Le Dernier Combat (1983)

"Bonjour". "Bonjour". Tot zo ver de complete dialoog van Luc Besson's debuutfilm 'Le Denier Combat'. Bijna geheel gefilmd in verlaten Parijse kantoorgebouwen wordt het verhaal van een post-apocalyptische wereld verteld waarin het recht van de sterkste lijkt te gelden dat slechts mondjesmaat wordt doorbroken door een straaltje vriendschap of zelfs een beetje liefde. Besson hield het niet alleen qua lokatiekeuze dicht bij huis, ook zijn camera blijft dicht op de huid van de acteurs en dat maakt de film een stuk sterker dan verwante tijdgenoten als 'The Day After' en de eerste 'Mad Max'-en.

Het debuut van Luc Besson. Had overduidelijk al een startersprijs. Geen dialogen, zwart wit, en vrij goedkope decoratie. We volgen hier een huurling die vanuit de woestijn naar het post apocalyptische Parijs vlucht, maar daar al snel prooi wordt van een stroper (gespeeld door de nog tamelijk jonge Jean Reno). Ja, dat was het eigenlijk wel. Dus gaan we over tot de creatie. Luc Besson heeft hier wel een prima productie geleverd voor zijn debuut. Hij creëert een surreële wereld, het regent vissen en dat laatste schijnt ook een voeding te zijn om te overleven. Er is ook plaats voor een beetje liefde, schiettuigen komen nergens aan bod en soms wil het nog wel eens als een hallucinante trip werken. Ook opmerkelijk zijn de typische holbewoners, die je vrijwel altijd wel in dit soort thema's terugvindt. De rare rituelen om aan water te komen bijvoorbeeld, slapen in kofferbakken.... en dan zo nu en dan die oude muziek op gevonden cassettebandjes. Het maakt deze film toch tot een minimalistisch interessant projectje. Ook lijkt er moeilijk een genre aan vastgeplakt te kunnen worden. Al zal je SF wel als hoofdpunt noemen. Terwijl er ook genoeg ruimte is voor komische en absurdistische taferelen en daarnaast ook het Hollywoodgehalte (waar Besson zich later in zal verkeren) ontliep. Mooie kleine film. 3,5*

Vrijdagavond nog even op de bank met een filmpje en dat werd deze The Last Battle en daarmee een uitermate bekende titel namelijk de debuutfilm van Luc Besson. Maar dat alles wat Besson aanraakt ook niet de persé goud oplevert is bleek maar weer. Duidelijk is van meet af aan het verhaal rond 'the man' in een postapocalyptische wereld, die onderweg is en probeert te overleven, daarmee verschillende malen in conflict komt niet in de laatste plaats met het karakter Bruut in dit Don Quichot achtig geheel. En het moet gezegd dat het er fantastisch uitziet, het is cinematografisch om door een ringetje te halen met een aantal fabelachtige beelden zoals wanneer 'the man' zich na zijn crash verstopt in de tunnels en daar een tweetal mannen probeert te ontlopen die met zaklampen aan het zoeken zijn. Daarnaast zijn de setting en aankleding fantastisch, vind ik zwart wit altijd prachtig en mag ook zeker de bekroonde soundtrack even benoemd worden die enkele sterke momenten heeft. Maar dan zijn we er wel met deze zwijgzame film waarin Jean Reno nog wel een interessante verschijning is maar het geheel me verder ontzettend weinig doet. Het plot biedt in mijn ogen vrijwel niks, het is bij tijd en wijlen ronduit saai, en kan in die zin het beste benoemd worden als mislukte combo tussen Mad Max en iets uit de koker van David Lynch. Daarnaast wordt het geen moment spannend of iets dergelijks maar is het eerder een beetje komisch/ slapstickachtig. Het mag duidelijk zijn, dit was niet mijn cup of tea, snel op naar de volgende film.