Opinions

Een aantal medegebruikers verwoorden mijn gevoel bij deze film aardig treffend, waarbij de droogkomische toonzetting in het eerste halfuur vooral uitkomt bij een eindeloze herhaling van grappen die na enige tijd diens effect verloren hebben. Regisseur John Blanchard gaat veel te frequent om met de hoeveelheid komedie waardoor dit geheel uiteindelijk een vermoeiende indruk maakt. Daarbij gaan de personages al snel vervelen en zit er niet echt een inhoudelijke lijn in, want het verhaal is uiteindelijk toch maar een verzamelwerk van gejatte ideeën uit klassieke horrorfilms. Het vermaakt dus voor enige tijd, maar had beter in een veel korter formaat gewerkt.

Voorspelbaar slecht.

Had de film iets beter verwacht afgaande op de poster, maar uiteindelijk was het de zoveelste nieuwe release die ik besloot aan te klikken. Bijzondere films zijn het eigenlijk nooit, maar het klonk interessant genoeg om het eens een kansje te geven. Achteraf kreeg ik wat ik zowat had gedacht, alleen toch net wat slechter.

Niettemin is het moeilijk te ontkennen dat de film geen ambitie heeft. Die is er absoluut wel, het is alleen ook zo dat de inhoudelijke kwaliteit er absoluut niet is. We volgen enkele verhaaltjes die allemaal een redelijk eigen gebeuren kennen en op fantasierijke wijze aan elkaar worden geplakt, maar in principe blijft de sfeer hetzelfde. Dat is niet intentioneel, de uitwerking laat gewoon niet toe dat elk verhaaltje een eigen sfeer kan dragen.

Acteerwerk is matig en gezien de overlast aan personages is er geen enkele die je echt bij zal blijven. De geschminkte clown die het gezicht van de film vormt moet zich daar helaas bijvoegen. Gelukkig draagt hij nog wat charme, dat kan namelijk niet van de overige leden worden gezegd. Wat wel werkt is dat er nog een redelijk tempo hangt door het vele gedraai in het verhaal evenals het niet terugdeinzen voor fantasierijkere sequenties.

Wellicht dat de film zichzelf erg serieus neemt voor wat het uiteindelijk toont, maar er zit ergens nog potentie begraven. Om die te vinden moet je jezelf alleen wel door de film zetten, en die ziet er toch te lelijk uit om bij te blijven. Dat vormt dan ook het meest prominente probleem van de film, want ondanks alle beste intenties zal niets je echt permanent bijblijven.

Shapiro.

Tweede film alweer waarbij hij achter de scenes aanwezig was. De eerste film, Run Hide Fight, was destijds een politiek geladen film die met vermaak werd verbonden. Shut In is daarin niet veel anders, al is het politieke naar achteren geschoven en beperkt zich tot het feit dat het enkel een bekend maar spijtig probleem in de spotlights zet (huiselijk geweld).

Ondertussen vind ik het concept waarbij een personage de hele film lang in een situatie zit waarin ze niet uit kan komen (in dit geval een voorraadkast) een beetje uitgekauwd, maar het is wel een goede kans voor een regisseur om zijn of haar kwaliteiten naar voren te krijgen. Er is namelijk behoorlijk wat inspanning nodig om dit soort films draaiende te houden. Althans, dat vind ik, want dit soort films worden me snel wat te saai.

Dat weet Caruso ook in de eerste helft van de film aardig te lukken dankzij aardig acteerwerk en steun op personages die te stom voor woorden zijn. Er worden nogal wat domme dingen gedaan in deze film, vooral door kinderen, maar het verhoogt de frustratie en intensiteit wel. Dat weet wat leuke momenten op te leveren, maar eenmaal de tweede helft aanbreekt wordt het allemaal te veel van het goede.

Soms wat brute beelden, maar in het algemeen een film die zichzelf in de knoop legt gedurende de tweede helft. Daar verdwijnt alle spanning ook volledig buiten beeld en lijkt Caruso geen overzicht meer te hebben over de sfeerzetting die hij veel beter in de eerste helft kon neerzetten. Ook het acteerwerk kan de film niet echt meer naar voren helpen, want eenmaal ze ontsnapt is er eigenlijk niet zoveel meer aan.

Shut In is niet zo slecht als ik had verwacht. Het helpt dan ook dat er wel een regisseur achter het wiel staat die ervaren is en dit zeker in de eerste helft qua spanningsopbouw kan laten zien. Daarna werkt het script en narratief de film te veel tegen, en dat is jammer. Overigens ook jammer dat acteurs zoals Gallo hier worden verwaarloosd. Hij verdiende echt veel beter.

Leuk leuk leuk.

Was een tijd geleden dat ik wat van BM meepikte. Ik meen dat ik dit jaar nog geen enkele nieuwe aflevering zag. Tot nu dan. En dan herinner ik me weer hoe leuk ik Black Mirror vond. Deze aflevering brengt me in ieder geval weer helemaal terug in de BM-sfeer.

Er was waarschijnlijk geen betere keuze geweest dan Lawther. Valt me nu pas op dat hij als acteur echt goed is. Typische uitstraling voor een creep en een loser. Hij weet die twee ook naadloos te combineren, en dan krijg je dit eigenlijk. En het werkt ook goed daarmee.

Voor de rest typisch een aflevering die je van BM kan verwachtten. Rauw, depressief. Altijd wel een leuk idee eraan verbonden. Ook hier kent de film een leuk idee en dit idee weet de vaart er in ieder geval ook knap in te houden. Beetje goedkoop soms, maar het werkt wel.

Leuk concept, naar het einde toe zoals verwacht steeds sterker. Laatste scenes zijn ook typisch Black Mirror. Lekker in-your-face. De reden waarom ik zo van deze serie hou. Zie echter wel dat het bij seizoen 4 qua gemiddeldes begint te dalen. Ach ja.

Interessant opgezette film met een aantal imponerende scenes, maar evenzeer eentje die iets te bekend terrein bewandelt. De uiteindelijke bedreiging jaagt weinig angst aan en het acteerwerk is niet geweldig, bovendien duurt het nogal lang voordat de film echt loskomt. Het regisseursduo Parkpoom Wongpoom en Banjong Pisanthanakun hebben hun hart niettemin duidelijk op de juiste plek, maar kunnen niet verhullen dat de inhoud geregeld erg dwaas uit de hoek komt. Naarmate de slotfase vordert wint Shutter aan tempo en beginnen de paranormale invloeden beter uit hun schulp te kruipen, maar die nemen de wat minder interessante eerste helft niet weg. De film wint wel punten voor een aantal scenes die goed worden opgebouwd, maar lang zal het niet bijblijven.

Zwak.

Matige horror als je het mij betreft, want er zit eigenlijk gewoon veel te weinig sfeer, spanning en creepy gedoe in. Ik heb de originele Thaise versie nog niet gezien, dus daar kan ik ze niet mee vergelijken, maar als ik dit zo zie verwacht ik niet al te veel.

Taylor speelt wel goed, maar ze is daarmee ook de enige die wat charme met haar rol weet te brengen. Jackson lijkt het Engels maar moeilijk uit zijn mond te krijgen soms, maar Okina als het spook is al helemaal niet eng. Ze komt soms te lang in beeld waarmee het gewoon komisch wordt.

De schrikmomenten werken ook gewoon niet, slechts richting het einde krijgt de film een beetje sfeer. Alles daarvoor is vrij dom gedaan, niet eng en het spook is gewoon niet eng genoeg om echt bang van te worden om spanning erin te pompen.

Een gefaalde poging op horror dus, Ochiai hoeft dit genre niet snel meer te maken, want zo te zien snapt hij het gewoon niet. Dit is gewoon een gefaalde poging tot sfeervolle horror. Jammer.

Lekker donker.

Shutter Island is een film die ik al na 45 minuten doorhad. Ik wist precies dat er een plottwist zou zijn en wat die zou inhouden. Er word veel weggegeven in het verhaal waardoor het best wel logisch werd.

Maar wat niet de zaak was in Haute Tension waarbij de twist niet helemaal klopte ( was wel heel vermakelijk ) klopte hij hier wel wat beter. DiCaprio zet opnieuw een goede prestatie neer. Ook was hij op sommige stukken wel goed spannend, en dat einde liet me toch wel met open ogen achter.

Een van de vermakelijkere en betere mysteryfilms die ik heb gezien. Hij deed me trouwens erg denken aan A Cure for Wellness

Goed.

Een horrorfilm met een maatschappelijk onderwerp is een soort dat een beetje verdorven lijkt in het genre. Er zullen er uiteraard genoeg van zijn, maar toch zie je meer horrorfilms die richting slashers / haunted house / sfeer gaan. Nou is Shuttle niet het beste horrorvoorbeeld, maar wel weer een andere richting in het genre.

Het is dan ook niet voor niets dat Shuttle op MM enkel als thriller vermeldt staat. De film moet het namelijk niet erg van gruwelijkheden of moorden hebben maar gewoon van lekker veel spanning, een spanning die ook niet al te lang opgebouwd hoeft te worden. Het gevoel dat er iets niet pluis is heerst namelijk al na ruim 5 minuten.

De twee dames, List en Goodman, doen het best aardig. De film geeft List een prominentere rol, en die weet ze dan ook te benuttigen. Ze speelt van iedereen wellicht het best. List heeft wel concurrentie van Curran die een best leuk personage neerzet, en in de verre achtergrond van een aparte Douglas.

De film is nergens bizar spannend, maar de spanning blijft wel goed op een lijn en de film houdt ook nooit op met spannend zijn. De situatie is erg mysterieus en onvoorspelbaar. De film kijkt ook lekker door. Visueel is er niks mis mee, ondanks dat de film zich voornamelijk in een bus afspeelt. Het maximale is er ook niet uitgehaald, het camerawerk bijvoorbeeld had wel iets intenser en claustrofobischer gemogen.

Clichés zijn er genoeg, maar de film gaat er goed genoeg mee om door de situatie nogal machteloos en somber neer te zetten. Het schrijfwerk is best oké en biedt de nodige verrassingen, en het sombere einde is wel een kers op de taart. Hierdoor weet de film zich goed genoeg te onderscheiden van medethrillers op dit gebied.

Best harde film ook soms. Geen grootste gruwelijkheden, het is vooral het realisme dat naar is en ook genoeg naar voren komt. De spanning had soms iets opgevoerd mogen worden, maar aangezien het keurig op een lijn zit is er niet al te veel te klagen. Goede film dit.

Fijn om te zien hoe een herziening jaren later zoveel beter uit kan pakken. Vroeger vond ik Villeneuve als regisseur niks, maar tegenwoordig kan ik wat meer waardering voor zijn projecten opbrengen. Daarom was het ook tijd voor een herziening van Sicario. Opvallend is dat het beste stuk al in de eerste 20 minuten zit (het binnendringen van Mexico) waar de spanning erg knap wordt opgebouwd. Daarna staan de hoofdpersonages en hun dramatiek wat centraler en behaalt de film nooit meer datzelfde niveau. Luguber is de film vooral als achtergrond, want buiten wat bijzonder naargeestige beelden is de film nergens buitensporig spectaculair of sinister. Blunt krijgt wisselvallige reacties, maar ik vond haar best degelijk acteren. Ik denk alleen dat regisseur Villeneuve niet echt genoeg charme uit haar rol kon halen. Del Toro past ook ideaal in de film. Een heerlijk complex personage dat precies in een film als deze thuishoort, vooral omdat je je nooit in zijn wereld kan plaatsen en daardoor geweldig denkvoer biedt voor de kijker. Zo’n moralistisch mysterie maakt van Sicario een sterke en bijzonder eigenzinnige film. Voor een lange tijd kabbelt de film iets te langzaam voort, maar eenmaal Del Toro op zijn manhunt gaat eindigt de film toch eigenzinnig genoeg om een bovengemiddeld resultaat te boeken. Misschien dat er wat uit het middenstuk geknipt had kunnen worden om de spanning beter klem te houden. Overigens, uit zo'n tunnelscene had echt veel meer gehaald kunnen en moeten worden.

Sterk.

Eigenlijk vind ik hem beter dan het eerste deel. Wat wel jammer is is dat de openingsscène of maar bij bepaalde scenes echt sterk zijn. Deze film vond ik gewoon makkelijker te kijken vanwege de meer actiescenes en vlottere vertelstijl.

Sollima is inderdaad geen slechte regisseur, zoals bij zijn andere Misdaadsfilm Suburra al bleek. Deze film blinkt zeker uit in een aantal erg harde en sterke scenes, de supermarkt scene verraste me ook compleet en heerst er inderdaad een best naar sfeertje.

Jammer dat het verhaal zelf nou uiteindelijk vrij weinig voorstelt, en iets dat we eigenlijk al vaker hebben gezien maar dan in een veel realistischer manier gebracht wordt. Del Toro en Brolin doen het weer goed, de rest is ook wel leuk maar niet bijzonder.

Harde film, maar niet slecht.

Veel lawaai, een hoop domme personages en geforceerde plotwendingen vormen de basis voor Siccîn, een horrorfilm van Turkse komaf. Regisseur Alper Mestçi creëert meer dan bijvoorbeeld de D@bbe-reeks deed, maar de uiteindelijke kwaliteit is niettemin matig. Slecht geacteerd met een boel figuren die onbegrijpelijke en naïeve keuzes maken. Er gebeurt wel een hele hoop waardoor de film tot op zekere hoogte altijd interessant blijft en de religieuze verklaringen zijn best boeiend, maar daar zijn de meeste positieve punten wel mee benoemd. Zeer matig begin van een serie die sinds dit jaar al 8 delen kent.

Slecht.

Kersthorrorfilm die bouwt op een aantal gestoorde personages die maar niet uit de verf willen komen. Sick for Toys vormt een balans tussen de reguliere personages met wat achtergrond, en de gestoorde freaks die op een nogal aparte manier denken. Die balans is er uiteindelijk wel, maar de film maakt er nauwelijks profijt van.

Daarnaast duurt het nogal lang voordat de film opgang komt omdat de hoofdpersonages voor geen meter boeien. Het acteerwerk is best zwakjes te noemen omdat niemand oprecht lijkt te acteren. Ik snap dat niet elke acteur of actrice enthousiast is om aan een project als deze mee te werken, maar dit voelde wel heel doods aan.

Via een aantal taboeonderwerpen probeert de film krampachtig wat aandacht te grijpen, maar het is tevergeefs. Enkel wat aardige wendingen zorgen voor wat leven in de brouwerij, verder is het een vermoeiende en visueel saaie film die nauwelijks weet te boeien. Niet geheel onverwacht omdat de film redelijk klein qua opzet blijft, maar het is vooral dat het weinig met de middelen doet die het heeft.

Op vrijwel elk vlak onvoldoende, maar geen film die emoties oproept in zijn slechtheid. Misschien dat de film te doen is rondom de sneeuwachtige kerstdagen (voor zover er nog sneeuw gaat vallen), verder is Sick for Toys absoluut geen film die ik menig filmliefhebber wens aan te raden. Gewoon een erg matig geheel.

Half.

Sideways vormt opzicht best wel een redelijke dramakomedie die niet al te moeilijk uit te kijken is. Het fijne aan de film is dat het niet perse je ding hoeft te zijn. Het lijkt namelijk best een breed publiek aan te spreken en is te genieten voor veel diverse soorten doelgroepen, zonder dat de film de kaarten al te veilig speelt.

Toch blijft het allemaal iets te oppervlakkig om me echt mee te kunnen voeren in het verhaal. We volgen twee personages die nergens in het verhaal echt sprankelen, ondanks het sterke acteerwerk van Giamatti. Church daartegenover is een stuk zwakker te noemen, vooral tijdens sentimentele scenes valt hij sterk door de mand. Acteert soms alsof hij niet bij zinnen is.

Visueel wordt de film ook voorspelbaar ingevuld. Locaties worden genoeg getoond (mag ook wel tijdens een roadmovie) maar nooit echt naar behoren in beeld gebracht. De sfeerzetting komt namelijk nooit over. Zonnig weer wordt nooit gevoeld en emoties spatten zelden over. Toch blijft het altijd wel vermakelijk, maar het maakt nooit echt het gevoel in je los die het wel los lijkt te willen maken.

Er worden gaandeweg wat verhalen uitgewerkt die prima weg te kijken zijn en redelijk in het verhaal worden gemengd, maar eigenlijk krijgt de band tussen Church en Giamatti de primaire focus en juist die vond ik wat matigjes. Vooral omdat ik die chemie niet echt voelde. Giamatti had het makkelijk voor elkaar kunnen krijgen, maar het is toch echt het personage van Church dat nooit zo goed mengt. Het concept van elkaars tegenpool zijn wordt vaker gebruikt, maar hier voelt het te veel aan alsof ze toevallig bij elkaar terecht komen.

Verder een film waarin weleens wat te lachen valt en vooral genoeg te beleven is. De twee uur voelen nooit aan als een opgave en er heerst genoeg variatie in gebeurtenissen door de film heen om het als geheel nooit te lang aan te laten voelen. Toch vond ik dat een bepaald gevoel nog ontbrak, maar ook wat presentatie. Daardoor komt Sideways niet bepaald boven de middelmaat voor me uit.

Zwakke Zwick.

Als regisseur is Zwick geen drama, maar tot nu toe is dit wel zijn minste film die ik zo van hem zie. Dit is echter pas mijn vierde, en ik ben van plan nog meer van hem te bekijken. Als regisseur tot solide films in staat, maar dus ook tot wat meer luie films in staat.

The Siege is vooral te simpel en te makkelijk geschreven, dit is vooral merkbaar richting de slotfase. Het hele idee van een soort lockdown is een groots uitgedacht idee en daar hoort dus ook een groots uitgedachte finale bij. Zwick kiest echter voor de simpelste uitweg. 1 moord, 1 opoffering en 1 arrestatie. Hele kwestie is gelijk over. Zwak.

Naast het schrijfwerk zijn er ook nog andere mankementjes. Voornamelijk in het acteerwerk. Washington doet het wel goed, maar Bening is werkelijk dramatisch. Willis loopt er ook wat verloren bij, maar weet zich gelukkig nog net boven water te houden. Zijn rol krijgt voornamelijk weinig ruimte van Zwick.

Eerste helft van de film is voor de rest relatief oninteressant. Op een paar bovengemiddelde maar korte actiescènes na wordt er nergens vaart of spanning gecreëerd. Het verhaal wil niet opstijgen, de situatie roept te weinig dreiging op en de intensiteit is helaas nauwelijks voelbaar. Terwijl je met zo'n idee die elementen er juist uit moet kunnen halen.

De tweede helft is wel wat leuker, vooral omdat de film wat grootser wordt. En zo dus ook de actiescènes, die echter wellicht wel net wat te lomp zijn voor een setting als deze. Maar het is boeiend en weet daarmee dus stukken beter te zijn dan de eerste helft.

Personages zijn voor de rest totaal niet interessant. Zowel het liefdesleven van Bening als het dilemma van Shalhoub. Standaard uitgedachte zijplotjes die er met de haren bijgesleept worden. Zwick probeert daarmee een vorm van subtiliteit en sympathie op te wekken, maar het is vooral tijdsverspilling.

Film is voor een concept dat nog best leuk uit de hoek wil komen niet al te interessant. Enkele stukjes zijn wat beter en de tweede helft is wat grootser en onvoorspelbaarder, maar de zeer makkelijk uitgedachte slotfase doet het cijfer dat officieel 2,5* moest zijn dalen naar 2,0*.

Onoverzichtelijk geregisseerde film met een intrigerend concept, maar dermate luidruchtig en chaotisch uitgewerkt dat er weinig van te genieten valt. Het overdreven acteerwerk zorgt er bovendien voor dat de kijker alleen maar verder gedistantieerd wordt van het romantiekverhaaltje, waardoor het hinderlijk is dat er nogal wat van in zit. Gelukkig is de inhoud onvoorspelbaar en is regisseur Siu-Tung Ching niet bang om het tempo geregeld op te voeren, wat uitmondt in een spectaculaire slotfase. De decors zien er goed uit en de atmosfeer mag er best wezen, maar het drukke camerawerk, het constante geschreeuw en de geregeld onuitstaanbare personages zorgen ervoor dat het geheel soms niet door te komen valt.

Uitermate vreemd.

Leek op voorhand een lekker korte en vermakelijke oorlogsfilm. Zeer onbekend alleen wel, zelfs op reusachtige Amerikaanse sites zoals Letterboxd heeft bijna niemand van deze film gehoord. Dat hoeft niet te betekenen dat dit een slechte film moet zijn, maar dat was het helaas wel. En niet zo'n beetje. Nee, echt serieus slecht.

Het moet een soort epos voorstellen waarin verhaallijnen uit de recente tijd en de oorlogstijd elkaar aanvullen. Ondanks dat deze verschillende tijdperken bijna geen connectie met elkaar hebben in deze film worden er toch steeds nieuwe lijnen aan toegevoegd, waaronder uiteindelijk rappers. Per minuut wordt de film rommeliger, totdat het uiteindelijk gewoon vreemd en ontoegankelijk is.

Wat nog wel geslaagd is zijn de settingen, want ze hebben de oorlogstijd best aardig opgebouwd. Dat was het dan ook weer, de andere punten van de regie falen genadeloos. Erg lelijk cameragebruik, onprofessionele editing en de scenes in de hedendaagse tijd voelen zeer onkundig aan. In het eerste kwartier leek er nog een beetje een normale oorlogsfilm te staan, maar uiteindelijk is het rommel van de hoogste plank met een film die voor zo'n korte tijd zo veel hooi op z'n vork neemt dat je je als kijker begint af te vragen of ze het resultaat nog hebben teruggekeken tijdens het editproces.

Acteerwerk is ook ondermaats verder, de dialogen zijn ook van het soort waar de cast niks mee kan. Sommige personages zijn er maar voor een aantal scenes, en moeten toch belangrijke personages voorstellen, die verschrikkelijke dialogen krijgen. Als ze dan ook nog niet kunnen acteren weet je wel hoe laat het is. Dat is echter niet het grootste probleem waar de film mee kampt, het is gewoon een onprofessionele rommel.

Als oorlog wordt vermengd met satanische rituelen, rapsongs en opgravingen van botten die bijna niet gelinkt kunnen worden aan de oorlogssequenties, dan weet je dat ze niet echt met een houding aan deze film zijn begonnen die positief was. Ik kan hier eigenlijk niks mee, behalve anderen afraden de film te kijken. Normaal ben ik daar niet zo van, maar dit is echt rommel. En dan bedoel ik ook echt rommel. Nog een halfje extra voor de mooie oorlogsets.

Braafje.

Een wat typerende high-schoolfilm die met wat standaard probleempjes komt en ook niet bepaald zijn best doet om hier nog bijzonder mee uit de hoek te komen. Ik bedoel, het "ik-doe-alsof-ik-iemand-anders-ben" hebben we echt wel vaker gezien. Ik wel in ieder geval.

High-school gaat er echter altijd wel vlot in bij mij en daar is deze ook zeker geen uitzondering op. Het is echter een beetje jammer dat ik precies het einde al een beetje kon raden na enige tijd, om nog gelijk te hebben ook. Hier is het zelfs allemaal nog iets meer zonneschijn-en-eenhoorns.

Purser doet het wel goed voor de rest, bij emotionelere scenes vliegt het weleens de bocht uit. Maar qua acteren doet ze het wel goed naturel. Ik vond Froseth echter nog net wat beter. Die heeft ook de juiste uitstraling voor de rol. Centineo is ook zeker niet verkeerd. Ook Cyler II vond ik best goed.

Film kent echter buiten het acteerwerk om niet veel hoogtepunten. Hoofdpersonage is ook eigenlijk geen boeiend personage. Ik heb het ook niet zo voor met de wat arrogantere typetjes als hoofdpersonage. Het moet natuurlijk een indruk geven dat je pesters niet moet geven wat ze willen, maar het maakt de film er niet boeiender op helaas.

Enig inlevingsvermogen in het leven van de personages was er ook niet bepaald. Allemaal zijn ze nogal standaard en het drama in de omgevingen van de karakters worden niet al te indringend gebracht. Karakteropbouw is ook niet om van op te kijken en is de vriendschap tussen Froseth en Purser nogal slordig en afgeraffeld opgebouwd.

Nogal een happy-slotfase die net wat te lui is uitgewerkt en daardoor niet bepaald de impact heeft die het wil hebben. Wel erg vlot verteld, bij vlagen best geinig en goed geacteerd. Daardoor ken ik de film nog wel credits toe.

Mwa.

Wel een degelijke film die zijn poster eigenlijk volledig gestolen heeft van Thelma. Veel voegen die vogeltjes uiteindelijk namelijk niet toe, en dan moet het waarschijnlijk vooral als clickbait dienen. Het werkt wel, want ik heb Sightless gewoon op een avond een keer aangeklikt.

Petsch nam de hoofdrol op zich en doet het prima. Niet alles gaat even lekker, maar ze weet zich uitstekend staande te houden. Dat mag je ook wel verwachten van een zogenaamd opkomend talent. Koch doet het ook redelijk als tegenkracht, maar toch is Petsch de showstealer. Dat moet ook, want het verhaal draait in principe om haar. Ensminger was als bijpersonage dan wel weer matig,

Het is een interessant concept en je kan er spannend mee omspringen, maar de richting die Sightless opgaat is eigenlijk alles behalve spannend. De thriller is ten alle tijden aanwezig maar zelden effectief. Regisseur Karl slaagt er geen moment in om een spannende film neer te zetten. De opbouw valt plat en visueel is de film niet ondersteunend genoeg.

Cinematografie, inrichting en details zijn in orde, maar het camerawerk en de rust niet. De opbouw is hierdoor nooit effectief en de film zoomt te weinig in op materiaal die het echt beklemmend kunnen maken. Hierdoor zit je vooral tegen een wat normale film aan te kijken zonder een hart of ziel. Beklijvend is dit niet, dus als je voor echte spanning kijkt kan je verder zoeken.

Wel aardig vermaak verder, die leuk ingericht is. De mysterie blijft ten alle tijden onvoorspelbaar, al zal de 1 het sneller doorhebben dan de ander. Het werkt toe naar een redelijk bijzondere ontknoping, maar zoals ik eerder aangaf is dit alles behalve spannend. Het is wel jammer, want met zo'n concept als deze waarbij de hoofdrolspeelster blind is en daardoor redelijk machteloos moet zijn zal je de spanning toch wat op moeten voeren.

Voor nu een 2,5*, omdat ik me aardig heb vermaakt en het acteerwerk en de mysterie zijn aardig. Het duurt ook niet te lang en blijft ten alle tijden prima om te volgen dus echt slecht is het niet. Spannend ook niet, maar misschien kan Karl zich met het volgende project wel bewijzen. Drama/Mystery is een betere omschrijving, hou dat alleen in je achterhoofd als je deze film aanklikt.

Grimmig, droogkomisch en absurdistisch, maar het duurde vooral erg lang voordat deze genrecombinatie van Sightseers me kon bekommeren. Regisseur Ben Wheatley heeft interessante projecten gedirigeerd en daar is dit ook zeker zo'n voorbeeld van, ik heb in ieder geval geen soortgelijk resultaat gezien. Een film die het duidelijk moet hebben van het onvoorspelbare verloop en de bizarre personages, maar dat verloor hier redelijk snel z'n charme. Pas richting de laatste 10 minuten kon ik langzaam gaan lachen, maar toen was de film min of meer voorbij. Het is daarnaast ook niet zo dat Wheatley de diversiteit aan locaties nu zo aantrekkelijk in beeld brengt of bijzonder uitpakt met de gewelddadigheden, ik kon eigenlijk niet inzien waarom een geheel als deze zoveel kan losmaken in andere kijkers. Het is zeker een uniek dingetje en daar leek Wheatley ook wel op uit te zijn, maar het vormt evenzeer een film die ik binnen een aantal dagen volledig ben vergeten.

Bijzonder.

The Signal is een goedkope, maar passievolle film geregisseerd door drie (toen) beginnende regisseurs. Ondertussen zijn er enkele wat bekender geworden, maar ik krijg niet het gevoel dat er maar 1 echt wereldberoemd is geworden. Met The Signal hadden ze dat wel verdiend, want deze film is op een hoop vlakken aardig apart.

Deze film is opgedeeld in drie stukjes film waarvan de 1 beter is dan de ander. Eigenlijk zitten ze precies op volgorde, want ze beginnen goed om per stukje steeds een beetje slechter te worden. Het eerste stukje kent veel mysterie, tempo en vaart, het tweede stukje gaat al meer de komediekant op en het derde stukje keert terug naar een mindere variant van het eerste stukje.

Het acteerwerk is best goed te noemen. Enkele castleden zijn niet bepaald bekend, maar de rollen worden alleraardigst neergezet met als absolute uitschieter Bowen. Lekker geinig personage die in het tweede stukje erg goed tot z'n recht komt. De overige crewleden doen het ook zeker niet verkeerd, al denk ik dat ik de meeste namen na een korte periode alweer vergeten ben.

Visueel ziet het er allemaal rauw uit en met het beperkte aantal centen die de regisseurs tot diens beschikking hadden hebben ze erg veel voor elkaar gekregen. Regelmatig voelt deze film best episch aan, maar aan de andere kant is het duidelijk te merken dat de buitenscenes beperkt zijn en de film zich voornamelijk binnen kleine, beperkte locaties afspeelt.

De horror weet soms best hard uit de hoek te komen, maar de explicietere scenes blijven schaars. De rauwheid zet gelukkig wel de toon, en dat weet de film regelmatig te helpen. Ik snap ook wel waarom het tweede gedeelte, die meer richting komedie zit, wat minder in de toon valt. Ik was er uiteindelijk aan gewend, maar het past niet bepaald tussen twee meer serieuze stukjes, waarvan de laatste ook best saai is.

De film blijft ten alle tijden mysterieus en er wordt enkel gehint naar wat er mis is. Als je deze film kijkt voor antwoorden dan zal je bedrogen uitkomen, want je zal ze niet krijgen. Misschien wordt het wel iets te vaag gehouden allemaal want het concept lijkt serieus origineel te zijn, maar storend was het zeker niet. Ondanks het goedkope gevoel weet deze film voor een groot deel te boeien en dat is fijn. Solide film, best leuk, maar niet perfect.

Prima.

Shyamalan levert hier een van zijn betere films af. Vooral omdat dit juist lekker mysterieus en soms vrij realistisch gemaakt is. Je herkent de stijl van Shyamalan er ook vrij duidelijk in. Lekker mysterieus, maar ja, ook langdradig inderdaad.

Van het laatste moet je een beetje houden. Soms was het inderdaad gewoon te traag en kent het vrij weinig echte spanning. De scene van de alien op het verjaardagsfeest was best sfeervol.. De film kent zeker een paar betere scenes dus.

Had ook wel wat korter gemogen en soms iets meer vaart in gemogen ja. Leuke cast wel, al straalt Gibson hier vrij weinig uit. Phoenix, Culkin en Breslin zijn wel leuke toevoegingen. Ook leuk dat de regisseur zelf ook eventjes meespeelde.

Regisseur Joko Anwar laat zien dat hij over de juiste kwaliteiten beschikt om een sfeervolle en dreigende horrorsfeer op te roepen, maar laat dit te beperkt zien binnen een film die 117 minuten duurt. Siksa Kubur heeft dan ook vooral last van een te lang uitgespreide inhoud waarin specifiek het middenstuk niet weet te overtuigen. De personages zijn simpelweg niet boeiend genoeg en de hoogtepunten zijn te beperkt. Tussendoor wel enkele opvallend grafische beelden en een zeer overtuigende finale, die de film makkelijk een terechte voldoende toebedelen. Anwar is de juiste man voor deze wereld, maar doet zich er in de toekomst beter aan om zijn projecten wat compacter te maken.

Het heeft regisseur Martin Scorsese 28 jaar gekost om Silence gemaakt te krijgen. Hij heeft dus werkelijk 28 jaar de tijd gehad om een betere hoofdrol dan Andrew Garfield te vinden, maar dat was het geduld dan klaarblijkelijk weer voor op. Silence profiteert van een mooi landschap gefilmd in het Aziatische Taiwan (en dus niet Japan), een uitstekende keuze voor de setting. Achtergrondinformatie gaf aan dat de keuze voor Taiwan boven Japan vanwege budgettaire beredenering is gemaakt, dus dat hebben ze dan weer mooi voor elkaar gekregen. Voor Scorsese zijn doen viel het me vooral op hoeveel knappe sfeer hij weet op te roepen, met meerdere unieke camerastandpunten en uitzonderlijke versiering van de locaties. Ik was het van hem in ieder geval niet op deze, licht kunstzinnige wijze gewend, maar ik kroon mijzelf dan ook niet tot Scorsese-kenner. In ieder geval vond ik het concept, het uitroeien van het Christendom binnen Japan, gedurende het eerste uur interessant. Daarna wordt het duidelijk dat er toch wat te breed mee wordt omgesprongen en blijft de film maar duren en duren.

Enigszins boeiend blijft het allemaal (gelukkig) door enkele naargeestige executiescenes, maar die staan amper centraal in de film. Het is jammer dat de kern en het personage van Garfield me nergens wat deden, dus de persoonlijke kwelling en twijfeling konden me niet bekoren. De verschijning van Issey Ogata had wat mij betreft zelfs geschrapt mogen worden. Het verbaasde me dat zijn personage er überhaupt inzat, want zijn clowneske verschijning deed enorme afbreuk aan de behoorlijk serieuze toonzetting. De "stem van Jezus" die Garfield tegen het einde aan hoort is trouwens nog zo'n moment die me laat twijfelen aan de tegenwoordige kieskeurigheid van Scorsese. Silence is een film die door de professionele aankleding en opsomming van grote gebeurtenissen nog interessant blijft, maar de speelduur van 161 minuten niet kan rechtvaardigen (28 jaar of niet) en geen moment de dramatiek rond haar hoofdpersonages maar een beetje beklijvend kan maken.

Sterk.

Ik heb nog nooit een deel uit de Hannibal-reeks gezien dus dit was de eerste. Ik wist dat het een oude film was maar ook een klassieker. Dus ik begon met volle concentratie ernaar te kijken. En inderdaad, er hangt een heel gek sfeertje tussen Hopkins en Foster.

Dat sfeertje maakt deze film erg goed en tegelijkertijd heel vreemd. Ik zat steeds te denken gaan ze zoenen straks?, tis ook heel gek, zo'n oude man en jonge agent. en precies dat sfeertje boost mijn rating omhoog.

Het acteerwerk van Hopkins is in 1 woord, briljant. Zelden iemand zo goed in z'n rol zien gaan. En Foster was ook goed ja.

Daarnaast is het op sommige momenten redelijk spannend. Blijft oud, maarja. De sfeer tussen de 2 is goed, de rest was ook wel goed.

Mwa.

Niet al te slecht, maar tussen Bird Box en A Quiet Place is dit duidelijk de minste. Vooral omdat hier het idee dat je alleen maar stil mag zijn eigenlijk onvoldoende is uitgewerkt, waardoor hij niet erg lekker uit de verf komt. Wel jammer, want de nieuwe hype van dit soort filmpjes vind ik erg leuk, maar dan moet je ook rekening houden dat dit er af en toe uitkomt.

Cast mag er zeker zijn, ik denk ook eerlijk gezegd dat hier het meeste budget in is gegaan. Tucci steekt er erg positief bovenuit, maar ook Shipka en Otto doen het goed. Maar diegene (al kwam hij later pas in beeld) kwam van predikant MacLellan. Scene waarbij hij voor de deur van Tucci staat is absoluut de meest intense van de film.

Het is allemaal wat slordig uitgewerkt ook. Het verhaal neemt niet teveel inleiding, dat is allemaal prima, maar er worden eigenlijk al vroeg domme beslissingen genomen. De familie was nooit dodelijk in gevaar, maar Corbett wil al perse achtergelaten worden. Dit soort beslissingen worden meestal later pas genomen of beter uitgewerkt.

Jammer dat dan ook de soundtrack te aanwezig is voor een film zoals dit. Het neemt het stille effect weg die juist zo intens geweest had kunnen zijn, kijkend naar het eerder genoemde A Quiet Place. Monstertjes zelf zijn ook niet al te best. Komen volop in beeld, maar zien er matig uit.

Vond het voor de rest meer een thriller dan een horror, verwacht dus geen pure horror. Ook een beetje raar dat het feit dat Shipka doof was niet helemaal overkwam. Ze verstaat alles wel heel simpel, mag wel wat meer paniek in dat effect. Maar daar kan Shipka zelf niet al te veel aan doen denk ik zo.

Het had allemaal spannender moeten zijn, uitdagender moeten zijn en chaotischer moeten zijn. De spanning moest voelbaar zijn, maar hier blijft het allemaal wat tam, waardoor je nooit echt de indruk krijgt dat de karakters enorm in gevaar zijn. Wel jammer, maar misschien komt er nog zoiets als dit, en dan beter. Misschien volgende keer niet mogen horen

Regisseur Robin Pront zet in op een rauwe en deprimerende toonzetting om dit misdaadverhaal in te kleuren en daar komt hij best een eind mee. Het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau is bovendien innemend genoeg om een interessant hoofdpersonage neer te zetten, waardoor het jammer is dat de film geregeld wisselt tussen perspectief. Het gebeuren rondom Annabelle Wallis is simpelweg niet erg boeiend en de ontknoping zelfs een aanfluiting, waardoor ik me als kijker toch wat bekocht voelde eenmaal het einde naderde. Het geweld is daarnaast niet hard of aanwezig genoeg om het geheel wat extra's mee te geven, waardoor The Silencing toch te braaf voor de dag komt. Zeker atmosferisch en best onderhoudend, maar ontdaan van ingrediënten om het boven de middelmaat te laten uitstijgen.

Sterke herziening.

Een stuk of 2 maanden terug zag ik Silent Hill: Revelation 3D en die kreeg een hoger cijfer dan deze film. Dat is een nogal bizarre mening, en ik vertrouwde het zelf ook niet echt. Silent Hill 1 was een lange tijd geleden. Ik herinner me vooral dat ik teleurgesteld was. Ik heb ook mijn oude review teruggelezen, maar zoals wel vaker bij mijn oudere reviews snapte ik er geen hol van. In ieder geval vond ik het nu erg leuk.

Silent Hill oogt als een best dure horrorfilm, en met een budget van een bescheiden 50 miljoen mag regisseur Gans dan ook niet klagen. Hij weet het goed te gebruiken, Silent Hill ziet er werkelijk super uit met prachtige sets en schone cinematografie. Elke kamer of omgeving waar hoofdpersonage Mitchell in terechtkomt ziet er beeldschoon uit, en Gans weet ook op andere elementen goed te scoren, waaronder het camerawerk.

Het camerawerk doet best veel leuke dingen. Rustig en overzichtelijk in beeld gebracht, maar ook gewoon knap geschoten. De monstertjes die erin voorkomen worden dan ook gewoon lekker in beeld gebracht en kan je als kijker met volle toeren genieten van de monsterdesigns. Enkele designs zien er ook erg geslaagd uit, maar Gans grijpt hier en daar misschien net wat te makkelijk naar CGI. De CGI ziet er verder wel naar behoren uit, maar echt creepy is het niet.

Verhaaltje is dun, maar redelijk luguber uitgewerkt. Er zitten voor Amerikaanse begrippen toch wel een aantal nare beelden tussen. Een sinistere toon wordt gecombineerd met soms bloederige moorden en het weet erg goed te werken. Voornamelijk omdat Gans de film nergens echt dood laat vallen. Veel vermaak en gebeurtenissen die om je oren vliegen. Enkel de eerste 10 minuten zijn taai, daarna sta je garant voor een goede 2 uur aan vermaak.

Het jammere aan de film is dat je uiteindelijk weinig kan genieten van de mooie decors hier en daar. Gans springt in noodtempo door de film heen en verwaarloosd daarmee een aantal monstertjes die geweldig cool kunnen zijn. Je gaat soms zo snel door de setpieces heen dat je eigenlijk niet veel ruimte krijgt om overal van te kunnen genieten. Dat is jammer, en doet wat spanning teniet gaan. Verder blijft het een leuke film waarbij het vermaak optimaal is. Lekker tempo, sterk visueel aspect. Ik heb ervan genoten, veel meer dan de eerste keer.

De herziening van dit tweede deel viel best tegen. Wat me dit keer vooral opviel is hoe plat en voorspelbaar alle personages worden geschreven. Clemens is werkelijk doodsaai als protagonist en het helpt dan ook niet dat Bassett haar amper kleur meegeeft vanuit de regie. Structureel slaat de film ook nergens op. Het Silent Hill-gegeven verschijnt random en als kijker moeten we dan maar accepteren dat het er opeens is zonder dat we weten waarom of hoe ze er gekomen zijn. Gelukkig schiet de film wel een paar versnellingen hoger eenmaal we in dat universum terechtkomen met een paar leuke vijanden en indrukwekkende designs. Cinematografisch is de film best in orde, al zijn de grootste antagonisten wat saaier. Tot die tijd is het best degelijk vermaak, maar inhoudelijk dusdanig rommelig dat ik er onmogelijk nog een voldoende aan kan toekennen. Ik mis vooral die duistere toon die het eerste deel zeer geslaagd mee gaf.

Aardig.

Deze film is beter dan het origineel, die vooral minder leek te zijn vanwege het budget. Ondanks dat Silent House ook niet grenzeloos veel centjes tot z'n beschikking heeft zie je al snel een wereld aan verschil tussen een film die enkel 6.000 euro aan budget kent en een film die 2 miljoen aan budget kent.

De uitvoering is dan ook vele malen effectiever, ondanks dat ik nog steeds niet denk dat de film het juiste concept heeft gekozen voor een film zoals deze. Deze film kent namelijk een one-take gevoel, waardoor het lijkt alsof het allemaal in 1x is opgenomen. Dat is niet zo, maar dat lijkt wel zo. Het jammere is dat het in een film zoals deze niet echt heel veel meerwaarde heeft.

Het camerawerk vond ik ook niet heel indrukwekkend. Net als in het origineel wordt er in principe gewoon achter Olson aan gehobbeld die door het huis sluipt. Het probleem is dat de camera zich enkel en alleen op Olson focust, en niet op de dreigingen om haar heen. Dat is niet erg, maar nu hoor je zowat enkel en alleen geluiden waarop je de reactie van Olson ziet. Effectief is dit niet echt, iets meer enge dingen in beeld brengen was welkom.

Zeker wanneer je merkt dat als de film de focus op andere elementen legt buiten Olson om het direct spannend wordt. Deze film kent een aantal oprecht angstaanjagende scenes die in het voordeel van de film werken. Erg spannend is het huis niet ingericht en de belichting vond ik niet donker genoeg, maar verder zitten er wel genoeg attributen in het huis waardoor het als setting wel overkomt.

De film opent traag en het duurt lang voordat het echt spannend wordt, maar uiteindelijk lukt het dan wel. Het gesluip kent z'n effectieve momenten en het gebruik van de soundtrack is goed genoeg. Buiten het camerawerk om die de focus op verkeerde elementen legt ziet de film er cinematografisch ook prima uit. Ik zal herhalen dat ik het huis niet altijd donker genoeg vond, maar de filters zagen er goed uit en met de opbouw is ook weinig mis hier en daar, alleen duurt het wat te lang.

Verhaal zit ook beter in elkaar dan je zou denken verder. Veel meerwaarde heeft het niet, maar het klopt wel en hierdoor zit er toch net wat meer in de film verstopt dan je zou denken. Het is alleen jammer dat het verhaal pas in de finale een echt meespelende factor wordt. Alles daarvoor zet vooral in op spanning, maar die is toch onvoldoende. Er zitten effectieve sequenties tussen, maar de film heeft er in het begin moeite mee, en soms laat het de spanning ook wat vieren en heeft daardoor opnieuw moeite met weer spannend te worden. Doodeng is het dus nooit op die manier, de cameraflitssequentie daarbij uitgezonderd. Redelijke film, duurt niet te lang, maar niet effectief genoeg om een echt goed cijfer te krijgen.

Prima filler.

Pure slasher die zeker zijn momenten heeft maar toch net iets te veel terugspringt naar saaie dramatiek tussendoor in plaats van echt in te gaan op de lol. Zodra de film iets luchtiger en speelser is lukt het allemaal stukken beter. De serieuzere scenes dan weer niet.

King lijkt voor haar meer recentere films rondom de jaren 2007 tot 2014 steeds weer te kiezen voor serieuze horrorrollen. Ze voert ze prima uit maar het zijn altijd maar saaie personages. Ze kan zichzelf er niet bepaald mee bewijzen, ook al doet ze behoorlijk haar best. Het blijven gewoon te onopvallende rollen.

Sfeertje had er verder wel wat meer in mogen zitten, maar in het algemeen ziet het er prima uit. Degelijke cinematografie en prima camerawerk. Het dorpje ziet er lekker somber uit en enkele sequenties zoals de finale zijn best aardig versierd. De kills worden in het eerste gedeelte wat afgeraffeld maar als de gore echt mag schijnen dan haalt de film wel erg goed uit.

De gore mag soms namelijk best bruut zijn gang gaan. Soms worden ze iets te makkelijk afgemaakt of heerst er te veel off-screen gehak, maar in het algemeen zitten er aardig brute momenten in. En de toon wordt ook al vroeg gezet als het tweede slachtoffer een kind blijkt te zijn.

De serieuze toon blijft een echt leuk tussendoortjes alleen in de weg zitten. Uiteindelijk heerst de dramatiek zo erg dat het zelfs saai begint te worden en dan kunnen enkele bloederige kills de boel niet meer omhoog helpen. Het volgt gewoon te veel het boekje van de andere slashers en kan daarom niet echt opvallen.

De killer vond ik ook een tikkie saai met een creepy maar duidelijk maskertje. De wapens die hij mag gebruiken zijn dan wel wat leuker, maar het had toch wel een toontje opgevoerd mogen worden. Gelukkig duurt het verder niet bepaald lang en rollen na 90 minuten de credits weer over het scherm. Aardig tussendoortje die niet echt kan uitblinken, maar voor een groot deel wel vermaakt. Fijn dat het zijn zaken iets bruter aanpakt dan bij de meeste andere slasherfilms.