is voor iets zijn allemaal elementen die confronterend zijn, dingen overigens die zich tegen Grace keren. Vooral vanwege het zijn van een buitenstaander. Iemand van binnenuit zullen ze niet snel aanvallen, iemand van buitenaf wel.

Waar Dogville nu precies omdraait is niet helemaal duidelijk maar lijkt toch vooral te gaan om de splinter in andermans oog. Herkenbaar zijn veel verwijzingen naar het geloof. Praktisch niemand binnen Dogville is zonder zonde, of het nu hoogmoed, lust, trots of toorn is, ze zijn allemaal begaan. En net als God en Jezus wil Grace niet oordelen, slechts vergeven. Tom zelf komt heel erg dicht in de buurt van een Judas met zijn belletje, waar de wraakzuchtige Vera overigens zeven beeldjes kapot smijt als ik het goed geteld heb. Toch ondanks haar houding krijgt Grace constant het deksel op de neus, net als God die even vaak verketterd wordt als aangeroepen, of Jezus die een nog slechter lot te wachten stond onder mensen handen. Het is ook niet voor niets dat ik in het ketenen aan het wiel een kruis meen te zien, en in de zuivering uiteraard Sodom en Gomorra.

Meer dan genoeg stof tot nadenken in een bijzonder bitter en cynisch beeld betreffende de mensheid. Iets dat me naarmate het einde steeds meer raakt. Het grote debacle in eerste instantie is toch wel de erg lange speelduur en aanloop. Van mij had Dogville korter gemogen, maar nog steeds na denkende over de boodschap en met een herkijk op termijn, zal ik daar een tweede keer wellicht anders over denken. Zonder twijfel is Dogville een bijzondere film en ervaring.

Film waar ik niet veel van verwachte en uiteindelijk nog meeviel ook. Als verwend lezer van King kan deze natuurlijk niet ontbreken en staat meen ik in de verhalenbundel Nachtmerries en Droomlandschapen, ik moet wel bekennen dat ik er niet veel meer van weet. Niet dat dit veel terzake doen want het verhaal van Dolan's Cadillac wijst zich vanzelf.

Bijzonder begint de film niet met de getuigenis van Elizabeth. Een situatie die zich vooral voortsleept als zoutloos en cliché. Model echtpaar, knappe vrouw natuurlijk die ook nog zwanger is, boze gangster die tot het uiterste gaat, en een zaak met getuigenbescherming die maar duurt

Nee interessant is het begin zeker niet ondanks de fraaie Emmanuelle Vaugier de instorting van Robinson evenmin ook al acteert Bentley niet eens echt slecht.

Het is toch de tweede fase, waar hij zich aanmeldt bij de 'roadcrew', dat er iets meer sjeu in de film komt met een aardige opbouw naar eigenlijk wel een hele goede finale die de film toch best wel naar een acceptabel niveau trekt. Bentley doet het prima ook al leken na American Beauty en The Four Feathers grotere dingen voor hem weggelegd. Slater uiteraard op zijn plaats qua rol en niveau om toch nog maar eens terug te komen op de finale en het gespeelde psychologische spel.

Dolan's Cadillac is verre van een hoogvlieger, en halverwege heb ik ook zoiets dit wordt niets en vind ik de echte pulp klassiekers uit de jaren '80 vermakelijker. Maar Dolan's Cadillac slaagt toch zeker met zijn einde en aangename speelduur en weet er een voldoende uit te halen.

Een titel die natuurlijk klinkt als een klok en daarmee een film die toch iedereen wel qua naam kent of anders wel vanwege de beroemde Trevi Fontein scène. Opzich had ik geen buitengewone interesse voor deze film, maar ja, je komt hem tegen bij de kringloop, de status van de film is één om rekening mee te houden, dus dan toch maar eens proberen. Een succes werd dit niet voor mij en buiten een vermakelijke Argento blijkt de Italiaanse cinema vooralsnog iets dat niet voor mij is weggelegd.

Fraai is toch wel de keuze voor de zwart wit beeldvoering die het geheel wel een bepaalde stijl meegeeft, daarnaast is het natuurlijk het camera werk het benoemen waard. De soundtrack van de bekende Nina Rota mag er ook zijn, we hebben de befaamde scène in de Trevi Fontein met natuurlijk Ekberg, en buiten dat nog een paar andere prachtige vrouwen. Maar wat wil La Dolce Vita nu eigenlijk vertellen te midden van een x aantal aparte gebeurtenissen. Saai kan je het niet noemen met de verschijning van de Madonna, het arriveren van een bekende actrice, het schijnbaar zoete leven afgejaagd door paparazzi en de bijzondere vondst in het water. Wat is precies de bedoeling van deze behoorlijk lange film, te lang als je het mij vraagt.

Behalve dat alle gebeurtenissen zich in een bepaal soort Italiaanse hysterie en gekte voorbij trekken, en daarmee een bepaalde schets van het leven in Italië tonen, zal het toch zijn dat deze gebeurtenissen willen tonen dat alles een keerzijde heeft. De stijlvolle maar geestelijk arme feestjes, zelfmoord van iemand die in principe de wereld aan zijn voeten heeft, de actrice die behalve een vamp emotioneel en geestelijk onvolwassen lijkt en bovendien aan een k******* van een vent vast zit, de drukte rond de Madonna verschijning die in een farce uitloopt, en natuurlijk de paparazzi wat een Italiaans woord is en die op hun beurt op spottenden wijze in beeld worden gebracht.

En zo komt La Dolce Vita tot een einde, en geen minuut te vroeg aangezien ik er geen doorkomen aan vond, en blijkt het voor mij toch een typische Italiaanse film met veel gescheer, veel hysterie, veel gedoe, maar bijzonder weinig wol. De film zou dan met zijn vele karakters en nog meer gebeurtenissen vooral de focus hebben op de leegheid van de jetset, iets dat tot op zekere hoogte nog wel enigszins slaagt. Maar buiten dat vond ik 'Het (zogenaamde) Zoete Leven' ondoorgrondelijk, onsaamhangend, en veel te lang. Snel op naar de volgende film.

I say, "Shit, she may be ugly now, but you should've seen her when I was drinking!"

Meer dan behoorlijk drama naar een boek van Stephen King. Kan me herinneren dat de film bij uitkomst in '95 gretig binnen gehaald werd maar danig teleurstelde aangezien er geen eng moment in voor komt. Sterker nog, vond het destijds een uitermate saaie film, iets dat nu overigens wel anders is.

Drama in vele lagen, omtrent praktisch parallelle gebeurtenissen, de invloed en dreiging van het verleden en de vele vragen twijfels die er nog zijn. Uiterst degelijk wordt er terug gewerkt en komen er zelfs vergeten en verdrongen dingen boven. Heel spannend is het allemaal niet, doch verliest de film niet aan kracht en blijft het tot het einde onzeker hoe de vork nu daadwerkelijk in de steel zit.

Kunstig zijn de overgangen naar flashbacks te noemen die overlopen van kleur waar de realiteit grauw en somber is. Een aantal kunstige scènes strelen het oog zoals het silhouet van het huis tegen een bloedrode hemel, prachtig! Bates is meer dan prima maar ik vind persoonlijk Judy Parfitt op het einde als gefrustreerde en bijna valse bejaarde geniaal. Straitharn, een rol die hem niet gewoon is, doet het ook prima hoewel de eerste scène tussen hem en Bates, de aanloop naar de eerste klap die hij uitdeelt, nogal geforceerd en onwerkelijk.

Dolores Claiborne is een meer dan prima en goed geacteerd drama.

Bekende titel en cast maar toch nooit van gekomen om eens te proberen tot vandaag dan. Ik verwachtte er niet veel van vanwege de reacties en cijfergemiddelden, en dat leverde de film dan ook, die op zich aardige kanten heeft maar ook verscheidene valse noten produceert.

Het is Klaas Bruinsma rond wie de film draait uiteraard, samen met zijn hoofdbeveiliging en kickbokser Adri. Adri betreft overigens een mengsel van kickbokser en lijfwacht André Brilleman, lijfwacht Geurt Roos en ene Etienne Urka die geld geboden zou hebben aan regisseur en scenarioschrijvers om buiten de film te blijven. Interessant allemaal zou je zeggen. De Dominee gaat vlakjes van start met de kennismaking met Adri en Klaas die zich wel heel gemakkelijk naar binnen lullen en onderdeel uit mogen maken van een softdrugs organisatie. De brutalen hebben de halve wereld zegt men dan.

Opvallend is het mooie tijdsbeeld met alle oude auto's, interessant is ook zeker de twist met vader, iets waar ik zo meteen nog op terug kom. Tevens sterk is de sfeer rond Adri die eruit wil stappen maar toch verbaal onder druk gezet wordt en eigenlijk soort van gegijzeld wordt. Het wordt niet geaccepteerd om zomaar te stoppen. Fraai is ook op zijn minst de verandering die te zien is in de blik en uitdrukking van Klaas die harder, cynischer en meedogenloos wordt. En sowieso de sfeer die donkerder wordt gedurende de ernst van zaken. Van luchtig zaken doen naar moordaanslagen en besprekingen in donkere clubs. Om als laatste de muziek aan te halen die goed te noemen is maar wel ontzettend lijkt op Adagio for strings van Barber. Maar dan ben ik toch wel door de positieve punten heen...

Klaas wordt nooit een enkel moment interessant noch spannend. Wat speelt er in dit karakter? Iets dat maar niet naar buiten wil komen en zelfs in eerste instantie idealistisch, vooruitziend en als een vrolijke ondernemer wordt neergezet want hij is zeker dat softdrugs gelegaliseerd gaat worden. Ondertussen was Bruinsma een veelgebruiker en had voor de moordaanslag al drie keer in de bak gezeten. Iets waar we dus ook niets van te zien krijgen. Dan de ruzie die hij met zijn vader had, iets dat ik goed vond, de rest aan familie of vrouw laten in ieder geval geen wanklank horen ondanks dat het duidelijk is dat er geen legale zaken bedreven worden, normaal kennelijk. En dan nog iets script technisch. Ik snap nooit zo goed waarom dergelijke criminelen hard moeten rijden, zeg maar scheuren, terwijl er geen reden voor is en dat zie je zo vaak in dergelijke films. Je bent een doorgewinterd crimineel, je leidt een organisatie, de politie op de loer en op zoek naar dingen, en dan wil je de aandacht trekken met een verkeersovertreding? Aangehouden worden, gefouilleerd, betrapt met een wapen of drugs? Tsja...

Zoals gezegd De Dominee heeft een aantal aardige punten zoals de brede cast met een prima Frank Lammers en goede soundtrack. Maar mist dus ook het nodige aan correctheid, toch de meeste pijn lijdt de film aan de invulling van de rol. Peter Paul Muller doet zijn best maar Klaas is gewoon niet interessant, iets dat geld voor de gehele film die veel te lang aanvoelt en me eigenlijk nergens echt iets doet. Daarom hooguit aardig voor een keer en als misdaaddrama een kleine voldoende, maar dat is het dan ook.

Bij uitkomst al eens gezien en toen finaal afgeschoten, maar met de opgedane filmkijkervaring en sommige recensies hier op MovieMeter was ik toch nieuwsgierig of ik nu anders tegen de film aan zou kijken. Maar dat bleek niet het geval, en wat een draak van een film is dit toch met zijn hysterische montage en vormgeving die door sommigen juist geroemd wordt.

Het moet gezegd dat Domino Harvey een apart verhaal is, dochter van fotomodel en een bekend acteur, gedragsproblemen tot en met in de tienertijd, verzot op martial arts en inderdaad bounty hunter en naar het schijnt ook nog goed. Het is de kant met de glans die vertoont wordt. Dat deze dame verschillende afkickklinieken in en uit is gerold blijft achterwege, beschuldigingen en arrestaties wegens 'traficking' ook, en de film is postuum na een overdosis. Alleen de interessante zijde wordt belicht in een film die zelf ook zegt dat het min of meer waargebeurd is. Het had een goed verhaal kunnen worden maar verliest zichzelf in een chaotische en hysterische trip.

De montage en cinematografie wordt door sommigen geroemd als hip, vernieuwend, een experiment wordt het zelfs genoemd. Blits wordt het genoemd, swingend, onderscheidend en zelfs dat 'oudere' mensen zich storen aan de stijl. Nou dan zal ik knap oud zijn. Volgens sommigen is het broodnodig vanwege het magere verhaal, nu dan, als dat de enige reden is voor deze twee uren durende epeleptische aanval dan heeft de film bij aanvang al een achterstand die niet meer goed te maken is. Ik vind het namelijk af-schuw-lijk. Een gimmick die na een half uur niet meer leuk is, want ik moet zeggen de combinatie met filters lijkt het eerste half uur wel te werken. Het is daarna vooral de balans die compleet zoek raakt omdat er geen enkel moment komt waar het tempo en stijl onderbroken wordt. Dat dit nauw luistert en prima kan werken mits gedoseerd en alleen toegepast in bepaalde scènes bewijst Scott met het prachtige Man On Fire. Dus het kan wel.

Het is de combinatie met de karakters die niet interessant is, het verhaal is uitermate mager, op sommige momenten wordt het repetetief, vermoeiende typetjes, het Chinenegro gebeuren bij Jerry Springer zal voor sommigen grappig zijn, ik vraag me af wat dit voor onzin is en wat dit toevoegt, en de zogenaamde actie vind ik ook wel wat meevallen. Domino is en blijft een krampachtige poging het succes en de geweldige mix van Man On Fire te benaderen, iets dat bij een hysterische poging blijft, de film laat me dan ook volledig koud, duurt ook nog eens te lang net als de tergende opbouw naar de finale en eigenlijk kan ik niet iets noemen dat ik wel goed vind aan deze film. Of het moeten Knightly zijn die zowaar op Domino lijkt, en Ramirez en Rourke met hun ruwe kop die interessant lijken als huurlingen maar oppervlakkige personages blijven. Ik zal wel oud zijn dan, want wat een draak van een film.

Halloween avond zelf even aan de slag met deze Del Toro waar ik op de één of andere manier wel wat van verwachte om er halverwege achter te komen dat hij als producent betrokken was en niet als regisseur. En het moet gezegd dat na een interessant intro al snel de verveling toe slaat en deze Don't be afraid of the dark toch vooral een light versie is.

Zoals gezegd, de opening lijkt nog niet zo verkeerd met duistere en mysterieuze toestanden in de kelder. En het moet gezegd dat Nixey een behoorlijk oog heeft voor mooi plaatjes, best wel een fraaie sfeer weet te creëren en zichzelf gesteund ziet door een goede cast in de vorm van de mooie Holmes en de altijd goede Pearce. Toch is na de kennismaking met de kleine Sally, en diens ontdekkingstocht en vondsten door het huis, vrij snel duidelijk dat het eerder fantasy en een soort van kindergriezel betreft dan het serieuzere werk.

De film ontwikkelt zich daarna toch wel in een erg voorspelbaar geheel met een huis waar men natuurlijk aan vast zit, een kind dat vervolgens bewijs wil aanleveren maar weggezet wordt als fantasievol, dat alle rumoer een schreeuw om aandacht is en de legende natuurlijk een fairytale. En daar lijdt de film toch gewoon pijn onder als je het aan mij vraagt waar vooral het middenstuk saai is en de ontknoping voorspelbaar. Een onvoldoende krijgt het geheel niet, maar het is met moeite dat de film drie sterren krijgt en dan ook allemaal vanwege de locatie, CGI en best wel goede sfeer.

Zondag klassiekeravond bracht kringloopvondst Don't bother to Knock, en hoewel vooraf de kennis ontbrak is dat dan toch weer zo'n moment dat je zo'n film niet laat liggen en op de gok meeneemt. En hoewel het verhaal interessant genoeg leek viel het toch allemaal een beetje tegen.

Het verhaal is opzich duidelijk met Nell die uit de hoge hoed getoverd wordt om oppas te spelen. Niets aan de hand toch? Niets bijzonders zou je zeggen waar het opvallend is dat femme fatale Monroe hier breekt met haar gebruikelijke sexuele rollen en hier zelfs een rol speelt met diepte. Want waar alles aanvankelijk in orde lijkt tijdens oppasdienst, waar de ouders beneden in het restaurant zitten, slaat de sfeer langzaam om niet in de minste door de impuls van toevallige buurman Jed.

En het moet gezegd dat Monroe prima acteert en het geval Nell op subtiele wijze uit de boeken wordt gedaan. Want waar anderen een minpunt zien in de weinig bekende achtergrond van Nell vind ik het juist wel interessant hoe het beeld rond haar langzaam instort met het ongeremde gedrag zomaar sierraden en kleding aan te trekken, de tragische en langzame traan wanneer ze een vliegtuig hoort en anders wel het subtiele moment waarop het litteken op de pols in beeld komt, en het wordt alleen maar van kwaad tot erger. En zoals reeds gezegd is het niet bepaald oninteressant ook met alle spelletjes en leugens tegenover Jed waar je toch afvraagt waar dit nu eigenlijk heen gaat.

Maar zoals zo vaak, geen film zonder minpunten, dus deze ook niet waar het de film toch wel aan opbouwende spanning ontbreekt waardoor het gedrag van La Monroe toch eigenlijk niet meer dan gewoon vreemd is, en heeft de film zo kort als hij is toch moeite om te blijven boeien. Daarom helaas niet meer dan een 3.

Nog even iets soepels als afsluiting van de film-marathon-dag en dat werd deze Don't Breathe op Netflix en voor mij een redelijk onbekende film, slechts Stephen Lang is een bekende. Verder had ik geen kennis van deze film dus kom maar op.

Het verhaal is maar al te simpel met het criminele trio dat het huis in een achterbuurt op het oog heeft van een blinde veteraan. Easy peasy zou je zeggen buiten het feit dat de man de boel redelijk beveiligd heeft en een niet misselijke poedel aan de lijn heeft. En ach, zo'n film als dit moet je in die zin het voordeel van de twijfel geven, want er zijn natuurlijk zat dingetjes die je als kritiek aan kan dragen. Zo vind ik het best wel bijzonder dat je tijdens het intikken van een raampje zo weet waar de sluiting zit terwijl het matglas is. Dan vind ik Rocky en Alex nu niet bepaald overtuigend in slimheid en doortastendheid van het willen overleven, nu snap ik in eerste instantie de vlucht en zit niet in iedereen cold blooded moordenaar, maar ze hadden die man toch al 100 keer uit kunnen schakelen vooral omdat ze een voordeel hebben en hun kansen daar levend weg te komen met de minuut slinkt.

Gelukkig maakt Stephen Lang, die altijd wel bad ass is, veel goed, is Jane Levy ook een welkome verrassing en zou ik die ook proberen te overtuigen om te blijven, stapelen de problemen voor het tweetal zich razendsnel op en ontstaat er toch een alleraardigst kat en muis spel. Is het allemaal realistisch? Niet bepaald lijkt me, toch is duidelijk dat de man een gedegen training gehad heeft en bepaalde zintuigen zich aangescherpt hebben en wordt er toch prima gewerkt met hoe hij ondanks zijn beperking dingen ontdekt en zelfs bijzondere hobby's in de kelder verstopt. Desondanks heeft het een bepaalde voorspelbaarheid maar vervelen doet het niet. Het cijfer is dan toch weer lastig om dat deze dichter bij de 3,3 zit dan de 3,4 maar vooruit. 3,5.

Zoals de gewoonte betaamd op de de late zaterdagavond nog even aan de griezel met het psyschologische gekante Don't Look Now, en daarmee een film waar ik best wel zin in had en die eerder bij de BBC op een deceptie uitliep omdat er iets anders werd uitgezonden. Mede door het prima cijfergemiddelde ging ik hier met veel zin voorzitten, maar een homerun werd dit toch zeker niet, sterker nog het geheel viel jammer genoeg best een beetje tegen.

Aan de opening zal het zeker niet liggen met de waanzinnige en kippenvel waardige opbouw met het ronduit hallicunante gebeuren in de tuin, de teerling is geworpen, de toon is gezet waarop de switch gaat naar Venetie. Het geheel vervolgt zich met het geval rond de dametjes en is op zijn minst weer apart en vooral verontrustend, de invloed die het heeft op Laura laat zich gemakkelijk raden, mooie vrouw trouwens die Julie Christie. Maar dan...? De twee karakters, John en Laura, konden in het vervolg niet verder uitelkaar staan, iets dat wellicht de bedoeling is maar vervolgens gebeurt er voor mijn gevoel erg weinig. Het tijdsbeeld en de sfeer van het grauwe Venetie is op zijn minst mooi te noemen en zo lijkt er met de dwaaltocht in het donker en de onheilspellende kreet die klinkt, en iets dat John ziet, de volgende stap gezet richting een toename van griezel en spanning. Overigens is de link naar Argento wat sommige momenten van sfeer betreft snel gemaakt niet in de laatste plaats door de soundtrack van Pino Donnagio.

Maar jammer genoeg stagneert Don't Look Now daar voor mij en blijft vooral hangen in wat random gebeurtenissen, de nodige omgang met de oude dames en een stijgend soort paranoia bij John. De film zou psyschologisch zijn qua inslag wat dan ook wel ten dele zo is, toch doet het mij best wel weinig en zit ik maar te wachten op iets meer spanning en dingen die dit veroorzaken. Er is weliswaar een air van geheimzinnigheid, ook met een soort van seances door de blinde van de twee dames, bevreemdende momenten trouwens, en er zijn zat terugekerende elementen waarvan er enkele op hun plek vallen samen met de ontknoping. Toch doet het mij in eerste instantie helaas bitter weinig, maar ik moet zeggen dat de eerste Argento ook niet bepaald aan mij besteedt was. Maar misschien dat daar nog verandering in komt omtrent deze film met een herkijk en rond deze regisseur Nicholas Roeg die de psychologische thriller toch als kenmerk heeft.

Afijn, het is duidelijk, Don't Look Now viel behoorlijk tegen, maar wat niet is kan nog komen. Voor nu een veilige drie.

You're gonna die, and you're gonna die, and you are gonna die!

Film die bij uitkomst best veel aandacht kreeg qua naam en cast maar daarna toch snel naar de achtergrond verdween. Desalniettemin wel nieuwsgierig en met behulp van Netflix toch maar even de kans gegrepen en dat viel zeker niet tegen.

Tja, humor en komedie, ik las hier boven al een discussie over wat daar nu precies ondervalt met het nodige aan vergelijk met andere komedies, iets dat alleen maar tot meer discussie lijdt over het vergelijk tussen satire en humor. Ik denk dat dit persoonsafhankelijk is waarbij ik altijd aan Friends moet denken waar een kameraad altijd ontzettend kon lachen om Chandler Bing met zijn scherpe opmerkingen terwijl het karakter mij amper opviel. Hij vind daarentegen New Kids of een spotbeeld als Talladega Nights weer teenkrommend. Terug bij Don't Look Up moet ik zeggen dat ik dit ook niet echt onder humor schaar maar eerder cynische satire. Wil dat verder iets zeggen? Nee, want ik kan er net zo goed om lachen.

Afijn, een meteoriet die ontdekt wordt en op aarde afkoerst, kan me herinneren dat daar in mijn jeugd, jaren '90, ook wel eens sprake van is geweest om er vervolgens niets meer van te vernemen. Interessant is de conclusie en schok van onderandere Mindy waarop er meteen aan de bel getrokken wordt maar ook onmiddellijk tot kalmte gemaand wordt wat logisch is. Bizar, onthutsend en waarschijnlijk niet ver bezijden de waarheid, zijn de beslissingen die hogerop genomen worden en vooral rond het menen van het volk en eigenbelang draaien. Erg extreme is het natuurlijk wel in de vorm van president Orlean en haar Justin maar ik zie het zo gebeuren dat ze niet open staan voor de zoveelste expert of geleerde met zijn jabberwockie die ze niet alleen boven de pet gaat maar men heeft er ook geen interesse in. Het opzoek van de media via het tv-programma is bij voorbaat gedoemd te mislukken omdat het programma niet serieus genoeg is, een soort RTL Boulevard, en loopt dan ook genadeloos en op hilarische wijze uit de klauwen met weinig uitwerking whatsoever.

Want daarna volgt is toch wel een kostelijk en bijtend cynisch beeld van vriendjespolitiek, geld, enge figuurtjes zoals die Isherwell, puike rol overigens van Rylance, het nodige aan dwarsverbanden en mechanischmen, onduidelijkheid, leugens en onbelangrijke shit die de media domineert. Fijn is de soundtrack met jazzy elementen, groots is de cast met prima acteerprestaties, er is bij tijd en wijlen ook een fraai contrast tussen de mens en mooie beelden van onze planeet en heerlijk is de tirade wanneer Mindy ook niet meer bestand is tegen dat mediacircus. Echter buiten alle lol en 'humor' zit er natuurlijk een verontrustend beeld in deze film verpakt met mensen op allerlei niveaus die elkaar tegenspreken, herroepen en met elkaar aan het hakketakken zijn en rellen die hoe dan ook uitbreken. En wanneer het rijke gepeupel op de vlucht slaat en de rest hun lot afwacht in die laatste uren is het toch maar weer de vraag of het echt zo slecht met de mens gesteld is? Zou het echt zo gaan? Laten we hopen dat er nooit een 'global extinction event' voor nodig zal zijn om daar achter te komen. Ondertussen geeft Don't Look Up best wel een reëel kijkje in de spiegel en zien we een beeld wat satirisch bedoeld is maar ondertussen allerminst fraai. Vervelen deed de film geen moment en vermoed ik dat dit niet de laatste keer is dat ik deze gezien heb. Voor nu een veilige 3,5 maar in de toekomst wellicht meer.

Woorden als degelijk en sober schieten me te binnen, maar verder wat mij betreft geen topper. Andermaal kom ik tot de ontdekking dat misdaad en Mafia niet echt mijn genre is.

De aanloop van de film is te lang, hoewel het natuurlijk wel geloofwaardig is want een dergelijke infiltratie kost tijd. Toch, ondanks een grappige kennismaking met Lefty, of die diamant een fugazi is zal wel bluf zijn, duurt het te lang voordat er echt wat gebeurt en neemt pas na anderhalf de spanning toe als men een snitch vermoed. Tot dan ligt de focus vooral heel erg op de falende thuis situatie en een hoogst irritante, doch lekkere, Anne Heche. De schietpartij en nasleep die op een gegeven moment volgt is dan wel weer aardig.

Depp in een voor zijn doen serieuze rol, Pacino bijna op de automatische piloot, Madsen fout als altijd. Het tijdsbeeld met de auto's en kleding is erg aardig maar behalve dat is Donnie Brasco voor mij een gevalletje te weinig en te laat. Aardig voor een keer maar verder niet verheffend.

Na The jacket gisteren vandaag deze maar even gepakt, als we dan toch in die sfeer zitten...

Zonder eerst in te gaan op het best wel ingewikkelde gedeelte rond de visioenen en de cirkel die dan aan het einde van de film weer rond schijnt te zijn, wat een heerlijke aanklacht tegen de maatschappij. In feite is de film bijna te vergelijken met American Beauty, alleen wordt het nu vanuit het perspectief van de jeugd/tiener gezien. Het hele scala komt voorbij, maar is eigenlijk samengevat dat iedereen die anders denkt, doet of aan het keurslijf probeert te ontsnappen meteen plat gedrukt worden en in hokjes gestopt worden door moraalridders en dominante mensen die zichzelf en hun mening belangrijker vinden dat wat dan ook. De 'anders dan anders' puber die meteen in therapie en aan de pillen moet, de lerares die een progressievere aanpak wil en teruggefloten worden, het voorgekauwde 'haat-liefde' idee dat opgedrongen wordt en waar Donnie heel terecht tegen in gaat, en die vreselijke Swayze met die waanzinnig slechte filmpjes en dat beeld dat hij alles beter dan iedereen heeft maar de grootste engerd van allemaal is, degene die het bangste is en waar het meeste aan mankeert. Een mooie beeld vind ik dit, lekker kritisch, lekker dwars en tegen de gevestigde orde in die zin.

Dan het sinister konijn, waar moet je beginnen behalve de fijne sfeer, uit te leggen dat Donnie hem zelf neergeschoten heeft en voor hem verschijnt als boodschapper dat hij zijn call with destiny heeft gemist waardoor de dingen nog al anders lopen en soms zelfs vrij catastrofaal zoals in het geval van Gretchen en Frank zelf. Eerst zat ik ook zo van hoe kan hij nu iemand in een soort PTSS of schuld gevoel zien die hij gáát vermoorden maar nog niet vermoordt heeft? Voor volgens Richard Kelly zelf komt het er op neer dat de motor zijn bestemming gemist heeft, Donnie dus ook, en dat er daardoor dingen gebeuren die niet mogen gebeuren en dat hij zich gegidst door Frank opoffert om de kloof in het ruimte-tijd-continuüm te dichten en zodoende iedereen te redden. Tja, je moet het maar bedenken...

Mooi gemaakt, goed bedacht, meer dan prima acteerprestaties, vooral van Beth Grant, vreselijk mens is dat zeg, heerlijke mysterieus sfeertje zo nu en dan en een fijne score van Michael Andrews en fijne andere nummers van onder andere Tears for Fears, Mad world is overigens ook van TfF en niet van Gary Jules, INXS, Joy Division, The Church en Duran Duran.

Fijn filmpje, niets mis mee. Erg vermaakt, al zou het alleen maar zijn om die aanklacht tegen de maatschappij en 'hoe-het-heurt'...

Ploeg...niet dat ik hier veel van verwacht had, maar ergens had ik toch meerdere keren zo'n momentje van dit is niet best...

Het concept is er als zoveel, een aardig idee/uitgangspunt dat vervolgens aan elkaar hangt van slechte keuzes en domme momenten. De setting en aankleding is dan nog best wel weer te pruimen met gekleurde doch licht eendimensionale karakters, maar vooral in actie scènes wordt gepoogd die met 'vlotte' montage en het versneld afspelen kracht bij te zetten. Iets dat hopeloos faalt en of resulteert in een blik naar buiten, op de smartphone of hoofdpijn brengt. Gedurende de hele film is de montage ronduit een mislukking te noemen. Er wordt als een dolle in om geknipt en iedere actiescènes verliest er direct zijn duidelijkheid mee.

Laten we eerlijk zijn, de redenen om Doomsday over te slaan zijn legio, doch het grootste pluspunt, een reden om juist wel te kijken is: Lee-Ann Liebenberg als de getatoeëerde krijgster maar vooral de stoere Rhona Mitra. Een niet te versmaden stuk eyecandy in haar spandex broekje, en daarmee het enige bestaansrecht van deze film. Overigens niet te vergeten dat de muziek leuk is met oa Kasabian, Fine Young Canibals en Frankie Goes To Hollywood.

Verder middelmaat wellicht dom vermaak voor sommigen. Ik vond het een hele matige film.

Ik was dinsdag na het fotograferen op een Urbexlocatie in een soort van kringloopfrenzy geraakt waarbij ik tien adressen bezocht had. Toch wilde dat 'Eureka' momentje niet komen dat alles leek te belonen, dat gevoel dat je hier voor op pad gegaan bent. Tot ik deze The Doors op het één na laatste adres vond en mijn dag niet meer stuk kon en de film met stip op de kijklijst van deze week kwam te staan. Opgegroeid met Tour of Duty, de teleurstelling dat Paint it Black niet op de eerste cd stond, toch maakte Riders On The Storm als eerste nummer veel goed, om uiteindelijk jaren later op mijn verjaardag een The Doors boxset te krijgen met al hun albums. En man, wat staat daar een goede muziek op, om nog nog maar te zwijgen over de documentaire When You Are Strange waarin het enigma Jim Morrison soort van in kaart gebracht wordt. Ik was dus wel erg benieuwd wat Stone hier van ging maken, een regisseur overigens wiens werk ik vaak wel kan waarderen, maar ook wel eens uit de bocht vliegt.

Opstarten hoeft de film niet en een beetje muziekkenner zal toch snel, mede door de muziek van The Doors zelf, mee gaan op de flow van herkenning. Daarnaast regent het meteen kleine verwijzingen naar teksten, shots van onbeduidende dingen die aansluiten bij de geest van Morrison en de muziek. Zal het zo gegaan zijn? Twijfelachtig. Zal Morrison inderdaad op degelijke wijze gewacht hebben bij het huis van Courson? Waarschijnlijk niet want volgens Wiki waren The Doors al samen voor dat Pam op het toneel verscheen, dus dat klopt al niet. Heeft de jonge Jim een stervende indiaan gezien, het is net zo twijfelachtig als de vreemde verschijning in de gang bij het ligbad. Doet dat er eindelijk toe? Misschien wel voor een kenner of een kniesoor, voor mij niet zo zeer. Herkenbaar is dan wel weer dat Morrison de eerste optredens met zijn rug naar het publiek deed uit pure verlegenheid. Net zo herkenbaar en tevens te zien in When You Are Strange het ontslag bij de Whiskey A GoGo en de scene waar de bandleden op een vliegveld langs de camera langs lopen en ze gevraagd worden zich voor te stellen of de bekende fotoshoot met het ontblote bovenlijf.

Het zou geen Stone film zonder Stone en dat bedoel ik letterlijk en figuurlijk. Want behalve de cameo in het begin als leraar, betreft het toch allemaal wel weer zijn typische stijl van kleuren, overgangen, soms shockerende beelden, nieuwsflitsen en een montage die soms haaks staat op het vorige. Hoewel in Nixon de aanpak soortgelijk was, en me daar niet echt aangreep, slaat het beter aan in de psychedelische trip die deze film moet voorstellen. Op kunstig wijze zijn de koppen van vooral Dillon en Maclachlan erbij gezocht, is Meg Ryan altijd een plaatje om te zien, zijn Wincot en Madsen altijd bijzondere verschijningen, valt Crispin Glover op als Andy Warhol, is het de vraag hoe je bij Billy Idol uitkomt als acteur ook al doet hij het niet verkeert, maar is 'man of the hour' natuurlijk niemand minder dan Val Kilmer. Wat een glansrol, wat een gelijkenis in loop, beweging en mimiek, vooral met baard is de gelijkenis praktisch bizar te noemen, nog maar te zwijgen dat hij zelf het meeste heeft ingezongen, en ik hoor het eigenlijk niet, hoewel ik wel het vermoeden had. Om nog maar weer eens over al die prachtige nummers te beginnen die de revue passeren met The End, Riders On The Storm, Love Street, Love Her Madly en het recent herontdekte 5 to 1.

Om terug te komen bij Morrison die ik voor het gemak even terugkoppel aan Kurt Cobain en mijn comment in Montage Of Heck. Want voor beide geldt dezelfde vraag: gek of geniaal? Overgevoelig, heldervoelend, hoogsensitief, iemand die niet binnen kaders of drempels kon denken maar ergens toch een bepaalde aversiteit had met thuis, met zijn ouders. Precies zullen we het nooit weten of we met een hyper talent, overgevoelig iemand of een uitermate labiel persoon te maken hadden. En dat is waar de romantiek van het geheel de kop opsteekt. Verheerlijking van drugs en drank? Nee, wat mij betreft niet want dat hekel ik juist, net als de aversie tegen justitie. Stone weet er wat dat betreft precies de juiste mythe om heen te weven die zichzelf in die zin alleen maar versterkt. Wat vaag en zweverig genoemd kan worden kun je ook zien als een 'vrije' geest. Kostelijk in dat geval is de bizarre scene met Kathleen Quinlan, ook niet mis in haar jonge jaren, terwijl ze naakt achter elkaar aanvliegen en dansen op de klanken van Carmina Burana, net zo bijzonder de scène waar hij buiten het raam hangt en Pam opoffering afdwingt of de 'turkey-diner-murder-food- fight-fest' een situatie die ook even gemakkelijk weer bij gelegd wordt. Het onderstreept niet alleen Jim, of The Doors en hun aanhang, maar vooral het tijdperk waarin dit speelde.

Het kan dan ook niet anders dan The Doors als film een geweldige indruk op mij achter laat om tenslotte Edie Sedgewick nog even te benoemen als amper in beeld, en Densmore zelf schijnt ook nog voorbij te komen als engineer. Ja, dit beviel mij wel en met recht een fijne toevoeging voor mijn collectie, en ik zie nu al uit naar een herkijk terwijl ik als één van de weinige minpunten de slechte elektronische uitvoering van Adagio van Albinoni noem, oef...Stone, dat klonk slecht. Zonde!

Er is geen God in de Don-regio.

Een herkijkje op de zaterdagmiddag van deze film die ik ooit aanschafte met een behoorlijke interesse en verwachting dat dit en een hele goede film was. Toch ervaarde ik de film toen als behoorlijk stug en had ik er moeite in te komen en was ik wel erg benieuwd wat een herkijk zou doen.

Fascinerend is alsnog het beeld van dit bizarre land in een soort van wurggreep tussen hoop, de wens voor veranderingen en doctrine, iets dat nog altijd voortduurt ook al zullen de omstandigheden beter zijn dan in de jaren '60. Het is een ontzettend ingewikkeld en moeilijk land wat opa andermaal uitlegt aan de hand van zijn eigen wrede en barbaarse ervaringen. Sterk blijft de schietpartij die soms op contrasterende wijze getoond wordt, bizar betreft het herasfalteren van het plein tegen de onuitwisbare bloedvlekken en rijzen de haren te berge bij de doofpotaffaire en zwijgplicht. Het is wat dat Rusland. Dat hier überhaupt een film over gemaakt mocht worden als de gebeurtenissen van het Bloedbad van Novotsjerkassk geclassificeerd werden als staatsgeheim.

Maar tevens is daar andermaal ook weer die harde ondoorgrondelijkheid, is er een bepaalde afstand tot cultuur, taal en gedachtengoed die te afstandelijk en sfeerloos gebracht wordt en voelt de film ondanks zijn historisch belang bij tijd en wijlen lang en saai aan. Twijfel overheerst dan ook of deze stugge film een opwaardering qua cijfer moet hebben. Ik laat de 3,5 toch maar voor wat het is.