Opinions

Op de gok meegenomen bij de kringloop in de hoop een pareltje te hebben gevyinden, toch deden de cijfers op IMDb en MovieMeter anders denken, daarom gisteren als tussendoortje op de vooravond erin gegooid en de film verraste me toch best wel en vermaakte me meer dan behoorlijk. Derhalve snap ik de slechte cijfers ook niet helemaal want Death Race 2000 heeft toch veel ingrediënten die een echte cultklassieker behoort te hebben.

Qua beeld, aankleding en sfeer gaat DR 2000 wat mij betreft prima van start in een dystopisch toekomstbeeld die heel erg doet denken aan The Running Man en een heel klein beetje, qua verzet, aan 1984. Tevens is er de aanklacht rond geweld en dat dit verkoopt, ergens doet het ook denken aan de term 'Brood en Spelen' uit de Romeinse tijd om het volk te paaien. Wat mij betreft zit er inhoudelijk heel wat meer in de film dan de kolderieke karakters en de Carmageddon-achtige toestanden zouden doen denken.

Gewaagd en brutaal zijn bepaalde dingen aan deze film uit '76 zeer zeker met de al eerder benoemde Carmageddon achtige toestanden waar het veel punten oplevert om baby's en bejaarden aan flarden te rijden. Vooral het euthanasie moment bij het rusthuis vind ik nogal wat voor die tijd. Net als Matilda de Hun met haar Duitse voorkomen, een wagen geënt op een V1 en een supportersschare driftig zwaaiend met Swastika's. Bijzonder op zijn zachtst gezegd, en in combinatie met de muziek heb ik op dat moment een beetje een A Clockwork Orange dejavu.

Carradine en Stallone voegen niet zo heel veel aan hun rol toe hoewel de kift tussen de twee aardig is, gelukkig doen de appetijtelijke dames dat wel vooral Simone Griffeth, waar Collins en Woronov er ook mogen zijn. Het einde is vooralsnog voorspelbaar met alle mislukte pogingen van het verzet waar ik al vermoedde dat karakter Frankenstein anders was dan verwacht. De wagens zijn leuk, de stunts prima en eigenlijk kan ik dan ook weinig verkeerds bedenken aan deze film.

Ik kan dan ook niet anders zeggen dat Death Race 2000 een prima cultklassieker betreft die humoristisch is, vermaakt en zeer te doen is. Leuke weetjes zijn nog dat regisseur Paul Bartel, de dokter in het begin die Frankenstein op de brancard presenteert, het script eerst naar Peter Fonda stuurt als eerste kandidaat voor de rol Frankenstein. Deze vind het verhaal dermate belachelijk dat hij naar het schijnt niet eens gereageerd heeft waarop David Carradine in beeld kwam wiens filmcarrière gelanceerd werd met deze rol.

Maandagmiddag na het nodige aan sport en huishoudelijke taferelen maar even languit op de bank voor een filmpje of twee, en de eerste betrof deze Death to Smoochy wat opzich best wel een bekende titel is, waarschijnlijk omdat de titel vermoedelijk wel eens voorbij komt als grap in andere films en series. Afijn, de synopsis en de cast beloofde heel wat, toch was het helaas niet echt een homerun te noemen.

Het verhaal is duidelijk rond het ontslag van de gevallen ster Rainbow waarop men opzoek gaat naar een vervanger en die in Smoochy the Rhino vind. En dat bevalt Rainbow voor geen meter die vervolgens op alle mogelijke manier Smooch dwars zit en daarin vrij ver lijkt te gaan om toch vooral zijn eigen plekje terug te winnen. Met een corrupt goede doelen organisatie zo links, en de maffia, die hun eigen mascotte een rol toe willen bedelen in de Smoochy show, zo rechts, wordt het geheel verder aangekleed met ook nog eens de nodig wrijving rond het productieteam. Hoewel het verhaal uiteindelijk niet zoveel voorstelt wordt het toch best aardige aangekleed met buitenissige karakters en kleine momentjes.

En het moet gezegd dat het regelmatig leuke momenten heeft. Zo is Williams als de doorgeslagen Rainbow echt goed, oogt Norton daarentegen wel eens wat flets maar dat is inherent aan zijn rol, is Keener hier ook nog erg lekker, is De Vito ook scherp en goed in zijn rol, en ontwikkelt de film zich vooral steeds verder met meer verwikkelingen en wordt de inzet verhoogd, waar juist de opening rond Smoochy de Rhino toch vooral gezapig was met veel grapjes die gewoon net niet leuk zijn. Sterk daartegen is dan juist de neo-nazi'l valstrik en de wraak van de Cotter-gang en zal de uitdrukking 'squeaky-clean' mij toch altijd aan Max Payne 2 doen denken en heb ik opslag zin daar weer eens mee aan de gang te gaan.

Puntje bij paaltje is Death to Smoochy best wel leuk, verveeld het niet echt, had men echt een goed idee, maar slagen verschillende grappen toch gewoon niet wat wellicht de bedoeling is om de karakters irritant te maken, toch had dit in mijn beleving wel anders gekund. Zo is het schaatsfestijn op het einde mij ook eigenlijk to much. Afijn, leuk dus, een voldoende, maar niet boven gemiddeld en zeker niet top.

Death Wish en Charles Bronson, namen die klinken als klok en eigenlijk zo bekend zijn dat ik achteraf niet eens kan zeggen of ik de film nu wel ooit eens gezien heb of niet. Het moet bijna wel zou ik zeggen, toch kwam het me allemaal niet heel bekend voor.

Het verhaal mag bekend zijn, hoewel ik trouwens verwachte dat Kersey detective was of in ieder geval een functie bij de politie had. Kersey neemt het recht in eigen hand na een wel erg brute overval op vrouw en dochter in hun eigen huis met verstrekkende gevolgen. Aarzelend zet Kersey daarna de eerste wankele stappen in zijn wording tot een vigilante. Dat zijn eerste ervaring op dat vlak hem niet in de koude kleren gaat zitten is realistisch en interessant, daarna volgt de ontwikkeling tot een regelrechte jager. Interessant daarnaast is de spagaat waar de politie in geraakt.

Death Wish is met recht een neonoir te noemen in een smerig en crimineel New York waar de straten heerlijk duister gebracht worden. De soundtrack is ronduit heerlijk en Bronson is prima in zijn ontluikende rol als actieheld/enforcer. Bronson is sowieso iemand die altijd een bepaalde prikkel afgeeft met zijn zwijgzame en harde rollen terwijl de man een reputatie had als chagrijnige lastpak op de set. Grappig te benoemen is op zijn minst nog Jeff Goldblum als tuig. Verder doet de niet al te lange speelduur de film ook goed en zowaar kan ik weinig slechts aan Death Wish bedenken. Aldus een prima film.

Gisteren er maar weer eens doorgedraaid na vorig jaar bij toeval te hebben gezien op tv. En wat mij verbaasd zijn toch de wat lauwe reacties. Ik zal onmiddellijk toegeven dat er misschien wel iets meer in gezeten had. De film is relatief kort, de karakters, hoewel interessant genoeg, worden niet in den bijzonder uitgediept en sommige dingen gaan best wel snel. Hij had iets langer gekund en iets meer uitgediept alle richtingen op qua trauma's, karakters en geschiedenis van Vogel zelf.

Desondanks vind ik het een toch meer dan prima film. Chastain is prima zoals altijd, de botsende karakters van Worthington en Csokas is ook boeiend, en het samenspel wanneer ze Vogel gevangen hebben en bijvoorbeeld moeten voeren ook. Dat die Stephan overigens een geweldige lul is en voornamelijk vol van zichzelf is van meet af aan duidelijk. De last van de holocaust die allen meedragen worden niet zo zeer woordelijk gebracht als in een treurig stilzwijgen.

Verder prima verhaal, prima spanning, leuk maar wellicht voorspelbaar einde, maar dan toch uiteindelijk een prima en vermakelijke film voor een avondje kijkplezier. Geen toperdetop maar gewoon een hele degelijke en spannende film.

Aardig niemendalletje, alweer heel wat jaartjes oud, en eigenlijk heel wat onmogelijkheden, maar vermakelijk is het allemaal wel.

We gaan vliegend van start met een haaiaanval waarna het verhaal mondjesmaat naar voren komt over een geneesmiddel en experimenten. Twijfelachtig is het hele verhaal zeker, net als dat het ongeloofwaardig is. De situering, de experimenten die sowieso al twijfelachtig zijn, of de aanval waar de film mee begint. De werkwijze van Carter zal door geen enkele vakbond gesteund worden en de opzet van het lab en communicatie middelen is ook bijzonder te noemen. Maar goed, dan zijn er al te veel woorden aan vuil gemaakt.

Desondanks weet Harlin van dit een product een meer dan vermakelijke en spannende film te maken. Een ritje dat vanaf het begin mis gaat en een achtbaan van actie inhoud. En hoewel de computer gegenereerde haaien om te janken zijn, ziet de overige actie en werk met modelhaaien er prima uit. Voeg daarbij, de tot dan redelijk onbekende, Thomas Jane als de stoere patser van het geheel en Burrows als eyecandy, en je hebt toch een meer dan vermakelijk avond.

Deep Blue Sea is verre van een hoogvlieger, maar wel een uitstekende avondje vermaak.

Nog nooit gezien zo meende ik, of vond ik het zo matig dat ik het gewoon vergeten ben? Sommige dingen kwamen me namelijk wel een beetje bekend voor. Anyway, in een tijd dat Armageddon ook op tv was en die ook klaar staat voor een herkijk, was het wel tijd om deze dan ook eens te zien, en vooraf was dit een film die ik serieuzer en hoger aansloeg als Armageddon.

Rodel en achterklap is waar de film in die zin mee opent en de Story-afdeling van de krant komt zowaar iets groots op het spoor. Iets waar wij al soort van op de hoogte waren, daarmee is het ook een raadsel waar dat ongeluk in het begin voor nodig is, het is niet dat dit script technisch iets toevoegt behalve dat de speciale effecten afdeling een auto mag laten exploderen, maar afijn...E.L.E. staat dus te gebeuren, een Extinction Level Event in iets beter te begrijpen taal. Aardig is nog op zijn minst hoe Jenny de scoop heeft in die zin en er bij betrokken wordt in de persconferentie.

Maar dat is het dan ook wel, want vervolgens ontaardt de film in een warboel waar ik het gevoel bij krijg dat de filmmakers niet helemaal wisten welke kant ze nu eigenlijk op wilden en vervolgens maar van alles wat mee nemen. Een reporter die het plots van onderzoeksjournalist naar anchorwoman schopt, een president met lastige keuzes en mededelingen, Biedermann als de gewone jongen in de straat, tot daar kan het allemaal en was er wel van te maken geweest. Maar helaas moeten ze toch op één of andere wijze wedijveren met Armageddon want Deep Impact heeft ook een stel stoere astronauten met een onmogelijk missie. Tja, kennelijk verwachte ik teveel van deze film en kan deze dat niet dragen want alles wat ik ongeveer verwacht had van Deep Impact gaat met de missie op de asteroïde overboord. Wat een ongelofelijke onzin, en verder ga ik daar niet op in, om de wanhoopsdaad/ontknoping simpelweg kolder te vinden. Een weldoordacht plan slaagt niet en de wanhoopsdaad opeens wel...? Hoe dan...?

En naarmate het einde nadert begint Deep Impact steeds meer te irriteren ondanks de behoorlijke cast, de mooie Tea Leonie en Leelee Sobieskie en de behoorlijke beelden van vernietiging op het einde ten spijt. Laura Innes is een ergernis, net als in ER en dat zal nooit veranderen. Dat gesprek tussen Jenny en het hoofd FBI en de president vind plaats in een keuken, waarom daar? Dat valt me wel vaker op in films, van die gesprekken met hoge mensen die dan op zo'n plek moet plaats vinden. Zo gezegd de toon die ik serieuzer verwacht had wordt door de film zelf ondermijnd, had hier een psychologisch drama van gemaakt over de keuzes en loting voor de schuilbunker. Dan had je heel wat meer gehad dan dit allegaartje. Tenslotte Wood op zoek naar Sobieskie die door de straten struint die nog maar amper verlaten zijn door de paniekerende bevolking en er nu al uit zien als het gemiddelde post apocalyptische slagveld met huisvuil en bladeren op de straten. Jezus...wat slecht! Wat voor dwaas bedenkt dat?

Deep Impact begint nog redelijk en krijgt het eerste half uur het voordeel van de twijfel. Toch stort de film daarna als een kaartenhuis in elkaar en blijkt toch gewoon een hele matige film te zijn. Ik heb nu al zin in Armageddon die toch echt wel een klasse beter is omdat de film zich niet beter voor wil doen dan hij is in tegenstelling tot deze quasi serieuze onzin.

'Now what?!'

Erg vermakelijk filmpje. Nee het is geen top of de bill, en sommige dingen zien er niet zo best uit zoals hoe dat schip eruit ziet op afstand. Maar ach what the hell.


Monsters, mysterie, een beetje griezel, een zeer aantrekkelijke Famke Jansen, een best wel innemende sarcastische antiheld genaamd Treat Williams, en de gebruikelijke bende met zware en stoere jongens. Al met al een vermakelijk mixje die gewoon erg leuk is te zien. Puur vermaak niet meer en niet mindere en alles met een vleugje 'niet te serieus'. Meen ook aan de acteurs zelf te kunnen merken dat ze erg veel plezier hadden met het maken van deze film. Gewoon erg leuk om iedere keer even te zien.

Ze hebben wel machtige geweren overigens, munitie raakt kennelijk nooit op En ohw wat verschrikkelijk, aanspoelen op een onbewoond eiland met Famke eerst dat nieuwe beest even om zeep helpen en Joey op een vlot de oceaan weer opwerken

Gokje bij de kringloop hoewel ik wel al wist dat het cijfer gemiddelde niet hoog was. Desondanks leken de namen Bisset, Nolte en Shaw me niet slecht, dus wie weet...

Verrassend is toch de naam Peter Benchley in de begingeneriek. De man die het boek schreef waar Jaws opgebasseerd is, en met Tentakels en Amfibie wel vaker schreef over de gevaren in het water, en buiten dat boeken die ik mijn young adult tijd gretig las. De Diepte wijkt al van die lijn af met geen gevaar van zeemonsters maar de mens zelf. Het mag duidelijk zijn dat de cast best prima is met Nolte en Shaw, dat Bisset er natuurlijk fantastisch uitziet, daar zou ik ook wel even mee willen snorkelen, en het onderwater filmwerk is natuurlijk buitengewoon knap voor in die tijd. Hoewel ik zelf geen duiker ben ziet het er toch wel redelijk professioneel uit, en sowieso kudos voor de drie genoemde acteurs die zo te zien al het duikwerk zelf deden. En het moet gezegd dat de film toch hele aardige momenten heeft zoals de spanning na de tweede duik met de haast om in het hotel te komen en het voodoo ritueel. Het gevecht tussen Kevin en Ronald is ook best sterk en komt me achteraf vagelijk bekend voor met de buitenboordmotor, is de situatie met alle haaien best spannend en het eindgevecht ook lang niet gek. Niet te vergeten de herkenbare muziek van John Barry die ook verschillende James Bond soundtracks maakte.

Daartegenover staat dat het allemaal best lang duurt, er toch ook fasen zijn dat er weinig spanning is, dat ik de omslag van Gail nogal twijfelachtig vind na het voodoo ritueel, dat David ook totaal niet de intentie heeft om voor zijn prachtige vrouw te zorgen cq in veiligheid te brengen en ontgaat mij sowieso de reden om de drugs te bergen. En is het vrij bijzonder hoe dat schip ontploft.

Als geheel slaagt The Deep dan ook eigenlijk gewoon niet, hoewel er best aardig momenten zijn. En eigenlijk is het verhaaltje daar wel mee af. Een film die wellicht als jeugdsentiment nog wel door de beugel kan maar verder niet bijzonder is.

Same shit, well from hell.

Een relatief korte film die het niet bepaald van zijn diepte en dialogen moet hebben, maar meer dan volstaat als prima rampenfilm.

Berg weet bij mij met Patriots day en Lone survivor een bepaalde snaar te raken en doet dat andermaal met Deepwater Horizon. Een rustige opbouw in het leven van de gemiddelde 'rough neck' doet zich voor met kleine persoonlijkheden en bijvoorbeeld het momentje bij het inchecken dat schetst hoe goed de mensen elkaar kennen. Gesneden koek om het zomaar te zeggen. Vanaf dat men onderweg is naar het platform verschijnen er allemaal van die kleine voortekenen met een behoorlijke botsing tussen de leiding van het platform en BP belangbehartigers tot gevolg. Andermaal een geval van bureaucratie, het falen van veilig en het in gevaar brengen van levens door de kosten te willen drukken.

De opbouw naar de blow out is fenomenaal en kippenvel waard, wat daarna volgt als rampenfilm is ook raak. Wel meteen een stijlfout wat mij betreft is de overdaad aan kleur soms, in de meeste gevallen een overdaad aan rood. De chaos is compleet en wordt goed gebracht na de 'magenta' melding. Kleine prikkelende momenten zoals vrouwe Williams die thuis opeens verbijsterd naar een beeldfreeze staart en weet dat dit foute boel is, sowieso goed gewerkt met de angst en onwetendheid van thuis. Het moment dat Whalberg met de jonge dame op het heliplatform staat en je ziet die overview achter de twee van de enorme catastrofe is immens te noemen. Eenmaal iedereen die overleeft heeft aanboord van het naburige schip, andermaal een erg emotioneel momentje, dat afroepen van die namen en vervolgens de overlevers die massaal door de knieën gaat en een gebed zeggen met zijn allen, het brandende platform op de achtergrond... zo'n beeld doet mij echt wat. De tragiek, het verlies, de saamhorigheid...

Na afloop overheerst een soort tragiek, de ramp overleeft worstelt ieder met een trauma of overleversschuld, zo ook Williams wat weliswaar kort maar opnieuw goed gebracht wordt. Om als laatste te noemen dat de soundtrack goed is, er in het begin wat humor voorbij komt zoals het 'money money' momentje en de acteurs hun best doen in de vorm van Whalberg, Russell maar vooral Malkovich. Berg komt zelf nog even voorbij op het helikopterplatform als Whalberg en Russell aankomen.

Deepwater Horizon, een behoorlijk indrukwekkend en vlotte rampenfilm die op sommige momenten, ondanks het gebrek aan diepte, lengte en dialoog, wel degelijk bepaalde snaren weet te raken.

Oh! Oh, you're gonna die, you motherfucker ! You're gonna die !

Een film die ik inmiddels 4 keer heb gezien, en wat reageerde ik lauw de eerste keren. Oorlog? Waar? Het eerste uur wordt bijna totaal opgeslokt door een trouwerij en de hertenjacht, is daar dan eindelijk de oorlog is dat na 20 minuten wel zo'n beetje gebeurt, waarna een soort aftermath volgt. What the fuck! Wat een ubersaaie film was mijn gedachten zeker de eerste twee keren, waarna ik de derde keer al bij schaalde naar een herziene mening dat de film vooral drama is. Maar nu, de vierde keer is dan eindelijk de bom gevallen en zie ik de film in zijn gehele bedoeling en overzicht als Vietnam met zijn gevolgen in de notendop.

Inmiddels ben ik van mening dat The Deer Hunter het Vietnam-probleem in zijn hele totaliteit laat zien. De naïviteit, de realiteit, en de naweeën bij de gemiddelde opgeroepene. En niet alleen wordt die boodschap gevat in een overzicht betreffende voor die tijd, tijdens, en na die tijd, maar tevens in de drie hoofdpersonages die alle drie ergens anders voor staan en hun strijd voeren met wat er gebeurt is. Wel te verstaan overigens dat ze alle drie opgeroepen worden voor dienstplicht door de oorlogszuchtige in het Pentagon. Zo is de afloop en gevolgen voor alle drie ook anders mede door hun karakter ingegeven.

Kunstig wordt wat mij betreft het sfeertje van de saaie monotone industriestad gebracht vol Orthodoxe Russen, waar een trouwerij het hoogtepunt van het jaar lijkt en in alle pracht en praal wordt uitgevoerd met een kolderiek feest. Daarnaast wordt het saaie leven daar meestal gebroken door de heilig verklaard hertenjacht, een soort van zen moment. Idealistisch en volle goede moed, ontsnapping uit hun saaie stadje, of voor wat avontuur, gaan de drie richting Vietnam. Daar blijkt de realiteit totaal anders en vooral schokkend. Daar veranderen wat mij betreft de drie mannen in hun daadwerkelijke karakter. Mike is de strijder die er alles voor doet om te overleven, Nick is de idealist die langzaam instort, en Steven is vanaf het begin al de slappe zak die zich meestal laat leiden door anderen en vooral in de Vietnam periode en achteraf het 'slachtoffer' symboliseert. Ronduit briljant is de opbouw naar de roulette situatie, Savage is erg goed, als de bij ieder schot stressende Steven. De showdown aan tafel wordt geleid door een weergaloze De Niro die bewijst tot de bodem te willen gaan om te overleven. De verder ontsnapping en beelden die daarna volgen rond het hospitaal zijn beklijvend en boeiend.

Uitermate boeiend is daarna de nasleep. Alle drie karakters zijn met iets ongelooflijks geconfronteerd. Niet alleen is daar het verschil qua karakter waar alle drie voor staan, maar tevens hun gedrag na afloop en einde. Mike, de strijder, laat zien in het hotelletje nu zelf een Green Beret te zijn die zegt 'flikker op', tevens lijkt hij te lijden aan overlevers schuldgevoel, en lijkt hij uberhaubt verandert tijdens de nieuwe hertenjacht. Dat de roulette hem ook nog in de macht heeft laat hij zien in de hut met Stan. Nick daarentegen, de idealist, is duidelijk afgestompt door wat er gebeurt is en heeft psychisch de meest schade opgelopen. Heeft zijn geloof in alles wat hij ooit wist en vond totaal verloren. De enige prikkel die hij daarna lijkt te kunnen voelen is opnieuw de roulette tafel, iets dat natuurlijk niet eindeloos kan goed gaan. Steve, het slachtoffer, heeft fysiek het meest te lijden gehad en zijn lot als een aan rolstoelgebonden kreupele is niet te benijden. Hij staat voor de schaamte, voor de zware prijs, voor talloze mismaakte veteranen die hun leven sleten in slecht onderhouden veteranenziekenhuizen zoals ook wel te zien is in Born on the Fourth of July. Hij verstopte zich voor de schaamte, medelijden en het lot dat hij mede draagt voor familie en vrouw. Alle drie symboliseren ze daarmee ook de gemiddelde soldaat die uit Vietnam terug komt, of iemand die met moeite het leven weer oppakt, of geestelijke gebroken, of fysiek totaal in de vernieling.

The Deer Hunter is en in en intriest beeld over verloren idealen en onschuld, en aardig is hoe men ondanks alle contrast tussen begin en einde elkaar lijkt te vinden aan tafel. En dan te bedenken dat Mike een behoorlijk onthaal krijgt, iets dat naarmate de oorlog duurde slechts weinigen was weggelegd met de groeiende protesten. De boodschap had maatschappelijk nog kritischer kunnen zijn met de toevoeging van een weg gehoonde veteraan, maar daar was het denk ik nog te vroeg voor, en zal te gevoelig geweest zijn in '78. Desondanks een uiterst uitgebalanceerd film met vooral de focus op de verandering van de mens en de gevolgen door de oorlog. Detail nog, de film met zijn ruime looptijd voor en na de oorlog symboliseert denk ik een mensenleven. Kort is het oorlogsgedeelte met een hevige impact, net als de lengte van een mensenleven waarvan maar een korte tijdspanne de ervaring van oorlog is en zal zijn, toch is de impact tot aan de dood zoals bij alle drie te zien is.

Een film die me nog nooit helemaal heeft kunnen bekoren zelfs nu net na de derde keer niet.

Op zich is het geen slechte film, het ademt wel allemaal een bepaalde kwaliteit uit, acteurs als Craig en Schreiber doen hun best, de film begint mooi met echte korrelige beelden die langzaam overgaan in echte beelden van de 'ontruiming' van een dorp, aardige sfeerbeelden zoals de hinderlaag en de trouwpartij in de sneeuw, evenals Craig die door een overdaad aan zonlicht loopt wanneer de lente eindelijk begint. Doch, overtuigt de film me niet. Ik zelf wijt dit aan een kleine overdaad aan drama en heel veel details de me niet zo bevallen. Een ander zal zeggen, die kleine dingetjes? Mja...die kleine dingetjes worden een optelsom waardoor het iets minder echt overkomt. Klaar, laten we eerlijk zijn, iedereen stoort zich toch in bepaalde mate aan het Engels met vet aangezet accent? Dan gaat Craig wraak halen, hij arriveert daar doornat. Toch volgende morgen in het kamp, ligt iedereen onbeschut te slapen, en niemand lijkt nat. Zelfs Craig niet meer. Heel plaatselijk regenbuitje zeker? Dan de toch wat amateuristische aanpak van zowel de hinderlaag op de weg als die later op het politiebureau. Wat vreselijk veel geschiet en wat een domme acties zoals midden op de weg blijven staan. Over munitieverspilling gesproken terwijl kogels niet net als truffels onder de bomen groeien, Craig's waarschuwingssalvo's wanneer het dorp bijna de eerste keer onder de voet gelopen wordt. Zoveel kogels, niemand geraakt, en dan nog zeker twee onnodige salvo's om je bluf kracht bij te zetten, tja, ik vind dat dom. Net als dat geruzie tussen Zus en Tuvia. Je hangt aan je vingernagels om te overleven, maar de kracht om met elkaar op de vuist te gaan en ruzie te hebben heb je wel. Wat ik dan juist wel weer mooi vind is de scheiding, Craig die bij zijn volk blijft, en Schreiber die bij de partizanen gaat en dat je daar een kijkje krijgt. Dat vind ik niet gek.
Dan hebben ze prachtige huisjes gemaakt, waar ze gezellig in zitten te kleumen met -20 a -30 want dat is het al snel in Rusland en....o ja, oeps, een luik en een deur om te tocht wat tegen te houden was ook wel handig geweest. Zit ze daar te kleumen en te stoken met open deur en raam. Dat geloof je toch niet? Die mensen zijn daar opgegroeid, die weten daar de grillen van het klimaat. Zo'n soort fout zouden ze nooit maken. Nou ja...en dan de Stuka's die duikaanvallen op een bos houden. Yeah right. Had dan een eskader Heinkell's overlaten komen voor een 'tapijtbombardement'. Dat zou ik nog gelooft hebben. Dit zijn allemaal van die dingetjes die het drama-effect wat moeten vergroten en wat mij betreft lukt dat niet.

Nah ja, aardig filmpje. Maar meer ook niet wat mij betreft.

Zo'n film waarvan ik altijd denk; wat was hier ook alweer mee...? Na afloop verbaas ik me bij Deja Vu toch altijd weer over de twee uur durende 'hit and miss' die Scott met zichzelf, de kijkers en zijn scenario schrijvers gespeeld heeft.

Nochtans begint de film goed en heeft erg sterke elementen met Washington en zijn gebruikelijke charme, maar ook zeker de rest van de cast mag genoemd worden. De soundtrack van Gregson-Williams is bij tijd en wijlen geweldig, net als bepaalde locaties met betrekking tot New Orleans en Katrina. Het tempo is goed en bepaalde momenten zelfs aangrijpend zoals de hartstilstand en reanimatie.

Wat gaat er dan allemaal mis? Dat zijn kleine dingetjes. De explosie ziet er erg slecht uit. Castillo die de vader van Claire speelt is een houten Klaas zonder mimiek. Hoe Doug met het lijk van Claire omgaat in bij zijn van de patholoog is ook erg bedenkelijk. Niet alleen vraagt de patholoog Doug zonder handschoenen haar hand beet te houden, daarna zit hij ook met zijn blote handen aan haar voorhoofd en lippen. Oké dan! Daarnaast is hij van de ATF. Terrorisme wordt onderzocht door de FBI, die zouden het onderzoek naar de aanslag moeten leiden met ATF als ondersteuning. Doug is wel heel erg dominant in het onderzoek, vooral wat Claire betreft. Iets dat eigenlijk een 'gewoon' misdrijf is, weliswaar met de zaak te maken heeft, maar eigenlijk weer onder de jurisdictie van normale recherche zou moeten vallen omdat ze vermoord is. Ik vraag me dan wel eens af, wat heeft zo'n scenario's schrijver bedacht? Heeft ie een dag eerder iets op tv gezien en gedacht, heej, ATF! Dat klinkt interessant, weer eens iets anders. Niet dat dit nu allemaal zo erg is maar ik vraag me dan toch af hoe ze aan zoiets komen.

Even lijkt de film zich in een fraai raadsel te ontwikkelen om eigenlijk qua logica en verhaal compleet te ontsporen wanneer Doug bij 'het experiment' betrokken wordt. Dat dit iets speciaals betreft is van meet af aan duidelijk, maar de uiteindelijke uitleg over hoe en wat raakt kant nog wal, en wat ze nu eigenlijk doen en hoe blijft onduidelijk en warrig. Tuurlijk, sci-fi hoeft niet te kloppen en logisch te zijn maar een iets doordachte basis of uitleg kan alleen maar positief uitpakken. Dit hangt als nat zand aan elkaar. Net als de laserpen en het 'terug kunnen'. Dan rest de vraag, die naarmate de film steeds duidelijker wordt, waarom Claire omgekomen is terwijl alle aanwijzingen er zijn dat Doug eerder terug is gegaan. Dan is er nog zoiets als wat ik de Terminator-contradictie noem. Hoe kan Doug's partner omkomen voordat men het briefje stuurt? Dan was alles kennelijk voorbestemd, net als de wijze waarop Claire op die manier betrokken raakt bij de zaak. En dan opnieuw de vraag waarom Claire in eerste instantie dood is als de hele gang van zaken voorbestemd lijkt, niet veranderd kan worden volgens de geleerden, maar bij een herkansing toch wel anders kan. Dit aspect van de film blijft wazig en praktisch onbegrijpelijk, iets dat voor mij toch wel afbreuk doet. Om nog maar te zwijgen van de idiote rit met de kijker op en alle crashes die hij veroorzaakt. Ik zeg het niet vaak, maar dit zijn Amerikaanse, Cobra Elf, aandoende zaken, net als de rare salto die de Bronco maakt voordat hij overboord gaat. Tja, gewoon niet sterk.

Het maakt Deja Vu niet perse tot een hele slechte film maar wel erg onevenwichtig. 'Hit or miss' domineert op deze wijze voor mij teveel de film. Het beste is dan ook niet te veel over zaken na te denken en te gaan voor de overdreven suspense rit die Scott voorschotelt. Voor mij werkt het niet echt, daarom wat mij betreft middelmaat.

Met Amélie en Un Long Dimanche De Fiançailles heeft Jeunet twee films die bij mij erg goed in de smaak vallen. Films die overigens ver uit elkaar liggen, de ene fantasierijk en de andere een drama over de Eerste Wereldoorlog, maar beide wel met de overeenkomst dat het regelmatig absurd is. Dat beloofde wat met deze film die ook nog eens postapocalyptisch is en uiteraard met een raar verhaal.

Opvallend is van het begin af aan de fraaie visuele stijl qua kleur, belichting en aankleding. Zo is het terugkerende shot van het trappenhuis mooi. Het verhaal is uiteraard absurd en raar en de karakters natuurlijk apart. De soundtrack is dromerig en sluit zo nu en dan fraai aan. Opmerkelijk zijn de twee scènes in de beginfase waar een repetitieve handeling samenvalt met muziek en handelingen van andere bewoners, daarmee bedoel ik uiteraard de sex scene en het zoeken naar de piepende bedveer. Grappig en vooral fraai gemonteerd en uitgevoerd. Toch komt de indruk van de film in die eerste fase niet in de buurt van de twee andere films.

Het ontbreekt wat mij betreft in Delicatessen een beetje aan een aansprekend karakter, iets dat in de andere twee films beter op orde is. Jeunet lijkt op iets dergelijks niet uit te zijn en gokt meer op kleine karakter momentjes zoals de acts en momenten van Louison. Of bijvoorbeeld de ingewikkelde zelfmoordpogingen van Aurore. Desondanks weet de film mij nog steeds net niet te overtuigen tot het eindspel aanbreekt en de Troglodisten zich met de zaak gaan bemoeien en de zaak verwordt tot een grote puinhoop waar je oren en ogen bijna tekort komt. Het is deze fase die de film dan toch over de streep trekt voor een prima voldoende.

Delicatessen is raar, dromerig, verontrustend, bevreemdend, humoristisch, stijlvol, en het moet je vooral liggen.

Nog even aan de griezel op Zaterdagavond met deze Deliria die ik aanschafte in de veronderstelling dat dit een Dario Argento betrof. Desondanks ingestart in de hoop op iets leuks maar in beide gevallen kwam ik dus bedrogen uit, namelijk geen Argento en eigenlijk vond ik dit niet zo heel best allemaal.

Hoewel het begin best even raar is als toneelstuk verraadt het camerawerk en de soundtrack toch een bepaalde klasse en kwaliteit die ook herkenbaar zijn voor de Argento films. Dit in combinatie met de sfeer, het weer en de locatie geeft de burger moed en heb ik zoiets van laat die moordenaar maar komen. Maar het enige dat er in Deliria komt, na die beginfase, is toch vooral de klad. Want wat een stel vervelende karakters, een moordenaar die zich vooral niet laat zien en een middenfase met een dwaas van een regisseur waarin eigenlijk weinig tot niets gebeurt. Wel potverdikke, is dit het dan...?

Gelukkig komt de film enigszins op gang richting het einde met een slasher die er op los gaat, is de eerste moord 'on stage' best wel raar, zitten er aardige momenten van opbouw in zoals de draaiende deurknop en zitten er een paar interessante kills tussen zoals de boormachine en de kettingzaag. Maar buiten dat kenmerkt Deliria zich toch vooral als matig geheel met een stel hopeloze karakters die een beetje sneu om de politie gaan roepen en zich ontzettend gemakkelijk af laten slachten en iedere klassieke fout maken die er maar te maken valt. Ze laten het allemaal maar gebeuren om het zomaar te zeggen. Bijzonder is het niet en spannend eigenlijk ook geen moment.

En zo valt deze Deliria best wel tegen die gemiddeld niet een heel hoog cijfer heeft maar toch meer verwachtingen los maakt dan invult. Geef mij dan toch maar een Argento, maar goed daar zal iemand anders weer het zijne van vinden.

Gisteren nog weer eens gezien en ik verbaas me eigenlijk over de veelzijdigheid van de film en alle genres waar de film raakvlak mee heeft. Het begint in die zin als avonturenfilm, beetje coming of age wellicht hoe de mannen met elkaar omgaan en sommigen naar elkaar toe groeien en teams vormen in de bootjes, dan mond het uit in een overlevingsfilm met de puur rauwe natuur, om vervolgens weer in een drama/thriller uit te monden, wat de afloop en hoe de betrokkenen met het oordeel omgaan betreft. Vind dat toch eigenlijk wel bijzonder.

Gisteravond nog even snel aan de slag met deze Dementia 13 en daarmee toch een regisseur van naam met Coppola. Maar dat niet alles meteen in vuur en vlam staat wat van zo'n naam komt blijkt wel weer waar ik overigens niet mee wil zeggen dat het een slechte film is.

Want in de kern lijkt niet zoveel mis met deze Hitchcockiaans film die van meet af een opvallende sfeer en muziek heeft met de opening op het water. Fraai zoals altijd de zwart wit stijl en toch vooral de al eerder genoemde muziek. Maar helaas slaat het geheel toch een beetje dood eenmaal op het landgoed waar toch vooral de familie perikelen aan bod komen en het geheel verzand in dialoog en onderlingen verhoudingen die mij toch eigenlijk niet zo zeer interesseren.

En het duurt toch wel tot de ontdekking in de vijver en de eerste moord dat er echt iets gebeurt en dat de film zijn genre duiding horror/mysterie/who dun it waar maakt. Bijzonder overigens dat de onderbroek van Louise voordat ze het water in gaat wit is maar onderwater opeens donker van kleur. Afijn, zoals gezegd is die fase de opmaat voor een verbetering van de film die vervolgens in een slasher-light uitmondt met uiteraard veel verdachten zoals een Hitchcock betaamt. Toch is het ondanks enkele sterke punten allemaal net niet met deze Dementia 13 die dan ook niet een voldoende gaat krijgen en is het niet altijd goud ook niet als je naam Coppola is.

The real deal. The hurtlocker zonder Hollywood.

Ik ben een groot aanhanger van docu's en alles wat authentiek en echt overkomt. Een film als deze die puur en alleen uit echte beelden bestaat valt dan ook al snel bij mij in het potje. Goed, dan moet het natuurlijk nog wel wat zijn uiteraard. Maar bijna in shock na deze film. Verbijsterend, overdonderend, puur, op het waanzinnige af, bijna ongeloofwaardig. Wat een baas die man, die duldde ook geen enkele tegenspraak. Die absolute dwarsheid is een groot onderdeel van zijn karakter en tevens reden waarom hij met ontmantelen begon. 'Wat duurt die EOD lang, ik doe het zelf wel.' Verbijsterend! Wat een lef en durf heb je dan. Wat ik dan ook wel weer sterk vond is de discussie die hij met mensen aangaat over de maatschappelijke situatie en onrust. Dan de bezorgdheid naar anderen die hem niet mochten volgen of op afstand moesten blijven. Onvoorstelbaar tevens ook de aanvallen op zijn leven en toch die drang door te blijven gaan.

Werkelijk waar een bijzonder en markant persoon. Hele interestante documentaire. Zie er naar uit hem weer een keer te zien.

'You're on TV!'

Lekkere guilty pleassure waar ik toen hij uitkwam, niet aan wilde. Ik had destijds wat een vooroordeel over Stallone. Hij had in de aanloop naar Demolition Man in een paar matige tot smakeloze films gezeten als Tango & Cash, Cobra en Stop or my mom will shoot. Vlak na Demolition man zat hij in The specialist en het ronduit verschrikkelijke Judge Dredd. Ik dacht er niet over deze film, naar ik vermoedde met een veel te serieuze of een veel te flauwe Stallone, een kans te geven. Maar...na het zien van Speed en mijn interesse voor Sandra Bullock moest ik er toch aan geloven. En goh...zat ik er toch naast.

Wat een heerlijke vermakelijk product deze film. Het lekkere haantjesgedrag van het duo Snipes en Stallone, Snipes in een soort losgeslagen vrolijk en onberekenbaar karakter, Stallone als gebruikelijk stoïcijns, iets wat beter in balans is en tot zijn recht komt door het tegengestelde van Snipes. Sandra Bullock, leuk en naive, en continue gehuld in een soort zwarte legging en what the hell met die helmen meid, prima soundtrack van Goldenthal, en natuurlijk heel veel geweld. Flinterdun verhaaltje over de betutteling van de mens, het weghalen van slechte dingen en eigen keuzes, het voorprogrammeren en dat die wens om iedere dwarsligger te elimineren the downfall van het gedachtengoed wordt.

Vermaak, puur vermaak, en wat voor vermaak.

Begin dit jaar wist Den Of Thieves mijn aandacht te trekken, namelijk met die fijne schietpartij op het einde. Al struinend op YouTube, wat geweld en goede schietpartijen bekijkend zoals in Sicario en Heat, dook plots die scene vol vliegend lood op. En indruk dat deze achtervolging maakte met Butler en Schreiber in de hoofdrol. En warempel binnen weken kwam ik de film tegen bij de kringloop, en eindelijk kwam ik er dan gisteravond toe deze film te bekijken.

Een groep bankrovers en een bende smerisen die hun eigen regels enigszins maken krijgen het met elkaar aan de stok met de bende leiders Nick en Ray als blikvangers. Komt dit bekend voor? Zeggen de namen Neill en Vincent ook iets? Juist ja, Heat! Het druipt er aan alle kanten vanaf dat de schrijver en makers heel goed Heat bestudeerd hebben. Zelfs de muziek lijkt op die van Heat. Is dit erg? Nee, verre van. Heat is namelijk een uitstekend rolmodel voor een vlotte actie thriller als deze film ook al zitten er wel wat gaten in het plot en komt het algehele niveau niet in de buurt.

Want laten we eerlijk zijn, die Federale Bank, die zal zo'n gat in zijn beveiliging hebben met systemen die uitvallen en te manipuleren zijn? Camera's en systemen die uitgaan? Vast! En hoe weten ze dat überhaupt? En dan die koerier met dat eten? En die laten zo zo rondlopen? En een ventilatiesysteem systeem? Hou toch op zeg. En dan mis ik toch wat diepte rond Merriman die eigenlijk best wel een onbekende blijft dat in tegenstelling tot Big Nick die overal een puinzooi van maakt. Dan is er nog het verschijnen van iemand als 50 cent die het niet heel slecht doet, toch vraag ik me dan altijd af als er zo'n gemankeerde rapper voorbij komt of alle echte acteurs op waren.

Ondanks de plotholes slaagt de film verder prima. Nick slaagt als uber asshole met zijn gedrag en het moment waar Levoux en zijn gang het vriendje van zijn dochter even duidelijk maken hoe de zaak erbij hangt is kostelijk. De opening is straight to the point en lijkt ook op Heat, en zoals gezegd die laatste shoot out is ijzersterk. Wat een geluid en montage! Heerlijk! Dan toch nog het feit dat Ray en Nick elkaar behoorlijk bespelen en het op een gegeven moment de vraag is wie er nu eigenlijk slimmer is, Nick neigt op een gegeven moment op het psychopatische af.

Super goed is Den Of Thieves niet want daar mist het net wat de diepte voor die een Heat wel heeft. Toch is dit een uitermate strakke en boeiende film.

I smell a rat...

Ik had wel even zin in een herkijk van The Departed, een film die ik al talloze keren zag en steeds beter ga vinden en wilde voorzien van een betere comment. Toch was het zeker geen liefde op het eerste gezicht toen ik deze Oscarwinnaar voor het eerst zag. Sterker nog, ik was uitermate verbaasd dat deze film oscar voor beste film gewonnen had, want wat ik in eerste instantie meende te zien was een overhypte wirwar van lijntjes en karakters in zo'n snelheid door elkaar gemonteerd dat het amper bij te houden was. Oppervlakkig, te snel, veel gebrei en weinig wol, nee, ik was niet enthousiast over deze film...

Maar wat zie ik daar 15 jaar later toch anders tegenaan en zoals reeds gezegd zag ik de film inmiddels al meerdere keren en zag ik inmiddels ook het origineel Infernal Affairs, en daarmee een film die totaal niet te vergelijken valt met deze Hollywood versie maar niet minder goed en stijlvol is, toch is deze Hollywood versie een klasse apart beginnend met de quote van Costello die zoveel zegt als 'het recht van de sterkste' en 'dat je moet pakken wat je toekomt'. Het is de opmaat voor de installatie van beide klikspanen, iets dat in het geval van Colin al jong begint en in het geval van Billy niet minder indrukwekkend is met een Wahlberg in topvorm. Kenmerkend in beide gevallen toch zonder enige twijfel het milieu van Boston, de Ierse inslag, armoede, criminaliteit, afkomst, de ons kent ons mentaliteit en de reputaties van families. Het is een sterk verweven beeld waarin de lijntjes kort zijn, iedereen elkaar kent en er altijd rekeningen openstaan met veel achterdocht en omgekeerde psychologie en logica tot gevolg in een briljant plot van bedrog en wantrouwen.

Fantastisch is bijvoorbeeld de scène waarin Billy voor het karretje gespannen wordt door Dignam en Queenan, hij wordt met de kennis van zijn familie verleden perfect binnengehengeld en opgelijnd, 'do you wanna be a cop, or do you want to play to be a cop?' Het is 'down the rabbit hole' voor Billy Costigan, een perfecte rol overigens van Leonardo DiCaprio die het Pretty Boy imago andermaal van zich afschud, die zich weldra in een bijzonder onveilige wereld bevindt. Wordt hier een lans gebroken voor undercover werk? Het zou zomaar kunnen, want zelden zien we echt de keerzijde zoals je die nu ziet met de gesprekken met een psychiater en het beeld van Billy die ten ondergaat aan angsten en depressies en meerdere malen op het punt van vluchten staat. Paradoxaal en schrijnend is daarentegen het goede leven dat Colin leeft, en het moet gezegd dat Matt Damon zowaar charismatisch overkomt. Zowel prachtig als beklijfend zijn de korte momenten van Billy die sterk lijken op PTSS en onverwerkte rouw rond zijn moeder, prachtig is ook de scène rond zijn kwetsbaarheid in combinatie met Madolyn op prachtige wijze begeleid door Pink Floyd.

En zo snelt The Departed voort in een tempo en montage waar de aandacht eigenlijk geen moment mag en kan verslappen om in de sfeer en stijl van deze uitermate gelikte film te blijven waar geen moment of scène over en te veel is. De cast is werkelijk uitstekend met een biologerende DiCaprio als lijdend voorwerp maar tevens ontzettend sterke acteurs en prestaties in bijrollen zoals een geweldige Ray Winstone als French, of David O'Hara als 'hired muscle' en natuurlijk Wahlberg met een Oscar nominatie als de grofgebekte sergeant Dignam. Niet te vergeten de strakke soundtrack met Pink Floyd, Rolling Stones en het ontzettend aanstekelijke Shipping Up To Boston van The Dropkick Murphy's. Om te eindigen met de memorabele scène waar de telefoon gaat terwijl het contactpersoon Queenan dat niet meer kan zijn. Het omlijst de film als uiterst uitgebalanceerd geheel waar de spanning op geweldige wijze wordt opgevoerd en vooraldeze scène een moment is om ademloos te kijken.

Cui Bono is en blijft de vraag, waarschijnlijk niemand, en hoewel ik er verder geen minuut minder om zal slapen is het lot van een undercover agent toch wel iets dat even de aandacht mag hebben en daarmee is The Departed niet alleen een vlotte misdaadfilm maar ook zekere een psychologische evaluatie te noemen waarin veel fases van het leven voorbij komen en veel onbegrijpelijke dingen des mens voorbij komen. Want waarom steekt Billy zich in zo'n wespennest? Waarom is Frank met drugsdeals bezig terwijl hij allang binnen is? Waarom is Madolyn bij een man waar ze overduidelijk niet van houdt? En waarom smeert Colin hem niet gewoon om los van alles te zijn? Het is uit het leven gegrepen zullen we maar zeggen en daarmee een absolute topfilm. Een opwaardering naar 5 sterren wat mij betreft.

Paradise can go fuck itself.

Familiedrama die ik maar eens geprobeerd heb vanwege de bekende titel en verschillende Oscarnominaties, waarvan de film er overigens geen won. En na een stroeve start lijkt dit toch een meer dan redelijke slowburner.

Het stroeve lijkt in de beginfase te zitten in het contrasterende beeld. Je hebt het paradijs en de problemen, je hebt de problemen maar toch ook een luchtige sfeer, je hebt de problemen en een onwerkelijk verwachtingspatroon en tenslotte het hatelijke gedrag van dochter en dat domme vriendje tegenover Matt. Het is in die fase dat ik me afvraag waar dit nu precies allemaal naar toe moet. De vermeende relatie die de grond, hoop en gedachtegoed flink laat schudden is nog meer contrasterend met waar men naar toe aan het werken is, een afscheid uiteraard, maar geeft wel de eerste echt interessante prikkel af die de film boeiender maakt, net als de veranderende wisselwerking met Alex.

Mijn hemel zeg, je vrouw zal toch vreemd gaan met Matthew Lillard, man man man...! Wat heb je dan fout gedaan? Wat een kwal is dat altijd al joh, vanaf Scream af aan, ik kan dat domme hoofd met die intonatie niet aanhoren en dan heeft 'Brian' ook nog een relatie met Judy Greer. De schok is groot voor Matt, het plan dat hij samen bedenkt en uitvoert met Alex best wel grappig. Het blijkt maar weer dat ieder op zijn eigen manier met verlies om gaat , vooral als er een dergelijk skelet uit de kast valt. En eenmaal op gang, het gedoe over het stuk land dat verkocht gaat worden buiten beschouwing gelaten, is The Descendants toch een interessant schets van een man die zijn omgeving moet voorbereiden op het afscheid van zijn stervende vrouw en an passant weer wat meer feeling krijgt met zijn dochters.

Apart is de Hawaïaanse muziek, fraai zijn de landschappen, prima is de rol van Clooney waar ook zeker Woodley en de jonge Miller genoemd mag worden en de luchtige wijze waarop dit tragisch, soms komische geheel vertelt wordt, slaagt dan toch nog wel. Niet voldoende overigens voor een plek in de collectie of dat ik de film vaker ga zien, maar wel boeiend genoeg voor een keer.

Tenslotte na het tegenvallende 2010 the year we make contact nog even aan de griezel op de late zaterdagavond met deze film die toch op veel positieve comments en cijfers kan rekenen. Dus daar verwachte ik dan ook wel het nodige van, maar helaas viel het mij toch behoorlijk tegen.

Want eerlijk gezegd de voorgeleide met het trauma rond één van dames zegt me weinig, net als de voor horror films typische bekende aanloop van het gebral en geslemp in zo'n hutje. Tsja, gaat er nog snel wat gebeurendan...? Wel valt de soundtrack meteen op als best oké en wordt er aardig gewerkt in die beginfase met grauwe beelden en sobere kleuren. Maar moet ik vervolgens toch wel helemaal naar het laatste half uur van de film toe om nog iets te kunnen noemen qua pluspunten want het einde is best goed en het pandemonium van het laatste half uur is ook best oké. Maar daartussen...amai...

Want wat irriteer ik me aan de dames die volgens de synopsis dit gekruip door tunnels en kloven als hobby hebben maar vervolgens overtuigen de dames nergens. De hysterische reactie rond de vleermuizen, het gekibbel en de nodige wrevel terwijl je op elkaar aangewezen bent en je ontzettend op elkaar moet kunnen vertrouwen, om nog maar te zwijgen over hoe er in die eerste grot van een rotsblok afgesprongen wordt, weliswaar niet hoog maar hoog genoeg om je enkel te breken als de bodem niet vlak is en iets dat moeilijk te zien is in het donker en daarmee een risico die iemand met ervaring nooit zal nemen lijkt mij. Dan gaan er mensen alleen opuit, ook heel verstandig natuurlijk, mis ik regelmatig echo en vind ik het dan weer erg bijzonder dat het allemaal van die slanke dames zijn maar er toch iemand slaagt om klem te raken. Ja, gezamelijke hobby hé, veel ervaring naar het schijnt, ik zie slechts een aaneenschakeling van dom gedoe en slechte keuzes.

Gelukkig herpakt de film zich op redelijke wijze met de verschijning van de eerste crawler en overtuigt de film daarna wel in zijn schrik momenten en slachting en is het lekker hoe de twee dames op het einde van zich af slaan. Toch heb ik over dit gedeelte ook weer mijn twijfels want hoe jagen de crawlers? Als ze dat op gehoor doen, wat heel sterk ontwikkeld moet zijn om te overleven, zijn ze toch redelijk doof dat ze ademhaling en hartslag niet kunnen horen, iets dat me een must lijkt want hoe moeten ze anders jagen? En hoe zit het met geur? De dames moeten toch heel anders ruiken dan wat de crawlers gewend zijn. Ander minpunt is het camerawerk en de montage die op het chaotische af is.

Afijn, het mag duidelijk zijn dat The Descent mij niet bepaald overtuigd heeft als geheel product ook al is de locatie en het gevaar dat er loert best oké. Maar buiten dat zijn er heel veel dingetjes die ik scheef of irritant vind. Maar fijn, daar denkt een ander wellicht anders over, daarom wat mij betreft drie sterren voor de moeite.

Nipt beter dan Lawless Range want deze The Desert Trail heeft toch best aardige momenten.

Sowieso een herhaling van zetten met de mooie oude uitstraling in het zwart wit. Wayne iets minder voorspelbaar qua rol en heeft zelfs enkele momenten dat hij niet bepaald de held is. De speelduur is aangenaam, het verhaal simpel en er is genoeg actie. Een van de wat mindere punten is het terugkerende slapstick gevecht met zijn partner, past eerder in een Laurel en Hardy film dan hier in.

Eindresultaat is best aardig net als Neath The Arizona Skies maar allemaal net niet goed genoeg voor een voldoende.

Na Machete afgelopen woensdag weer een Rodriguez aan de beurt. Ditmaal Desperado, en die was toch wel erg naar de achtergrond van het geheugen verdwenen en verraste me toch behoorlijk in positieve zin.

Iets dat meteen opvalt, de tijd die Buscemi in het begin krijgt om zijn verhaal te doen. Een heel verschil met Machete die alleen maar om bot geweld gaat, zo krijgt Desperado iets meer tijd en rust om te ontwikkelen en zelf een aardig einde te hebben. Verder valen vooral de bekende gezichten op. Danny Trejo, Quentin Tarantino, Cheech Marin, Steve Buscemi en de adembenemende Salma Hayek, wauw wat een vrouw is dat toch.

Het is toch wel Banderas die de show steelt als roekeloze en soms klunzige hitman met een hart van goud. Een rol die Banderas prima ligt. Dit aangevuld met de prima sfeer, echt fijne muziek, lekkere actie in verschillende scènes en bij tijd en wijlen grove en kolderieke humor maakt Desperado tot een lekkere film. Voeg daar het kostende geluid van de biertap aan toe en je hebt niet Robert Rodriguez zijn beste, dat zeker niet, maar wel een kenmerkend product en lekker product van de beste man. Ja, gewoon fijn.

Alweer een paar jaartjes geleden dat ik deze voor het eerst met grote interesse probeerde, een echt succes werd dat niet, net als het boek dat bij mij eerder al niet aansloeg met zijn 'ak' en 'tak'. Tja, zelfs bij een King fan kan het droog blijven of regenen. De vraag was toch vooral wat er ook alweer mis was met deze Desperation en daarom toch maar weer eens meegepikt, want zelfs een slechte King valt soms best nog wel goed...

Het begin is zeker niet slecht met Collie Entragian die lukraak mensen oppakt en meeneemt naar het plekje Desperation waar het niet pluis is. Perlman is aardig op dreef en het sfeertje is aardig te noemen tot karakter Collie uit beeld geraakt. Het is daarna vooral het geloofszieke en veel te wijze jongetje David die de focus krijgt en het hoofdkarakter wordt, iets wat geen goede ontwikkeling is aangezien het jochie niet interessant is en de film/serie daarna iets heel braaf krijgt. Nu is het geloof en God wel vaker onderdeel van King films/series en boeken zoals in The Stand, toch is hier alle balans zoek.

Kelly Overton, de liftster, is een leuke verschijning die veel goed maakt maar haar schrikachtige karakter doet dat weer niet. Skerritt en Weber proberen er nog het beste van te maken in dit product waarvan de muziek steeds sentimenteler wordt en het tempo met de minuut wisselvalliger. Nee, het mag duidelijk zijn dat dit niet veel soeps is, en daar is het cijfer ook naar.

En voor de herkijk van dit beladen drama, iets dat tot mijn verbazing alweer 5 jaar geleden is. Ervan komen moest het een keer, doch ernaar uitzien deed ik niet, tot ik afgelopen dinsdag de geest kreeg en dacht verrek laten we Detroit eens proberen. En ik moet zeggen dat de film beter viel dan de eerste keer, wellicht dat ik er de eerste keer teveel van verwachten.

Het mag van meet af aan duidelijk zijn dat Bigelow het schieten van een film zeer zeker beheerst, want de kwaliteit druipt eraf bij bepaald shots en het opbouw van verschillende scènes. Ditmaal heb ik toch veel meer oog voor de onderhuidse spanningen tussen blank en gekleurd, en vraag ik me ook af wat ik eigenlijk verwachte van deze film de eerste keer, toch enkel de roem van de regisseuse vanwege The Hurt Locker en Zero Dark Thirty denk ik. De opbouw die eerste scènes, waarin toch een bepaalde disbalans en onrecht naar voren komt, gaat in combinatie met een fraai tijdsbeeld en mooie combinatie van echte en historische beelden, toch van een eenzijdig beeld is geen sprake want de gekleurde gemeenschap is ook bezig met rellen en plunderen, dus in die zin vallen beide partijen het nodige te verwijten.

Desalniettemin heeft Detroit zou zijn mindere punten in zijn aanzienlijke speelduur, een enorme schare karakters, en nog de nodige andere gebeurtenissen buiten de rellen om zoals het zingmomentje van Larry. Het zijn momenten dat de film toch net even wat momentum en iets van zijn kracht verliest. Het is vergevelijk aangezien er snel opgebouwd wordt na het werkelijk bizarre moment in het hotel, de botsing tussen inwoners en politie. En potverdikke, wat wordt er toch eigenlijk te midden van de stress, puinhoop en de rellen goed naar dit moment toegewerkt, naar deze waanzinnige toestand waar je het kippenvel van krijgt, waar de spanning tot het uiterste opgedreven wordt, niemand veilig lijkt, en er uitstekend geacteerd wordt. Nu deze tweede kijkbeurt ben ik ook geheel overtuigd van Poulter als kwade genius, en zo kan er iets over alle drie agenten gezegd worden in de vorm van Krause, Flynn en Demens, van die typische boerenpummels met net genoeg hersencellen, stop ze in een uniform alwaar ze tot mini Nazi uitgroeien beïnvloed door ieder vooroordeel met dit als gevolg. En wat vind ik Ben O'Toole ook interessant als Flynn, die vettige kuif, die uitdagende blik, de duimpjes achter de gunbelt gehaakt, het beeld is compleet.

De rechtszaak en afwikkeling achteraf maakt de zaak nog schrijnender dan die al is met vergaande gevolgen voor sommige. Het is de opmaat voor een ontstellende slotsom, namelijk die van een drama die zijn weerga niet kent met veel onschuldige slachtoffers. En zoals gezegd de stress en spanning wordt op bepaalde momenten tot het maximale opgebouwd. Afijn, het mag duidelijk zijn dat Detroit deze tweede keer zeker wel binnenkomt.

Lang geleden gezien, overigens niet bij uitkomst maar enkele jaren later via de videotheek. Weliswaar vielen destijds de vreemde momenten wel op maar was ik totaal overrompeld door de afloop en kon deze twist mij verre van bekoren. Nu enkele jaren later met de wetenschap dat het allemaal wat anders in elkaar zit dan een doorsnee thriller, en de kennis dat de film toch erg goed beoordeeld wordt, maar weer eens geprobeerd en het beviel me al beter.

Topadvocaat in wording wordt binnen gehengeld door een van de grootste firma's in New York. Subtiel wordt de jonge hond, die niet schijnt te kunnen verliezen en er alles voor doet niet te hoeven verliezen, gepamperd en in de watten gelegd. Toch lijkt niet alles pluis wanneer vrouwlief zich steeds minder op het gemak voelt en rare dingen begint te zien. Trouble in paradise of simpelweg depressief door de eenzaamheid en lange uren van haar man?

Wat natuurlijk opvalt is het uitstekende sfeertje die voor het eerst naar voren komt tijdens de timelapse momenten. Een gegeven dat steeds verder uitgebreid wordt met mysterieuze dingen. Dingen die ik waarschijnlijk de eerste keer niet begreep voor wat ze waren. Nu zie ik toch overal een bepaald detail in die onverklaarbaar of merkwaardig is. Het lachje in de spiegel voor de eerste zaak, de bijna stikkende aanklager in de hygiëne zaak, het verhaal van Milton buiten op straat die eigenlijk een voorzet geeft op de grootste truc van de duivel, namelijk dat hij niet bestaat. En dan zijn er de merkwaardige hallucinaties van Mary Ann. En natuurlijk een fantastische Al Pacino. Wat een uitstraling, wat een charisma, en daarnaast meester mindfuck.

Is het alleen de zon die schijnt? Nee, Reeves maakt zich vooral in het begin weer schuldig aan zijn typerende overacting. En het karakter Mary Ann is in het begin een verschrikking te noemen. Ik snap dat ze een 'boertje van buiten' moet voorstellen maar dat overdreven zuidelijke accent is werkelijk verschrikkelijk. Sowieso is ze nogal overaanwezig en overdreven in de beginfase. Bijzonder is trouwens dat naarmate de film vordert en de problemen en emoties toenemen ze steeds accentlozer gaat praten. Een hele verbetering wat mij betreft, had dat vanaf het begin maar gedaan.

Discussievoer is mogelijk hoe diep gelaagd deze film eigenlijk is. Namelijk zo'n beetje alle hoofdzonden komen in zekere mate voorbij. Daarnaast is er een interpretatie los te laten op Kevin's woorden tijdens de laatste scènes met John waar uit af te leiden is dat iets 'slechts', de duivel, in ieder van ons zit. Hoewel een betere indruk van de film ben ik nog steeds niet super overtuigd van TDA. Een topfilm is het niet, maar wel een genietbaar product die zich niet gemakkelijk laat raden.

Jesus was satisfied with one star, some of those brass hats have four. Do you know how the get them? By screwing things up!

In principe een totaal onbekende film qua inhoud en kwaliteit, wel kwam de film de afgelopen jaren regelmatig op de radar via Marktplaats waar toch vaak meerdere tientjes, zo rond de 30 a 40 euro, werd gevraagd voor deze film. Dat ik de film tegenkwam bij de kringloop was dan ook een welkome verrassing, en gisteren kwam het dan eindelijk tot een kijkbeurt met de niet hele hoge waarderingen en een Dirty Dozen achtig concept in het achterhoofd. Maar het viel mij alleszins mee.

En The Devil's Brigade valt in eerste instantie als een humoristische film met charme omtrent de opleiding en de botsing tussen de Amerikanen en Canadezen. Iets dat kostelijke situaties, scherpe grappen en oneliners, en nog het nodige aan geknokt teweegbrengt. Maar uiteraard schuilt er achter al die rivaliteit en het tegen elkaar opbieden de wording van een zekere chemie en broederschap. Iets dat zijn uiteindelijk wording vind in de ruzie met de houthakkers en zoals gezegd heeft het zijn charme wat er voort vloeit ook al laat de oorlog best lang op zich wachten.

Eenmaal wachtende op actie, iets dat ook de nodige voeten in de aarde heeft, en de uiteindelijke vorming van de brigade, verbaas ik me toch over de kleur baretten, iets waar ik buiten de ware geschiedenis van de 1ste Special Service Force, ook wel The Black Devil's genoemd, is daar toch weinig van te vinden buiten het divisie embleem dat wel klopt. Want over het algemeen hebben Special Forces en Commando's een groene baret en is de rode kleur voor luchtlandingstroepen. Maar goed het is maar een detail. De film gaat verder met een beeld dat verre van serieus is maar best grappig zo rond hun eerste opdracht. Het maakt de film niet perse slecht maar het hele goede begin wordt toch wel een beetje afbreuk aangedaan. Maar gelukkig herstelt het zich rond de zogenaamd onmogelijke aanval op de rotsformatie waar toch een behoorlijk stuk oorlog uit voort komt.

En zo blijkt uiteindelijk The Devil's Brigade toch een partijtje turven. Met een sterke William Holden als bevelvoerder pluspunt, net als Cliff Robertson beter bekend als Peter Parker's oom en een aantal bekende gezichten uit Kelly's Heroes waaronder Carroll O'Conor en ook een prima rol van Jack Watson als Peacock. De humor, de knokkerij, de kameraadschap, het is in die zin een avonturenfilm te noemen en niet zo zeer een realistische oorlogsfilm, maar dat past bij de tijd. Daartegenover staat het niet kloppende materiaal qua tanks, iets dat exemplarisch is voor veel films uit die tijd, maar erger vind ik toch de net wat te flauwe 1ste opdracht, en opzich was dat nog net te overzien geweest als men niet in de klaar staande Duitse tanks stapt en weg rijdt. En vooral dat laatste haalt de film echt heel hard onderuit met het veel realistischer getinte einde in gedachten. Het maakt The Devil's Brigade niet tot een slechte film maar het is wel zo dat de film op momenten richten 4 sterren koerst maar het niet over de streep trekt door zulke geintjes. Een 3,5 is de eindconclusie.

Gisteravond eens even aan de slag met deze The Devil's Double die ik al eens zag vlak na uitkomst maar toen om de één of andere reden tegenviel. De laatste jaren steeg de interesse om de film weer eens even te kijken toch wel weer waarop de kringloop zoals zo vaak uitkomst boodt.

Afijn, het verhaal is duidelijk zat rond Latif die weinig tot geen andere keus heeft dan in dienst te treden van de familie Hoessein als 'double'. En laten we meteen maar losbarsten rond de minpunten, want natuurlijk is het allemaal niet zo gegaan. Natuurlijk konden Uday en de double niet samen gezien worden, is het einde met de aanslag niet zo gegaan, is de rol die hier neergezet wordt van Latif tegenover Uday nogal wat meer gewicht gegeven dan dat dit waarschijnlijk ger geval was. Daar komt bij dat Uday meestal als een randdebiel uit zijn ogen kijkt, maar wie er een Google search op loslaat krijgt toch foto's te zien waar die engerd echt zo uit zijn ogen kijkt. Ook op een aantal andere vlakken lijkt het alsof er verder weinig aangelogen is met het oppikken van schoolmeisjes, de wijze hoe ze gedumpt worden, de vertrouweling van papa Saddam wat toch echt voor de ogen van gasten gebeurt is en de vlucht van Latif zelf.

Heb ik het boek van Latif als bron? Nee, en dat is in het voordeel van de film wellicht die ik daar niet op af kan rekenen. Opvallend is toch wel het verschil dat Cooper beide karakters mee weet te geven en daarmee opzich een puike prestatie neerzet. Leuk is het sowieso om Ludivine Sagnier te zien en is de aanwezigheid van Mimoun Oaissa geinig. Verder doet The Devil's Double weinig fout die zich vooral pretendeert als een film die vlot en bondig wil zijn niet de bedoeling heeft om de hele geschiedenis uit de doeken te doen of heel erg de diepte in te gaan. En ja, daar kan je wat van vinden, daar kan je de film op afrekenen en wellicht dat ik dat ook zou doen als ik het boek gelezen had.

Want The Devil's Double tekent toch best wel voor een prima beeld rond de geschifte Uday en de gijzeling waarin Latif verkeert, niettemin is er aandacht voor de grillen van de rest van het regime, moet Saddam zelf ook een gegeven moment Uday meer dan zat geweest zijn, en is er natuurlijk de dreiging van marteling met enkele nare homevideo's nog maar te zwijgen van de vele meisjes, jonge vrouwen en het walgelijke moment rond de bruid. Oké, er zal veel uit de duim gezogen zijn en gecombineerd om er een samenhangend geheel tussen Uday en Latif van te maken en daar slaagt de film wat mij betreft prima in.

En natuurlijk na House of 1000 Corpses verder met The Devil 's Rejects, want als je het doet moet je het ook goed doen. En net als de eerste Rob Zombie was dit 4,5 jaar terug ook een tegenvaller waar ik niet heel erg warm van werd, zeg maar gerust dat hij eigenlijk gewoon tegenviel.

Maar ook TDR weet zich te revancheren net als HOTC dat al deed naar een beter cijfer en comment, en dat terwijl er een verschil zit van dag en nacht tussen de films. Want waar de eerste film natuurlijk een nachtmerrie achtig ritje is door het territorium van de Firefly's betreft, wordt de familie in deze film nogal ruw van hun bed gelicht en opgejaagd door een fanatieke sheriff. Niettemin is het andermaal een opzienbarend geheel met Daddy, Otis en Baby die moordend en stelend rondtrekken waar niets of niemand veilig is.

Toch gaat voor mij de meeste aandacht uit naar de schmierende William Forsyth als wraakzuchtige en roekeloze Sheriff Wydell in deze film die absoluut niet vergelijkbaar is met de horror en ranzigheid uit de eerste film, maar bijna een standalone is met een totaal andere toon als thriller met veel meer karakters en dialoog, en natuurlijk veel meer conventioneel geweld in plaats van marteling. Dan is er nog de meer dan fantastische soundtrack met heel veel southern bluesrock zoals Lynyerd Skynyrd, The Allman Brothers Band, Elvin Bishop, James Gang en Joe Walsh, en wordt het geheel nooit een moment saai met karakters neergezet door Danny Trejo en Diamond Dallas Page. En zo vermaakt deze Zombie ook weer als vette film ook al wordt er uit een heel ander vaatje getapt dan de vorige film.