Opinions

Marvel middelmaat.

Wat ik ze wel wil meegeven is dat ze erg goed zijn in het aanwijzen van regisseurs die nog niets met het betreffende genre hebben gedaan. Hoe Cretton ooit bij een film als deze uitkomt bijvoorbeeld is me een compleet raadsel. Leek zich eerder op menselijke en kritische dramafilms te richten, maar nu doet hij dus blijkbaar ook actie.

Shang-Chi voelt aan als een gehaast product dat snel uit de band is komen rollen. Niets voelt echt oprecht aan. Het is makkelijk om een film te prijzen omdat het zich eens verdiept in een cultuur die niet gebruikelijk voor ze is, maar ik vond het allemaal maar makkelijk. Wat leuke plaatjes op de achtergrond animeren, soms wat mythologie erbij gooien en vooral Aziatische acteurs inhuren om het er wat authentieker uit te laten zien. Denk niet dat de research lang heeft geduurd.

In de wereld van Chi repareren autoramen zichzelf op magische wijze nadat ze zijn kapotgeslagen, worden random figuurtjes uit andere films erbij gehaald zonder duidelijk doel (behalve komedie) en lopen er op de achtergrond wat mythologische dieren rond, omdat het leuk is! Met al die onzin bij elkaar vraag je je af waarom figuranten dan nog wel met open mond opkijken van een busongeluk door toedoen van schurken. Wel was dat overigens een lekkere knaller van een actiescene.

CGI is niet bepaald realistisch maar voor een film als deze boeit dat niet zo. Er wordt best redelijk vormgegeven aan de omgevingen hier. Aardig sfeervol. Leuke designs ook van de beesten. Wel jammer is dat het eindgevecht nogal teleurstelt. Je hoopt op iets echt groots vanuit de superhelden, maar dan blijkt het gewoon een letterlijk drakengevecht te zijn waarbij de rest erbij mag staan en ernaar kan kijken.

Het is eigenlijk best een rommeltje, deze film, maar wel vermakelijke rommel. Toch hoop ik dat ze binnenkort met wat beters aan gaan komen dan dit, want fase 4 is niet best van start gegaan. Niettemin zie ik wel potentie in Shang-Chi, want ze kiezen voor een fantasierijk pad terwijl ze de actie niet uit het oog verliezen. Nu nog een wat betere balans en iets meer interesse naar de cultuur. Niet gewoon een plaatje van het internet naar de achtergrond animeren. Nu weet ik uiteraard niet hoe lang ze daadwerkelijk aan het bestuderen van de cultuur hebben besteedt, maar de indruk komt in ieder geval lui over, helaas.

Tsja.

The Shape of Water was wel een filmpje waarnaar ik uitkeek. Maar mijn verwachtingen zijn toch niet helemaal door deze oscarwinnende film volbracht. Three Billboards had de oscar van mij wel gemogen om heel eerlijk te zijn.

Het is net als Pan's Labyrinth een sprookje voor volwassenen. Constant had ik ook het gevoel alsof ik onder water zat, visueel is het erg mooi en Shannon snapt zijn rol zeker wel. Alles is natuurlijk helemaal verzorgd. Maar het is toch het verhaal dat me niet pakte.

Emotioneel greep hij me niet, ik voelde niks en op een gegeven moment begon ik me eigenlijk ook een beetje te vervelen. Del Toro is een goede regisseur, maar hier ben ik niet weg van

Eh.

Share or Die, bij de titel hoef je al geen hoogstaande film te verwachten. Ik had het ook puur voor die titel maar eens aangezet toen de verveling insloeg op een warme middag. Ik had echter niet door dat regisseur Mazzaferro al bekend bij me was. Dat zegt weinig goeds, want zijn vorige films bewaren maar weinig kwaliteit.

Duidelijk mag zijn dat deze film een kindje van de pandemie is, want technologie speelt een zeer centrale rol en de acteurs komen elkaar zelden echt tegen. We volgen eerder een aantal groepjes bestaande uit twee en soms drie personen die een voor een het onderspit delven tegen een kwaadaardig tekstberichtje. Hoe de vork precies in de steel zit blijft redelijk onbekend, maar de verklaring laat zichzelf al vroeg raden.

Opening vond ik erg vermakelijk, maar de film haalt het niet echt meer bij dat niveau. Dat niveau was al niet zo hoog, maar uiteindelijk is vooral het acteerwerk van een aantal enthousiaste tieners de factor die deze film kan redden tegen totale catastrofe. Qua horror vooral mak en onafgewerkt, de spanning is nergens te bekennen en de regie weet nooit iets toe te voegen aan een al hersenloos gebeuren. Jammer, want met de juiste passie had het eigenlijk nog wel leuk kunnen zijn.

Sharks.

Wie ervan overtuigd is dat alleen tegenwoordig de slechte haaienfilms worden gemaakt en het allemaal vroeger beter was heeft duidelijk de haaienfilm Shark Attack nog niet gezien. Deze reeks was klaarblijkelijk succesvol genoeg om nog vervolgdelen te laten ontstaan, waarvan het derde deel een soort cultklassieker is geworden.

In ieder geval is het toch maar matige zooi allemaal. Ongelooflijk dat het Van Dien enkel twee jaar kostte om in dit soort onzin te verschijnen na z'n voorgaande succes. Hij begon echt wel hoopvol aan zijn carrière, maar toch ging het ergens mis. Een ideaal voorbeeld van een acteur die er niet in slaagde zijn eigen kwaliteit te bewaren. Zijn prestatie is dan ook niet bepaald bijzonder, en hetzelfde geldt voor de overige leden van de cast.

De haaienaanvallen bestaan uit scenes waarin je gewoon een echte haai rustig ziet rondzwemmen en tussendoor wordt er af en toe een nep dingetje aan het drijven gezet. Een vorm van spanning levert het niet op, voelt overigens ook niet aan alsof Misiorowski echt een haaienfilm wilde maken. De volledige finale staat zowat in het kader van actie, en grappig genoeg komen daar ook de beste scenes uit. Er was zelfs ruimte om wat dingetjes op te blazen.

Het mag wel duidelijk zijn waarom een film als deze niet bepaald is geslaagd. Het komt allemaal maar makkelijk en onzinnig over. Geen enkele scene straalt een zekere dreiging of gevaar af. Voelt meer aan alsof ze allemaal gezamenlijk hun beentjes even in het water hebben gedoopt. Een mislukte film met een interessant concept. Bonuspunten voor een nog best spectaculaire finale, maar daar blijft het dan ook weer bij.

Afgrijselijk.

Film waar je simpelweg niet doorheen komt zonder je wenkbrauwen minstens drie keer te fronsen. Bij dit soort films ligt de motivatie erg laag om er een serieus bericht over te schrijven, want wat is het punt in het afbranden van een overduidelijk goedkope en barslechte film? Misschien de andere gebruikers waarschuwen.

Opvallend aan deze film is dat het nooit duidelijk wordt of het nou bedoeld is als komedie of serieuze film. Veel hint naar opzet, maar op z'n beurt ook naar de poging om er iets serieus uit te halen. Script slaat verder als een tang op een varken, de filmfouten zijn op een hand te tellen binnen een minuut of 5. Een dame die bijvoorbeeld naar de kijker praat terwijl de cameraman op de achtergrond staat. Waarom staat hij er dan eigenlijk?

Een film waar verder ook niet veel haai in voorkomt behalve wat korte shots van een slecht geanimeerde haai die in het water wordt geplakt. Een groter deel van de film bestaat uit het maken van een connectie met de haai, maar de manier waarop is bijna schandalig te noemen. Vreselijk geacteerd, maar ook ronduit ongemakkelijk. Een erg taai gebeuren ook, voor een film die zo kort duurt, en dat is niet alleen maar op de connectiemomenten gericht, maar naar de gehele film.

Ik kon er bijna niet doorheen komen. Heb vol afschuw naar dit geheel gekeken die van geen kant klopt. Ik snap dat SyFy-films een publiek hebben, maar daar valt in ieder geval wel vanaf te lezen dat er nog een bepaalde vorm van moeite naartoe is gegaan. Dit was duidelijk naar het eerste beste grasveld lopen en daar opnemen. Zit nergens maar een beetje passie in. Oerlelijke, volstrekt waardeloze en ronduit nutteloze vorm van cinema. Jammer dat de lat met dit soort films nog lager wordt gelegd.

Vermakelijk.

Maar uiteraard geen hoogstaande titel en al helemaal geen titel die het genre vertegenwoordigd. Gelukkig lijkt de film daar ook nooit echt voor te gaan, maar af en toe lijkt Ellis ergens wel iets meer te willen. Laat dat dan ook gelijk 1 van de mindere punten van Shark Night zijn.

Deze film gaat voornamelijk voor het vermaak en slaagt daar redelijk in. Het fijne is ook dat dit geen SyFy-achtige film is en de film zit dan ook niet propvol met barslechte en intentionele CGI-effecten. In deze productie zat duidelijk wel een klein zakcentje meer, al ziet de CGI er alsnog niet geweldig uit. Het was echter voor het vermaak makkelijk te vergeven.

Acteerwerk is verder niet geweldig en vooral Paxton glijdt uit in deze film. Van alle crewleden is het toch Paxton die de beroemdheid moet voorstellen, maar weet deze status in dit geval niet waar te maken. De beste rol kwam eigenlijk van Leonard, maar hij krijgt een zeer beperkte rol, dus dat zegt eigenlijk meer over de rest dan over Leonard.

Shark Night biedt genoeg voortgang en gebeurtenissen om de boel vermakelijk te houden, maar kiest inderdaad net wat te vaak een vervelend pad. De tieners maken regelmatig irritante besluiten die de film niet ten goede komen. Voor het vermaak maakt het weinig uit, maar als ervaring is het toch wat te suf, maar verder is deze film ook niet realistisch bedoelt dus het valt de film ergens nog wel te vergeven.

Het is echter vooral dat de film uiteindelijk een ridicuul zijplot erbij telt die afleidt van de film zelf. Dat lompe gedoe met die supervissen kweken hoort hier echt niet thuis. Spannend is de film ook nergens en voor stevige gore hoef je deze film ook zeker niet op te zetten. Het kijkt gelukkig wel erg aardig weg en ziet er aardig uit. Daarvoor nog een 2,5*, zeker niet 1 van de slechtste binnen zijn subgenre, maar ook niet geweldig.

Asylum.

Film verbaasde me in de opening nog redelijk qua effecten. Voor wie bekend is met Asylum zal vast wel verwachten dat het weinig kwaliteit kan afleveren qua effecten. Alle beestjes binnen dit universum lijken nogal op elkaar, maar ik neem nog altijd liever die films dan haaienfilms zoals Shark Exorcist.

Zoals ik al zei opent de film best vermakelijk met een nogal grootse scene op aarde en opvallend gedetailleerde effecten. Vervolgens duurt het niet zo lang voordat we de ruimte zelf intrekken, maar het niveau op de maan daalt wel een aanzienlijk stuk. Vooral de keuze voor de vijanden (lopende en pratende haaien) bewijst zichzelf als uitzonderlijk zwak. Waarom? Het jaagt op geen enkele manier angst in, en creatief is het evenmin. Eerder erg kinderachtig.

Qua actie soms grote dingen waarbij de makers nog redelijk wat uit de kast trekken, maar uiteindelijk is het wel gedaan met de pret. Er gebeurt vooral te weinig, en voor een gegeven dat zo absurd is dat je je haast niet kan indenken dat het ooit saai wordt is dat wel een domper. Matige kwaliteit. Te verwachten van deze studio, maar toch niettemin een gemiste kans.

Lelijk.

De appeal van dit soort films ontgaat me altijd een beetje. Ik herinner me dan ik er op jongere leeftijd een aantal keer naar heb gekeken, of althans, de opening. Daarna ben ik waarschijnlijk gaan spelen 3 kamers verderop omdat ik er zelfs als kind geen hol aan vond. Als een ouder iemand is die conclusie zowat hetzelfde gebleven.

Buiten het feit dat het me toen waarschijnlijk niet was opgevallen hoe lelijk deze film er wel niet uitziet. Bijna elke beweging, expressie of actie ziet er houterig en kaal uit. Het enige dat wellicht nog leuk gedaan is de detaillering van de stad en het feit dat de vis van Smith er ook uitziet als Will Smith. Jammer genoeg is Smith zelf niet zo leuk als dat hij als vis hoopt te zijn.

Erg flauwe grappen, maar ook ontzettend irritante humor. Erg inwrijvend en opdringerig. Veel geschreeuw, gestoei en suffe dialogen die wanhopig naar een lach vanuit de kijker zoeken. Ik kan soms wel lachen om domme humor, maar niet als die humor zo opdringerig en vervelend wordt opgezet. Alles binnen deze film lijkt "Lach om mij, alstublief!" hardop uit te roepen. Ik heb het geen enkele keer kunnen doen. Het helpt dan ook niet dat zeker de helft van de stemmencast een gedemotiveerde indruk maakt, vooral die Jolie gromt haar lijnen zowat.

Vlot verhaal, dat wel. Maar verder een film waar ik absoluut niets mee kan. Ik vond het als kind al een saaie bende, en zelfs met mijn interesse voor het zeeleven is deze film op erg weinig momenten echt leuk te noemen. Misschien dat kinderen het zullen slikken, maar ik zou zeggen dat je beter gewoon wat anders kan kijken dan deze vergeetbare prul.

De authentieke haaienaanvallen zijn spectaculair in beeld gebracht en de onderwaterbeelden vormen een fijn weerzien, maar dat zijn meteen alle complimenten die ik voor Shark! over heb. Klaarblijkelijk had regisseur Samuel Fuller te kampen met een chaotische productie en was hij het niet eens met het eindresultaat. Ik ben eigenlijk geneigd om zijn woede in het gelijk te stellen, want de makers (wie dat ook mogen wezen) hebben er vooral een oersaai prutswerkje van gemaakt. Burt Reynolds is volstrekt kleurloos in de hoofdrol en het verhaal is werkelijk niet te doorgronden. De erbarmelijke visuele kwaliteit maakt het geheel bovendien absoluut geen feestje om uit te zitten, omdat een hoop beelden wazig en uitgeblust ogen. Richting de finale probeert Shark! de kijker te verbazen met plotwendingen, maar deze zijn dermate flauw dat het uiteindelijke effect vooral het tegenovergestelde bereikt. Erg jammer, want de film is zeker niet ontdaan van goede scenes (zoals mijn eerste zin suggereert). De stukken met daadwerkelijke haaien zijn echter op één hand te tellen en die vormen toch wel de momenten waar Fuller het van moet hebben.

Niet zo taai als de overige werkjes van regisseur Mark Polonia, maar daarmee zijn de voornaamste positieve punten wel benoemd. Het concept is behoorlijk absurd en de film gaat dan ook weinig serieus te werk, maar zoals je waarschijnlijk kan verwachten schuurt er van alles aan de uitwerking. De speciale effecten, montage, visuele opleuking en het acteerwerk zijn allemaal zeer ondermaats. Jeff Kirkendall heeft bijvoorbeeld meermaals met Polonia (die zelf ook een rol speelt) mogen samenwerken, maar een goede rol heeft het tot op heden nog nooit opgeleverd. Het is vooral dat de makers steeds maar invloeden blijven toevoegen zonder het echt coherent bij elkaar te krijgen, waardoor de kijker genoodzaakt is vooral te genieten van de zelfbewuste belachelijkheid. Na enige tijd is echter ook die koek op en begint de relatief korte speelduur steeds zwaarder te wegen, maar dergelijke omstandigheden zijn ook te raden wanneer je begint aan een film die zichzelf Sharkenstein noemt.

Zo slecht dat hij leuk is.

Erg lollige film, redelijk origineel. De CGI is natuurlijk barslecht maar ik heb zo een idee dat ze het expres zo doen. Tenslotte blijft het een SyFy film.

Ikzelf vond et vermakelijk maar zeker niet goed. Eigenlijk ga ik wel op naar deel 2

Natuurlijk slecht maar toch ook weer leuk.

Ik kon de gezichten van de meeste acteurs niet uitstaan. Zo serieus kijken en spelen in een film zoals Sharknado? Kom nou . Ik heb het dan over Reid. Gelukkig zijn er een heleboel andere karakters die er wel de spot mee drijven en het niet erg serieus nemen.

De haaien zijn er natuurlijk niet uit, maar de film neemt zichzelf natuurlijk niet serieus. Soms wel moeten lachen. Leuk vermaak, maar natuurlijk verre van goed. Hoger dan een 2,0* kan ik het niet maken.

Haha.

Leuker dan de vorige delen, die ik wel kon slikken maar niet echt om kon lachen. Hier kon ik zeker wel om lachen. De film neemt zich geen minuut serieus en gaat steeds verder over the top. Hoe verzinnen ze het toch elke keer.

Acteerwerk is niet heel bijzonder natuurlijk. Jammer dat die vervelende Scerbo weer terug is. Ik vond haar al vervelend in deel 1 en dit is niet veel verandering. Gelukkig zijn er genoeg over the top onzin momenten die deze film helemaal genietbaar maken.

Effecten zijn natuurlijk nog steeds bagger. Ik snap ook niet dat mensen verder gaan met de reeks kijken als ze vanaf deel 1 al 0,5* geven. Dan weet je toch al dat het niks is voor jou? Sharknado 3 is voor mij de #1 SyFy film tot nu toe. Op naar deel 4.

Ach.

Ik had best wel genoten van deel 3, vooral omdat die zo leuk over the top ging. Dit deel zag er precies weer zo uit. En hij gaat dan ook zeker over the top, maar ik mis die leuke humor een beetje. Soms was het dan weer grappig, zoals de rol van Gottfield.

Film begon zeker leuk, met de aanval op Las Vegas, maar verliest daarna wat vaart. De haaien zijn wat saaier neergezet, alhoewel nucleaire haaien dan wel weer origineel bedacht zijn. Effecten nog steeds bagger, maar Ziering blijft leuk spelen. Maar Reid was niet uit te staan, mijn god wat is ze toch lelijk geworden.

Ook wel een toffe rol van Busey en Hasselhoff, maar deze film is gewoon net als deel 1 en 2 wat saaier en minder amusant.

Ook wel leuk.

Weer zo'n Sharknado deel. Soms vind ik ze best leuk als guilty pleasure. Deel 3 vond ik stiekem bijvoorbeeld ook best tof. En om heel eerlijk te zijn zijn de effecten hier vooral in het begin beter dan normaal. Vooral de scenes in London zijn best ok. Daarna is het weer minder.

Een deel dat weer leuk over the top gaat. Deeltje 4 was niet zo pakkend, dit deel is weer iets pakkender. Ook leuke cameo's van Olivia Newton-John en Ethan Hawk. Natuurlijk weer ongelooflijk slecht gemaakt dat het soms nog wel leuk is.

Wel een guilty pleasure. Niet veel meer over te zeggen. Benieuwd naar het laatste deel.

..

Eigenlijk verdient deze film geen enkel goed woord vanuit mijn kant (en dat krijgt het ook niet), want het was werkelijk rampzalig te noemen. Ik heb films gezien binnen dit kader die alle logica overboord gooien en als een tang op een varken slaan, en ik heb films gezien binnen dit kader die afgrijselijke CGI gebruiken. Deze film veegt beiden echter van de kaart.

In slechtheid dan, want deze film gebruikt namelijk een haaienpop om de cast op te laten peuzelen, en dit maakt niet bepaald een goede indruk. Of het nu grappig of luchtig bedoeld is of niet, het ziet er niet uit en het is simpelweg luie cinema. Dit kan ik zelf namelijk ook gewoon maken, en dan maakt het feit dat de boel self-aware is niet veel verschil meer in het eindresultaat.

Het acteerwerk is om te janken de film lijkt op een afstudeerproject, maar dan van de middelbare school. Geen enkel personage is maar een beetje interessant te noemen en de regie is werkelijk zo lui dat je uiteindelijk stress krijgt van de irritatie en wanhoop. Een politiebureau zo bijvoorbeeld wordt ingericht door een aantal posters van overleden moordenaars aan de muur op te hangen, het zegt onder andere wat over het bedenkelijke niveau van deze film.

De film is ook moeilijk behapbaar vanwege de enorm goedkope aard van het resultaat. Deze film probeert tussendoor wat grapjes te maken en verwijzingen te leggen naar filmklassiekers, maar met enkel poppenkast spelen en goedkope grapjes maken krijg je me niet mee. De humor is ook van nogal bedenkelijk niveau, want het komt (wederom) in de vorm van regie die ik zo na zou kunnen doen.

Laat het allemaal eindigen met een finale die de film als geheel omver blaast en er een vaag schouwspel van maakt waarbij monsters enkel bestaan uit een persoon met een maskertje. Deze uiterst simpele film die godsgruwelijk lang duurt voor zijn inhoud is een trauma om doorheen te komen. Nergens grappig, leuk of indrukwekkend. Enkel vervelend, achterlijk en traag. Dit is nu cinema waarvan ik hoop dat het enkel bij deze film blijft.

Bedroevend project met een aantal komische situaties, al zitten die vooral in de absurditeit van het concept. Voordeel voor een regisseur zoals Mark Polonia is dat hij met zijn productiemaatschappij volledige creativiteit geniet en dus mag doen wat hij wil, het spijtige is dat hij er verder geen aanleg, talent of financiële middelen voor heeft. Ook deze Sharkula is geregeld nogal pijnlijk, met slecht acteerwerk, luie effecten en een losjes samengeraapte inhoud. Het beste aan dit weinig memorabele project is waarschijnlijk dat het openingsnummer opvallend pakkend is.

“Stupide” is inderdaad een treffende omschrijving voor deze erotische thriller, onder handen genomen door regisseur Luis Prieto. Met name de karikaturale en ongeloofwaardige trekjes van de personages zorgen ervoor dat Shattered enkel kan profiteren van de frustratie, met name mogelijk gemaakt door het bijzonder onsympathieke figuur van Lilly Krug. Een grote fout van scenarist David Loughery is de nodeloze focus op humor, waardoor de film het geregeld moet hebben van vervelende bijpersonages (John Malkovich & Frank Grillo) die het verhaal enkel en alleen oprekken. De wat wredere momenten worden ook amper in beeld gebracht en de implicaties snijden geen hout, waardoor je als kijker spijtig genoeg weinig ruimte hebt om ergens blij van te worden. Voor Cameron Monaghan is dit hopelijk een wijze les, want voorheen speelde hij bijna uitsluitend noemenswaardige rollen (voor zover ik heb gezien). Nu heeft hij zich laten verleiden door een nogal futloos en weinig memorabel gebeuren.

Herzien en het cijfer blijft staan. Regisseur Edgar Wright is een man met visie en brengt zijn films op een uiterst eigenzinnige manier naar voren, waardoor Shaun of the Dead zeker opvalt. De stilering is netjes en het tempo ligt hoog, daarnaast wordt er naar behoren geacteerd door de castleden. Het komt uiteindelijk neer op een kwestie van smaak of je de film kan waarderen of niet, voor mij persoonlijk doet de sterk aangezette Britse humor erg weinig. Ik kan dan ook maar met zeer beperkte mate genieten van een film als Shaun of the Dead, ondanks dat de voldoende dubbel en dik verdiend is.

Erg goed.

Ik had al hoge verwachtingen bij de beste film, en die zijn ook gewoon waargemaakt. De beste film aller tijden vind ik het niet, maar hij is zeker erg goed. Robbins en Freeman leveren top prestaties aan, en gevangenisfilms boeien me altijd wel.

Goede locatie gekozen, lekker somber. De beelden zien niet erg hard, maar soms wel fraai in beeld gebracht. Er zijn veel details in de film gestopt en alles valt wel op z'n plaats. Verhaal is goed gebracht, Darabont levert een toppertje af.

Veel meer heb ik niet toe te voegen. Het is natuurlijk een topfilm, die iedere filmfan gezien moet hebben. Zowel op MM als IMdB als nummer 1 beoordeelt. Dat zegt niet dat jij de film goed gaat vinden, maar wel dat een groot deel van de filmfans het ermee eens zijn dat de film erg goed is. En dat was hij ook.

Ok.

Uiteindelijk een prima tussendoortje van een regisseur die zich eigenlijk meer met horror bezig hield daarvoor. Wel grappig, want in deze film merk je hier en daar wat trekjes dat de regisseur hier achter duidelijk wel een vakman was in zijn genre toen. Enkele scenes tikken het genre namelijk best aan.

Leuke, felle kleuren. Visueel is het dik in orde, op die monstertjes na, die zagen er wat nep uit. Maar voor de rest gaat de film vooral voor stunts met een hoop felle kleuren en mistwolken. En dat werkt allemaal erg goed, want de actie is leuk.

Vooral de Shazam! Levi is best leuk, als karakter dan. De humor is wisselvallig. De meest leuke humor komt in de vorm van slapstick en droge momenten, van de ik-prop-zo-veel-mogelijk-gekke-dingen-in-1-zin humor (bij Rogen ook populair) was ik wat minder te spreken eigenlijk.

Levi zelf ziet er wel fit uit voor zijn rol, Strong is een leuke villain waarmee zijn serieusheid van zijn rol vaak leuk in de zeik wordt genomen. Het duo van Grazer en Angel zijn prima als hoofdkarakters, en met het idee dat een 14-jarige in een superheld verandert zijn maximale dingen uitgehaald.

Leukste stukken waren ook de pogingen om superheld te worden. De slotfase is leuk, maar valt ook wat tegen. twist waarin de hele familie een Shazam wordt was uitermate suf, zal wel met de boodschap te maken hebben, maar toch. Camerawerk is soms uitmuntend, alsof je in een kermisattractie zit. Alles is eigenlijk in de lucht, waardoor de actie soms sterk in beeld komt.

Wel raar dat het karakter van Levi eigenlijk niet echt mixed met het karakter van Angel. Vooral omdat Levi hyperactief is en Angel vaak wat rustig is. Ook wat dingen die je weg moet denken Levi heeft de helft van de film nodig om zijn krachten te ontdekken, zijn familie weet het al in 3 seconden. Maar heb soms lekker kunnen lachen hierom.

Vermaak ten top, visueel soms erg leuk en fel, maar soms ook wat teleurstellingen eigenlijk. Zonder die twist was dit misschien nog hoger beoordeelt. Voor nu, een voldoende. Absoluut.

Oké, laat regisseur David F. Sandberg na het floppen van deze film alstublieft terugkeren naar horrorfilms. Het mag ondertussen duidelijk zijn dat dit soort kinderachtigheid gewoon niet aan hem is besteedt. Shazam! Fury of the Gods voelt voortdurend aan alsof twee films (My Little Pony en Hellboy) elkaar van het toneel proberen te duwen, omdat kinderachtigheid en volwassenere ideeën voortdurend in de clinch liggen. Ik heb het concept van de hele familie die nu superhelden zijn in de eerste instantie matig geslikt, maar uiteindelijk kan je er niet meer omheen dat ze gewoon centraal staan in het tweede deel. Gelukkig was dat nog prima te doen en daarnaast heb ik genoten van de verschijning van Rachel Zegler. Uiteraard een clichématig vormgegeven figuurtje (met een interessante kracht), maar ze is nu eenmaal de rising star van 2023 (dankzij meer dan aardig acteerwerk alleen maar begrijpelijk) en dat ondersteun ik zonder moeite. Sandberg propt zijn film verder vol met tempo en humor. Toegegeven, soms weet die humor best aardig te werken (De brief), maar hij propt Shazam ook vol met de meest belachelijke scenes die je maar kan indenken. Toen dat kleine ettertje de eenhoorns begon te temmen met skittles en daaropvolgend zelfs oneliners ging schreeuwen op de rug van die beesten heb ik echt even moeten zuchten. De slotfase zelf voelt ook wat onafgemaakt aan en de schurkenrollen van Lucy Liu en Helen Mirren zijn werkelijk te stuitend voor woorden, maar visueel voelt het niettemin fris aan en dankzij de grote hoeveelheid aan gebeurtenissen kijkt het degelijk weg. Nu dit deel geflopt is wordt het hoog tijd dat Sandberg zich weer met andere dingen bezig gaat houden. Het signaal lijkt me nu meer dan gegeven.

Hm.

TV-Amerika. Het lijkt allemaal wel een beetje op elkaar, maar deze is heel soms wel iets meer op zichzelf, alhoewel het nooit ver buiten de lijntjes kleurt. Als het überhaupt al buiten de lijntjes kleurt. Deze film stond ooit plots op mijn kijklijst en toen heb ik hem uiteindelijk maar eens opgezet.

Het is allemaal niet heel vervelend om tegenaan te kijken. High-school is sowieso wel mijn genre, dus dat geeft het een extra duwtje in de rug. Nu speelt dit zich niet echt op een middelbare school af, maar de vibe is genoeg aanwezig om mij vermaakt te houden.

Acteerwerk is wel oké. Er heerst wat zoutzakkerij en enkele tieners lijken niet zo blij te zijn met de types die ze moeten spelen, maar het was niets storends. Thiessen doet het best oké, maar de heren Lipper en Green dansen op het randje. Het had allemaal wat enthousiaster gekund, maar zoals ik eerder aangaf, het is niets storends.

Er gebeurd best wel wat, er zijn een hoop traantjes en een hoop problemen maar uiteindelijk speelt de film zijn kaarten best veilig. Enkele stukjes zijn verrassend, maar vaak draait de film bij of praat eroverheen. Zoals de moeder die haar dochter eerst niet gelooft bijvoorbeeld. Het had allemaal iets confronterender en harder gemogen. Het wil dit namelijk wel zijn, maar is het gewoon niet.

Het duurt niet te lang en de boodschap is duidelijk, maar toch zie ik liever iets unieks. Dit is eigenlijk te vaak net zoals de andere TV-films qua uitvoering en daar zijn er al zo veel van. Toch, omdat deze op enkele momenten toch iets anders doet ken ik het geen hele lage onvoldoende toe. Het was tenslotte ook niet zo slecht, maar ook niet heel goed op z'n beurt.

Matig.

Ik smul vaak van de high-schoolfilms. Maar ook in dit genre zitten er mindere titels bij. She's All That is helaas zo'n mindere titel. Regisseurs denken waarschijnlijk dat het makkelijk scoren is als je de setting in een high-school plant, maar denken daarmee ook duidelijk te makkelijk over het verhaal.

De setting is wel geslaagd, het gevoel van high-school is voortdurend aanwezig. Het verhaal is net als bij een hoop andere genregenoten slecht. Maar het verschil is voornamelijk dat het inhoudelijk nog iets zwakker en leger is allemaal. De film lijkt soms zelfs stukken over te slaan. Structureel is het allemaal een rommeltje.

Visueel is het altijd zonnig en fris, maar niet fris genoeg helaas. De aanpak van de film had kunnen werken, maar regisseur Iscove laat de boel een beetje in de steek. Het had allemaal nog een stuk frisser kunnen zijn. De cinematografie laat de film vaak in de steek door niet altijd op de juiste momenten aanwezig te zijn, en het camerawerk is te klassiek.

Montage is regelmatig ook te langzaam waardoor de film weleens wil inkakken. Het verhaal is alles behalve vernieuwend of origineel, dus dan hoop je dat het op een aantal andere vlakken wel iets krachtiger kan zijn. Daarvoor moet ik de kijkers die deze verwachtingen koesteren helaas teleurstellen. En een frisse stoot die veel genregenoten weleens geven is hier helaas ook niet aanwezig.

Acteerwerk is ok. Je ziet een hoop jonge acteurs en actrices die later vaak te zien waren. Alleen zijn de rollen regelmatig te hoog gegrepen. De acteurs en actrices zijn vaak gewoon niet kundig genoeg om bepaalde emoties te beheersen waardoor het gevoel nooit echt overkomt bij de kijker.

De film denkt regelmatig wat te makkelijk na over het verhaal en de structuur. Hierdoor overstijgt de film nooit echt de middelmaat. Het leek alsof Iscalvo gewoon zo snel mogelijk door wilde gaan naar de volgende film. Gezien het tempo waarmee hij films maakte lijkt dat me geen vreemde assumptie.

Het schoolbal bevatte de beste scenes op het visuele vlak, maar voor de rest is het een erg simpel gebeuren waar niet te lang aan gewerkt is. Alles is ontzettend sterk aangezet, alle types zijn erg herkenbaar en de subtiele momenten vallen vaak plat. Wat er dan overblijft is niet zo bijzonder, een film die je zo vergeten bent. Net als bij veel genregenoten eigenlijk.

Uh.

Vermoeiender dan deze film worden ze tegenwoordig bijna niet meer gemaakt. Ik schrok er ook behoorlijk van dat dit van Spike Lee is. Als regisseur stelt hij toch best wat voor en enkel drie jaar na deze film leverde hij zelfs een favoriet van me af. Hier en daar herken je zijn regie-experimenten dan ook wel, maar She's Gotta Have It is vooral een onschatbaar saaie zit.

Met name het acteerwerk is te bedroevend voor woorden. Voor een film die zwaar op dialoog en verbinding leunt is dat een groot probleem. De meningen dat Johns de film op sleeptouw neemt kan ik dan ook niet ondersteunen, ik vond haar enorm belabberd spelen. Lee doet erg zijn best om van ieder personage een geheel ander en eigenzinnig typetje te maken, maar zelfs Lee himself acteert dusdanig slecht dat het totaal niet overkomt. Enige vorm van komedie valt er ook direct mee in het water.

Grootste troef is misschien de finale zelf, waar men het plots nodig vond om ook nog een moraal aan de film te breien. Dan heb ik het vooral over Johns die de heren even de les komt lezen. Met stomme verbazing zitten kijken naar deze afloop van de film. Als iemand geen recht van spreken heeft, is het Johns. Soms nog wel leuke editing, toegegeven. Het leukste stuk vond ik de aftiteling, waar mensen gewoon zichzelf zijn in plaats van deze kartonnen en oersaaie personages. Met afstand een aantal van de slechtste acteerprestaties die ik ooit heb gezien. Ben blij dat de film na 84 minuten weer kon worden afgesloten.

Neutraal filmpje.

Typisch het filmpje dat juist omdat het allemaal wat menselijker is wat omhoog gaat en wat meer uitstraalt. Al blijft dit op sommige stukken toch wel onnodig flauw, waarmee je 2 verschillende soorten humor voorgeschoteld krijgt die elkaar niet goed matchen.

Baruchel is echt wel geknipt voor zijn rol, en straalt waanzinnig veel uit waarmee ik regelmatig om heb kunnen lachen. Maar ook echt lachen, niet gniffelen of glimlachen. Dit kan ik niet zeggen van alle andere acteurs, vooral van T.J. Miller had ik echt meer verwacht, maar hij is weer de flauwe gozer.

Filmpje is wat voorspelbaar en doet weinig moeite om origineel uit de hoek te komen, maar vermaakt gelukkig wel en voert alles keurig uit. Hier en daar is de menselijkheid goed uitgewerkt en is de boodschap die in de film zit ook wel leuk en voldoende uitgewerkt.

Een iets betere Amerikaanse komedie uiteindelijk, die weet te vermaken en wel lief is, maar uiteindelijk nergens in uitblinkt. Er zijn geen echte romantische vonken voelbaar en op Baruchel na zit er vaak weinig charme in de karakters, maarja.

Mak.

Bynes zal vast veel kijkers hebben getrokken op kanalen zoals DisneyChannel. Ideale kindster is ze wel moet ik toegeven. Maar erg goed vond ik de film en haar manier van komedie niet bepaald, maar ik ben dan ook geen 14-jarig tienermeisje. Daar lijkt de film zich wel gericht op te hebben.

Bynes doet het wel enthousiast, maar is vooral niet erg grappig. De hele overdreven en theatrale manier van acteren en de situatie opnemen is wat ongemakkelijk. Ik zie er ook niet al te veel humor van in. Van die gekke types die er ook bijstaan moet ik ook weinig van hebben.

Het duurt ook behoorlijk lang met een speelduur van 105 minuten in een film die wel een boodschap heeft, maar deze verbloemt vooral in nogal irritante humor waardoor je de boodschap niet serieus kan nemen helaas. De film lijkt zich er totaal niet op te richten.

Humor is regelmatig pijnlijk slecht en ik stond me steeds te verbazen hoe je zo vaak de plank mis kan slaan. Elke keer weer zo'n standaardtype erbij die geforceerd grappig wil zijn. De extreme nerd, de gekke directeur en de gemene ex-vriend. Het is allemaal al zo vaak gedaan.

Wel is de film behoorlijk makkelijk uit te kijken en is het acteerwerk goed en enthousiast. Grappig vond ik Bynes totaal niet, maar je kan moeilijk zeggen dat ze niet goed acteert. Ook Tatum was prima en Ramsey was ook wel een leuk dotje.

Film die je eigenlijk zo weer vergeten bent. Nogal irritante en suffe humor echter die regelmatig pijnlijk is en een nogal standaardverhaal, maar wel nog een vlotte film met degelijk acteerwerk. Alleen het feit dat Bynes echt totaal niet leek op haar broer Kirk leek kan je moeilijk negeren.

Het cijfer mag na herziening gewoon blijven staan. Regisseur Kim Chapiron dirigeert zijn film op een uiterst energieke, enthousiaste en moderne manier, waardoor Sheitan al tamelijk vroeg wordt voorzien van een oprechte indruk. Een indruk dat hier een team aan heeft gewerkt die hun vak oprecht leuk vinden en daar vol op inzetten, waardoor het plezier van het gebeuren aanzienlijk wordt verhoogd. Castleden gaan bovendien goed op in hun typetjes (vooral Vincent Cassel doet het goed) en de finale brengt de gebeurtenissen naar een prettig gestoord niveau. Het blijft jammer dat de aanloop veel te lang is, waardoor het uiteindelijke gegriezel iets te beperkt blijft. Gelukkig komt dat wel met genoeg humor en tempo om het niet vermoeiend te maken.

Regisseur Chris Stuckmann toont genoeg liefde en passie voor zijn vak, iets dat met een redelijk volle inhoud en een aantal sfeervolle beelden goed tot uiting komt. Shelby Oaks oogt echter na een halfuur vooral wat stuurloos, met nadrukkelijke pogingen om een kort gegeven zoveel mogelijk uit te rekken. Zeker de finale daarbinnen is nogal dwaas, waarin wordt uitgepakt met allerlei onzinnige verklaringen om een goed opgebouwd mysterie vorm te geven. Het loopt bovendien over van bijzonder domme keuzes die eigenlijk zelfs voor de weinig eisende kijker niet te verklaren zijn, waardoor het geheel toch wat teleurstellend aanvoelt. Genoeg talent te bekennen binnen de kwaliteiten van Stuckmann, maar de balans staat dus nog niet helemaal stabiel. Een volgend project is daarom zeker welkom.

Matig.

Interessant maar slecht doordacht concept waarin een man met zijn verloofde vast zit in een gigantisch resort tijdens de coronaepidemie. Daarmee maakt de film zijn intenties direct duidelijk. Het is een film gemaakt tijdens de epidemie over de epidemie. Daar zijn in het algemeen een aantal leuke dingen mee gedaan, maar niet echt bij deze film.

Je hebt het gevoel dat het zich wel naar iets interessants toewerkt, maar wanneer het er op aankomt valt het toch wat tegen. Aan originaliteit tijdens de onthulling geen gebrek. Ze proberen het wel degelijk, maar iets over het gehele gegeven gaat toch aan de kijker knagen. Het personeel van het oord bestaat uit enkel twee mensen. Hoe ze zo'n gigantisch complex dan zou netjes kunnen verzorgen gaat volledig langs me heen.

Verder wat visueel imposante beelden die met weinig middelen veel bereiken. Jammer genoeg kan het nergens spanning of dreiging uit de situatie persen. Het is niet dat het saai is, maar de opbouw is wel te lang en ietwat nutteloos. Die twee hoofdpersonages zijn namelijk alles behalve interessant en de problemen die ze met hun relatie ervaren zijn ook alles behalve origineel, maar de makers lijken er toch volop in te geloven.

Het is allemaal niet eng, dreigend, goor of onderscheidend genoeg om indruk te maken. Het geeft een nogal terughoudend gevoel af en zelfs in de best vreemde finale kan het weinig tot niets uithalen. Voeg daar een nogal uitgerekt gebeuren aan toe en je hebt Shelter in Place. Voor de beperkte middelen die het heeft ziet het er oké uit, maar daar eindigen mijn voornaamste complimenten ook weer.

Nog wel aardig geacteerd, verder een film die waarschijnlijk zo door je heen zakt. Een paar interessante stukjes en gegevens weten nog wat wind in de zeilen te blazen, verder niet bepaald indrukwekkend. Ik denk dat een 2,0* wel op z'n plaats is voor deze film. Einde helpt nog wel wat mee omdat het zo lekker apart en anders is, verder beslist geen hoogstaande vorm van horror.