Opinions

Knap.

Sfeervolle, compleet verrassende film afkomstig vanuit onze Engelse buren. Ik had dit land niet meteen geassocieerd met horrorfilms die zich vol storten op een naargeestige sfeer. Shepherd is in dat kader een meer dan aardige verrassing, zeker de opening maakt meteen al duidelijk wat voor soort film je kan verwachten.

Het is fijn om te zien dat regisseurs zich nog weleens kunnen inzetten voor een atmosferische horrorfilm zonder dat deze zichzelf verliest in een onstabiel tempo of vervelende keuzes. Regelmatig maakt de film wel stilistische keuzes die wat groter zijn dan nodig, maar verder heb ik op het vlak van horror erg weinig te klagen. Ongelooflijk sterke soundtrack, sterke focus en wereldschepping waar je voor mag buigen.

Ook het acteerwerk afkomstig van een cast die opvallend genoeg niet eens zo heel onbekend is solide te noemen. De film verliest zichzelf alleen wat uit het oog tijdens het middenstuk waarin het drama wat meer naar de voorgrond wordt getrokken. Tevens vond ik enkele horrorideeën wat matigjes uitgewerkt zoals de uiteindelijke demon, maar eenmaal de finale weer aanbreekt staan we garant voor wat onheilspellend gedoe.

Jammer dat deze film over een grote schaal niet zo goed wordt gewaardeerd, maar dat was ook te verwachten. Films als Shepherd richten zich erg op een specifiek publiek dat kan genieten van films die zich erg inzetten op een specifiek soort horror. Dit soort films kunnen snel slecht aanslaan bij me, maar deze film vond ik knap in elkaar gestoken met een uitstekend oog op sfeer. Leuk.

De Zuid-Afrikaanse regisseur Oliver Schmitz brengt de rechtbank erg realistisch naar voren. Dermate realistisch zelfs dat ik als kijker geregeld vergat dat er nogal wat bekende castleden in rondlopen, waartussen vooral Steve Coogan opvalt als advocaat. Scenaristen Brian Cox en Chris Marnewick doen een interessant verhaal uit de doeken dat geloofwaardig wordt uitgewerkt, maar laten uiteindelijk in het midden waar de inhoudelijke aanklacht zich precies op focust. Na afloop was het me in ieder geval niet duidelijk of de doodstraf zelf bekritiseerd werd, of juist de situatie rondom de doodstraf. Jammerlijk is ook dat Garion Dowds niet overtuigend is als gekwelde misdadiger, waardoor de film een hoop emotionele impact mist. Op visueel vlak oogt het gebeuren verder iets te braaf, maar uiteindelijk boeit het eindresultaat met gemak. Zeker als je films over rechtszaken interessant vindt, zal Shepherds and Butchers smaken.

Ok.

Het is niet helemaal mijn film dit, maar Guy Ritchie weet het zeker wel boeiend te houden allemaal. Downey Jr is best goed gecast als de wat gladde Sherlock Holmes. Jude Law als John Watson vond ik alweer wat minder overtuigend gespeeld.

De actie is wel ok, en de locatie is goed gekozen. De oude sfeer komt goed over en blijft de hele film aanwezig. Qua acteerwerk is het wat braaf, met uitzondering Downey Jr. Het verhaal is niet moeilijk om te volgen en visueel is het allemaal keurig.

De film is alleen wel iets te lang. Soms werd het simpelweg gewoon wat minder boeiend om te volgen allemaal. Ik ga het vervolg hierop ook weleens kijken. Echt als een Sherlock Holmes voelt het niet aan, maar de film is verre van slecht.

Leuk.

Ik kan me niet veel meer herinneren van het eerste deel, behalve dat er wel wat minder actie in zat. Ook meer mystery meen ik, dit vervolg gaat vol voor het entertainen. Dat maakt het allemaal als Sherlock Holmes natuurlijk wat minder, maar als ervaring ook soms wat leuker. Ik verkies dan eigenlijk ook dit deel boven het eerste deel.

Ik verkies het niet omdat er meer actie in zit, maar vooral omdat het visueel een stuk vooruit is gegaan. Ritchie bewijst wederom een goed regisseur te zijn die met meerdere genres wat aankan. Er zitten een aantal zeer memorabele momenten in deze film, denk maar aan de bosachtervolging. En zo zit de film vol met visuele hoogstandjes.

Acteerwerk is zeer solide. Downey Jr kan dit soort rollen nu wel dromen. Hij is er precies goed voor, en Ritchie lijkt dit ook heel goed te weten. Law doet het ook heel verdienstelijk als Watson, maar is als personage wat saaier en bovendien eist Downey Jr alle ruimte op tussen de twee. (Uiteraard). Rapace vond ik dan weer wat zwakker.

Visueel is het erg gaaf. De actiescenes zijn erg goed getimed en uitgevoerd. De CGI laat heel af en toe een paar steekjes vallen maar er zit vaak genoeg detail in om dit te verbloemen. De actie schiet soms lekker door en komt regelmatig met een paar verrassingen. Ondanks dat een aantal trucjes herhaald worden vond ik het helemaal niet herhaald eigenlijk.

Qua verhaal is het wel wat te makkelijk natuurlijk, zeker voor een film in de Sherlock Holmes-reeks. Ritchie maakt er vooral een soort Marvel-held van zonder de superkrachten. Soms zitten er nog lichte mystery-elementen in maar in het algemeen is het vooral actie en komedie verpakt in een luchtige en ouderwetse omgeving. Veel Holmes is er niet aan uiteraard.

Het gaat ook allemaal net wat te lang door en de bad guys zijn een beetje flauw. Voor de rest is het wel een uitstekende film op visueel gebied en acteerwerk. Zeker geen vervelende film om even uit te zitten.

Tweede Keaton.

Zo leuk als The General vond ik het niet, maar ik denk dat ik Keaton als bekende regisseur van wat klassieke titels best kan waarderen, tegen alle verwachtingen in. In een tijd waar ik steeds meer klassiekers afkraak omdat ze me oprecht niets doen is het altijd fijn om wat bekende titels tegen te komen die wel boven de middelmaat voor je uitstijgen.

Keaton doet het in ieder geval weer lekker hier. Vergeleken met The General vind ik hem iets kinderachtiger. Speelt met iets meer poppenkastemotie, al kan dat misschien gewoon de recente kijk op zijn film zijn. Goed doet hij het wel. Erg grappig is hij niet wat mij betreft, maar wat glimlachjes trekt hij er wel uit, en dat is voor mij de minimum wat komediefilms dienen los te krijgen uit hun kijkers.

De stunts maken wederom indruk al zijn ze wat minder indrukwekkend dan in bijvoorbeeld The General. Deze film is veel intiemer, en pakt pas richting het einde echt uit. Soms knap opgenomen, al deed het me als geheel wat minder. Na 10 minuten had ik het zelfs al gezien omdat Keaton die detective speelt zelf niet stand kan houden voor een speelduur van enkel 45 minuten.

Al bij al is het een redelijke wegkijkfilm die lekker kort duurt, maar alsnog net wat te lang aanvoelt. Het verhaal doet je geloven dat er nog wel wat aardige wendingen aan verbonden zitten, maar Sherlock Jr. is een top en top komediefilm en niet veel meer dan dat. Het mist die echt gave stunts, maar kent genoeg luchtige grappen om niet compleet in dufheid te vervallen.

Asian classic.

Werd me ook aangeraden voor een filmspel. Nu zie ik niet snel in waarom iemand het een goed idee vind om me een Aziatische film aan te raden, maar Yimou Zhang heeft in het verleden wel toppertjes geregisseerd. Ik vond hem echter in geromantiseerde verhalen nooit zo spectaculair en dat bewijst deze film dan ook absoluut.

Een aantal visueel prachtige scenes zijn absoluut te vinden, maar niet echt perse door de regisseur zelf. Verbazingwekkend omdat Zhang als regisseur altijd wel een dragende factor is geweest voor zijn films. Hier zijn het wat bijzondere omgevingen evenals unieke camerabewegingen die er een eigen zwier aan geven. De uitschieter is uiteraard de scene in het bos maar ook in het veld, maar eenmaal het op chemie en actie zelf aankomt komt het platjes over.

Acteerwerk vond ik de grootste stroef van de film, met een Ziyi Zhang die er maar weinig van bakt. Ook de andere personages zijn regelmatig aanstellerig en vervelend. Met niemand kon ik echt een band opbouwen, en dat ze dan vervolgens naar elkaar toegroeien kan me dan ook niets uitmaken. Ik vond het allemaal op hun eigen manier vervelende personages, waardoor ik al die verhoudingen en ontwikkelingen snel was vergeten.

De finale haalt de film nog wat verder onderuit wat mij betreft. Mooi gedecoreerd, maar ontzettend irritant ingevuld. De romantische gedeeltes van de film verstoren de actie, die wel schoon zijn maar weinig memorabel. Film waar ik maar moeilijk doorheen kon komen. Gelukkig dat Zhang nog wel met andere films kon uithalen, want dit lag me opvallend genoeg veel minder.

Tweede Kurosawa.

De eerste die ik van hem zag, Ran, kreeg ook een 2,5*. Kurosawa staat bekend als een grote regisseur, maar na het zien van Seven Samurai kan ik niet zeggen dat ik die status helemaal begrijp. Het heeft zeker zijn pluspunten, maar voor een film die 207 minuten duurt zijn het er toch te weinig.

Ik was vooraf ook even vergeten dat Kurosawa van theatrale karakters houdt. Enkele personages gaan weer volledig over de top. Mifune raakt inderdaad vaak de grenzen aan, maar in het algemeen is de houding van ieder personage wel ongeloofwaardig. Shimura en Katō waren eigenlijk de enige twee die ik heel goed kon waarderen omdat ze toch iets meer rust uitstralen.

Visueel is dit niet zo groots als je zou denken, wat uiteraard met de periode te maken heeft. In plaats van echt grote beelden kiest Kurosawa ervoor om zijn (voor die tijd) grote budget in settings te stoppen door hele stadjes op te bouwen. Dat ziet er dan ook leuk uit, maar uiteindelijk blijft het dan ook vooral een setting en helpt de rest van de film niet al te veel vooruit.

Voor diegene die overigens een epische actiefilm verwachten, Seven Samurai zal je teleurstellen. De eerste 140 minuten zijn vooral opbouw. De personages worden uitgediept en de band wordt opgebouwd. Niet briljant diepgaand, maar vervelend evenmin. Het gaat alleen wel erg lang door en niet elk personage is even leuk. Toch vond ik de samoerai allemaal op diens eigen manier bijzonder, maar toch zijn 140 minuten veel en veel te lang.

De film raast vlotjes voorbij en er gebeurt veel. De 207 minuten schieten daarom ook goed door waardoor deze film nooit lang aanvoelt, maar overzichtelijk is het allemaal niet, wat zeker richting de finale zijn tol gaat eisen. Alles wordt met een grote vaart op het scherm getoverd, waardoor ik steeds moeite had met de beelden te plaatsen en wie de personages nou eigenlijk in godsnaam waren. De finale gaat vervolgens zo snel dat het gewoon domweg chaotisch overkomt. Veel stofwolken en gezwaai met zwaarden, maar weinig overzicht.

Camerawerk vond ik verder sterk en energiek, Kurosawa heeft wel gevoel voor film, maar de chaos van de film is regelmatig vervelend. Het zorgt er wel voor dat ik steeds met de volle aandacht moest kijken, maar het is gewoon niet heel leuk om steeds weer iets te moeten opzoeken of te ontrafelen. Punten voor enkele sterke elementen, maar minpunten voor de chaos. Foutjes in sound editing vielen trouwens ook wel op hier en daar.

Wel leuk.

Vond dit eigenlijk nog wel meevallen. Dieren vind ik altijd wel leuk, dus ook honden. Dat hondje Shiloh is ook zeker een leuke loebas, en schemert de droevige boodschap ook weleens door. Geef aandacht aan de dieren.

Acteerwerk is inderdaad niet briljant, maar deze film volgt de lijntjes erg keurig. Het verhaal is niet het meest origineel en zeker op kinderen gericht, maar opzicht is het allemaal wel boeiend. Misschien geen toppertje, daar ben ik het zeker mee eens.

Prima kinderfilm, met een behoorlijke boodschap, maar die is te kinderlijk gebracht. Kijkt lekker weg, wel leuk voor een keer. Je mist dan weer niks bij het zien van de film.

Leuk.

Verrassende doordeweekse Netflix-film die toch een stuk slimmer in elkaar stak dan ik van tevoren had gedacht. Gedurende de eerste helft had ik namelijk best sterke twijfels in het verloop van het verhaal. De nogal trage manier van tot start komen was namelijk soms hinderlijk, en het duurde ook lang voordat het gegeven me duidelijk werd.

Shimmer Lake heeft waarschijnlijk gekozen voor veel budgetopties. Veel acteurs die vroeger wat succesvoller waren worden hier hergebruikt. Voor hen is het een kans om zichzelf weer even te laten zien, en bovendien doen ze het ook zeer naar behoren. De grote verrassing vond ik Walker, die ik hier veruit zijn beste rol ooit vind spelen. Overige leden doen het ook zeker niet verkeerd, al heeft Wilson even de tijd nodig om z'n draai te vinden.

Visueel is het niet al te bijzonder, maar er hangt een best aardige en vooral treffende sfeer over de film heen. Enkele beelden zijn de moeite waard, maar toch is het vooral het mysterie dat in een leuk jasje wordt gehesen dat de film compleet maakt. Toch wel jammer dat het aanvoelt alsof de film de hints aan ons geeft zonder dat de personages deze zelf lijken te ontdekken.

Verder steekt de film meer dan aardig in elkaar en vermaakt goed. Erg spannend wordt het nergens, erg grappig overigens ook niet, maar het vermaakt goed en de sfeerzetting is aardig. Qua structuur zeker netjes. Wellicht dat de film wat verwarrend over kan komen op eerste gezicht, maar ik adviseer je om goed bij de film te blijven. Dan wordt alles vanzelf duidelijk.

Verrassing.

Niet verwacht dat ik van een Japanse film zou kunnen genieten, nou ja, van de actie dan. Ik heb tot nu toe alleen de Amerikaanse Godzillas gezien, wel stukjes van de oude Japanse Godzilla-films. Dit was de eerste Japanse Godzilla-film die ik dan heb gezien.

Het is nog best leuk ook eigenlijk. Ik nam een risico omdat ik normaal niet van dat theatrale gedoe hou, maar dat was hier verrassend genoeg zeer beperkt. De actie was ook verrassend leuk gebracht. De poster en budget schepte geen al te hoge verwachtingen, maar het viel mee.

Shin Gojira is een rampenfilm die de zaakjes lekker belachelijk en over-the-top aflevert. Een hoop gekke dingen passeren het scherm, en dat maakt het leuker. Zeker als zowat het gehele eerste half uur alleen maar verwoesting laat zien.

De actie neemt wel duidelijk de overhand, en dat is maar goed ook, want zodra de actie 5 minuten uit beeld is, is de film dodelijk saai. Al het tempo en de spanning die we tientallen minuten zien zorgen ervoor dat je met veel aandacht kijkt, maar zodra deze vervaagt is de film gelijk saai.

Het is een beetje het gevaar met rampenfilms. Je moet eigenlijk eenmaal het begint de actie niet laten eindigen en niet al te lange pauzes erin plaatsen. Nu waren de pauzes tussen de actie en de praatscenes niet al te best getimed. Het was niet eens zo lang, maar erg saai. Je wacht eigenlijk alleen maar tot de actie eindelijk weer mag beginnen.

Maar de actie doet het hem wel. Lekker lange, over-the-top actiescènes met een hoop bombastisch geweld en fris geschoten beelden. Het camerawerk was lekker fris, opvallend en kwalitatief. Deze film is eigenlijk qua actie wat beter dan de Amerikaanse versies omdat deze ouderwets lekker lomp is.

Enkele gave momenten, maar te saaie momenten als de actie even eindigt. Ze hadden eigenlijk het praatgedeelte in het begin moeten gooien, zodat de film non-stop lekker los kan gaan. Nu zat ik de hele tijd de minuten weg te tellen tot de actie weer lekker begon.

Normaal.

Ik vond dit eigenlijk vrij weinig hebben uiteindelijk, behalve dat ik het wel een ok biografie/drama vond. Ik had nog niet van deze David Helfgott gehoord, dus dat was allemaal wel nieuw. Ik heb me weinig bezig gehouden met pianisten, dus deze kende ik niet.

De film is vrij boeiend gebracht, maar daar blijft het dan ook weer een beetje bij. De kindertijd is het meest interessante deel, vooral die vader is een boeiend personage om het eerste deel tegenaan te kijken. Daarna is het minder interessant.

Ik vind Rush een goed acteur, maar ik kon het niet helpen dat ik het allemaal wat te overdreven gebracht vond. Heel irritant allemaal waarbij het soms grappig moet zijn? Dat vond ik niet echt en kwam zeer zelden echt emotie op mij over. Slechts de scene dat de vader naar zijn zoon op de radio stond te luisteren was sterk

Voor de rest vind ik dit gewoon normaal. Vrij vervelend soms maar in het algemeen kijkt het goed weg en wordt het leven van deze Helfgott dus gewoon voldoende gebracht. Voor de rest krijgt dit wel een voldoende, maar geen hoge.

De herziening van deze Kubrick-klassieker viel zeker niet tegen, het krijgt hetzelfde cijfer als de eerste keer. Het is ondertussen alweer even geleden dat ik Kubrick voor het laatst bezig heb gezien. Wat je ook van zijn films mag vinden, de invloed die hij heeft gehad op de films van vandaag is iets dat ik wel moet respecteren. Met films als The Shining is dat overigens niet moeilijk. Opvallend is het precieze en sfeervolle gebruik van de camera. De sequentie van Danny die op z'n driewieler door de hal rijdt of de finale in het doolhof zijn daar goede voorbeelden van. Daarnaast verzorgd Kubrick zijn film op en top en weet uit de meeste situaties wel het maximale te krijgen. Het acteerwerk van Nicholson blijft daarnaast, uiteraard, iconisch. Aan Duvall ga ik geen woorden vuil maken, die heeft te veel aan haar kop gehad tijdens de productie. Ik zou me schuldig voelen als ik daar nu kritiek op ga leveren. Verder doet de overtollig aanwezige muziek regelmatig afbraak aan de opbouw. Dat zal wellicht iets van die tijd zijn geweest, maar het is opvallend dat als Kubrick zijn muzikale keuzes even het zwijgen oplegt de spanning direct stijgt. Bovendien vind ik niet alle muziek bij de scenes passen, soms schiet het compleet uit de bocht qua volume en genre. Een voorbeeld is de eerste wandeling van Duvall en Lloyd door het doolhof. Een dreigende scene, alleen tenietgedaan door een wat sullige muziekkeuze. Gelukkig blijft deze klassieker voor de rest als een huis staan, maar een absoluut meesterwerk vind ik het niet. Als ik dan een nog oudere horrorklassieker moet pakken die ik oprecht akeliger, spannender en sfeervoller vind dan neem ik met gemak The Exorcist, al is dat moeilijk te vergelijken met The Shining.

Vervelend.

Film werd me op een dag aangeraden voor een filmspel, er omheen lopen is dus een moeilijke opgave op die manier. Ik had nog nooit van de film gehoord, terwijl het klaarblijkelijk toch wel publiek heeft getrokken. Niet veel publiek, het blijft een B-film, maar wat mij betreft wel grotere aantallen dan het verdient.

Wat mij betreft gaan de punten vooral richting enkele creatieve ideeën en effecten, die het toch net wat aparter doen laten overkomen. Waar het allemaal over ging wist ik niet, maar het feit dat ze met veel effecten uitpakken kan ik nog wel waarderen. Daar houdt het qua positiefs weer meteen op. Het is namelijk nogal een opgave om normaal door deze film heen te komen.

Ik weet dat ik nadat de teller 30 minuten had geslagen langzaam begon te hopen dat de onzin eens zou eindigen. Ik bleek alleen nog 75 minuten voor de boeg te hebben, die het niveau nauwelijks naar boven tillen. De grootste stoorfactor daarbij is het acteerwerk. Ik blijf het bijzonder vinden om te zien hoe deze films er herhaaldelijk in slagen om elk personage achterlijk over te laten komen.

Uiteindelijk is er maar weinig om te onthouden buiten wat unieke taferelen, want de rest vergeet ik liever zo snel mogelijk. Zowel kwalitatief als inhoudelijk is het allemaal maar een bordje met vet. Losse beelden die aan elkaar worden verbonden met een dun touwtje. Leuk om te zien voor circa 30 minuten, 105 minuten is echter veel te veel van het goede. Erg vermoeiende opgave, leek nergens te eindigen. Kan er dus ook geen goed cijfer voor ophoesten.

Tragische Cronenberg.

Het valt moeilijk te ontkennen dat Shivers een redelijk typische film is voor Cronenberg zijn doen, maar ik vond het maar een tegenvallend geheel. Het mag duidelijk zijn dat Cronenberg nog ergens moest beginnen en Shivers was dan ook eigenlijk het begin. De hand van Cronenberg valt hier vooral te herkennen door de smerigheid.

Shivers is eigenlijk een heel typerend begin voor de beste man. Voor fans moet er genoeg te ontdekken zijn om het als geheel tot een goed resultaat te brengen. Het probleem is echter dat ik geen fan ben van Cronenberg. Geef mij zijn zoon maar in de plaats daar voor, want die combineert een kleurrijke visuele stijl bijna naadloos met staalharde body horror. Deze Shivers is vooral brak.

De smerigheid valt de film moeilijk te ontnemen en er zitten best aardige momenten tussen die worden overschaduwd door de brakke kwaliteit en slome vorm van horror. Het acteerwerk is werkelijk abominabel te noemen en er zit nergens wat flow in de film. Ik verveelde me eigenlijk te pletter door de film heen, en dan duren 87 minuten toch al snel heel erg lang.

Zolang Cronenberg wat duiten mag spenderen en zijn zaakjes gewoon bij body horror houdt zit het helemaal goed met hem. Deze film is te goedkoop om een goede body horror te zijn. Dat wil niet zeggen dat een film gelijk kan worden afgeschreven, maar ik vond de regie hier veel te serieus en pijnlijk oncreatief. Je zou bijna niet zeggen dat hier een groots regisseur achter het roer staat.

Saaie, vervelende en trage film. Op voorhand lijkt zo'n film over een parasieteninfectie nog best leuk en verteerbaar, maar als Cronenberg niet je regisseur is zal je hier waarschijnlijk niet al te veel aan beleven. Toen de film was afgelopen was ik in ieder geval blij dat ik op z'n minst nog een film uit zijn carrière kon wegstrepen.

Niet mijn soort docu.

Alle respect en lof voor de opzet van de film en respect naar de mensen die worden geïnterviewd. Wat ze hebben meegemaakt is natuurlijk vreselijk en dit soort praktijken mogen nooit meer gebeuren. Deze docu maakt dat gelukkig wel duidelijk, maar daar heeft de docu dan ook 9 uur de tijd voor.

Het probleem dat ik heb met Shoah is dat ik het gewoon niet aankan. De speelduur is serieus extreem en echt te lang. Om te bedenken dat Lanzmann in totaal 350 uur heeft geschoten. Ik kon het in ieder geval niet in 1x, ook niet in 2x. In heb de film in etappes van 140 minuten gekeken, en zelfs toen moest ik vechten om mijn aandacht erbij te houden.

De docu is dan ook erg traag en je kijkt 9 uur tegen de geïnterviewden aan met tussendoor wat trage tracking shots en beelden van de plaats delict. De scenes tussendoor verschillen van extreem lelijk geschoten naar heel mooi. Zeker de rails naar Auschwitz-Birkenau en de trein die langzaam op de camera af rijdt zijn speciaal.

Enkele interviews zijn erg intrigerend. Sommige personen kunnen namelijk erg mooi vertellen en de rauwe emoties komen sterk naar voren. Ik kreeg direct een brok in mijn keel wanneer 1 persoon zijn tranen niet kon inhouden. Sterk gefilmd.

Jammer dat Lanzmann als interviewer erg weinig voorstelt. Het is me een compleet raadsel waarom Lanzmann soms blijft vragen naar leeftijden of waar een spoor ligt. Dat dit soort scenes door een proces van 5 jaar editen uit 350 uur materiaal in het eindresultaat belanden is me vreemd. Lanzmann is regelmatig ook gewoon erg vervelend, zeker op het stuk waarbij hij de Poolse huisbewoners interviewt.

En ander kritiekpunt is de tolk. De ondertiteling vertaald alleen maar de tolk, waardoor ik vermoedens krijg soms dat de tolk mogelijk verhalen verdraait. Bovendien doen enkele mensen een heel verhaal waarbij er geen ondertiteling staat, maar minuten later bij de tolk wel. Bovendien hadden ze de tolk er makkelijk uit kunnen knippen.

Uiteindelijk vind ik dit niet meer dan een 9-uur durende interviewsessie en daar kan ik gewoon mijn aandacht niet bijhouden. Hoe hard ik het probeer, hoe kort ik de etappes doe, het lukt me niet. Soms kan een verhaal erg intrigeren, maar wanneer het volgende verhaal me minder interesseert is de focus compleet weg en komt te moeizaam terug. Het had overigens misschien ook geholpen als de functie van de geïnterviewden werd aangegeven. Alle lof voor de opzet, maar het resultaat is gewoon niet mijn soort docu.

Oprecht leuk.

Een ook een film die mijn vertrouwen in de films van Craven weer heeft teruggebracht. Misschien moet ik de geprezen films vanuit zijn doen wat minder in de gaten houden en me meer concentreren op de films van Craven die wat minder bekend zijn. Shocker mag onder een bepaald publiek bekend zijn, het meest memorabele werk van Craven is het zeker niet.

Deze film hanteert een bijzonder concept en probeert dit door middel van een genremix uit te werken. Shocker begint als een mysterieuze horrorfilm, om later een thrillervorm aan te nemen met fantasy elementen. Het eindigt vervolgens als komediefilm. Het is vooral de derde act, die humoristischer is, die het hem doet. De andere genres zijn wat minder geslaagd.

Qua horror is het net wat te braaf en qua mysterie te dwaas. Craven lijkt in het begin serieus te willen zijn met z'n ridicule concept. Er wordt veel druk gelegd op Pileggi, maar hij weet nooit een memorabele moordenaar neer te zetten. Berg zie ik ook veel liever in de regiestoel zitten, want een echt waardig hoofdpersonage zet hij niet neer, en dat geldt ook voor de bijpersonages. Een beetje jammer is dat wel.

Het verhaaltje is dwaas en niet elk aspect werkt, maar eigenlijk doet juist die dwaasheid hem. Shocker blijft ten alle tijden een zeer vermakelijke film die zeker richting het einde ronduit hilarische beelden kent. Na een tijdje lijkt Craven zich te bedenken dat hij klinkklare onzin aan het maken is en gooit de film om naar komedie. Dit levert beelden op die ronduit hilarisch zijn, met een vechtende Berg & Pileggi op een TV-scherm als hoogtepunt.

Misschien wat aan de lange kant, maar voor Craven zijn doen uitstekend vermaak met enkele zeer memorabele scenes. Redelijk geschoten, vermakelijk ingericht. Oprecht een leuke film om te kijken waar ik op voorhand niet al te veel van had verwacht. Zeker dwaas, maar Shocker weet dit uiteindelijk in z'n voordeel te gebruiken. Benieuwd of ik ooit nog zo'n leuke Craven-film als deze tegen ga komen.

Oei.

Girl Hell 1999 werd direct na Ostermontag gekeken tijdens een uitzending. Ostermontag was lachen geblazen vanwege de brakke uitvoering, dus we hadden er ook hoop in dat Girl Hell hetzelfde pad zou volgen. Dat leek heel even zo te zijn, maar uiteindelijk is dit gewoon een so bad it's bad-film en die waardeer ik uiteraard minder.

Deze film gooit meerdere genres op de minst subtiele manier mogelijk bij elkaar. Het gaat allemaal ook voor geen meter samen. Overdreven komedie, smerige horror en een confronterend drama worden allemaal bij elkaar gegooid. Het gaat echter nooit samen, omdat de makers gewoon steeds van toon wisselen zonder er echt bij na te denken, en zo voelt de mix al snel slordig aan.

Acteerwerk is verder zeer ondermaats en de make-up van enkele personages is volstrekt lachwekkend. Neem nou die zwerver, daar hebben ze het niet eens bij geprobeerd. Yamanouchi mikt daarnaast ten alle tijden op smerigheid en schokkende beelden, maar eigenlijk maakt het nooit indruk omdat het er allemaal zo dik bovenop ligt. Ze proberen er zo hard een moeilijke film van te maken dat het als goedkoop aanvoelt.

Visueel lijkt deze film niet lang geduurd te hebben om te maken. Veel takes zullen er niet genomen zijn, want het ziet er allemaal niet uit. Het voelt regelmatig aan alsof ik het na een cursusje editen zelf zou kunnen maken, maar in alle eerlijkheid, de expliciete smerigheden die hier worden geportretteerd had ik in de verste verte niet kunnen verzinnen. Niet erg, maar als het enkel wordt ingezet om de choqueren valt het snel dood.

Girl Hell is misschien schokkend en smerig, maar de echt goede scenes zijn op één hand te tellen. Die bestaan vooral uit de scenes die wat uit kunnen halen qua effecten, want die worden gelukkig praktisch gehouden. Verder bestaat deze film uit irritante humor, vervelende personages waarvan er sommige 20 jaar te oud zijn voor diens rollen, en een regisseur die hier weinig talent en passie laat zien. Te simpel en te brak. Die 0,5* extra is voor wat praktische effecten.

Smakeloze film die de grenzen op agressieve wijze opzoekt. Regisseur Hiroshi Harada heeft duidelijk talent wanneer het op tekenwerk aankomt, ondanks de nogal onafgemaakte look van Midori. Wanneer hij echter uithaalt qua animatie, dan doet hij dat op spectaculaire wijze. Het levert een aantal smerige, maar doeltreffende scenes op die de film een eigen smoelwerk geven. Dat mag echter niet verbloemen dat de film nogal discutabele scenes neerzet, vaak enkel en alleen met het doel om te choqueren. Toch bijzonder hoe volwassen mensen met dit soort dingen aan kunnen komen zetten, ik had het echt nooit kunnen verzinnen (laat staan tekenen). De lelijk ontworpen personages, de erg onafgemaakte inhoud en het merkwaardige einde maken het lage cijfer verder af. Films als Midori geven het grote publiek een makkelijk argument om het concept van Japanse anime de grond in te boren.

Erg matig.

Shudder blijft een gerespecteerde dienst waar ik helaas geen gebruik van kan maken binnen mijn regio. Toch kan ik mijn handen weleens aan wat originals van Shudders kant krijgen, maar ik heb ontdekt dat dit vaker missers blijken te zijn dan hits. Ook Shook behoort helaas tot een misser, wat jammer is want het concept is leuk.

Dit soort concepten, waarbij het internet een centrale rol van de film speelt, lijken recentelijk steeds populairder te worden. Alleen maar logisch, want enkele films die bijvoorbeeld enkel een computerprogramma gebruiken hebben de hype zeker ontketend. Shook is daar een wat mindere variant in, zeker aangezien deze film te weinig vernieuwende elementen kan bieden.

Maar wat vooral een terughoudend element vormt tijdens Shook is het feit dat het er allemaal weinig opwindend aan toegaat. In de opening zien we een montage van internettaferelen waarna het verhaal zelf begint. Deze opening is helaas interessanter dan het halfuur wat daarop volgt. Ondanks dat de film nooit echt saai wordt dankzij de aanpak (internet) blijft de regie ten alle tijden terughoudend en gebeurt er weinig om de kijker altijd geboeid te houden.

Wel kent de film een aantal opvallende wendingen en een redelijke inrichting van de setting. Er heerst een aardig staaltje vakmanschap qua decoratie door het huis heen, maar regisseur Harrington slaagt er helaas te weinig in om alles netjes in beeld te brengen. De actrices en acteurs krijgen de voornaamste focus van de lens, wat opzicht geen vreemde keuze is, maar het verwaarloosd de degelijke inrichting wel een beetje.

Het ontbreekt Shook aan degelijke opbouw, spannende afwerkingen en een eigen smoel. Deze film kleurt eigenlijk zo braaf binnen de lijntjes dat er weinig voor de kijker overblijft om echt van te genieten. Je zou deze film dan ook een niemendalletje kunnen noemen met een iets vollere finale maar in zijn geheel niet kan ontsnappen aan een leeg resultaat die nooit naar behoren ingevuld kan worden. Jammer, want zo moet Shook het onderspit delven tegen een hoop andere (horror)films van hetzelfde kaliber die wel beter afgewerkt zijn.

Parker gaat de fout in.

Zijn debuutfilm Chernobyl Diaries is ondertussen alweer 9 jaar geleden en klaarblijkelijk was dat lang genoeg voor Parker om weer aan zijn volgende horrorfilm te beginnen. Het toont ook wat gelijkenissen met Chernobyl Diaries, aangezien het zich op een bijzondere locatie afspeelt met een onbekende en vreemde dreiging die soms hallo komt zeggen.

Met het visuele aspect van de film is weinig mis. Het ziet er keurig uit, maar Parker heeft dan ook de nodige ervaring op het gebied van het creëren van wat sfeer. Het is jammer dat de cameravoering de film wat in de steek laat, wat bij Chernobyl Diaries juist veel beter was gelukt. De shots voelen ongeïnteresseerd aan. Weinig innovatief, maar ook niet capabel om spanning uit de thrillerscenes te trekken.

Acteerwerk is niet bepaald best. Veel personages komen en gaan, maar er wordt nauwelijks tijd gemaakt om ze beter te leren kennen. Toch voelt het wel aan alsof je ze moet kennen, maar dat gebeurt nooit. Zijn bovendien ook saaie verschijningen voor een film als deze. Kunnen geen moment de aandacht echt vasthouden, tenzij je onder de indruk bent van het accent van Sanz.

Monstertje ziet er verder ook nogal ongeïnspireerd uit, en maakt daarnaast ook geen moment indruk. Je hoopt op een mysterieuze en originele verschijning, maar dit was eerder ze zoveelste ondergrondse goblin. Veel films van tegenwoordig springen wat creatiever om met dit soort concepten, Shookum Hills grijpt eerder terug naar vroeger toen alles er nog hetzelfde uitzag.

Zonder een greintje spanning en voortdurende gemiste kansen op het vlak van horror is er van Shookum Hills niet veel meer over. Ik schrik eigenlijk een beetje van deze achteruitgang, want Parker toonde potentie met zijn vorige film. Dit was eerder ver onder de middelmaat met wat aardige beelden tussendoor op het visuele vlak. Inhoudelijk is er weinig aan.

Wel grappig.

In tegenstelling tot een groot deel had ik niet echt moeite met Owen. Hij is natuurlijk een gezichtentrekkertje, maar dat stoorde me niet. Ik stoorde me meer aan het accent van Belucci. Giamatti is inderdaad leuk en zorgt voor een komische lading hier en daar.

Actiescenes zijn weleenswaar over the top en met veel kogels gebracht, ik vond ze soms toch wel een beetje saai worden. Maar ze zijn wel zeer vlot en brengen je in een zwiep door de 90 minuten. Er is genoeg te zien en te beleven.

Hierom een 3,0* filmpie. Ik vind zo'n film wel leuk als je je verveelt op een vrijdag of zaterdag avond. Pak lekker wat popcorn en zet je verstand op nul. In dat geval is Shoot Em Up ideaal.

Leuk.

Prima actiefilm dit van Fuqua. De man kan ook best actiefilms regisseren. Wahlberg acteert eindelijk wat beter in een serieuze rol, en dat brengt de film gelijk naar een hoger niveau. Daarnaast is Kate Mara ook een best prettige verschijning.

De film is vlot, kent voldoende explosies en andere kogels om je hoofd en blijft in het algemeen lekker vermaken. Precies zoals het hoort in een actiefilm. Wahlberg knalt er zelf ook aardig op los, de film verveelt nergens en is daarmee dus ook wel geslaagd.

Prima acteerwerk, leuke actie en een prima verhaal. Deze film is een van de betere actiefilms die ik heb gezien, het jammere is dat hij soms iets te veel de standaard procedures volgt, waarmee je niet het idee hebt naar iets echt nieuws te kijken.

Relatief sterk.

Het is nog geen perfecte film, maar deze Short Term 12 heeft een aardig shot weten te wagen. Ik keek hem vooraf eigenlijk voornamelijk voor Brie Larson, en Larson speelt opnieuw wederom voortreffelijk. Behoord absoluut tot mijn top 3 actrices.

Ook een aantal andere bekende koppen en doorbrekende acteurs en actrices. Vond vooral de jonge Stanfield erg sterk spelen. Malek was ook goed bezig, en Dever, ondanks haar wat typerende rol, doet het ook sterk. Gallagher Jr speelt hier eigenlijk ook zowat de eerste overtuigende rol die ik tot nu toe van hem gezien heb.

Het verhaal is eigenlijk wel een beetje doorzichtig. Alhoewel je nooit echt kan raden hoe het zal lopen, heb je als kijker al snel wel een idee waar het allemaal heen wil. Het is dus een film die diverse zware onderwerpen aanraakt maar slechts enkele zorgvuldig uitdiept.

Voordeel is dat de film toch wel sterk is uitgewerkt. En dat kan je niet van elke dramafilm in dit genre zeggen. Alhoewel het nooit echt aangrijpend is, is het vooral een boeiend drama met de nodige dramatiek. Een gevoelige snaar raken deed het niet, maar het was wel goed boeiend.

Bovendien is het verhaal zelf ook gewoon interessant. De gehele omgeving rondom de kinderen is een interessant iets om te volgen en Cetton houdt vakkundig de gebeurtenissen interessant en kijkbaar. Vaak hebben dit soort types snel de saaie neiging, maar deze is altijd boeiend.

Camerawerk niet al te bijzonder, maar soms scoort het wel raak. Vooral de opening is meteen raak. Visueel is het voor de rest redelijk standaard. Je ziet hier geen gekke dingen maar ook geen saaie dingen. Soms had het net iets intenser gebracht mogen worden maar in het algemeen had ik er weinig last van.

Naarmate de slotfase begint de film wat uit te bocht te vliegen. Larson die bij de vader van Dever met een knuppel staat is eigenlijk simpelweg ongeloofwaardig. Ook missen de dialogen vaak een beetje scherpte, het had allemaal wel wat strakker mogen zijn. Maar voor de rest is er wel weinig te klagen.

Duurt voor de rest opvallend kort, maar deze film heeft een langere speelduur niet perse nodig. Het verhaal is al voldoende vormgegeven zo. Had geen extra materiaal bij gehoeven. Vaak hebben dit soort dramafilms een neiging naar 2 uur, maar deze houdt het dus relatief kort en krachtig.

Goede film met wederom een goede rol van Larson. Mist soms wat scherpte, maar weet te boeien tot de laatste minuut.

Op conceptueel vlak best aardig en de regie van Robert Rodriguez beweegt energiek met de scènes mee, maar de inhoudelijke uitwerking is dermate simplistisch dat je de moraal amper serieus kan nemen. Spijtig genoeg is daar binnen Shorts nogal wat van, dus een positieve kijkervaring was dit beslist niet voor mij. De kindacteurs doen het gelukkig redelijk, maar de volwassenen staan er ongemakkelijk bij en worden gedegradeerd naar karikaturale bijrollen. Als kers op de taart doet Rodriguez wederom geen enkele moeite om zijn grootschalige computereffecten op een uitgedachte manier te presenteren, waardoor de film al snel de indruk wekt dat het werd gemaakt om snel bij te verdienen en meteen naar het volgende project te stappen.

Goed.

Het is altijd wel een prestatie als dit soort "zware" films indruk op mij maken. Maar als het eindelijk eens gebeurd, bewijst het wel degelijk dat de film het dan toch wel goed doet. Deze film doet niet alles goed, maar wel een hoop goed.

Ik dacht vooraf dat ik deze film best saai ging vinden, maar dat viel reuze mee. Er gebeurd verrassend veel in de film waardoor de aandacht eigenlijk niet bepaald verslapt. Genoeg interessante misdaad afgewisseld met prima gevangenismomenten.

Gelukkig ook geen eindeloze flauwekul met de drama, wat een hoop films in dit genre wel fout doen. De film bevat eigenlijk geen humor, wat absoluut geen probleem is, want deze film snapt eindelijk eens dat die irritante humor uit de toon valt.

Wel, in tegenstelling tot een hoop andere collega's op MovieMeter, vond ik de transformatie van Coster-Waldau helemaal niet zo realistisch overkomen. Vond het eigenlijk nog wel iets te veel binnen de boekjes. het gaat iets te snel, en dat zou je niet denken, maar tussendoor wordt er te veel focus op het hedendaagse plot gelegd inplaats van de gevangenis.

Het acteerwerk is prima. Coster-Waldau is wel interessant genoeg om te zien. Je zou niet denken dat hij de ideale acteur is voor dit soort rollen, maar hij red zich prima. Enkele acteurs die niet heel intimiderend zijn, maar wel prima prestaties afleveren voor de rest.

Enkele harde beelden. Had wel graag iets meer focus willen zien op de gevangenis zelf, dit was naar mijn mening net iets te slordig en gehaast gebracht. Maar de film is wel interessant genoeg met een lekker indringende soundtrack erbij.

Goed voor de algemene Amerikaanse film. Soms net wat te gehaast, maar in het algemeen eindelijk eens een film die het genre wel een beetje snapt.

Anders.

Dit was uiteindelijk wel een compleet andere film die ik veerwacht had. Ik ben nog niet bekend met de serie, maar de poster beloofde haast een soort Zombibi achtig resultaat en dit komt daar eigenlijk niet bij in de beurt, ondanks een aantal personen hieruit ook daarin zitten.

Qua acteerwerk is dit wel een stukje beter dan het gemiddelde niveau. Van een aantal acteurs dan. Oaïssa, Ojja, Ouled Radi, Benmoussa en Amhali maken allemaal best indruk en stijgen boven het brakke acteerniveau uit. Echter zitten er wel een paar andere in die het wat minder kunnen, zoals Haoud.

De kwaliteit is gewoon brak te noemen, en de film zelf is niet eens zo'n volbloed komedie. Dat doet de poster wel beloven, maar dat is het niet. In plaats daarvan krijg je een rommelig drama dat bepaalde paden haast niet afmaakt of slordig afmaakt. Karakters die belangrijk zijn duiken ineens op en zijn ineens weg.

Daarbij heeft het drama niet echt impact. Enkele serieuze dingen komen erbij, maar die dringen door de manier van brengen nooit echt door bij de kijker. De film heeft weinig flow, waardoor het tempo ook wat houterig is en dan helpt het niet dat slechts enkele grappen geslaagd zijn.

Zelfs het mooie Marokko is slordig in beeld gebracht. Er heerst geen warm sfeertje of iets dergelijks, en de Nederlandse straten krijgen ook weinig eer. De film is nergens vermoeiend, maar ook niet heel makkelijk uit te kijken omdat je regelmatig met vraagtekens komt te zitten.

Een beste poging voor een goed drama, maar het is niet gelukt. Maar de eerder genoemde heren kunnen wel behoorlijk acteren eigenlijk. Vooral Ouled Radi vind ik qua enthousiasme echt 1 van de beste acteurs die we in Nederlandse films zien. Oaïssa trouwens ook.

Slechte Verhoeven.

Als regisseur heb ik hem zeker rondom deze periode gemogen, maar dan wel in de films die gewoon op lompe actie mikten. Verhoeven zelf lijkt ook gewoon nogal lomp te zijn, want ik heb zelden echt een film vanuit zijn kant gezien die echt subtiel te werk ging. Pas 20 jaar na deze film begon dat erin te komen (zijn eerste Nederlandse films nog niet gezien), maar deze Showgirls heeft het echter nogal nodig.

Het lijkt voortdurend of Verhoeven en zijn duidelijke obsessie met vrouwelijk schoon (want het zit er altijd in, in letterlijk elke film) zelf aan het woord is. Showgirls zal vast wel wat los hebben gemaakt in Amerika toen het uitkwam, maar daar kijken we ondertussen niet zozeer meer van op. Om extra punten te geven voor iets dat je niet meer aanspreekt is dan ook niet eerlijk, en ik ga dat dus ook niet bij het cijfer rekenen.

Deze film kenmerkt zich in bombast, wild gedrag en glitters. Een stijl die best kan werken, mits het een beetje op normale manier wordt geregisseerd, want ik vond dit nergens op lijken. Zo raakt de editing kant noch wal. Dansscenes worden bijvoorbeeld op rare manier in beeld gebracht waardoor de helft van het dansen niet te zien is. Of juist van heel ver, waardoor je niet meer weet wie wie is. Camerawerk voelt te standaard en gemakkelijk aan voor een wilde film als deze. Scriptschrijver mag op staande voet vertrekken, of juist diegene die hem geknipt of herwerkt heeft. Wat al helemaal nergens op lijkt overigens, dat zijn de dialogen, die verschrikkelijk onnatuurlijk overkomen.

Mocht de film stilistisch te werk willen gaan, dan heeft het weinig positieve indruk gemaakt. Wil de film zichzelf prijs geven als een soort personagesonderzoek, dan vind ik dat het te veel gericht is op perversiteit en seksuele handelingen. Je kan toch wel meer doen op het vlak van dramatiek en romantiek dan wat neuken en schreeuwen. Bovendien wordt de relatie tussen personages enkel en alleen via korte gesprekjes opgebouwd. Voelt eerder lui aan, en in een film van 131 minuten is dat wel kwalijk.

Acteerwerk vond ik tevens een enorm stoorpunt. Berkley bakt er werkelijk helemaal niets van. Gershon loopt er ook onnozel bij. Davi lijkt compleet verloren te zijn in het geluidsspektakel. De enige die ik af en toe nog wel redelijk vond was MacLachlan, vooral omdat het voor hem zo'n ongebruikelijke rol is. Toch ziet de film wel met pluspunten. Zo zorgt het wilde, losgeslagen en lompe karakter voor de film voor een (wellicht onbedoeld) op hol geslagen tempo dat de speelduur nooit als opgave aan laat voelen. Tevens schoot ik regelmatig in de lach door de vreemd en sterk aangezette dialogen, dus een slechte tijd was het niet. Het ik-ben-een-gekooid-diergedrag van Berkley zorgt ook voor het nodige vermaak.

Ik vind het vooral een bende. Wellicht leuk voor Verhoeven-fans, of gewoon voor mensen die van naaktheid houden, want daar zal je binnen Showgirls genoeg van vinden. Wellicht dat de maatschappijkritiek werkt als onderliggende boodschap, maar het constante wanacteerwerk en enorme hoeveelheid een compleet idiote dialogen zorgen ervoor dat deze maar geen seconde serieus te nemen valt. Een film die tegenwoordig alleen nog als feestje of als ramp kan worden gezien. Ik zie niet veel mensen hier precies tussenin zitten, maar ik kan er zelf niks mee. Zie Verhoeven liever gewoon lompe actie met veel geweld doen. Laat hem afblijven van dramafilms.

Prima.

Vooral de stemmencast sprak me bij deze film erg aan. Mike Myers en Eddie Murphy? Dat zijn toch wel 2 grote namen die zich hier inschrijven voor een animatie. Wederom zijn hun stemmen ook erg passend in de ogre en ezel.

Het verhaal is eigenlijk vrij zwak. Grote onzin natuurlijk, maar voor kinderen is het alles behalve storend. Shrek is een leuk personage en Donkey weet ook wel grappig te zijn. De rest was wel zozo. Niet alle grappen zijn even leuk, maar ja.

Genoeg te beleven voor een geslaagd en gezellig avondje met de kids.

Dom vervolg.

Ik had een paar maanden geleden besloten ook nog eens de duurste films allertijden te bekijken. 1 van die films was Shrek the Third volgens Wikipedia. Deel 1 was nog best ok bijgebleven, maar omdat ik deel 2 nog niet gezien had gelijk maar eens van BBC opgenomen om eens te bekijken.

Ik vond destijds Shrek nog best een vermakelijke film met spuuglelijke animatie. Dit deel zet dat gedeeltelijk voort. Vooral op het gebied van spuuglelijke animatie. Alhoewel de landschappen inderdaad knaop geanimeerd zijn en het Far Far Away er geinig uitziet, blijft het opvallen hoe lelijk de personages tot leven zijn gekomen.

Was ook even vergeten dat een aantal karakters door bekende komieken worden ingesproken. Maar het lijkt maar niet te werken. Murphy-films vind ik op zijn tijd wel genietbaar, zolang hij zich een klein beetje inhoudt. Hier gaat hij echter los en dat resulteert in irritante en vermoeiende humor.

Ook Myers maakt weinig indruk als Shrek. Kan hem als acteur best waarderen, al moet ik nog eens de Austin Powers films zien. Als voice-acteur voegt hij in ieder geval niets toe. Diaz is ook niet bepaald memorabel bezig. Vond dan alleen Banderas bij vlagen nog geinig als de gelaarsde kat.

Was even vergeten dat Shrek eigenlijk een soort parodie is op alle sprookjes. Bij vlagen pakt dat redelijk leuk uit, maar een hoop grappen slaan de plank volledig mis. Vaak zijn de grappen gewoon niet zo leuk, en Murphy eist veel ruimte op, dat meestal niet erg goed benut wordt.

Voor de rest nogal een dom verhaal met weinig impact. Nergens is het een beetje bijzonder. Hilarisch is het al helemaal niet en vermakelijk nog enigzins, maar ook niet bepaald. Vond het vaak een lelijk geanimeerde film die een hoop potentie in rook laat opgaan.

Iets vlotter.

Deel 2 vond ik behoorlijk tegenvallen, snel beginnen aan 3 zodat ik de reeks gewoon kan vergeten. Maar gelukkig bleek het laagst beoordeelde deel nog een beetje mee te vallen. Minder verhaal, maar betere en vlotter humor is wat deze een beetje beter maakt.

Wel in het opzicht van verhaal wat nuttelozer. Het is hier vooral gekkigheid en regelmatig bombast en lawaai. Maar op het gebied van memorabele karakters mist de film nog steeds kracht en dat is jammer. Want je zal denken dat nieuwe regie nieuw leven inblaast.

Maar de nieuwe regie voegt weinig toe, behalve dat het allemaal wat gekker is geworden. Op een gekke manier werkt het wel bij mij. Regelmatig nog wel een beetje kunnen lachen omdat de humor vooral dommer en meer random is. Dat gaat er bij mij dan goed in.

Ook het hele "rise of the villains" plotje is best genietbaar. Maar voor de rest bied de film weinig. Op het gebied van animatie wederom spuuglelijk. Vloekende kleurtjes. Maar net als voorgaande delen soms nog een aardig geanimeerde scene, al blijven de karakters altijd heel erg lelijk.

Voor de rest ontbreekt het de film nog steeds aan goede karakters. Myers & Diaz ogen nog steeds niet heel memorabel, Murphy, alhoewel iets minder prominent dan in deel 2, is nog steeds niet heel erg grappig, en de komst van Timberlake zijn karakter zorgt voor meer irritatie.

Vooral Timberlake zijn karakter is gewoon fout. Te serieus en te wijs. Het past totaal niet in dit soort films, waarbij elk karakter gewoon erg dom is. Op Diaz na, wat haar vaak ook een saai karakter maakt. Voor de rest een aantal opvallend vreemde grappen. Het sterfbed van Cleese was gedurfd maar ook een aantal andere brute grappen voor een kinderfilm.

Het is wel iets beter te slikken dan deel 2, maar qua plot en ontwikkeling is het niet echt bijzonder. Gewoon vermakelijk, maar een redelijk inwisselbaar deel 3 van een reeks die gelukkig gestopt is na deel 4. Die zal ik wellicht ooit uit verveling kijken.