Opinions

Verrassend.

Ik raad menig geïnteresseerde kijker aan om niets over de film op te zoeken op voorhand. Je zal op die manier namelijk positief verrast worden, net als ik. Het voordeel is ook dat er nog geen talloze spoilerfilms op internet staan om de ervaring voor iedereen te ruïneren. Voor mij is dit in ieder geval een erg verrassende kerstfilm geworden.

Ik zal veel willen vertellen over de film, maar ik zal proberen om me in te houden zodat iedereen toch nog wel een beetje blanco de film in kan gaan. Geloof me, it's for the best. Silent Night raakt door zijn verloop erg veel genres aan maar weigert zich vervolgens aan een vast genre te koppelen. Voor een lange tijd gaat dat ook goed want de film maakt een zeker gevoel in je los, het is pas in de finale dat de ongebalanceerde taferelen beginnen te irriteren.

Verder staat er een behoorlijk bekende cast hier, dat ik niet bepaald verwacht had want deze film kwam zowat uit het niets aangezet. Allemaal hebben ze hun kwaliteiten, die ze hier goed gebruiken. In het begin voelt de film er ook behoorlijk als een komedie mee aan. Dit verandert gaandeweg een beetje (maar verdwijnt niet) en ik vond het uiteindelijk wel prettig. Laat zien dat enkele namen ook iets meer kunnen aanvangen dan alleen gek of charmant zijn.

Visueel misschien net wat te ongeïnteresseerd hier en daar, want de onderhuidse spanning had soms wat versterkt mogen worden door middel van visuele beeldvoering. De acteurs komen in ieder geval een heel eind om dit wel voor elkaar te krijgen. Soundtrack wordt uiteindelijk net iets te duidelijk sentimenteel en daardoor pusherig, maar gelukkig is regisseuse Griffin uiteindelijk gewoon op het goede pad en daar haalt de film kracht vandaan.

Ik snap dat menig lezer van deze review denkt dat dit een nogal vage tekst is, maar dat doe ik bewust. Deze film moet vooral meegemaakt worden, want het zal je waarschijnlijk verrassen eenmaal bekend wordt waar het allemaal heen gaat. Ik vond het jammer dat de film soms iets te veel uit balans hangt, want verder heeft het veel emoties in me naar voren laten komen. Silent Night vormt een zeer positieve verrassing die ik alleen zeker niet op kerstavond zelf aanraadt. Liever in de eerdere dagen van december. Je zal na afloop begrijpen waarom.

Aardig actiedrama vanuit regisseur John Woo, die alle genres met Silent Night vooral geschieden houdt. Zo is het eerste uur een melodrama waarin Joel Kinnaman als zwijgzame hoofdrolspeler het verlies van zijn zoontje moet zien te verwerken en daarna wordt het veld geruimd voor een doordenderende hoeveelheid kogelregens en gebroken botten. Zeker de tweede helft komt fijn voor de dag, waarin modern camerawerk en een goed gevoel voor actie elkaar met gezond tempo opvolgen. De diepgang die Woo er echter aan hoopt mee te geven komt minder sterk naar voren. Deze wordt namelijk dermate zwaar aangezet dat het vooral een melige indruk achterlaat, maar gelukkig wordt dat uiteindelijk zeer degelijk gecompenseerd.

Geinige slasher.

Dit soort slashers doen het in het algemeen wat beter bij me. Gewoon een hele simpele slasher die ook nog weet te vermaken. Dat het tijdens kerst afspeelt heeft ook wel een soort van meerwaarde, maar beslist geen meerwaarde aan het verhaal.

Eerste 15 minuten eindigen verrassend hard. Niet meteen verwacht van zo'n slasher als deze, maar daardoor wel beter. Alles wat daarna komt overstijgt deze harde toon echter niet en is dan eigenlijk gewoon een simpele slasher.

De film lijkt een bepaalde lijn te volgen van "wie goed is krijgt lekkers wie stout is de roe" (dan laten we Sinterklaas even erbuiten) maar volgt deze redelijk amateuristisch. Regelmatig worden er namelijk gewoon random mensen omgebracht waarvan je niet direct ziet of ze stout of goed zijn.

Acteerwerk is niet al te best, zoals verwacht. De killer is eigenlijk een beetje een sulletje en het maakt niet bepaald een dreigende indruk. Wel een komische indruk wanneer hij dreigend probeert te zijn. Zo zit de film wel vaker vol met (waarschijnlijk onbedoeld) hilarische momenten.

De kills zijn vaak wel leuk en duren lang genoeg om het allemaal interessant te houden. Over-the-top nou net niet, en daarom weet deze film zich uiteindelijk niet bepaald te onderscheiden van andere standaard Amerikaanse slashers.

Wel is deze gewoon vermakelijk en vlot. Dat kan niet iedere slasherfilm zeggen. Lekker simpel en niet met al te veel drama tussendoor. Dat de film een verhaal probeert te vertellen in de eerste 30 minuten heeft niet bepaald een meerwaarde.

Ik was er vlot doorheen, goed is het niet, maar vermakelijk zeker wel.

Min of meer de perfecte ode aan de volledige SNDN-reeks. Een film die niet alleen trouw blijft aan de klassieke slasherinvloeden, maar ook kijkt naar de wat fantasierijkere inslagen van deze serie. Regisseur Mike P. Nelson laat zien dat hij echt wel gemaakt is voor dit genre en haalt uit met een aantal sterke moordpartijen, een sfeervolle kerstopmaak en een aparte atmosfeer die dit geheel eigen maakt. In principe worden er allerlei insteken perfect met elkaar verbonden, maar jammerlijk is de ietwat ongecontroleerde aanloop en de soms bloedeloze kills. Zeker de scène waarin Rohan Campbell het opneemt tegen een hele zaal vol met nazi's had veel grandiozer en grotesker moeten zijn. Verder vooral een erg fijne herbewerking van het bronmateriaal en eigenlijk meteen het beste wat deze reeks te bieden heeft.

Lol.

Deel 1 nooit gezien, maar er komt ongetwijfeld genoeg daarvan in beeld hier. Als ik het goed begrijp, is dit zelfs een soort herhaling van deel 1 met nog een plot er doorheen gezet. Gelukkig daardoor had ik me wel goed vermaakt met dit deel.

Ik mag hem eigenlijk wel, die Eric Freeman. Zijn gekke bekken kregen me regelmatig aan het lachen, en enkele scenes springen er verrassend goed uit zoals Garbage Day. Voor de rest sleept het soms wel wat met niet al te best acteerwerk en een saaie finale.

Toch wel door het vermaak en enkele leuke scenes mee vermaakt. Het plotje rondom Freeman en dat hij zijn meisje ontmoet hadden er wel uit gemogen van mij. Moet deel 1 nog eens zien, zal vast ook weer zoiets als dit zijn.

Apart vervolg op een reeks waar in eerste instantie niet de meeste kwaliteit vandaan kwam, maar het eerste deel volgde op vermakelijke wijze de slasher-tradities en het tweede deel kende een aantal onvergetelijke horrormomenten. Dit derde deel gooit het vervolgens over een hallucinante boeg met een hoop dromerige scenes en een narratief dat als los zand aan elkaar hangt. Alhoewel dit gegeven soms wat mooie beelden oplevert, gaat het meeste spijtig genoeg op aan oninteressante personages, een gebrek aan doeltreffende griezelscenes en een finale die je zo weer vergeten bent. Eigenlijk geeft regisseur Monte Hellman de kijker geen enkele reden om deze film op te zoeken, alhoewel er (in zeer beperkte mate) bonuspunten gegeven kunnen worden voor het feit dat er iets anders wordt geprobeerd.

Vervolgdeel op de kerstreeks met een absurd uitgangspunt dat min of meer losgekoppeld is van de andere delen. Aangezien het allemaal begon als een slasher waarbij iemand verkleedt als de Kerstman mensen van de straat sloeg, is het bijzonder om te zien dat het ondertussen een fantasierijk gebeuren waarbij speelgoed tot leven komt is geworden. Helaas worden de beste scenes bewaard tot het laatste halfuur en concentreert het overige restant zich voornamelijk op opbouw en ontwikkeling. De personages zijn alleen niet erg boeiend en de sfeer is ver te zoeken, pas als regisseur Martin Kitrosser begint uit te pakken met de praktische horror komt de boel vermakelijk voor de dag.

Niet best.

Nog zo'n film met een hele gave poster maar met een inhoud die voorspelbaar slecht is. Goedkope uitwerking waarbij de regie gewoon niet meehelpt. Desondanks kan je wel als kijker toegeven dat ze geprobeerd hebben een concept uit te werken dat net wat anders is.

Acteerwerk is eigenlijk het beste aan de film, alhoewel het van enkelen nog steeds gebrekkig is. Sommige weten wat ze met diens types aan moeten, sommige zijn nog iets te onervaren. Uiteindelijk is het wel beter in vergelijking met andere goedkope horrorthrillers zoals deze. Dat helpt de boel een klein beetje naar boven.

Verder een gevoelloze spanningsopbouw en geen gevoel dat er echt iets mis is. De spanning komt pas laat echt om de hoek kijken en wanneer het dan wel komt is het vooral een saai gebeuren. Er is niks echt voelbaar door afstandelijke regie. Camerawerk is matig en regisseur Jordan slaagt er nooit om de kijker echt te betrekken bij het verhaal.

Verder is er weinig positiefs op te noemen, behalve dat het een film is die eindelijk wat humor met de inhoud vermengd. Het helpt het uiteindelijke resultaat net wat luchtiger te zijn waardoor de 92 minuten niet al te lastig uit te zitten zijn. Ik ben blij dat ze dat eindelijk hebben gedaan want soortgelijke films nemen zichzelf altijd vreselijk serieus.

Verder nog een saaie finale en een film die uiteindelijk ver onder het gemiddelde van andere films zit. Vandaar dat het waarschijnlijk enkel en alleen op YouTube uit is gebracht. Film die nog een beetje vermaakt voor een groot deel maar uiteindelijk niks vernieuwends doet en wat het wel doet is te ondermaats om op te vallen. Jammer.

Matig.

Nederlandse film die heel graag de ideale misdaadfilm wil zijn. Hiervoor gebruikt het een hoop ingrediënten die zo'n film doorgaans kunnen laten uitblinken, maar hier komen ze beslist niet goed uit de verf. Dit soort films horen eigenlijk ook een groter budget te hebben.

Eigenlijk voor de rest alleen maar opgezet voor Lonsdale, jammer dat ze nog niet optimaal ontdekt is. Maar door dit soort rollen aan te nemen kan ze zichzelf ook niet bewijzen, want het blijft allemaal beperkt. Smulders heeft wel de charme, maar zijn dialogen komen er niet lekker uit. Blom mompelt wat hier en daar en speelt onder zijn niveau.

Sowieso was het vooral mompelen terwijl de dialogen best pakkend hadden kunnen zijn. Maar dan is het aan de regisseur De Cloe om dan 'cut' te roepen. Als je als regisseur je acteurs onverstaanbaar laat acteren dan moet je er een stokje voor steken, maar hier lijkt het alsof ze elke scene maar 1 keer hebben gefilmd.

Visueel probeert De Cloe wat uit, maar ook dat lukt niet. De locaties zijn te openbaar om dit soort dingen te doen (Alexandrium? Echt?) en die vervelende trage momenten halen je uit de film. Dit had veel vlotter gemoeten. Het hackgevecht was nog wel leuk, en de huurmoordenaar scene in Tropicana ook wel. Maar voor de rest, tja.

Raar dat het verhaal ook incompleet is, Blom en co gedragen zich als groentjes, maar in het einde zijn het de grootste drugsbarons. Dat kwam wat mij betreft compleet uit de lucht vallen. De dialogen zijn te geforceerd inderdaad, waardoor het acteerwerk van de meeste niet voldoende is.

Te traag, iets te saai en afgeraffeld. Dit soort films moeten juist vlot zijn, ala David Fincher. Dit werkt gewoon niet helemaal.

Oke.

Vooral een film met veel dialoog, maar daarom niet slecht. Alleen een keer opgezet vanwege Lawrence en Cooper, die hier overduidelijk een goede chemie hebben. Vooral Cooper valt positief op, evenals Lawrence. De Niro viel me dan weer wat tegen.

De film duurt wel wat te lang, en de komedie is een soort waar je een beetje van moet houden. Sommige grappen zijn wat aan de flauwe kant, maar niet overdreven gebracht waardoor je je nergens echt aan gaat irriteren. De uitbarstingen van Cooper soms zijn de sterkste scenes.

Op sommige momenten is de film wat saai en dan duren 122 minuten vrij lang, maar gelukkig is de film zeker voldoende qua acteerwerk. Misschien bij herziening een half puntje omhoog.

Verrassend.

Het kan dus wel. Nederlandse cinema kan gewoon zegevieren, en dat doet het dan ook absoluut met deze Simon. Ik had de film vanwege de notering in de top 250 al langer op het oog, maar het kwam er gewoon nooit van. Onlangs toch weten te lenen vanuit een familielid en op een hete middag aangezet. Het viel zeker niet tegen.

Bij Nederland had ik het ondertussen een beetje opgegeven. Simon is echter een film van andere aard, die een stuk frisser begint dan je zou denken. Visueel valt het alleen wat tegen. Terstall kloddert er werkelijk op los maar lijkt te vergeten dat elementen zoals kadrering en camerawerk ook bestaan. Hierdoor wordt de drukke presentatie niet altijd correct gecompenseerd, waardoor de energie vanuit de regie die van het verhaal niet kan bijhouden.

Verder ook regelmatig een erg Hollandse film met veel seksuele gedachtes, dialogen en handelingen. Toch voelt het niet altijd vervelend aan hier, of pervers. Wel voelt het nogal lomp aan, iets dat niet perse nodig is om het personage van Geel (waarvan de meeste seksuele dingen lijken te komen) duidelijker te maken. Overigens mag de film hem wel een persoonlijke hand geven, want Geel neemt de film op z'n schouders en het lijkt hem maar weinig moeite te kosten.

Het kijkt ook goed weg en weet tegen het einde aan daadwerkelijk te raken. De film begint wat lomp en kent een eigenzinnig, vulgair karakter, maar na wanneer het binnen begint te komen dat de personages wel degelijk van vlees en bloed zijn gemaakt begint het langzaam op je in te spelen. Wanneer de finale aanbreekt kreeg ik toch een brok in m'n keel. Het blijft visueel soms wat achter, maar Simon voelt menselijker en dichterbij aan dan je zou kunnen denken. Positieve verrassing vanuit eigen bodem dus.

Overigens kan die Hüpscher absoluut niet acteren. Mijn god. Was toch echt pijnlijk om tegenaan te kijken.

Erg zwak.

Helaas een complete uitglijder, een film die heel veel wil doen in zijn verhaal, maar eigenlijk niet veel kan. Er zitten wel een stuk of 5 genres in deze film, waardoor het moeilijk is om een echt genre aan te wijzen, maar echter werkt er geen enkele, dus maakt het ook niet veel uit.

Kendrick is eigenlijk 1 van de weinige die het wel goed doen in de film. Alleen is de humor die ze gebruikt of aangewezen krijgt vooral vermoeiend. Al dat overdreven gedoe en altijd iets te prominent aanwezig willen zijn in elke scene. Van Kendrick komen er regelmatig opmerkingen die de kijker alleen maar ongemakkelijk doen voelen.

Voor de rest slaat Lively ook de plank wel mis. Ze probeert heel geforceerd een "sterke vrouw" te zijn, maar faalt eigenlijk. Ze ziet er gewoon te braaf uit, ondanks haar beste pogingen. Voor de rest krijg je er ook weinig sympathie mee.

Dan hebben we nog Golding. De vrouwen zullen hem wellicht wel mogen, maar behalve een mooie stem hebben komt er weinig acteerkracht uit. Ook dat kind was veel te enthousiast en abnormaal, ondanks dat hij natuurlijk wel schattig is.

Voor de rest faalt de film op zowel elk gebied. De humor, en daarmee het complete eerste deel, faalt. Het is vooral erg vermoeiend en dan moet je echt de minuten in deze 2 uur durende film wegtellen. Het eerste deel kom ik als kijker ook moeilijk doorheen. Mede door de te sterk aangezette humor.

De mystery is ook wat te afstandelijk. Het voelt te gemaakt aan. De drama is niet goed genoeg gebracht en de film gaat er voor de rest ook nauwelijks aandacht aan besteden. Het lijkt alsof regisseur Feig het allemaal wel geloofde en dacht dat hij er met een paar heftige onderwerpen wel zou zijn. Niet dus.

Dan wordt er ook nog thriller in gestopt en deze had kunnen lukken, mede omdat dat het meest interessante deel in de film was, maar buiten een paar "bovennatuurlijke" scenes kom je weinig thriller tegen helaas, en de trailer beloofde nog wel een beetje spanning.

Voor de rest is het visueel best lelijk. Lelijk geschoten, saaie inrichtingen en een verhaal dat veel wil maar uiteindelijk als een tang op een varken slaat. Het lijkt vaak een beetje alsof de regisseur spontaan steeds een nieuw idee kreeg en die dan maar besloot uit te werken.

Het resultaat is een vermoeiende, vaak ongrappige en onlogische film die nergens op slaat en op vele gebieden faalt. Het enthousiasme van Kendrick is wel gewaardeerd, en extra punten voor de thriller gedeeltes. Kendrick is wel een beetje diegene die de film overeind weet te houden, want anders was dit een complete puinhoop geweest.

Niet echt mijn film.

Opvallend dat de hoogst beoordeelde Raimi-film op deze site tot nu mijn minst beoordeelde Raimi-film is geworden. Ik ben niet zo van de koude trage thrillers, maar als de regisseur Sam Raimi is wil ik het nog wel een kans geven. Heel subtiel zal het dan niet zijn, toch?

Nou, Raimi doet wel een behoorlijke poging om het allemaal zo subtiel mogelijk op te bouwen. Daardoor krijg je dit keer geen lompe film met een hoog tempo zoals ik persoonlijk gewend ben van Raimi maar een trager filmpje die voor de sfeer gaat.

Alleen pakte die sfeer me nooit. Film had zo zijn momenten, maar ik voelde er echter maar weinig van. Zo'n winterbos moet natuurlijk uniek zijn, maar ik vond er eigenlijk toch weinig mee gedaan. Heel af en toe een aardig shot, maar veel meer weet Raimi er niet van te benutten.

Verhaal vond ik ook maar slap. Verhalen waarbij mensen niet weten hoe ze om moeten gaan met een grote smak geld zie ik al vaker. De poging die deze film er dan aan geeft vond ik ook niet veel beter. Alhoewel er de eerste 45 minuten nog wel potentie hing, hield de interesse gewoon op daarna.

Spanning pakte me niet. Sfeer evenmin. Acteerwerk is wel weer goed. Vooral Thornton speelt goed. Ook Paxton en Fonda mogen genoemd worden. Iets saaiere rollen, maar ze doen het solide. Jammer dat de karakters zelf toch niet heel interessant waren om naar te kijken. Vooral Fonda als een wat betweterige vrouw is niet mijn favoriet.

Voor de rest voelde ik gewoon geen spanning of sfeer meer na een uur. Matige opbouw naar pay-offs, wat houterige pogingen om met een uniek sfeertje komen. Ik zie gewoon een degelijk concept dat maar matig benut wordt hier. Het is pas in de laatste 15 minuten dat het verhaal weer met iets beters komt.

Geen onnodige twists of plotwendingen, maar nog steeds een concept dat niet erg interessant is en een sfeertje dat me geen enkele keer wist te grijpen. Wat mij betreft mag Raimi gewoon bij de wat lompere films blijven die zichzelf niet al te serieus nemen. Daar leeft zijn regie wat meer op.

Haha.

The Simpsons, toch wel een van de weinige series die ik wel heb gekeken. Dit soort dingen liggen me sowieso wel, evenals series zoals South Park / Family Guy. The Simpsons vond ik dan weer iets minder dan de eerste genoemde, maar toch.

De animatie is wel lollig, evenals de grappen. De film is enorm vlot, met een overgewicht aan flauwe grappen. Vooral de opening met Bart Simpson op het skateboard is hier een voorbeeld van. De karakters zijn ondertussen wel vrij bekend geworden.

Toch wel een film waar ik vrij snel doorheen was, maar verrassend weinig heb moeten lachen. Desondanks wel een filmpje die ik in zijn opzet vrij geslaagd kan noemen.

Na herziening een halfje erbij. Blijft een zeer interessante misdaadfilm die ik vroeger erg kon waarderen vanwege het buitensporige geweld. Om de zoveel minuten is de straat in de wereld van Sin City een dood lichaam rijker en regisseurs Robert Rodriguez en Frank Miller presenteren het op een kundige en onderhoudende wijze. Uiteraard is het merendeel van de film digitaal ingericht en de computereffecten vertonen ondertussen links en rechts wat houterigheid, maar niettemin blijft de unieke visuele stijl opvallend en doeltreffend. Erg fijn is dat het gebeuren een talrijke hoeveelheid aan zeer memorabele personages kent, waartussen ik persoonlijk Mickey Rourke, Elijah Wood, Jessica Alba en Nick Stahl ongeëvenaard vind. Niet elk deel binnen de film is verder even uniek, maar allemaal blijven ze herhaaldelijk boeien. Regisseur Quentin Tarantino nam een enkele sequentie in Sin City voor zijn rekening, maar laat zijn aanwezigheid evenzeer voldoende blijken.

Minder vervolg.

Veel minder zelfs, want deze film haalt het niveau bij lange na niet wat bij het origineel wel behaald werd. Het plot is minder aantrekkelijk, de magie van de karakters is er ook wel af zo. Jessica Alba viel het meest tegen, haar karakter is er niet beter op geworden.

De aanwezigheid van Willis sloeg ook bijna nergens op en had beter eruit gelaten kunnen worden. De scenes zijn nog steeds wel hard neergezet, maar maken eigenlijk gewoon minder indruk. Ook is het effect van de film noir er nu ook wel zo'n beetje af.

Minder geslaagd vervolg, dat eigenlijk ook niet gemaakt had moeten worden. Overbodig en onnodig, en je ziet dat het resultaat nu niet echt bepaald beter is geworden. Pluspunten voor enkele leuke actiescenes en redelijke cast.

Beter dan verwacht.

Ik kende Kelly bij naam wel maar als regisseur minder. Toen ik zag dat hij On the Town op zijn naam had staan zakte de moed me voor deze film wel in de schoenen. On the Town vond ik namelijk een erg vermoeiende zit. Singin' in the Rain is wel in de lijnen van die film maar vooral veel beter uitgevoerd.

Al ben ik gewoon van nature niet zo'n liefhebber van alleen maar blij kijken en met de meest brede glimlach naar de camera lachen. Ik vind het gewoon te gemaakt en ik word er zelf niet bepaald blij van, eerder geïrriteerd. Al snel was het daarom duidelijk dat deze film niet erg hoog bij me ging scoren, maar het draaide uiteindelijk beter uit dan gedacht.

Acteerwerk is natuurlijk best oké, al is het allemaal wel erg overdreven theatraal. Danspasjes zijn ook wel leuk, valt inderdaad op dat er weinig in scenes geknipt wordt. Kleurrijk versierd verder en op visueel vlak zijn tijd wat mij betreft ver vooruit. Of het vervolgens ook allemaal leuk is om naar te kijken is een ander verhaal.

Want ondanks de visuele meerwaarde van de film is het soms maar een vermoeiende zit. Enkele sequenties lijken maar niet over te gaan en qua liedjes is er toch te weinig bijzonders te bekennen. Veel nummers willen ook niet echt pakkend zijn, behalve het Moses Roses nummer en natuurlijk het iconische nummer die dezelfde naam als de titel draagt.

Voorspelbaar is het verder uiteraard en de speelduur wordt regelmatig te veel uitgerekt, maar het is als geheel niet zo irritant als ik had verwacht. Regelmatig toch wel wat vermoeiend maar het was te doen. Ik ben niet zo'n fan van die neppe vrolijkheid en dat is vooral het pijnpunt voor mij, en ik zal er dan ook niet omheen draaien dat deze film vooral vanwege persoonlijke smaak geen hoog cijfer krijgt.

Leuk om gezien te hebben vanwege de status, maar ik vond het verder beslist geen meesterwerk. Maar als ik deze naast eerdergenoemde On the Town leg krijgt deze film zonder twijfel een grote voorkeur. Dit kon ik tenminste nog een beetje uitzitten.

Toch maar herzien.

Beviel me veel beter en aangezien mijn vorige recensie niet al te veel te melden had toch maar even opnieuw gekeken zodat ik er nog een stukje over kan schrijven. Derrickson is een interessant regisseur, waar ik nog wel meer van ga kijken.

Het is vooral de sfeer en beelden die het hem doen hier. Werken allemaal effectief en weten daarmee best schokkend te zijn, terwijl ze natuurlijk niet eng zijn. Derrickson weet dit echter allemaal zo realistisch en naar mogelijk in beeld te brengen waardoor het alsnog een impact heeft.

De demon is nergens heel eng, en het verhaal rondom de familie is nergens echt heel boeiend of leuk. Al is de horror best geslaagd en is het allemaal eng en vlot genoeg om te blijven boeien. Tijden geleden dat horror ook echt een beetje een impact had op mij.

Acteerwerk en camerawerk is niks om over naar huis te schrijven, maar het huis is wel gaaf en de clichés zijn wat minder opvallend dan bij normale horrorfilms. Enkele keren goed verschoten trouwens. Dit blijft wat mij betreft echt 1 van de betere recentere horrorfilms.

Stem verhoogd met 0,5* daarom.

Minder vervolg.

Eerste deel had dankzij de tapes een grotere en heftigere impact om het lijf, terwijl het verhaal om de familie toen al niet al te sterk was. Hier hebben de tapes geen impact meer en dan zakt de film al snel wat in eigenlijk. Bedacht me hierna hoeveel beter het eerste deel daarom was.

De 'Baghuul' is nergens echt een hele dreigende verschijning en doet ook niet al te veel om eng te zijn, behalve wat jumpscares hier en daar blijven vooral de geestenkinderen wat in de spotlight als enge mensen, al zijn geen van allen echt heel eng hier.

Duidelijk ook vaak wat te jong om zo'n rol aan te kunnen voor die geestenkinderen. Al was Zumann wel goed op dreef, maar had duidelijk wat meer ervaring dan de rest. Het is ook wel erg gemaakt wanneer die kinderen soms de zin 1 voor 1 lijken af te maken. Krijgt daarmee een hoog Kwik, Kwek & Kwak gehalte en daarmee een kinderlijk sausje.

Verder hier en daar geslaagde scares en de tapes blijven allemaal wel degelijk naar om naar te kijken, al hebben ze geen echte impact meer omdat ze wel een stuk ongeloofwaardiger zijn. Kan een kind mensen ondersteboven over de vijver met krokodillen hangen? En dat zijn de puntjes die essentieel zijn hier.

Verhaal heeft een redelijk tempo maar het is eigenlijk dan gewoon de horror die zijn werk niet echt weet te doen. Daarmee is dat wel jammer, aangezien de reeks alle potentie had om heel eng te zijn, maar de vervolgen werken zelden ook echt, en dat bewijst zich hier wederom opnieuw.

Nog net aan 2,5*, maar de horror had gewoon beter gemoeten. Gelukkig is het acteren van de hoofdkarakters allemaal wel degelijk op niveau, op een aantal te onervaren acteurs en actrices na.

Vermakelijke, maar niettemin nogal omhooggetilde dramafilm met een aantal muzikale evenals griezelige inslagen. Michael B. Jordan doet het werkelijk uitmuntend in zijn dubbele hoofdrol en hij kan rekenen op overtuigend acteerwerk vanuit zijn medecollega's. Regisseur Ryan Coogler neemt uitgebreid de tijd om de desbetreffende wereld in te kleuren en brengt zijn personages daarmee goed tot leven, zelfs de vampieren krijgen ondersteuning van een best gave inkleuring. Helaas is de opbouw boeiender dan de uiteindelijke ontknoping, vooral door het gebrek aan spanning en een ellendig korte geweldsuitspatting. De nasmaak is daardoor nogal bitter, het laatste kwartier schiet zelfs onherroepelijk uit de bocht met een onderbelichte inslag die slordig en erg geforceerd in het geheel wordt gedrukt. De algemeen aparte vormgeving rechtvaardigt makkelijk een voldoende, maar het zure gevoel overheerst te sterk voor een hoger cijfer dan dat.

Mwa.

Toch voor Maas zijn standaard is dit nog vrij redelijk. Een film die natuurlijk veel opschudding heeft veroorzaakt door zijn onderwerp over het jaarlijkse kinderfeest. Wel respect naar Maas dat hij dit idee daadwerkelijk durfde uit te werken.

Kinderen zullen hier vast van griezelen, maar qua horror is het allemaal vrij matig. Het sneeuwachtige weer was wel leuk, en Sinterklaas en zijn hulpjes zijn ook wel leuk gedaan. Maar visueel is het allemaal wat matig, vooral die achtervolging op het dak faalt.

De personages zijn ook niet bepaald boeiend en is de finale maar saai uitgevoerd. Toch nog wel een paar leuke horrorscenes te vinden die de film dan weer wat leuker maken. Het verhaal was leuk gevonden, de uitwerking daarvan wat minder.

Nieuwe Shudder.

Opnieuw weer een original vanuit dit platform dat gewoon niet weet aan te slaan. Ik weet niet wat het is. Of ze financieren in de verkeerde bronnen, of ze weten nooit waar ze aan beginnen. In ieder geval moet ik zeggen dat vrijwel alle tegenwoordige horrorfilms vanuit dit platform gewoon niet echt een indruk weten te wekken.

De USP van deze film komt in de vorm van Dee. Een killer met een onstabiele en bedriegende persoonlijkheid, die ons voor een erg lange tijd laat geloven dat ze juist de final girl is. Dat tij keert al snel en beginnen we met een ander pad, maar datzelfde pad komt niet veel verder dan af en toe een fronsje met de wenkbrauw. De kills zelf mogen ook best origineel en bijzonder zijn, maar grafisch of indrukwekkend nooit. Pas in de finale komen voorzichtig de eerste echte effecten in beeld.

Eenmaal de film het bij wat gruwelijkere kanten zoekt slaat het best aan, maar regisseurs Barlow en Senes vormen een te kleine factor om de film te dragen. Visueel te plat en qua spanning nutteloos. Het voordeel is dat het door al die bizarre dingetjes nog wel aardig weet weg te kijken en eenmaal de horror inslaat er een degelijke flow hangt, maar daarmee zijn de meeste complimenten wel weggegeven. Net iets beter, maar niet bijzonder.

Ach.

Ik had al vooraf een beetje kunnen verwachten dat ik niet de doelgroep was voor deze film, en na afloop bleek ik daarin gelijk te hebben. Zelfs na veel pogingen van de film om het verhaal zo duidelijk te maken (en geloof me, dat doet het ook), lukt het me gewoon niet om mezelf in de emoties van deze vier dames te plaatsen.

Maar wie weet, misschien ligt dat helemaal niet aan mij, want ik vond het allemaal maar sentimenteel gedoe dat zelden overkomt. Wellicht dat de film wat beter klikt als je je wat meer kan inleven met het plot, ik vond het vooral zoveel mogelijk dramatische thema's aan het verhaal linken om op die manier wat traantjes te trekken. Het voordeel is dat het daar ook de ruimte voor heeft door de vier dames al na 10 minuten zowat te scheiden van elkaar.

Het verhaal noemt ze BFF's. Ik vond ze ook erg goed bij elkaar passen overigens. Alle vier dames zijn namelijk allemaal even oninteressant om naar te kijken. Zelfs in omgevingen die ze de ruimte toekennen om echt iets interessants te doen falen. Het is vooral de variatie in levensloop tussen de vier die de aandacht weet te trekken, anders was dit snel vermoeiend geweest.

Maar ondanks mijn kritiek was het geen vervelende zit, ondanks een speelduur van twee uur. Het acteerwerk is ook niet perse slecht, het is vooral het narratief zelf dat ik niet zo goed vond werken. En van een dergelijke "klik" is ook weinig sprake als je de dames voor 95% van de film gescheiden houdt. Ik kreeg als kijker maar weinig van de chemie mee die hier klaarblijkelijk wel moest staan.

Nee, dit soort films zijn niet voor mij. Ik keek de film in gezelschap, maar het was onder andere wel mijn keuze. En die fout ga ik zeker nog vele keren maken, omdat ik het toch te moeilijk vind om er vanaf te blijven. In ieder geval, leuk als je jezelf erin kan verplaatsen, wat minder leuk als je het vooral als vermaak en opvulling ziet. Geef me dan maar eerder een Mean Girls.

Vroege De Palma.

Ik ken de stijl van de regisseur nog niet erg goed, want tot nu toe was er bij elke film een beetje een verschillend stijltje. Maar zo te zien probeert hij wel in ieder geval wat van alles, zo wijkt deze Sisters ook weer af van de andere films die ik van hem zag.

Deze film is ondergedompeld in een Hitchcock-achtig stijltje, alleen dan nog iets sterker aangezet. Waar Hitchcock in zijn filmpjes af en toe iets nieuws probeerde, probeert deze film eigenlijk voortdurend iets nieuws. Dat is al snel duidelijk.

Sisters is geen perfecte horrorfilm desondanks, die na een goede eerste 20 minuten wat begint te slepen. De eerste 20 minuten vermaken goed en bouwen briljant op naar een jumpscare en moord. Daarna begint de film wat te slepen en is het vooral wat saaier. Maar wanneer de film in het laatste half uur begint te experimenteren met stijltjes, leeft deze weer op.

Het was me vaak niet helemaal duidelijk wat de film precies wilde. Het ene moment kijk je naar een romance, dan een psychologische thriller en dan een licht komische detective-film. Geen van allen krijgen ze echt een goede uitwerking, maar enkele blijven wel vermaken.

Een groot factor in deze film voor mij was absoluut Kidder. Wat een geweldig karakter vond ik haar eigenlijk. Normaal vind ik het theatraal, maar het gebrek aan goed Engels en soms wat kinderlijke uitstraling maken haar een erg leuk karakter. Zij heeft beslist de eerste 20 minuten gered.

Zodra ze uit beeld verschijnt, is de film een stukje saaier omdat niemand behalve Kidder weet te overtuigen met acteren. Het verhaaltje is wat saaier en de komedie weet nooit helemaal van de grond te komen. Maar zodra er wat wordt geëxperimenteerd met diverse stijltjes weet de film even leuk te zijn.

Het was uiteindelijk een beetje een vermoeide film met een niet al te interessant verhaal en mystery die niet al te best van de grond komt. Kidder vond ik heel erg leuk, en de stijltjes hier en daar waren ook wel geinig. Voor de rest vond ik er eigenlijk weinig aan.

Authentieke, maar niet al te interessante combinatie tussen een oorlogs- en een actiefilm. Jorma Tommila wordt met de taak belast om een zwijgzame krachtpatser te spelen die eigenhandig en bloedig afrekent met de vijanden die achter hem aan zitten. In dat opzicht toont regisseur Jalmari Helander genoeg lef om met redelijk grafisch geweld overweg te kunnen, maar hij weet van deze Aatami helaas geen boeiend figuur te maken. Er wordt de kijker nogal weinig aanleiding geboden om iets voor hem te voelen en zijn achtergrond in goudzoeken is helaas ook erg kaal. Het trage tempo en een nogal dommige finale gooien verder roet in het eten, maar uiteindelijk heeft de grafische bombarie tussen de Fin en de nazi's wel een bepaalde charme. Helaas niet genoeg charme om een voldoende te rechtvaardigen.

Sterk actievervolg vanuit regisseur Jalmari Helander, die met dit tweede hoofdstuk eigenlijk alles weet te versterken dat het vorige deel miste. De balans tussen humor en actie staat aanzienlijk stabieler, de hoofdrol van Jorma Tommila is innemender en vooral de finale maakt veel indruk dankzij een doordenderend tempo en genoeg creatieve manieren waarop de tegenstander het onderspit delft. Je zult een aantal totaal van de pot gerukte momenten een beetje voor lief moeten nemen, maar het is fijn dat Helander zijn snelheid opschroeft en minder tijd besteedt aan nutteloze bijzaken. Het is allemaal gewoon wat beter gelukt, ook met een hoop Engelstalige acteurs die wanhopig een buitenlands accent proberen na te bootsen. Met deze verbetering is een derde deel van harte welkom.

Tja.

Niet een al te bijzondere komedie dit, van Amerikaanse bodem. Jonah Hill is absoluut wel een acteur die ik graag zie, maar speelt altijd wel een beetje dezelfde rol. Ook hier, waar hij (opnieuw) een soort loser speelt die in de verkeerde situatie terechtkomt.

De komedie is wat flauw, maar de film duurt gelukkig niet lang. Het verhaal weet wel te vermaken en de kinderen + Hill spelen best leuk. Kortweg, de film is prima om zo even uit te kijken. Nergens kent het iets bijzonders en nergens blinkt het uit.

Prima acteerwerk, weinig effectieve grappen maar prima vlot gemaakt. Je bent er zo doorheen, als de film boven de 100 minuten had geduurd hadden de makers toch wel echt gefaald naar mijn mening, maar gelukkig wisten ze het zelf ook.

Het duurt even voordat Shaolin Soccer opgang komt, maar regisseur en acteur Stephen Chow weet erg goed waar hij mee bezig is. De film vormt bovendien één van de zeldzame gevallen waarin de slechte computereffecten daadwerkelijk voordelig uitpakken voor de uiteindelijke kwaliteit, zeker binnen een geheel dat moet profiteren van cartoonesk sportgeweld. De tweede helft kent een uitgesponnen aaneenschakeling van lollige voetbalwedstrijden die steeds leuker worden, waardoor de film op den duur levert waar ik het persoonlijk voor kijk. Buiten het sportveld heeft Chow alleen weinig te melden en slaat de humor dan ook veel minder aan. Sterker nog, wat mij betreft is het volledige eerste halfuur compleet verwaarloosbaar.

Leuk voor de status.

Weinig stemmen op MM, maar Sixteen Candles krijgt duidelijk veel verwijzingen vanuit andere films. Toen ik zag dat deze bijna van Netflix af ging dacht ik dat het niet al te veel kwaad kon om deze klassieker van enkel 93 minuten maar even op te zetten. Het is een film die herkenbaar in de stijl van Hughes valt.

Nu heb ik nog niet al te veel gezien van Hughes, vooral zijn high-schoolkant eigenlijk. In dat opzicht lijkt deze film heel erg op de andere high-schoolfilms van Hughes. Dat is helaas niet echt een compliment. De high-schoolfilms van Hughes zijn bekend, maar ook knullig en regelmatig ongemakkelijk. Deze ook.

De humor is flauw en droog, en wordt ook duidelijk zo bedoeld. Toch is het allemaal maar van het ongemakkelijke niveau, en dat is wederom geen compliment. De humor lijkt namelijk vaak anders bedoelt te zijn, maar komt klunzig en gemaakt over. Het voelt aan alsof improvisatie in geen enkele manier was toegestaan terwijl deze film het toch duidelijk meer van het plezier moet hebben.

Visueel niet zo bijzonder. Het high-schoolgevoel heerst wel, maar voor de rest is het nogal leeg en makkelijk ingevuld. Het is wel voldoende, maar ook binnen de lijntjes en veilig. Acteerwerk is niet al te best. Een paar bekende acteurs zijn te spotten in jonge rollen, maar enkel Hall vond ik er een beetje bovenuit steken ondanks zijn zeer flauwe rol.

Ondanks dat de film kort is kan ik niet zeggen dat het gemakkelijk was om alle 93 minuten uit te zitten zonder op de klok te kijken. Het voornaamste probleem is dat het allemaal niet op stoom wil komen en klungelig aanvoelt. De grappen slaan niet aan en het gedrag van de kinders en tieners is te gescript. Wel luchtig en een memorabel gevoeltje heerst, maar daar eindigt het dan ook weer. Ik waardeer het nog een beetje extra voor de status en inspanning van de jonge cast.

Herziening laat er een halfje vanaf vallen. The Sixth Sense is dan ook weinig effectief materiaal om opnieuw te bekijken als je de insteek van het verhaal vooraf al weet, helaas laat dat in het geval van regisseur M. Night Shyamalan vooral zien dat het qua logica meerdere steken laat vallen. In bepaalde opzichten moet je bijvoorbeeld wel erg bijgelovig zijn om mee te kunnen gaan in de afloop en vooral de onwetendheid van de personages. Gelukkig doet Haley Joel Osment het erg goed, loopt het tempo best vlot en vinden de makers een aantal originele invalshoeken om op te kunnen bouwen. De status van klassieker blijft uiteraard staan, voor mij persoonlijk werkt het allemaal simpelweg wat minder.