Opinions

Een redelijk vervolg op Rise of the planets of the apes, maar vooral niet beter.

Sprongetje voorwaarts in de tijd leert ons wat er einde deel 1 aan zat te komen. Het leven, overleven en heerschappij van Caesar wordt redelijk gebracht net als de spanning met mensen. Erg vernieuwend is het verder allemaal niet, ondanks dat het er wel knap uit ziet. Er wordt hier boven gerept over een typerend beeld, de 'slechte' mens tegen andere diersoorten. Iets dat ik in die zin niet terug zie. Slechts Dreyfus is op bloed uit en vooral bezig als ophitser en Carver is gewoon dom. Daar tegen over staat de zelfde rol van Koba bij de apen...dus hoezo de slechte mens?

Caeser boeit me weer volledig, verder mis ik toch de mens/aap tegenstelling die in deel 1 veel subtieler uitgespeeld wordt, psychologisch gezien dan. Daar komt de emotie die best knap gemaakt is op de kop van Caesar veel mooier uit. Nu verwordt de film op een gegeven moment teveel in een toeters en bellen hak en zaag film. De soundtrack is overigens soms ook teenkrommend slecht, iets dat bij een avonturenfilm uit de jaren '80 of '90 past. Wel erg grappig, Koba tot twee keer toe met die twee huurlingen in dat pakhuis.

Nee, Dawn ot Planets of the apes is aardig maar niet bijzonder. Ik hoop dan ook dat het vervolg verbetering kent.

Derde deel van de Romero zombietrilogie. En hoewel vermakelijk, en dat de film niet met de twee anderen te vergelijken is, lijkt de film toch net iets minder dan de anderen.

Anders dan de uitbraken die de groepen in de andere twee films mee maken, is de uitbraak hier al even geleden en wordt er vooral gefocused op het zoeken naar een oplossing. Iets dat niet door iedereen goed begrepen wordt. En vooral de wrijving die ontstaat tussen de mensen die al aanzienlijke tijd, behoorlijk uitzichtloos, tot geestelijke uitputting aan toe, op elkaars lip zitten is best wel boeiend om te zien. Vooral Frankenstein is erg interessant. Veel zombies en spanning komt er niet aan te pas, van zombie/horror lijkt op een gegeven dan ook niet echt sprake. Als zombiefilm schiet Day of the Dead dan ook wel een beetje te kort, tot de pleuris uitbreekt richting het einde, desondanks is het allemaal niet minder interessant.

De cast is nagenoeg onbekend en van de soundtrack krijg je zowaar tranen in de ogen, zo slecht. Veel maakt het niet uit want de speciale effects en make up is in deze prent is wel op zijn best. Daarmee is Day of the Dead een zit die even op gang moet komen, maar na alle problemen tussen de overlevenden en overkomelijke problemen op het einde, is Day of the Dead vermakelijk zeker de moeite waard.

Er eens ingegooid ondanks de matige kritieken. Persoonlijk vind ik zombiefilms vergelijkbaar met pizza vanwege het moto: 'Even when it's bad it's still pretty good'.

Toch doen me de eerste tien minuten het ergste vrezen. Kartonborden karakters, matige militairen, cliché tienerliefde...maar wanneer de pleuris in het ziekenhuis uitbreekt hupt de film uit zijn matige niveau naar een hogere versnelling. En wat voor één!

Laat ik eerlijk zijn, het acteerwerk is verre van hét. De enige echte naam, Rhames, sneuvelt snel en sommige CGI elementen zoals de zombie die over het systeemplafond loopt is te slecht voor woorden. Maarrrr...met Suvari hebben we behalve een heerlijk stuk eyecandy, tevens een prima leading lady. Daarnaast zijn de zombies met hun snelheid, sprongkracht en slimheid een completely new ball game en voor de verandering best wel leuk. En is de sfeer verre van zware horror maar eerder een komisch aandoende 'gore' die ontzettend vermaakt.

Day of the Dead is in die zin in alles een breuk met het oude en origineel van Romero. Maar desalniettemin is deze DotD een meer dan kostelijk en vermakelijke prent die de nodige schoonheidsfoutjes heeft, maar daar doen we niet te moeilijk over. Gewoon erg leuk.

Zombiefilmpje ter afsluiting van gameavond waar uiteraard L4D2 aan bod kwam, zombies, zombies en nog eens zombies gisteravond dus. Hoewel we in eerste instantie weinig van Day of the Dead Bloodline verwachten viel de film best nog mee. Want eerlijk gezegd, hoeveel kan je verwachten van films uit dit genre?

Van het verhaal moet Day of the Dead het niet hebben. Twijfelachtig is sowieso de reden waarom ze pad moeten, nog slechter in de uitvoering. De pech met de auto, keihard praten terwijl men daar met pech staat, één iemand van die groep die natuurlijk domme dingen doet met problemen tot gevolgen, om nog maar te zwijgen over de zogenaamde veiligheid en protocollen ronde het basis. Het is werkelijk een wonder dat ze het zo lang al hebben weten vol te houden. Zo weet Max niet alleen heel gemakkelijk de basis op te komen, maar dan vooral hoe hij gevangen gehouden wordt. De reden waarom oké, maar dat onderzoeker zelf daar dan met de rug naar toe gaat zitten en er geen extra bewaking en controle is in die zin. Het verhaal bulkt van de slechte beslissingen, matige plannen en zo mogelijk een nog slechtere uitvoering van die zelfde plannen.

Is het dan allemaal slecht? Nee dat ook weer niet.

Onder het motto; sex is like pizza, when it's good it's good, and when it's bad it's still pretty good, smaakt een matige zombiefilmp ook best nog wel. En dat is bij DotD Bloodline niet anders. Sommige actie is best aardig, maar het is vooral leuk om naar Sophie Skelton te kijken. Verder draait het zoals normaal in het genre om wanstaltige zombies en vooral fijne kills en op dat vlak levert de film. Daarom is Day of the Dead Bloodline best wel te doen voor een keer.

Film die ik circa 30 geleden zag, en hoeveel ik er op enkele elementen na weinig meer van wist, maakte het geheel kennelijk toch genoeg indruk.

The Day Of The Jackel gaat met een klap van start, en vervolgd daarna rustig en minutieus met de rekrutering van een Hitman en diens eerste stappen ter voorbereiding. Wennen is de verschijning van Edward Fox, die mij helder voor de geest staat als Brian Horrocks in A Bridge To Far. Een goedlachs en olijk karakter aldaar en iemand die ik niet direct als kille moordenaar zie, maar verdomd nog aan toe, Fox doet het aardig en groeit naar het einde van de film steeds beter in zijn rol.

De film kenmerkt zich vanaf drie kwartier in een minuteus kat en muis spel dus een vindingrijke hitman en een internationale politiemacht die alle contacten en middelen aanspreekt om de huurmoordenaar op te sporen. Een interessante jacht van de een op de andere is het resultaat en boeiend is te zien hoe The Jackel te werk gaat met plannen, backup plannen en improvisatie, en behalve slim en uitgenast ook nog handig is. De spanning en het tempo neemt langzaam toe tot een climax die even plotseling, maar ook een beetje slap aanvoelt, hoe Lebel toch plotseling op het goede moment op de goede plaats opduikt. Het voelt dan ook een beetje aan als een anticlimax.

Desalniettemin is The Day Of The Jackel een uitstekende en boeiende film die een nostalgisch beeld en goede acteerprestaties kent.

Op de late zaterdagavond zoals gebruikelijk nog even aan de slag met een beetje horror, en in dit geval was het dan eindelijk de beurt aan de I Spit On Your Grave box die ik afgelopen vakantie voor een prikje vond en waar natuurlijk interesse naar is vanwege de status en naam. En zoals te verwachten begon ik met de '78 versie waar de andere drie delen vanzelfsprekend nog gaan volgen.

En ja, hier straalt toch vanaf het begin de typische exploitatiefilm sfeer vanaf met een jonge deerne en een zootje van dat typische, sadistische hersenloze volk die het zomaar op de jongedame gemunt hebben. De gedachte aan Last House On The Left '72 is net als bij veel andere gebruikers niet heel ver weg, waar daar overigens de sfeer met muziek toch vaak op het dom komische af is, maar in I Spit On Your Grave blijft de sfeer van meet af aan bloedje serieus hoewel Matthew een wel erg flauw portet van een simpelaar neerzet. Interessant detail overigens blijkt overigens dat het lichaam op de merchandise en posters niemand meer dan Demi Moore blijkt te zijn.

Maar fijn, het stel randdebielen dat besluit de arrogante schaars geklede juffrouw uit de big city een lesje te leren is een feit. Verder schijnt daar kennelijk weinig motief voor nodig te zijn dan pakken waar je zin in hebt met het latere verwijt dat ze er zelf omvraagt. Uiteindelijk vind ik de beruchte scène waar de film zijn illustere status en verschillende bans om heeft nog redelijk meevallen, dan is Irreversibel op dat vlak een stuk erger. Maar goed, gezien het tijdsbeeld is het niet mals natuurlijk wat er gebeurt, en eigenlijk interesseert de bewuste scène me niet zo. De wraak is het waarom het natuurlijk te doen is, interessant is natuurlijk de wording van slachtoffer naar een op wraak beluste Phoenix die niet zomaar toeslaat en hopatee het is klaar. Nee, Jennifer neemt er serieus de tijd voor, leidt het in, speelt nog even met ze om vervolgens heerlijk toe te slaan, iets waar ik me geen moeite heb om in te leven aangezien ik van dichtbij gezien en ervaren heb wat een verkrachting met iemand doet. Zeg maar gerust fucked for life.

Heel bijzonder is het verder niet met bordkartonnen karakters, soms een nogal lelijke uitstraling en stijl die je dan weer in de tijdsgeest moet zien, en de irritante Matthew. Het is een optelsom die vooral door de goede wraak in het positieve uitvalt maar dit wel met moeite doet. Aardig voor een keer maar ik hoop op een beetje beterschap met de volgende delen.

Op het gokje bij de kringloop die ik op de na-avond er nog even mikte na al het EK en Tour de France geweld. Ik had film meegenomen vanwege de cast en de synopsis die nog niet zo raar leek, maar de film zakte voor mij al erg snel door zijn hoeven en ik kon het geheel dan ook maar met moeite uitkijken.

Pluspunten heeft de film sowieso want de 'dwellers' zien er goed uit, het geweld en CGI ook, mag de cast er zijn met Dafoe en Neill en is Claudia Karvan, mij redelijk onbekend, prettig voor het oog. Sowieso bezit de film regelmatig een mooie donkere sfeer gelijkwaardig of vergelijkbaar met de Underworld reeks en is het een stijl of beeld dat Comicbook achtige aan doet met de dag die nacht geworden is en nacht dag en daarmee best aardige elementen bezit. Maar verder...ai ai ai...

Hawke is sowieso een miscast als dokter waar ik Hawke overigens vaak wel oké vind, maar dit past hem niet. Dan verzand de film al snel in clichematige ontwikkelingen en is de cure waar Elvis mee komt te slecht voor woorden, wie bedenkt zoiets? Daar komt nog eens bij dat het geheel geen moment aanspreekt noch boeit, het is een film waar potentie in zit maar vervolgens voor mijn gevoel echt net niets mee gedaan wordt met deze oninteressante en weinige boeiende Daybreakers tot gevolg. Afijn, het mag duidelijk zijn dat ik hier helemaal niets met had en heb geheel wat mij betreft dan ook geen voldoende gaat krijgen.

Oudje alweer en inmiddels al heel wat keren gezien. Een topper is het natuurlijk niet, maar best vermaak is het wel met een paar erg aardige elementen.

De diepte wordt niet bepaald ingegaan met de introductie van allen die we gaan tegenkomen in de tunnel, maar dat hoeft ook niet. Daar draait het namelijk niet om. Vlot komt het verhaal en de ontwikkelingen op gang, en lijkt, temidden van een stad vol hulpverleners, ene Latura met een twijfelachtig verleden the right man for the job. Een missie die overigens even onmogelijk lijkt als de uitkomst voorspelbaar.

Daarnaast zijn er tal van dingen rond de ramp die discutabel te noemen zijn. De voortdurende chemische brand bv, of het feit dat er ondanks die muur van vuur nog genoeg zuurstof is om nog maar te zwijgen van de voortdurende explosies en brandend muren. Dan het fenomeen dat 80 a 90 procent van de mensen omgekomen zijn. Toch mankeert de familie van Peter niets ondanks een open dakraam. Net als dat Madeleine uit haar auto stapt en het raam open lijkt te staan. Toch mankeert haar niets terwijl ze wel over andere verkoolde lijken struikelt. Dan is er de door anderen genoemde groep mensen die weinig sympathiek zijn, en latura kon inderdaad zijn leven niet wagen voor een vervelendere groep mensen dan deze. Om nog maar te zwijgen over het opschepperige karakter Nord. Kaboem! Dag kerel...

Des te knapper, ondanks een paar sterke Stallone staaltjes, weten Stallone en Brenneman de film prima naar zich te te trekken en te boeien. De suspense is in die zin ook prima in orde met een aantal puike momenten met een mespuntje drama en feel good. Net als in The Guardian, een paar weken terug, word er nog even prima gewerkt met de keerzijde van keuzes in the line of duty. Ondankbare keuzes in die zin die levens kunnen kosten, opoffering verlangen, en na de tijd slechts kritische vragen opleveren.

Daylight is geen top maar absoluut nog prima popcornvoer. Een meer dan prima spektakel voor een avondje vermaak.

Steinbeck's - De druiven der gramschap behoort tot één van mijn favoriete boeken, en ik moet zeggen dat ik wel een paar dingen uit het boek terug vind, hetzij op de gebruikelijke liederlijke en poëtische verteltrant van Malick.

Prachtig natuurbeelden en kleurenfilters springen in het oog, bijzonder setting sowieso, de soms treurige en dorre vlakten met daar midden in dat statige huis met die rare windmolen op het dak die vooral wanneer de spanning stijgt, tussen Gere en Shepard omtrent de dame, harder lijkt te draaien. Verder benoem ik nogmaals de emigratie van noord naar zuid, de barre omstandigheden, het harde werk en dat men het maar slikte. Hoewel natuurlijk met de prachtige soundtrack bijna sprookjesachtig gebracht straalt daar toch wel het fatalisme en hardheid af. De sprinkhanen plaag vind ik prachtig en overtuigend gebracht, zoiets is een ramp natuurlijk en dat is te zien. De zo gezegde spanning tussen Gere en Shepard vind ik nog wel wat meevallen, want Gere smeert hem op een gegeven moment, na de terugkeer gebeurt het nodige en vind ik dat de film meteen een connectie heeft met Malick's vorige film Badlands. Overigens wetend dat ze niets goed van plan zijn is die gelieerdheid er natuurlijk constant als stel, met snode plannen, moord en vlucht tot gevolg.

Afijn, gezien, prachtige soundtrack, fantastische beelden, best wel overtuigend geacteerd maar verder raakte het me niet in den bijzonder. Wellicht nog eens proberen met de tijd.

'I want you to go back out on that track and hit the pace car.'

'What for?'

'Because you've hit every other goddamned thing out there, I want you to be perfect.'

Heerlijk en aanstekelijk jaren '90 product en een behoorlijke hap jeugdsentiment. Een reden om destijds te beginnen met het kijken van NASCAR, helaas was het zelden zo spectaculair als in deze film neergezet werd. Bepaalde dingen tolereren ze echt niet zoals het in de muur drukken en ik denk dat een coureur in werkelijkheid nooit weer welkom was door na de race zo iemand te rammen.

Daarnaast zitten uiteraard wat onderdelen in die to much zijn zoals de race met de huurauto's, maar ook de agressieve scene in de parkeergarage. Daarentegen is bepaalde humor wel weer aanstekelijk zoals de ruzie rond het ijsje, de deuk die in de auto getrapt wordt op dat Buddy niet lui wordt, hoe de crew Cole komt begroeten op zijn ziekenhuiskamer en de rolstoelrace is ook wel grappig. Uberhaubt als acteur is Quaid wel apart in de quasi-serieuze rol van teambaas, maar de man van de film is vooral Robert Duvall die meer dan prima de wat boerse en stoïcijnse hoofdmonteur en crewbaas neerzet. De humor en die ondeugende kop van hem werkt verschillende malen erg aanstekelijk.

Days of Thunder kenmerkt zich als een lekkere luchtige enigszins over the top racefilm, gelukkig niet zo erg als een wanstaltig iets als Driven, met heel veel spektakel op het circuit dat net zo gebracht is, een perfect geluid en goed gemonteerd. De privékwesties is als opvulling maar niettemin vermakelijk en om een beetje sjeu aan het geheel te geven. Rooker dwars als altijd en Reilly kon vast even oefenen voor The ballad of Ricky Bobby...

Vermakelijk, flitsend, licht verteerbaar en stiekem best wel aanstekelijk. Gewoon prettig zo nu en dan.

Heel lang geleden eens gezien en toen wel bij gebleven als best wel spannend film met een indrukwekkende psychopaat. De vraag is dan of de film tientallen jaren later nog steeds dezelfde indruk wekt. En ja, hij viel geenszins tegen.

De film wordt gedragen door drie acteurs, waarvan Neill zo ongeveer de meest stoïcijnse, ondanks wat hem allemaal overkomt. Het zijn vooral Kidman en Zane die hele goede rollen neerzette en dan met name de onberekenbare psychopaat die Zane speelt. Een rol overigens die ik altijd aan hem ben blijven koppelen en altijd als ik dat tronie zie gaat er automatische de gedachte; daar heb je dat gruwelijke figuur ook.

Op zich zijn er wel wat dingetjes van kritiek. Waarom laat Neill zijn vrouw zo achter bij iemand die hij niet vertrouwt? Dingen met de boot zoals dat men aan het varen is, wat natuurlijk een boeggolf creëert, een scene later ligt de boot stil in het water terwijl de motor een fractie uit is, al zo bijzonder. Waarom is ze niet wat slimmer met het verstoppen van die motorsleutel? Waarom pakt ze niet eerder dat geweer? Waarom zit Neill met zijn boot in een zware storm terwijl er vanaf de andere boot in de verste verte niets te zien is? Waarom parelt Zane in die beginfase van het zweet, op wel meer momenten trouwens, terwijl Neill en Kidman met lange broeken en overhemden kennelijk niet warm hebben...?

Afijn, het maakt niet zoveel uit. Het draait meer om het psychologisch steekspel. Kidman die vecht voor haar leven, en als paniekerig vrouwtje toch de mentale weerbaarheid ontwikkeld om hem te bespelen, te verwonden en de boot te keren. Het samenspel tussen de twee is goed en tegelijk onvoorspelbaar, what's next? De strijd van Neill op het andere schip is ook meer dan prima, goed in beeld gebracht en met spanning. Dit allen tot een uitstekend einde met zenuwslopende ontknoping. Ja, Dead Calm doet het ondanks zijn leeftijd nog prima en staat garant voor een prima avondje sensatie.

Oh man! This isn't gonna end well.

Op de gok want het cijfergemiddelde is niet hoog. Toch laat ik een leuke zombie film niet liggen en binnen het genre ben ik mild wat kritiek betreft. The Dead Don't Die is echter weer een geval opzich.

Gortdroog is toch wel het eerste wat me zo te binnen schiet. Vooral de wisselwerking en opmerkingen tussen Cliff en Ronnie, droog, heel droog. Het is dit gegeven wat de film vooral in de openingsfase een ontzettend traag gevoel mee geeft gelukkig doorbroken met de introductie van andere inwoners. De zombies zelf laten wat dat betreft best nog wel even lang op zich wachten. Maar wanneer dan de pleuris uitbreekt met Iggy Pop als één van de eerste zombies begint het geheel iets meer te leven en op gang te komen.

Met terugwerkende kracht, gezien naar andere zombie films, is het toch wel opmerkelijk te noemen dat de gemiddelde overlever zich al snel ontwikkelt tot een overlever met de nodige skills en een sterke maag. Laat Jarmusch en The Dead Don't Die daar nu net schijt aan hebben met dit slaapstadje waar zelden iets gebeurt en de karakters in de vorm van de politie macht die nu niet bepaald uit 'killerhout' gesneden zijn en zich maar langzaam op dat vlak ontwikkelen. Eigenlijk best wel realistisch want niet iedereen zal zich razendsnel tot koppensneller ontpoppen.

De cast, een aantal hele aardige kills, Selena Gomez en haar fraaie Pontiac LeMans en een aantal grappige momenten zoals de smartphone zombies, versus soms hele flauwe humor en het vreemde gebeuren rond Zelda. Net als de gemiddelde zombiefilm is ook The Dead Don't Die een partijtje afstrepen tussen goede en slechte punten maar het eigenzinnige The Dead Don't Die houd er wat mij betreft een prima voldoende aan over. Als laatste de vraag of Jarmusch een fan is van regisseur Samuel Fuller aangezien die naam op een grafsteen staat die nadrukkelijk in beeld komt.

Vrijdagavond afgetrapt met deze Dead Fish die mij qua titel niets zegde en op de gok meenam vanwege de cast. Thuis kwam ik er achter dat ik de film wel degelijk gezien had en dat ontdekte ik door een comment van mijn vorige account op MovieMeter waar ik niet heel erg postief terug keek op de film. Afijn, toch maar effe proberen, en dat werd niet bepaald een succes.

Het idee is duidelijk met woekeraars, huurmoordenaars, maffia bazen en een stel niet zulke slimme karakters die er tussen in raken. Daarmee is een vergelijking met het beste van Guy Ritchie in de vorm van Lock Stock en Snatch snel gemaakt, maar daar houdt de vergelijking met deze films en het genre dan ook snel mee op. Want buiten een meer dan behoorlijke cast en de prachtige Elena Anaya is het uiteindelijk toch allemaal bedroevend net als de humor die slechts een keer aardig is als Lynch met een mijnwerkershelm op een stripclub uitkamt.

Saai is het niet want er gebeurt zat, toch is het allemaal buitengewoon matig, zijn de karakters niet echt leuk, de humor evenmin, wil het verhaal rond Abe niet boeien net zo min als de kalverliefde van Lynch. Het is het allemaal gewoon niet en duurt voor het gevoel ook nog eens te lang terwijl het maar een film van anderhalf uur is. Het resultaat is dat dit wellicht één van de slechtere films is dit jaar gezien.

En voor de herkijk met dit in eerste instantie stugge drama, iets dat met voorkennis een stuk beter valt. Opvallend natuurlijk de sterke cast en het gevoelige onderwerp, tevens alle partijen en betrokkene die allemaal toch niet meer dan slachtoffer zijn. Ik lees hier boven dat de zuster de kant van Poncelet kiest en daarna de film voorspelbaar is, maar volgens mij mis je dan het nodige. De zuster kiest namelijk helemaal niet de kant van Poncelet maar steunt slechts een mens, een kind van God zoals zij dat ziet zonder te veroordelen. Every person is worth more than their worst act zegt de zuster op een gegeven, bovendien zegt ze ook nog dat ze Poncelet niet graag op straat zou zien. De film noch de zaak draait om de schuld of onschuld en het vrij krijgen van Poncelet, maar is niets meer en minder dan een poging de doodstraf ter discussie te stellen.

En met de voorkennis van de film valt dit trage drama toch een stuk beter en komt de boodschap luid en duidelijk over met de onzekere laatste uren van Poncelet. Verdient de beste man beter? Waarschijnlijk niet want het is een naar en arrogant mannetje die liegt en bovendien moordenaar blijkt te zijn. De vraag die de film oproept is juist of de mens, de familie van de slachtoffers, de aanklagers, rechters, jury en beul zoveel beter zijn, want wij zijn in zekere zin ook uit op bloed. Daar staat tegenover dat een levenslange opsluiting natuurlijk een kapitaal kost en gevaar voor cipiers en begeleiders met zich mee brengt. Is de doodstraf dan een model om het gevaar te bezweren en geld te besparen? Het blijft in ieder geval een ethisch en morele dilemma waar we moeilijk uit gaan komen mede door deze film. Een halve ster erbij wat mij betreft.

Tweede Miike na Ichi The Killer, en die laatste beviel maar weinig dus het was de vraag of Miike hier beter mee voor de dag ging komen. Nou, niet dus wat mij betreft.

Het door praktisch iedereen aangehaalde begin dat kennelijk zo sterk en vernieuwd is ervaar ik al snel als een ergernis. Ja, het is weer eens wat anders, maar ik kan er niet veel mee. En eigenlijk is het vanaf daar gewoon mis. Her verhaal, de karakters, en in mijn ogen lijken al die Aziaten op elkaar, maar ik sluit niet uit dat het ook ligt aan het feit dat ik op een gegeven de film al afgeschoten hebben en het geen kans meer geef om te begrijpen.

De slachting in het restaurant is dan nog wel weer een aardige opleving, op dat totaal onzinnige moment na van dat karakter dat eerst zijn hand 'per ongeluk' in allerlei bakjes legt alvorens de hand in het frituur de steken. Tsja... Aziatische humor? Het eindgevecht levert precies hetzelfde met een beetje opleving, om vervolgens weer totaal debiel te eindigen.

Begrijp me goed dat ik bepaalde Aziatische cinema best kan waarderen, maar met dit soort kolder kan ik helemaal niets. Miike over en sluiten wat mij betreft.

Een film die ooit wel eens meer indruk maakte, desondanks nog altijd een degelijk drama.

Boeiend is de setting van jaren '60 kostschool, een tijd en plaats waar vooral oude regels en ijzeren tucht regeert. Iets wat thuis nog eens dunnetjes door de ouders wordt overgedaan, in het geval van Perry uiteraard. Williams is bij voorbaat al een vreemde eend in de bijt, die sowieso binnen het conservatieve wereldje al teveel buiten de lijntjes kleurt. Toch weet hij met zijn innemende aanpak de jongens meer dan te raken en stuurt in dit geval op eigen identiteit en bewustwording aan, en niet de eenheidsworsten die de school er van maakt.

In de film botsen uiteraard de ontluikende pubers met hun hunkering naar de wereld versus het stugge regime, maar ook de 'vrije denker' Keating. Een verschil dat zo nu en dan op subtiele wijze en met een knipoog gebracht wordt. Drama is zonder drama geen drama en dus eist alle 'oproer' een zware tol met de vraag wie daar nu verantwoordelijk is. Williams is schuldbewust, hoewel kort komt de zelfmoord en reactie van de familie best intens over.

Dead Poets Society is een degelijk drama met een beheerste en overtuigende Williams. De jongens doen het op hun beurt ook allen prima. Toch weet de film de snaar die hij vroeger raakte niet meer te vinden.

Meer van het zelfde na deel drie en andermaal wordt het er niet beter op. Wat me overigens nog bij gebleven was van vorige keren, Jim Carey en de vrij onrealistische maar niet minder vermakelijk chase met de radiografische auto.

Dirty Harry is weer terug, hoewel wat ouder en grijzer blijft de aanpak, het loopje en het wapen hetzelfde. Moet wel zeggen dat op wat onenigheid met the chief na en wat journalisten hij toch prima met zijn compagnon omgaat, iets wat ook wel eens anders geweest is. Naarmate leeftijd stijgt lijkt hij toch wat milder. Een vrij simpel plot over een geobsedeerde fan ontvouwt zich, Jim Carey in het begin is komisch, het nummer van Guns 'n Roses is leuk, de chase met de radiografische auto is spannend maar niet bijzonder geloofwaardig. Kan me niet voorstellen dat zo'n ding een normale auto bij kan houden, laat staan dat de dader dat ding bestuurt terwijl hij er zelf achter aan rijd.

Minste van alle delen maar nog redelijk vermakelijk.

Shut the fuck up! You don't know, you really DON'T KNOW!'

Een film die ik op basis van zijn cover zonder twijfel over zo slaan, maar er gaat achter deze film toch wel heel wat meer schuil dan gedacht.

Zoals zo vaak doe ik meestal wat research onder het zien van een film. En het verhaal van Curtis is niet bepaald uit de lucht gegrepen maar gebasseerd op de ervaringen van Haywood 'The Kid' Kirkland. Een inwoner van Washington die een aardige potje kon biljarten, eenmaal opgeroepen in een speciale eenheid zat met onder andere LURP als taken, de meeste verschrikkelijke dingen zag als verkrachting, verminking, moord en misdaad en eenmaal terug in de bewoonde wereld uitgekotst als ex-soldaat. Een verhaal als zovelen tijdens en na de Vietnamoorlog. Tot mijn verbazing een verhaal dat ik gewoon in de boekenkast staan heb in de vorm van 'Zwarte soldaten in Vietnam' van Wallace Terry. Verhalen en belevenissen die vaak je verstand te boven gaan.

Helemaal klopt het verhaal van Curtis niet dat gebracht wordt, maar met het echte verhaal als opzet slaagt Dead Presidents meer dan. Een mooi tijdsbeeld vooraf, kruimige baantjes, soms matige leef omstandigheden voor de zwarte gemeenschap en de onvermijdelijke oproep. Eenmaal in Vietnam zijn de beelden van deze LURP beter te verteren als dan die in Charlie Mopic 84. Ondanks dat men nog steeds erg luidruchtig is zitten deze bijvoorbeeld wel in de voorgeschreven sterformatie, dragen wapens en uitrusting die kloppen en komen er gruwelen voorbij die soms wat geforceerd zijn maar niet ver van de waarheid af zitten. Eenmaal terug rest er hoon en is er weinig respect nog waardering. Een kapotte generatie is wat rest en in het geval van de zwarte gemeenschap, een groep mensen die achteloos worden ingewisseld voor een tactische beslissing en niets waard lijken. Al snel ontstaat het plan en wordt uitgevoerd met alle gevolgen van dien.

Foutjes of keuzes zijn dat er geen bekenden van thuis in de eenheid zaten, Curtis/Kirkland geen meerdere 'tours' draaide maar slechts zijn dienstplicht vervulde en dat hij niet bij een slager werkt. Grotere missers zijn het motief van de overval, iets dat Kirkland zelf uitlegt en ook aan de rechter vertelde als daad aan de gemeenschap en niet zelf rijk te worden. Men wilde het geld alleen uitdelen. Dan het fenomeen van de shoot out en vele doden, waar ook niets van klopt. Er is geen schot gelost. Toch maakt dit in principe allemaal niet heel veel uit omdat Dead Presidents als vehicle om het lot en onbegrip van de gemiddelde veteraan meer dan naar voren komt, vooral omtrent die oorlog en die tijd van armoede onder de zwarte gemeenschap. Kloppende details zijn dan weer de rechter die zelf veteraan was en Kirkland belerend toesprak, de wit geschminkte gezichten, de kofferbak vol cadeautjes en dat het uitdelen van briefjes van 100 door iemand van ' the gang' de ondergang werd.

Dead Presidents valt dan dus ook behoorlijk mee, als meer dan prima film met een meer dan prima Tate, Keith David en Terrence Howard die daar nog een stukkie slanker is. Al met al een meer dan prima film mede door de achtergrond kennis en met oog op het tijdsbeeld.

En maar weer eens en gokje, hoewel...kwam deze titel me uiteindelijk toch niet een beetje bekend voor? Zien deed ik hem nooit dus van start met deze film die ik tot de Twilight Zone reeks rekende, maar dat bleek de tweede film op de dvd te zijn en de door mij verkeerd begrepen info op de dvd zelf.

Bev en Ellie, one of a kind, of beter gezegd two of a kind. Furore maken ze binnen de medische wetenschap binnen de gynaecologie, en bijzonder, zeg maar gerust onethische, manieren hebben ze ook en is vooral de hoofdlijn van het verhaal. Interessant is dat Bev en Ellie gebasseerd zijn op de tweelingbroers Cyrill en Marcus Stewart die ook gynaecoloog waren endood in een vergelijkbare bende gevonden werden en dat het bovendien niet helemaal duidelijk was wat er gebeurt was. Een extreme Cold Turkey afkick van barbituraten is het meest aannemelijk. Toch van de merkwaardige omgang met dames kan ik zo niets vinden.

Dead Ringers, dat zoveel betekent als twee druppels water, heeft vooral even nodig om op gang te komen en de balans binnen het tweetal goed uit de doeken te doen. Echt spannend is het niet en wordt het ook niet echt. Wel is er een bepaalde merkwaardigheid rond de wisselwerking tussen de twee en hun gedrag richting in dit geval Claire. Het duurt voor mij toch zeker tot de lunch, waar beide een stevige draai om de oren krijgen, voor er echt iets gebeurt en duidelijk wordt wel kant het geheel nu op gaat. Dat is het breekpunt waarop vreemde situaties beginnen te ontstaan, een zekere kwetsbaarheid naar voren komt en de ideale wereld instort. Vooral na de nachtmerrie komt naar voren dat er psychologisch toch heel wat meer speelt die je zou kunnen vergelijken met een soort van gijzeling waar beide niet uit willen, durven of kunnen. Dead Ringers is vanaf de helft dan ook best wel te vergelijken met The Fly waarin ook verandering en een neerwaartse spiraal in die zin centraal staat.

En net als in The Fly weet Cronenburg me nu ook weer niet helemaal te vangen. Wellicht dat ik niet helemaal wist wat te verwachten, toch wordt de film niet ergens spannend, hooguit een soort van boeiend in de zin van hoe het af gaat lopen. Irons is prima in zijn dubbelrol, het geheel is wat dat betreft wel knap gemaakt, de jonge Jill Hennessy is een leuke verrassing net als Heidi Von Paleske. Twijfel overheerst na afloop, niet mijn ding...of later toch nog eens proberen?

I"m scared Sam. What's happening to me...?

Ah, lekker! Een Kingetje gaat er altijd wel in vooral als ze ook nog goed zijn en die hoop was er wel met deze titel. Dus, whiskey op tafel, nootjes, voetjes omhoog, kat opschoot, lichen uit en draaien met dat ding op wat tegenwoordig de zaterdagnacht griezelfilm is.

Het is even wennen met Walken in een voor hem degelijke en ongebruikelijke rol, een leraar, meestal is de beste man een beetje loco. En het moet gezegd dat het begin met de romantiek vrij saai en cliché is, en het ongeluk er best wel een beetje knullig uitziet. Maar goed, ik moet niet vergeten dat de film alweer uit '83 stamt. Maar het spel is vrij snel na het ongeluk op de wagen, waar het eerst nog even wachten is in hoeverre Johnny nu verandert is, maar eenmaal met het eerste visioen maakt de film wel zeker een sterke indruk. Want het getoonde visioen is best heftig en mooi gemaakt waarop de film toch wel iets heel indringends krijgt en bevreemdend wordt.

En die toon zet door rond de verwarde en radeloze Johnny als sort of freak of nature, met inzichten en beelden betreffende geschiedenis of toekomst van mensen. Samen met de morsige beelden, soort van vhs beeldkwaliteit, het bij tijd en wijlen duistere sfeertje en een behoorlijke soundtrack van Michael Kamen maakt The Dead Zone indruk en zit er vooral rond de hulp die hij biedt aan de politiechef omtrent een seriemoordenaar, de fraaie besneeuwde landschappen, en Johnny die lichtelijk neigt naar het kluizenaarsschap, een bepaalde lijn in die sterk te noemen is.

Maar helaas blijft het daar niet bij, en terwijl de vraag was welke richting het verhaal na de seriemoordenaar op zou gaan blijkt dat toch wel een beetje bergafwaarts te zijn. Want eerlijk gezegd vind ik de richting die met Stuart en zijn zoon ingeslagen wordt helemaal niet interessant, en wat hij ontdekt over Stillson en hoe dat te stoppen eigenlijk ook niet. Sowieso is dat allemaal wat flauw en over the top en breekt een beetje met het sfeertje van het eerste gedeelte. Er zijn kijkers die zeggen dat de film pas in die tweede fase interessanter wordt, ik vind juist het tegendeel, en de eerste fase qua sfeer en gebeurtenissen beter.

Desondanks vermaakt The Dead Zone meer dan prima, zien we Walken in een ander licht, hoewel dat rare loopje met kruk wel weer bij hem past, is Martin Sheen zijn rol hem op het leven geschreven, vind ik vooral Kamen weer een hele fijne soundtrack afleveren en moet ik zeggen dat het boek, dat al maanden klaar ligt om te gaan lezen, met stip op de 'to do list' is gestegen. Ondanks het iets wat tegenvallende tweede deel toch een dikke voldoende en wie weet een opwaardering bij herkijk.

En daar was de laatste van het stapeltje twijfelachtige zombiefilms met vier bijzonder slechte, en een iets minder slecht in de vorm van Undead, als voorgangers. Na het zien van de trailer was toch wel de hoop dat hier nog iets in zat, en was dit toch wel de beste gok van de zes. Maar helaas, dit was ook weer niets.

En het moet gezegd dat The Dead nog niet eens heel slecht van start gaat met een beetje tempo, kills, Gore, zombies en eens een andere setting dan anders in de vorm van Afrika. Het camerawerk is ook lang niet slecht en soms is er zelfs sprake van een redelijke opzet met beelden en spannings momenten. Maar met Murphy op de loop het binnenland in is het voor mij de vraag wat hij nu eigenlijk van plan is, iets dat zich vervolgt met de auto.

Waar het dorpje en de auto rijklaar maken nog enkele redelijke momenten herbergt is de trip met de auto één en al onhandigheid waarvan ik me afvraag waarom dit zo in beeld gebracht wordt en wat het toevoegt. De team-up met Daniel verandert daar eigenlijk weinig aan in een film die zich op dat moment eigenlijk ontwikkelt heeft tot roadmovie, maar dan wel een roadmovie waar op een enkel incident na eigenlijk verdomd weinig gebeurt. En zo mond nummer zes, en daarmee de laatste van de twijfelachtige zombiefilms, toch ook weer uit in een teleurstelling. Beter dan de vijf voorgaande films is The Dead wel maar ook deze verdiend geen voldoende nog een plek in mijn collectie.

Doorsnee 'thrillertje' die ooit wel eens meer indruk maakte, hedentendag vooral vermaakt, een aardig sfeertje heeft maar vooral erg op de vlakte blijft.

Eerste instantie goed beeld van broer en zus die over lijken gaan na een klus, daarna al snel gescheiden verder gaan, waarom eigenlijk?, om later weer ergens te ontmoeten. Jay die zelf een behoorlijke bagage mee zeult, in rugtas en pick up, raakt erbij betrokken. Aardige zijn vooral de scènes rond Addison die een viespeuk opruimt en later de achtervolging met de politie. Veel moet de kijker maar raden eigenlijk betreft de achtergrond en eventuele diepgang van A en L. Het heeft er alle schijn van dat beiden toch behoorlijk beschadigd zijn door hun jeugd/mogelijk zelfs een beetje een verknipte relatie hebben. Goed onderbouwd komt dit er echter nooit uit. Net als de rol van Teller die behalve erg moeilijk kijken en breed lopen niet verder komt dan dat.

Desondanks wordt er wel een aardig sfeertje in mooie landschappen gecreëerd en is Mara aardig op dreef als klein gehouden agente die eigenlijk de zaak praktisch oplost. Verder is de muziek aardig te noemen en is Deadfall vooral een aardig prentje om een keer te kijken. Verder vooral geen hoogvlieger.

Lange, hele lange tijd deze film genegeerd. Ik vind die Ryan Renolds vaak een schijtlollige verschrikking en vreesde dan ook dat deze film te flauw voor woorden zou zijn....maar....

Eenmaal opgang ontvouwt zich toch wel een heel aardige niet te zwaar spektakel met humor die flauw is maar net niet té. Reynolds houd zich zelf redelijk in bedwang en is best wel te pruimen, onderdeel van zijn 'lach-of-ik-schiet' humor is natuurlijk dat hij er gezeik mee krijgt en gestraft wordt en/of gemarteld.

Aardig opgebouwd, fijne actie, veel geweld en soms nog bloederig ook, leuke humor, ziet er allemaal wel prima uit, de toestand op het einde met dat vliegdekschip is misschien allemaal wat over the top maar vooruit.

Prima film eigenlijk voor liefhebbers van onder meer Guardians of the Galaxy.

Eerste kerstdag, nog steeds wat half en dus niet fit, de hele dag een beetje op de bank met de serie Oz erin en 's avonds was er tevens weer de voorkeur voor iets soepels en gemakkelijks. En dat werd dus deze Deadpool & Wolverine waar ik tijdens een familie verjaardag een maandje terug iemand over hoorde spreken die erheen geweest was en het hélémaal niets vond waarop ik mij afvroeg of dit nu aan de film lag of zij simpelweg niet het publiek er voor is.

Goed, daar zijn we weer met 'the merc with the mouth' en ja daar moet je gewoon tegen kunnen, die spraakwaterval. Waar de eerste best leuk en oké was viel deel 2 weer een beetje tegen omdat het teveel de Reynolds show werd met teveel grappen en onvoldoende balans met tegenspelers, en ja, hoewel wel grappig lijkt de opening toch uit te draaien op veel flauwe humor en toch weer de Reynolds show en soms is het gewoon een eikel, is hij te flauw. Dan is het echt even slikken als de TVA ook nog opduikt, oh jasses, want de serie Loki met die semi intellectuele techno babbel sloeg bij mij alles behalve aan. Dus, heel goed komt Deadpool & Wolverine niet uit de startblokken, maar gelukkig komt daar bij de zoektocht naar 'the one and only' snel verandering in en hebben de twee een lekkere wisselwerking waar zowel fysiek als mondeling stevig uitgedeeld wordt, en gelukkig valt deze mix daarna niet meer stil.

Fijne gevechten is hetgeen dat volgt met list en bedrog, spot richting iedereen, een geweldige knokpartij in de auto, een spot on grapje over Mad Max, en natuurlijk de rits aan bekenden in de vorm van Elektra, Blade, andere lieden uit de X-men reeks en Fantastic Four en vooral Gambit die spot on is met zijn accent en bekende uitspraak'cheri'. Lekker man! Zo jammer dat Gambit nooit een eigen spin off heeft gekregen want hij was samen met Wolfie en Rogue een van de meeste interessante karakters. Dan mag natuurlijk niet het hilarische gevecht met alle Deadpool's vergeten worden die natuurlijk zoals het betaamt smerig, gevat, spectaculaire en humoristisch is. En zo vermaak ik mij toch meer dan kostelijk met een film die ik hoger inschat dan deel 2 en blijkt Wolverine een uitstekende tegenpool om Deadpool een beetje in te dammen dat het niet teveel de Ryan Reynolds show wordt.

Deadpool 2, hier had ik wel zin in nadat enkele jaren terug de eerste me op positieve wijze verrast had. Ik ben namelijk niet zo'n Ryan Reynolds fan, ik vind de man soms zo flauw, iets dat ik dus ook vreesde met Deadpool. Maar zoals gezegd, de eerste verraste met het feit dat de humor van Reynolds en Deadpool in de mix pastte en eigenlijk wel goed in balans was. Iets dat dan weer niet van deel 2 gezegd kan worden ook al vermaakt de film wel.

Deadpool 2 gaat in die zin volgas van start met een aantal fraaie afrekeningen, en vooral de scene waarin hij iemand achtervolgt die een panic-room in vlucht is bijzonder leuk gemaakt. Maar alles is niet wel in huize Pool zo blijkt, een aardige verhaal vergelijkbaar met X-men betreffende een lastige vijand, een team-up, en een burger die het padje kwijt is en gered moet worden volgt. Spectaculaire is het eindgevecht, fraai het gevangentransport, en het voortdurende gekibbel is wel grappig. Verder is Zazie Beetz leuk te zien, Cable leuk als bekend karakter uit de X-men reeks en sommige dingen zoals het in tweeën scheuren lekker Gore. Ja, hier zit wel wat in...

Maar dan blijkt toch, vooral in het begin, dat Reynolds te veel airtime krijgt met zijn act. Wellicht een keuze vanwege het succes, of dat men denkt dat die typische Reynolds humor juist aanslaat. Één ding is zeker dat de mix, zoals in deel 1, een stuk minder in balans is. Iets dat halverwege en naar het einde wel redelijk bij trekt met de interactie met personages en de humor die zich op hun richt. Dat is al beter, want alleen in scènes pratend en grappend, als een soort stand-up comedian die het alleen moet doen, vind ik Reynolds humor niet te pruimen. Sterker nog, ik vind het zelfs pijnlijk slecht en de film onderuit halen.

Desalniettemin is Deadpool 2 ook weer best te pruimen, hetzij dat hij minder is dan de eerste.

Gokje bij de kringloop vooral vanwege de bekende titel die zijn achtergrond heeft in een bekend toneelstuk. En een toneelstuk is wat je krijgt met deze film, laat daar geen vergissing over bestaan. En zoiets moet je liggen qua acteren maar ook aankleding met betrekking tot decors.

Het eerste half uur had ik erg veel moeite om door te komen. Brulkikker Willy, in mijn ogen niet bepaald sympathiek, het ene moment zijn zonen ophemelend, het volgende moment ze afbrandend, en eigenlijk alles zo benaderend, is die eerste dertig minuten toch wel een bron van irritatie. Gaat dit zo twee uren door...? Een bepaalde uitstraling kan de film niet ontzegd worden met zijn sobere en simpele decors waarin men probeert dicht bij de oorsprong van het verhaal en de identiteit van een toneelstuk te blijven. En het acteerwerk moet eigenlijk ook op die manier benaderd worden.

Toch komt zo op het half uur de switch naar meer niet een minuut te vroeg en weeteer dan behoorlijk de vraag op te roepen wat er eventueel meer speelt. In een soort van roes flitst het verhaal over en weer naar verschillende situaties en gesprekken met andere karakters, soms simultaan, waarmee tevens gebracht wordt dat alles niet helemaal wel is met Willy. Warrig, levend in een eigen wereldje, mood swings, de herhaling vam bepaalde dingen, onhandelbaar, het komt me allemaal erg bekend voor met mijn eigen moeder en het moet gezegd dat Hoffman het ontzettend goed weet te brengen.

Toch schuilt er meer dan dat in Death Of A Salesman die toch het gemiddelde leven in kaart brengt van de burgerlijkheid en de teleurstelling die deze met zich mee brengt, teleurstelling in eigen daden en achievments, en die van de kinderen uiteraard. En dat in een tijd die uiteraard anders was, een tijd van discipline en tucht, en waar de vrouw haar plek nog wist, want wat wordt dat arme mens soms afgesnauwd. Willy is bij tijd en wijlen zowel ontzettend drammerig en irritant als een ontzettend slappe zak die in luchtkastelen gelooft maar ondertussen amper voor zichzelf op durft te komen en geestelijk en verbaal even snel afbreekt als opbouwt. Het ene moment jubbelt Willy dat ze een geweldige koelkast hebben, het moment daarop roept hij gekweld uit dat ze een waardeloos apparaat hebben en zo gaat dat maar door over zijn werk, zonen of de Chevy.

Death Of A Salesman is daarom best een pittig drama te noemen die hele interessante momenten heeft en scènes die ronduit aangrijpend zijn. Er wordt uitstekend gespeeld door Hoffman en Malkovich en voor wie van toneel en theater houdt is dit ongetwijfeld een must see.

. En al voor de herkijk, iets dat opzich voor zichzelf spreekt. En ik heb nog meer gelachen en ben nog meer overtuigt geraakt van alle kolder en intriges en vooral hoe de acteurs op elkaar reageren. Een acteurs film bij uitstek. Kortom heerlijk!

Mondieu! How she makes enemy's of them all.

Aangenaam Hercule Poirot avondje gehouden met Death on the Nile en Murder on the Oriënt Express. Films die ik vroeger al eens gezien heb en me qua verhaal en plot, mede omdat het toch verdomd goed in elkaar zit, bij zijn gebleven. Zo ook deze dus, weinig verassing daar wat dader en motief betreft, desondanks wel erg genietbaar.

Degelijk en in alle rust wordt de voorgeschiedenis tussen Linnet, Simon en Jackie uit de doeken gedaan, en de weg die uiteindelijk naar de boot leid, en waar Poirot al meerderen keren het pad gekruist wordt. Eenmaal aan boord doet een parallel met Oriënt Express voor, namelijk dat iedereen wel een appeltje te schillen heeft met Linnet. Iets dat op het randje is, een terugkerende gimmick lijkt, vooral ook om het spectrum qua verdachten breed te houden en net door de beugel kan. Want hoe toevallig is dit? Echter de uitermate subtiele aanwezigheid van Poirot, uitstekende rol van Ustinov, doet goed net als de uitstekende cast met Chiles, Lansbury, Niven en Smith en een voor mij redelijk onbekende MacCorkindale die ook prima is. Van Farrow ben ik echter niet zo'n fan maar vooruit.

Het is meer dan boeiende raadsel waar Poirot induikt en met veel kleine flashbacks de mogelijkheden laat zien, zonder in herhaling of verveling te vallen. Zoals gezegd is de opbouw en alle andere kleine dingen die onderweg nog gebeuren uitstekend. Voeg daarbij enkele humoristische dingen aan toe als constant dronken Otterbourne, het typische karakter van de boot manager, de iconische flashback waar het geheel ontrafeld wordt, uitstekende afloop en de al net zo iconische scene met de Cobra die gelukkig voor Ustinov achter een glasplaat zit, en je hebt toch heel wat. Daarbij valt het goed doordacht verhaal, ondanks de voorkennis, toch meer dan op. Als kijker wordt je erg goed op het verkeerde been gezet.

Death on the Nile is wat mij betreft een prima en erg genietbare klassieker te noemen.

Deze Poirot remake stond alweer een tijdje op het lijstje, zou al een keer door België uitgezonden worden maar het werd toch de oude versie met Peter Ustinov. Geen straf, want de verwachting dat de Banagh remake beter is dan het origineel is nihil, daar slaagde hij ook al niet in met Murder on the Orient Express. Het plot bleef hetzelfde maar verder herkende ik er weinig in van de originele Poirot. Dan was er in het vorige deel nog de absurde verwijzing dat hij naar Egypte moest omdat er een moord gepleegd was, nu kan dat een andere moord geweest zijn maar het krijgt in ieder geval totaal geen navolging want meneer is gewoon op vakantie.

Fraai maar van geen enkele toegevoegde waarde is de opening in de Eerste Wereldoorlog, en zo zien we later ook helemaal niets meer terug van de ernstige gezichtsverwonding terwijl die snor dat echt niet allemaal bedekt. Waarom bedenk je zulke dingen, net als die verwijzing in de vorige film, als daar vervolgens de continuïteit aan ontbreekt? Maar goed, we gaan verder met een velerlei aan karakters die gaandeweg worden opgepikt, de ene met een langere introductie dan de ander, om vervolgens op de radarboot op de Nijl te belanden waar alle belangen en het mysterie zich langzaam kan ontvouwen, en daarmee iets dat geen enkele verrassing voor mij herbergt want ik weet het plot nog maar al te goed en op zich zit dat best oké in elkaar ondanks de lange aanloop.

Visueel is het allemaal best aardig uit, ziet de omgeving en de boot er prachtig uit, staat de storm symbool voor naderend onheil en is de cast ook meer dan prima te noemen met veel bekende gezichten en Armie Hammer hier kennelijk nog niet in opspraak iets waarvan hij inmiddels is vrijgesproken. Het plot heeft in die zin geen enkele verrassing desalniettemin is het wel leuk te zien hoe het hier gebracht wordt, en daar slaagt Branagh toch best aardig in met alle soms buitenissige karakters en onderlinge connecties. Jammer dan toch weer dat stukje actie cq achtervolging, iets dat ook plaats vindt in de Oriënt Express en totaal niet past bij het karakter Poirot maar vooral dient om het geheel in een vlotter jasje te steken. Het is in ieder geval minder erg dan de lange achtervolging en vechtpartij aan boord van de trein, maar ik blijf erbij dat het niet hoort bij de correcte en stijve Belg.

Overduidelijk betreft het daarnaast een film van deze tijd waar barrières kennelijk geslecht moeten worden en iedereen gelijkgesteld wat resulteert in veel vrouwen, opzich niet erg, maar ook zwart en wit doorelkaar met twee donkere dames als gast en een blanke dame als dienstmeisje die niet eens in dezelfde ruimte mag eten als de gasten. Zou je toch eigenlijk andersom verwachten, maar goed. Ontegenzeggelijk schiet ook deze versie weer grotendeels te kort ten opzichte van het orgineel net als de andere Branagh verfilming en rest mij alleen nog te zeggen dat het te doen is voor een keer maar meer ook niet.

Tarantino's moeizaamste en tegelijk bizarste film, mede door de lange aanloop, enorme schare vrouwen en geweldige Stuntman Mike.

De film kenmerkt zich door zijn twee delen, en met name het lang slepende eerste deel dat mij altijd bitter weinig zegt. Een ode ongetwijfeld aan in de kroeg hangen, muziek draaien en lui opgeilen, en Jezus Mina wat een stel arrogante wijven. Ik ben zowaar opgelucht wanneer Jungle Julia en ugly face Butterfly de geest geven, een gruwelijke gebrachte apatheose die even snel afgelopen is als begonnen. Het is de vraag of dit alles gaat worden...

Echter, het tweede deel maakt héél véél goed. Niet alleen zijn de vrouwen een tikkie innemender met Winstead als meest leuke, terwijl Bell en Thoms ook aardig meedoen, tevens is dit een kliek dames die Stuntman Mike beter met rust had kunnen laten. Een heerlijke carchase met een wisselende jager en prooi is het gevolg met twee geweldige wagens. Waar de Chevy Nova uit het eerste deel fraai is mogen de twee Dodgen uit deel 2 er ook zijn. Fraai en bijzonder vermakelijk is de switch qua prooi, en Stuntman Mike blijkt een behoorlijk crybaby als hij de dames niet aan kan. Heerlijk, doe mij zo'n vrouw.

Bepaald vliegend komt Death Proof zoals gezegd niet uit de startblokken door de saaie en trage eerste episode. Iets waar QT ongetwijfeld weer een heel gedachte achter heeft zitten, toch echter iets dat ik niet ken en niet boeiend vind. Het tweede gedeelte trekt de film qua humor, actie, spektakel en leuke dames weer behoorlijk recht en wat lagen we in de slappe lach de eerste keer dat we dat gejank van Stuntman Mike hoorden. Heerlijk! Kurt Russell is geweldig als Stuntman Mike en lijkt alles met veel plezier en een dikke knipoog te doen. Daarnaast zijn de vele bekende gezichten uit Inglorieus Basterds en Planet Terror leuk om te zien.