Opinions

Tweede Bergman.

Ik was van plan 3 Bergmans achter elkaar te kijken, maar toen ik deze als eerste zag besloot ik er maar een dag tussen te houden. Bleek ook wel een goed idee te zijn, want een Bergmanfilm lijkt me geen soort film om snel achter elkaar te kijken en enige interesse vereisen.

Erg bijzonder vond ik dit alleen niet, maar de opening is wel direct apart. Ik had echter niet verwacht dat deze film ook gedeeltelijk een komedie zou betreffen. Absurde personages worden met een serieus en symbolisch verhaal gemengd, maar echt goed gaan deze niet samen. Wat mij betreft had de komedie zelfs volledig weggelaten mogen worden.

Visueel ziet het er wisselvallig uit. De extreme hoeveelheid rook en mist is opvallend, maar verder kenmerkt deze film zich vooral in zowel matige editing als sound editing. Die lachende baby bijvoorbeeld, dat is iets wat er nooit in had mogen zitten. Wel zien enkele scenes er apart uit en het camerawerk is gelukkig op niveau. Sets zien er ook gedetailleerd genoeg uit.

Waar deze film het vooral van moet hebben is echter het verhaal, want daar zit uiteraard meer achter dan lijkt. De dialogen zijn redelijk diepgaand, maar de film leunt er wel erg veel op en Bergman weet de storytellingelementen nooit echt interessant te maken. Genoeg te analyseren, maar daar heb ik geen zin in als het niet weet te absorberen.

Acteerwerk is trouwens wel degelijk. Leuk om een iets jongere Von Sydow te zien. Andere personages weten ook genoeg een eigen smoel te hebben, alleen jammer dat er een hoop te dwaas zijn eigenlijk. Dit haalde me regelmatig een beetje uit het verhaal. Gelukkig waren er wel genoeg scenes zoals de conversaties tussen Von Sydow en Ekerot die me er weer in trokken.

In het algemeen vond ik het niet heel briljant, vooral omdat de gedeeltes die dieper moeten gaan niet interessant of intrigerend gebracht worden. De cast beschikt toch niet over genoeg acteerpower om deze scenes ook echt absorberend te maken. Dan verkies ik toch een Tarkovsky, want die kon dit wel. Begrijpelijke status, maar mij doet het niet zo veel.

Redelijk thrillertje.

Begon een beetje saai, maar werd gelukkig al snel beter, en in tegenstelling tot een hoop andere spookhuis achtige films werkt het slot hier absoluut wel, met als afsluiter een heel verrassend einde. Dat laatste doet het hem ook wel, want anders was dit onvoldoende geweest.

Hudson is wel leuk, en ziet er ook gewoon leuk uit. Tegen haar kan ik ook wel 104 minuten tegenaan kijken. Ook Hurt is wel leuk, al speelt hij niet meteen de rol die je gelijk van hem zou verwachtten. Het mystery wordt goed in toon gehouden en geeft niet te veel weg.

De film was met hier en daar een sfeervolle shot, niet erg spannend. Soms hooguit een beetje beklemmend, maar meestal was dat maar seconde lang. Shot waarop Rowlands naar de kelderdeur kijkt is zelfs heel sfeervol, maar ook de droomachtige take naar de bedkamer waarop de nachtmerrie van Hudson in beeld gebracht wordt mag genoemd worden.

Voor de rest mist het wel de spanning van een echte thriller, nergens heel spannend en soms zelfs saai. Soms was het wel een beetje moeilijk om alle aandacht erbij te houden. Gelukkig is het slot goed genoeg om je weer in de film te gooien waarmee hij nog goed afsluit.

Wel ok dus uiteindelijk, maar met wat beklemmendere shots van het oude huis zelf was dit nog wat sfeervoller en spannender geweest. Hier voelt het af en toe wat afgeraffeld aan.

Humaan.

Toch altijd wel leuk, dit soort films waarin komedie-acteurs in een wat serieuzer vaatje tappen, terwijl er vrijwel altijd wel een klein plekje vrij blijft voor wat humor. In dit geval zijn Hader en Wiig aan de beurt. Beide waardeer ik niet heel erg, maar hier passen ze goed.

Beide doen het dan ook goed. Beide karakters blijven humaan en subtiel en daarom krijgt de film iets meer inleving in de situatie. Het fijne aan deze film is dat alles ook gewoon humaan gebracht is en vrijwel nooit terugvalt in flauwe en irritante humor, wat ik wel vaker zie bij voornamelijk Wiig.

Tempo is soms wel onnodig traag. Regisseur Johnson slaagt er redelijk in om alles humaan neer te zetten maar doet soms te geforceerd zijn best om het allemaal nog extra subtieler te brengen. Dat had niet gehoeven, en het tempo had er daarom iets meer in kunnen blijven.

Ook is de film soms redelijk kort-door-de-bocht en behandelt eigenlijk net wat te weinig om echt indruk te maken. Een snel filmpje is het er wel mee, maar daardoor niet heel indrukwekkend of met veel impact. Gewoon een goede, humane film die boeit.

Het raakte me niet, maar de dialogen zijn soms aardig scherp. Diverse thema's worden in het daglicht gezet en allemaal krijgen ze net voldoende uitdieping om het tot een goed geheel te brengen.

Hm.

Om positief te beginnen is de rauwe toonzetting en grimmige cinematografie in Skin best geslaagd. Regisseur Nattiv maakte voor deze film nog een korte film gebaseerd op dezelfde persoon die ook dezelfde titel draagt. Het bewijst dat er wel degelijk onderzoek is gedaan naar de achtergrond waardoor een uitgebreid levensverhaal van Bell kan ontstaan.

Dat een biografiefilm van Amerikaanse makelarij komt betekent vaak dat de personages overdreven sentimenteel worden neergezet. Daar merkte ik hier gelukkig weinig van, maar misschien dat Nattiv wel iets te bekende namen kiest. Zo'n Farmiga kan ik bijvoorbeeld totaal niet in de film plaatsen, ondanks het overtuigende acteerwerk. Bell zelf is de echte ster van de film. Kruipt uitstekend in de huid van Bryon Widner. Niet veel acteurs kunnen dat met zoveel overgave doen, maar Bell gaat er helemaal voor en boekt flink resultaat.

Persoonlijk vind ik het jammer dat Skin zich constant op minder interessante aspecten van het verhaal blijft focussen. Zo'n cultuur als deze is natuurlijk erg ruim, maar Nattiv kiest te nadrukkelijk om voor het familie- en romantiekaspect te gaan. Zeker 80 minuten van de film gaan eigenlijk op aan relatieopbouw tussen Bell en Macdonald, terwijl de echt complexe elementen wat in het donker worden gezet. Pas in het laatste halfuur van de film kantelt de focus en wordt daarmee direct een stuk interessanter.

Skin start na de introductie nagenoeg meteen met een twijfelende Bell. Ik had graag meer van zijn achtergrond gezien met de wat radicalere ideeën. Lijkt me geweldig interessant om je als film daarop te focussen, maar Nattiv negeert dit compleet. Ook de relatie tussen Bell en Colter wordt verwaarloosd, erg jammer. Dat zijn precies de kansen op inkijk in de geest van Widner, maar deze worden telkens genegeerd. Ik vond het daarnaast onbegrijpelijk dat er gespeeld werd met chronologische volgorde. Totaal onnodig, zeker omdat het bijna niets toevoegt.

Gelukkig kijkt de film goed weg en zijn de acteerprestaties sterk. Fijn ook dat Bell de wat ruwere projecten kiest tegenwoordig. Niet meer de brave hoofdrollen, maar echt uitdagende en complexe personages die veel van zijn acteertalent vereisen. Ik kan het alleen maar aanmoedigen, maar Skin vond ik niettemin geen geweldig project. Nattiv doet zich er goed aan om de gemakkelijke verhaallijnen te ontwijken en lekker de rauwere elementen op te zoeken. Zeker binnen een concept als deze.

Het jaar 2022 was voor beginnende horrorregisseurs een soms unieke mogelijkheid om succesvolle resultaten te boeken met films die het roer omgooiden qua aanpak. De experimentele benadering binnen Skinamarink van regisseur Kyle Edward Ball is daarbinnen een voorbeeld, maar ondanks de soms onbehaaglijke momenten vraagt deze film wel heel veel van de kijker. Zo bestaat de eerste driekwartier haast exclusief uit geruis, meubilair, achtergrondstemmen en een zwevend narratief. Sfeervol oogt het wel, maar niettemin slaat de verveling door een gebrek aan stimulering snel toe. Bovendien kiest Ball voor een dusdanig traag tempo dat de bedreiging die zich in het huis bevindt amper de moeite waard is om bang voor te zijn. De kijker wordt tussendoor soms even op scherp gezet met enkele schrikmomenten, maar het is vooral het laatste halfuur dat het niveau omhoog tilt. Sfeervolle horrorbeelden wisselen elkaar opeens goed af en de naargeestige indruk begint steeds beklemmender te worden, bovendien vond ik het telefoonschrikmoment uitermate sterk gedaan. Het is jammer, want daar wordt de spanning plots uitermate kundig opgebouwd en begint de visuele stijl steeds meer te ondernemen, maar de overige opbouw en inleiding zijn simpelweg te lang voor de kijker om enigszins betrokken te raken in het volledige verhaal.

Matig.

Found footage is een soort film die altijd van haar realisme kon profiteren, maar je hebt ook films die deze stijl vooral gebruiken om niet eruit te zien als andere films. Skinwalker Ranch is daar eentje van, want als found footage is het mislukt. Daarvoor is het veel te geanimeerd te noemen, als in wel heel overduidelijk nep.

Ik kan de film vooral niet echt goed blijven volgen. De opening is meteen interessant, maar wat volgt is vooral afwachten totdat er weer wat interessants gebeurt. De film kent echt wel tempo en tot op zekere hoogte wat sterkere momenten, maar regisseur McGinn slaagt er nooit in een vorm van sfeer mee te geven. De film is nergens spannend of sfeervol, waardoor het al een groot gedeelte van z'n potentie misloopt.

Eigenlijk heb ik er dan ook niet veel meer over te melden. Ik zie dit soort films graag een wat rustiger, sfeervoller pad opgaan. Deze film is echter juist wat geanimeerder en weigert echt de rust te nemen om onheilspellend te zijn. Jammer, want het concept is leuk bedacht en past precies in het gegeven van een film als deze. Ik kan er alleen na afloop duidelijk niet zo veel mee.

Na twee keer projecten te hebben aangenomen om delen binnen een horrorreeks in te kleuren, mag regisseur James Isaac eindelijk een eigen universum opbouwen. Skinwalkers vormt echter een onovertuigende poging, vooral omdat het eerder een ongeïnspireerd samenraapsel is van uitgekauwde ideeën en niet bepaald profijt kent van een goede technische ondersteuning. Het acteerwerk van enkele leden is soms bedroevend en de opmaak van de skinwalkers/weerwolven ziet er werkelijk niet uit, maar Isaac pakt aardig uit wanneer het op schietpartijen en kogelregens moet aankomen. Geregeld kijkt alle lompheid namelijk best lekker weg en ligt het tempo hoog genoeg, maar het spervuur aan clichématige ideeën neemt daartegenover een hoop van het filmische plezier weg. Wel een erg gave poster overigens.

Mwa.

Een beetje hetzelfde niveau als deel 1 had. Aardige opbouw naar de ramp toe, maar in zijn geheel toch echt te saai. Nu lijken aardbevingen me ook een saaier concept dan vloedgolven, dus de verwachtingen waren al niet heel hoog toen ik de film ging kijken.

Bij een rampenfilm komen vaak de nodige clichés voorbij, maar die zijn ondertussen wel erg herhaald. Dat deze film ze in volle overgave overdoet maakt het er dus niet onvoorspelbaarder op. Het verschil is dat deze film het een stuk oninteressanter doet, met veel verdrietig kijkende gezichten en serieuze blikken.

Bovenstaande reden zorgen ervoor dat het eerste uur moeilijk door te komen valt. Het is prima als een film wat subtieler wil zijn, maar The Quake is vooral oninteressant. Veel drama en gebrabbel, maar erg boeien doet het niet. Het acteerwerk is bovendien ook niet geweldig, iedereen doet heel erg zijn best om een type te spelen maar het wil niet heel erg lukken.

De uiteindelijke ramp is tamelijk spectaculair, maar ook weer heel snel voorbij. De opbouw naar de ramp toe was wel klasse, je zit voor een tijd in goede spanning, maar de aardbeving is helaas wel na 3 minuten voorbij. En daar zit je dan een uur op te wachten. Daarna krijg je weer een poosje aftermath-gebeuren. Een exacte herhaling van deel 1 dus.

De film kent in de tweede helft nog wel een aantal spannende momenten en leuke stukjes. Hier en daar is het ook net wat onvoorspelbaarder, met zijn vrouw die toch het leven laat, maar in het algemeen blijft het te veel een herhaling van deel 1. Een herhaling die helaas net als deel 1 gewoon niet zo interessant wil worden. Daarom dus ook hetzelfde cijfer.

Goed geacteerde, zeer rauwe dramafilm die regisseur Koen Mortier toch weer op de kaart zet na een aantal wat kleinere producties. Skunk voelt bekender aan in vergelijking met zijn vorige projecten, maar de aparte inhoud, excentrieke personages en volstrekt troosteloze wereld leiden je van de nodige clichés af. Problematisch is dat een hoop van de figuren buiten Thibaud Dooms om niet zo boeiend voor de dag komen, vooral door de nogal sterk aangezette vormgeving die ze krijgen. Het realistische sfeertje kampt daardoor met een aantal ongeloofwaardige en theatrale insteken, maar het einde snoert je de mond en zeker de jonge castleden doen het zeer overtuigend. Het is niet moeilijk om in te zien waarom dit soort films aanslaan.

Regisseur Ryûhei Kitamura heeft absoluut topwerk afgeleverd op het gebied van entertainment, maar evenzeer grootse prutswerkjes waar Sky High een voorbeeld van is. Chaotische rommel met slecht acteerwerk en spaarzaam energieke cameratrucjes om wat moois te creëren. De cinematografie oogt kaal en de ideeën weliswaar talrijk, maar geen enkel moment aanvullend op de ander. Het eerste halfuur valt gelukkig nog te behappen, maar binnen een speelduur die 122 minuten aantikt is dat dan ook haast een vereiste. Zeer vermoeiende en soms ronduit kinderachtige cinema waar ik niets mee kan.

Leuk.

Het Bond debuut van Sam Mendes, die me eerder niet teleurstelde met American Beauty. Maar deze film is natuurlijk compleet anders dan die film. Ik vind persoonlijk dit misschien de beste of tenminste een van de leukste James Bond films die er momenteel is. Ik moet Spectre nog een keer zien.

Deze film heeft meer te beleven vooral qua actie. Er zijn vrij stijlvolle scenes door de film heen maar vooral naar het einde toe zitten er echt spectaculaire momenten in die ik natuurlijk zeer kon waarderen. die helikopter scene vond ik altijd geweldig.

Gewoon een leuke film die ondanks de lange speelduur nergens echt te lang aanvoelt. Kijkt lekker weg als Bond film maar ook als normale actie film.

West goes to China.

Bijzonder eigenlijk hoe regisseurs die ergens in Hollywood hun hoogtepunten hebben ergens eindigen zoals in China. Niet dat Chineese cinema zo slecht is, maar je zou niet snel denken dat een Engels regisseur in een compleet ander land aan de slag gaat. Voor zijn doen is het in ieder geval middelmatig, net wat onder zijn niveau.

Aan vermaak geen gebrek in deze film, want na een kleine 30 minuten spuwt de vulkaan behoorlijk wat natuurgeweld naar buiten. Dat levert behoorlijk wat spetterende en spectaculaire beelden op, maar bij die beelden verdwijnt de logica per seconde. Deze film gaat ver over de top en waar ik het normaal geweldig vind kon ik dat bij deze film wat moeilijker slikken.

Het neemt zichzelf ook pijnlijk serieus en wordt veel te sentimenteel op momenten die daar niet om vragen. Natuurlijk komen dit soort rampenfilms met de nodige dosis drama, maar voor zo'n ridicuul concept mag er ook wat te lachen zijn, en deze film kent geen enkele vorm van luchtigheid, waardoor je enkel en alleen achterblijft met een grote stoot aan actie.

De effecten zien er verder ook wat houterig uit en het concept van een soort vulkaanpretpark wordt alleen maar benut in het eerste gedeelte van de film, daarna is het op-en-top actie maar van een soort die maar zelden aan weet te slaan. Ondanks een uitbundige aanpak voelt deze film namelijk erg klein aan, en de greenscreens worden niet altijd even goed verhuld.

Het acteerwerk is ondermaats en crewleden zoals Isaacs komen waarschijnlijk alleen maar ter promotie aanmodderen. Wat de film nog redt is een aardig tempo, maar toch is het inhoudelijk behoorlijk dwaas, en de credits waarbij er nog een liedje wordt gezongen had eigenlijk niet in mogen zitten. Ideaal vermaak met genoeg spektakel, maar zo leeg als de vulkaan die in de film is uitgebarsten.

Ok.

Deze film deed me een beetje denken aan The Call, een film waarvan ik het eerste gedeelte zeer spannend vond. Met een beetje hetzelfde concept schept deze film verwachtingen. Ik hoopte weer op een lekkere, intense en beklijvende thriller. Scandinavische cinema heb ik daarnaast ook hoog staan.

De film heeft in ieder geval wel potentie. De alarmcentralekamer is sfeervol ingericht, de cinematografie grauw en spannend en de omgeving geloofwaardig. Het ziet er allemaal goed uit, en daarmee is het makkelijker om sterke spanning op te bouwen.

Die spanning wordt ook wel degelijk keurig opgebouwd, zeker in de eerste 20 minuten. Zoiets als een medewerker bij een alarmcentrale is een onderwerp waar ik wel meer van zou willen weten, en deze film speelt zich eigenlijk volledig af in een alarmcentrale. Kassa.

Jammer dat de film de opgebouwde spanning niet vast weet te houden, mede door een gebrek aan vaart. Het tempo wordt dreigend opgebouwd, maar zodra Iben van de telefoon wordt gehaald is de vaart compleet weg. Na een bepaalde tijd herovert de film de vaart, maar verliest hem vaak weer direct daarna.

In de tweede helft was de film zelfs soms gewoon niet interessant of intrigerend meer. Zodra de twist uit de doeken werd gedaan geloofde ik het allemaal wel. De spanning knalt er eigenlijk gewoon uit. Jammer, want spanning lijkt een beetje centraal te staan in deze film. De spanning wordt vaak ook een beetje teniet gedaan door het hoofdpersonage die te makkelijk betrokken raakt bij zijn beller.

Desondanks is het concept intrigerend en het acteerwerk van Cedergren solide. Die drama-achtergrond had weggelaten mogen worden, dan was zijn personage wat mysterieuzer. Dat mag ik iets meer. De omgeving van Cedergren is keurig in elkaar gestoken. Maar uiteindelijk weet de film gewoon de spanning en vaart niet vast te houden, waardoor het als geheel in elkaar begint te vallen.

Niet slecht.

Nog maar een Johnson opgezet dan, hij speelt leuke en minder leuke rollen. Deze rol was prima, maar wel gelukkig een rol met iets meer emotie en tegenslag dan de doorsnee Johnson rol. Ik wil hem nog weleens in een pure dramafilm zien waar de actie gewoon wegblijft.

Begint al niet zo slecht, al is het duidelijk dat dit gewoon een doorsnee actiefilmpje is, met zoals ik eerder al zei, net een wat persoonlijker tintje dat het nog iets geloofwaardiger maakt. Terwijl alles wat we hier te zien krijgen volslagen belachelijk is.

Mensen met hoogtevrees zullen dit misschien wel enger vinden, ik hield zelf ook een aantal keer mijn adem in bij de beklimming van de hijskraan. Maar de hoogtevrees zelf wordt iets te vaak uitgemolken waardoor de thrillerscenes op een gegeven moment wel een beetje voorspelbaar worden.

Irritante types trouwens die schurken. Quinlivan daarbij volop, wist me de volledige speeltijd die ze kreeg te irriteren omdat ze zo'n doorsnee schurk is. Ook Møller is een wat doorsnee schurk, alleen dit keer geen zwaar Engels accent maar een Scandinavisch accent. Leuk dat die ook eens in Amerikaanse films mogen opdraven.

Actie is wel leuk, soms behoorlijk spectaculair, maar de effecten zelf vallen vaak door de mand door de wat houterige CGI. Het moet het hier eigenlijk dan ook meer hebben van thriller dan de actie zelf, want wie een pure actie verwacht komt misschien wat bedrogen uit. Actie komt meer in de vorm van vuur.

Designs zijn erg goed gelukt, dat gebouw ziet er tof uit. 8K kamer is erg leuk gedaan, en weet daar ook enkele leuke dingen mee te doen. Jammer dat de effecten dan ook totaal niet aansluiten op de mooie designs, en dat is dan weer jammer.

Camerawerk is eigenlijk het beste aan de film, want die is sterk. Hypermoderne bewegingen hier en daar en constant leuke bewegingen door de kamers. Dit helpt de film dan wat omhoog. Het is nog wel wat afstandelijk, had misschien wat dichter op de huid gemogen zodat de intensiteit wat verhoogd kan worden.

Acteerwerk is mwa, Johnson is, ondanks zijn drama in de rol, nog steeds een beetje op de automatische piloot. Campbell precies hetzelfde eigenlijk. Als de karakters iets meer een eigen smoel mochten hebben dan was dit waarschijnlijk leuker geweest.

Typisch een filmpje dat je snel vergeten bent, maar genoeg vermaak biedt om je geboeid te houden.

Nederhorror.

Nou, zo slecht vond ik het stiekem nog niet. Het horror hart van van Geloven en Visser zitten duidelijk op de juiste plek, maar komen niet heel erg uit de verf. Dit heeft onder andere te maken dat Koblenko niet gecast had moeten worden, want ze kan niet acteren.

Voor de rest is het nogal een chaotische film, met veel energiek cameragebruik. De cast bestaat weer uit de standaard horrortypes, de joker, de maagd enz enz. Verhaal zelf is ook vrij weinig origineel maar hier en daar zitten wel enkele leuke scenes in.

De opening was lekker donker en qua gore en kills is het ook wel ok. Inderdaad wat rommelig en zwak acteerwerk, maar ik heb me best goed vermaakt. Prima NL horror die in vergelijking met andere horrorfilms zo slecht nog niet is.

Opmerkelijke film.

Ik ben blij dat Van Heijningen Jr. de rol op zich heeft genomen om deze ontzettend dure film voor Nederlandse standaarden te regisseren. De beste man heeft uiteraard al wat ervaring in Hollywood, dat duidelijk werd in het jaar 2011. Deze film is echter anders, maar dat pakt juist beter uit dan zijn tripje in Amerika.

Uiteraard is de film goedkoper dan andere, grotere oorlogsfilms en dat breekt regelmatig door. Al snel valt het op dat de film zich maar op weinig locaties afspeelt. Diegene die je wel te zien krijgt, die zijn mooi, maar het zijn er dan ook niet veel. De normalere locaties worden opgevuld met filtertjes zodat je de werkelijke goedkope natuur niet te zien krijgt. Een echt Hollywoodgevoeltje zit er dan al snel aan vast, maar dat maakt in principe niet heel veel uit.

Een grote stroef van de film blijft het acteerwerk, dat niet bepaald briljant is. Dialogen komen er weinig interessant uit (Radder), tot zelfs onverstaanbaar (Bijvoet). Anderzijds kon ik ook castleden ontdekken die mijn verwachtingen ontstegen, zoals Schneider en Flatters. Zo blijft de boel in dit geval aardig verdeeld, en dat is gewoonlijk zo. Het eerste uur had soms wat kruit kunnen gebruiken en voor een lange tijd blijft het te duidelijk waar het heen wilt gaan.

Dit is een film die een echt verhaal oogt te vertellen en dat lukt aardig. Wat vooral helpt is dat er regelmatig clichés worden vermeden waarmee deze film al snel een eigen smoel krijgt. De finale op de brug is geweldig in beeld gebracht, en ook andere scenes zijn opvallend spannend geregisseerd met knappe effecten, goed gebruik van de camera en solide cinematografie. Voor het oog is de film al snel een streling. Niet bepaald verwacht van een Nederlandse film.

Verder zit het tempo er aardig in en wordt de film nooit saai. Bovendien is het ook niet te soft en wijkt niet uit voor wat brute beelden, al zit er niks grensoverschrijdends in. Ik vond het vooral fijn dat de film weinig bekende clichés kent alhoewel het altijd voor een bepaalde mate voorspelbaar blijft. Het geluid knalt goed door, eindigt aardig en kijkt goed weg. Goed verrast door deze Nederlandse productie die zijn centjes ook echt heeft weten te gebruiken en daarmee een van de beste films neerzet afkomstig van eigen bodem. Veel over de geschiedenis krijg je niet te weten via deze film, het gaat echt om de ervaring, maar ik vind dat persoonlijk totaal niet erg.

Shudder op niveau.

Niet best dus, betekent dat. Slapface is de zoveelste film die weigert een normaal horrorpad te beantwoorden. Per definitie is daar ook niet iets mis mee, maar in dit geval is het vooral wat saai. Zeker de tweede helft vervalt eerder in dramatiek dan horror. Misschien dat de film daarop mikt, maar dan promoot het zichzelf erg ongelukkig.

Wat nog begint als een aardig onheilspellende film (dat slapface-spel komt nogal eigenaardig over, juist voordelig aan de sfeer van de film) wordt uiteindelijk een wat makke thrillerfilm waarin af en toe een boze bedreiging in voorbij wandelt. De indruk die de bedreiging maakt is echter maar matig, en bovendien vond ik het ontwerp van deze verschijning ongelooflijk saai. Zeker in daglicht valt het hard door de mand.

Acteerwerk is wat sterker. De cast is niet bepaald Oscar-waardig maar ze komen stukken geloofwaardiger over dan het gemiddelde niveau dat dit soort films afgeven. Tussendoor is de film een afwisseling tussen thrillerbeelden en dramatiek. Veel horror zal je niet zien, het is een film die het meer van de atmosfeer moet hebben maar die is nooit griezelig of dreigend genoeg om hier een goed lopend geheel uit te krijgen.

Daarnaast is het tempo erg onevenwichtig te noemen. De film wisselt de toonzetting nogal ongebalanceerd af. De spannendere momenten duren vooral te kort en de introductie tussendoor weet dat niet zo sterk aan te vullen. Dat heeft er vooral mee te maken dat het drama-aspect zelf niet zo onderscheidend wordt uitgewerkt. De betere elementen zitten 'm vooral in de mix met thriller, maar deze momenten zijn eerder schaars.

Verder ontbreekt het de film vooral aan een hoop. Soms wel sfeervol, maar nauwelijks spannend, niet erg grof en vooral niet meeslepend. Slapface behoort daarmee tot een soort film die ik in no-time weer ben vergeten. Wel jammer, want enkele scenes van deze film ontstijgen het niveau met gemak, maar de overige minuten van de film werken dat tegen.

Meh.

Niet bepaald bijzondere variant op het aliengenre. Een film die een beetje een mix vormt tussen volwassenenhorror en kinderfilm. Een combinatie die alleen niet echt goed samengaat, want de horror wordt er nogal kinderachtig mee, maar eigenlijk is de film wat te grafisch om nog door de jonge jeugd getrokken te worden.

Problematische van de film is dat de kinderen vrijwel compleet talentloos zijn. Niemand kan echt enthousiaste dialogen oplezen waardoor de film constant ongeïnteresseerd en gevoelloos overkomt. Dat de film vervolgens tot leven komt eenmaal het gevaar naar boven komt drijven is dan eerder te danken aan het plot, want de kinderen lijken er gewoon geen zin in te hebben.

Vervolgens begint de film nog redelijk mysterieus. De kinderen zijn dom, de alien is vreemd en al bij al loopt het nog wel vlotjes door. Moet zeggen dat ik het wel aangenaam vond om al die misvormde dingen te zien. Super creatief is het niet, maar regisseuse Innuksuk zoekt het op z'n minst in een aparte hoek en dat kan ik wel waarderen. Het zorgt ervoor dat de film alvast een heel stuk beter te slikken valt.

Verder loopt de film langzaam voort en werkt zich toe naar een finale die aardig wegkijkt maar weinig boeiend is. Ik vond de locatiekeuze wel wat authentieks hebben. Gefilmd in 2019 op Baffin Island, het geeft een wat triestige maar treffende sfeer. Genoeg gevaar dat vanuit zo'n plaatsje kan komen uiteraard. De film is makkelijk door te komen en omtrent genoeg horror, maar het levenloze acteerwerk evenals te weinig visuele inspanning maken er toch een wat matige film van.

Verrassend genoeg niet geheel irrelevant, ondanks dat regisseur Lucifer Valentine nog altijd kampt met een film die na enige tijd bijzonder saai voor de dag komt. De drukkere vormgeving gecombineerd met de aparte geluidsbewerking leveren echter precies wat de film hoort te doen en dat is een kwaadaardige en snoeiharde toonzetting over de film uitroepen. De hallucinante scene waarin de ogen worden uitgestoken is eigenlijk een bijzonder geslaagde scene. Het acteerwerk daarentegen is vervelend, de expliciete seks onnodig en de overvloed aan kotsende mensen vooral walgelijk. In dat opzicht heeft Slaughtered Vomit Dolls bitterweinig te melden, buiten zichzelf zo ranzig mogelijk presenteren en dat gaat na enige tijd onvoorstelbaar vervelen.

Ok.

Toch niet zo slecht als ik vooraf had gedacht. Ik vreesde namelijk het ergste toen ik de eerste reviews las, maar ik kom er nu achter dat ik er best wel van heb kunnen genieten. Er is duidelijk veel liefde in de film gegaan en het weet nooit te vervelen en lekker door te knallen soms.

Alhoewel het tempo nooit echt op maximaal wordt gezet door regisseur Mills. Mills maakt er vooral een wat voorzichtige horror/komedie van. Typisch Brits sfeertje ook daarbij. Vervolgens laat hij ook de komedie heersen in het eerste uur, om bij het tweede deel nog wel leuk uit te pakken met de horror.

Ook leuk om Pegg en Frost weer bij elkaar terug te zien. Nooit mijn favoriete komedie-duo geweest, maar ze kunnen beide wel solide acteren en ook hier doen ze het weer leuk. Ook Sheen doet weer charmant mee. Cole & Butterfield spelen ook charmant, en Corfield is daar een leuke aanwinst bij.

School is voor de rest leuk ingericht. Weinig school wat je uiteindelijk ziet, want het krijgt voor de rest niet al te veel focus. Tempo wil nooit echt lekker meegaan in het eerste uur, en de komedie is ook niet heel grappig helaas. Maar de entertainment is er altijd wel bij.

Toch nog wel wat budget in verwerkt ook. Vooral in de laatste 40 minuten wil de film nog weleens groots uitpakken. De horror is soms ook lekker lomp en het bloed mag wel lekker spatten hier en daar. Het is nooit echt een compleet splatter-festijn, maar de horror kent wel zijn momenten. Het hoogtepunt zit ook uiteindelijk in de ondergrondse tunnels.

Jammer alleen dat de komedie nergens echt leuk wil zijn en de film een hoop potentie niet weet te benutten. De ietwat voorzichtige aanpak waar de film mee kampt zit hem ook wat in de weg uiteindelijk.

Vermaak.

Slaxx is een film die net als wel meerdere horrorfilms die recentelijk zijn uitgekomen steunt op een idee dat volslagen achterlijk te noemen is. We hebben ondertussen moordende cassettebandjes gezien, kwaadaardige wasmachines en peperkoekmannetjes die voor dood en verderf zorgen. Dit keer is het de beurt aan een spijkerbroek.

De eerste helft weet heel goed wat het wil en waar het mee bezig is, waardoor de film ook snel leuker wordt. Het geeft regisseuse Kephart ook de ruimte om iets neer te zetten dat kan uithalen op andere vlakken dan een goed verhaal. Zo kenmerkt de film zich ondanks zijn budgettaire beperkingen in bloederige horrorscenes en typetjes die volkomen ridicuul worden neergezet. Soms is dat irritant, soms ook best lollig.

Visueel niet heel bijzonder maar de broeken die de personages in sneltreintempo opvreten zijn best entertainend als je uit bent op dom vermaak. Kephart heeft haar budget goed weten te verdelen. Een locatie die boeit maar niet veel inspanning vereist, een moordenaar die origineel is maar nooit hoeft te leunen op knappe effecten en personages die onderscheidend zijn en dit nooit proactief proberen te zijn. Die balans heeft Slaxx goed vast.

Waar het misgaat is vooral het laatste gedeelte, de finale eigenlijk, waar het tot m'n stijgende verbazing een verklaring moest worden gegeven waardoor broeken gaan zweven en tanden krijgen. Plots doet de film aan maatschappijkritiek en serieuze onderwerpen. Normaal gesproken relevant te noemen, maar in combinatie met een volslagen achterlijk concept vreselijk slecht gekozen.

Uiteindelijk daalt het niveau simpelweg aanzienlijk en worden zelfs de moorden minder interessant en beperken zich tot het spuiten van veel bloed op de muur. De film was niettemin goed op weg in de eerste helft met genoeg humor en tempo om het niet saai te laten worden. Slaxx is leuk om te kijken als je een keertje niet wil nadenken over een film, maar dan kan je de finale wel even muten.

Bijzonder chaotisch en rommelig ingevuld, maar wellicht is het gebrek aan structuur een beetje de appeal van een film als Slayers. Regisseur K. Asher Levin propt zijn vampierengebeuren vol met allerlei gameverwijzingen en energieke montages, waardoor de opvallend beperkte speelduur beslist geen vermoeiende zit vormt. Het acteerwerk van Thomas Jane is daarnaast best redelijk, al hoeft hij vanuit zijn medecollega's niet op enige vorm van steun te rekenen. De opmaak, inhoud en concepten zijn verder beneden alle peil, maar worden met genoeg tempo gebracht om verveling weg te blijven jagen. Dat maakt van Slayers geen goede film, maar wel tot op zekere hoogte entertainend.

Weinig memorabele psychologische thrillerfilm, gebaseerd op het bekende internetverhaal. Het was slechts een kwestie van tijd voordat dit bronmateriaal van de grond zou komen en regisseur John Farrelly gaat er redelijk braaf mee te werk. Spijtig is het ondermaatse acteerwerk, omdat er toch wel veel van de castleden wordt gevraagd. Zeker de laatste monoloog loopt over van theatraal gedoe en onovertuigende stemklanken. De makers creëren af en toe wat sterke momenten en experimenteren met opmaakeffecten, daarnaast ziet de omgeving er wel sfeervol uit, maar dat redt het oninteressante verloop niet genoeg. Al met al ben je The Sleep Experiment waarschijnlijk snel weer vergeten.

Redelijk.

Een van de eerste slasher reeksen die ik heb gezien. Vroeger was ik er wel van onder de indruk, maar nu niet echt meer. Ik heb nu wel gemerkt dat het acteerwerk van heel laag niveau is en dat eigenlijk geen enkel karakter heel overtuigend overkomt.

Wat de film wel op de pijl houd is de mystery. Je weet niet wie het doet en zo is het nog best een geslaagde who done it. Alleen dat vond ik eigenlijk wel tof gedaan. Ook sommige kills waren best lollig om heel eerlijk te zijn. Ook wel extra punten voor de twist.

Maar is natuurlijk een goedkope 80's slasher. Ik kan hier niet hoger voor geven dan een 2,5*.

Vervolg.

Haha, eigenlijk toch wel een beetje vermaakt hiermee. Ik kan wel gelijk zeggen dat dit alles behalve goed is. De mystery van deel 1 is compleet weg en dat is te merken. Hier is de killer continu in beeld en weet je eigenlijk al gelijk wie het heeft gedaan.

Dan is het eigenlijk kijken wie afgeslacht wordt en is het nog wel leuk met de gedachte over wie het laatste zal gaan overblijven. Sommige acteurs zien er nog wel lief uit (Estevez) en zijn sommige kills nog steeds leuk. Tja.

Maar het amateursme is heel duidelijk voelbaar en is dit eigenlijk een tikkeltje minder dan 1.

Oef.

Waarbij ik deel 1 en 2 nog enigszins vermakelijk vond vind ik dit wel een heel amateuristische puinhoop. Springsteen is terug maar in een minder overtuigende rol. De introductie van de karakters is ook een van de meest simpele en luie manieren om het te doen.

Je moet wel heel erg van het genre houden hiervoor, maar ik vond er toch vrij weinig aan. De kills mogen er soms wel zijn, ze waren nogal lame. Soms gingen ze ook zo makkelijk neer waarbij je je afvraagt of ze überhaupt wel iets kunnen.

Lame derde deel. Overslaan.

Rommelige, onbegrijpelijke en niet te volgen reeksfilm die pas in 2012 werd uitgebracht, maar echter in 1992 begon met de productie. Volgens de bronnen werd er in totaal 34 minuten aan nieuw materiaal opgenomen voordat de maatschappij achter de financiën failliet raakte, maar in deze film merkte ik er amper 10 minuten van op. De nieuwe scenes zijn bovendien pover geschoten en slaan nergens op, maar pas echt kwalijk is de editing van regisseur Jim Markovic. De film kijkt weg als een soort compilatie waarvan de terugblikken compleet willekeurig achter elkaar worden gemonteerd. Het slaat volkomen nergens op en getuigt van luiheid. Creatieve geesten hebben in ieder geval duidelijk niet meegewerkt en bovendien is het allemaal als geheel niet te doorgronden. Het verhaal raakt compleet zoek in de constante interrupties en de kwaliteit is simpelweg armoedig. Zonder meer één van de slechtste horrorfilms ooit gemaakt, voor zover je het een horrorfilm kan noemen natuurlijk.

Matig.

Sleepwalkers is een erg typisch voorbeeld van een 90s film die heel graag nog in de 80s wil zitten. Daar is per definitie niks fout aan, maar ik vond het wel erg duidelijk. Het levert in ieder geval wat leuke beelden op die de film een beetje opfleuren, maar verder vond ik het niet een al te bijzondere bedoening.

Opvallend dat dit gebaseerd is op een verhaal van King. Ik denk dat ze bij deze film het verhaal voor een groot deel genegeerd hebben, verwaarloosd hebben of King heeft simpelweg een slecht verhaal geschreven. Deze film is namelijk op het inhoudelijke niveau een zwakke film te noemen. Een erg simpel verhaal wordt op de meest makkelijke manier uitgewerkt.

Daarbij komen een hoop cheesy effectjes kijken en wat praktische momenten van gore. Die momenten weten de film soms nog bovenwater te houden, verder vond ik deze film redelijk simpel en niet op een voordelige manier. Ondanks dat het verhaaltje met een redelijk tempo doordendert zijn de personages nooit interessant en worden de personages waar het juist van moet komen volledig verwaarloosd.

Verder is het ook redelijk simpel opgenomen en voor een verhaal dat best wel wat probeert te doen soms wordt het allemaal redelijk levenloos verteld. Wat ik echter vooral jammer vond is dat de film erg kort lijkt te duren, terwijl het concept vraagt om veel meer. Zo lijkt het alsof de film enkel en alleen ging voor matig entertainment en daar bij bleef. De zeurende stem die onder die lagen preekt voor meer betekenissen en intelligentie wordt dan ook genegeerd.

Het is een vlotte film, maar doet weinig vernieuwends en werkt zich toe naar een redelijk onbevredigende finale. Het acteerwerk is serieus slecht en de chemie tussen Krause en Amick komt nooit van de grond, en wordt daarnaast ook gewoon afgeraffeld. Lompe, levenloze film die vermaakt maar niet overtuigd. Een mindere King-verfilming.

Regisseur Tim Burton is duidelijk een vakman en levert hier één van zijn meest sfeervolle films af, waarin het authentieke plaatsje Sleepy Hollow uitstekend wordt neergezet. Spookachtig en fantasierijk, met veel liefde, detail en passie in elkaar gezet. Burton is daar duidelijk de juiste regisseur voor, al verslikt hij zich soms enigszins in zijn ambitie. Het thema van hekserij past namelijk niet echt en het te komische personage van Johnny Depp neemt grote delen van de spanning weg. Nu is de film nergens bijzonder eng te noemen en komt de bedreiging iets te nadrukkelijk in beeld om angst aan te jagen, waar Burton overigens wel effectiever op had mogen inzetten. Gelukkig blijft het verder een vlotte ervaring met genoeg inhoud, sfeer en eigenzinnigheid om een bovengemiddeld eindresultaat neer te zetten.

Regisseursduo Chris Arth en Kevin Summerfield brengt een sfeerloos en halfbakken horrormysterie met veel vallende bladeren en schuddende beelden. Alhoewel een intense manier van beeldvoering soms voordelig kan zijn, is het in dit geval eerder onoverzichtelijk en ongecontroleerd. Veel spanning heerst er verder niet en het monster had zo uit een speelgoedwinkel gelopen kunnen zijn. Als dan ook het acteerwerk het laat afweten is er nog maar weinig over om van te genieten, buiten wat fantasierijkere momenten.