Opinions

Ingetogen misdaaddrama met een aantal actiemomenten die door regisseur J.D. Dillard uitstekend onder controle wordt gehouden. Het levert een film op die weliswaar een gebrek aan risico en durf kent, maar kan profiteren van leuk bedachte concepten en goed acteerwerk. Jacob Latimore is absoluut een acteertalent en ik heb hem persoonlijk nog niet op een slechte rol betrapt, Sleight vormt daar gelukkig geen uitzondering op. De film duurt nergens te lang en komt met genoeg vaart om niet te vervelen, alhoewel het scenario soms meer verrassing had mogen bieden. Er wordt door Dillard weinig ondernomen om zijn misdaadwereld onderscheidend of vernieuwend te presenteren, maar het kijkt gelukkig goed weg en dat is het voornaamste dat hier telt. De finale mag er bovendien absoluut wezen.

Matig.

Ik wist al van de recensies en reviews dat ik hier niet zo van zou opkijken, maar ik vind het niet zo slecht dat het flopniveau aan het worden. White is een regisseur die het achteraf volgensmij niet echt in zich heeft en kan dus beter stoppen met het regisseren van horrorfilms.

Slender Man probeert een sfeer te creëren, maar faalt hier voor een deel in. Soms zit er nog wel een stijlvolle scene in, zoals de bibliotheek scene en de stijvolle ziekenhuis-hallucinatie scene. Maar qua spanning faalt de film voor een groot deel. De "Slender Man" ziet eruit als een voetbalhooligan met een sok over zijn kop. Niet echt angstaanjagend dus..

CGI faalt voor een groot deel, en de acteurs en actrices krijgen vooral een script waar ze zichzelf niet echt mee kunnen bewijzen en daarom krijgt het een groot tienergehalte. King en Telles redden de film nog enigzins, maar krijgen toch echt veel te weinig om zichzelf mee te bewijzen.

Geen echte dreiging, geen echte sfeer en weinig echte spanning. Soms een leuke droomachtige scene, redelijk acteerwerk en krijgt daarom nog een 2,0*.

Vies.

Slither is een film die al redelijk lang op mijn lijst stond. Vooral voor het vermaak, en qua vermaak doet Slither zijn werk zeker wel. Onder andere met een paar lol en veel kots en andere vieze dingen. Het gaat ook op sommige stukken daarom ook ver.

Ik ben niet een groot fan van Banks, en zo overtuigend vond ik der niet overkomen hier. Maarja, dankzij en vieze dosis gore ging het allemaal wel prima. Zag er allemaal lekker vies en goed uit. Prima aanrader voor diegene die even een film nodig hebben om hen verstand op 0 te zetten.

De tweede horrorspeelfilm van regisseur Matthew Goodhue mikt duidelijk op het absurdistische, maar lang weet dit uiterst bijzondere concept spijtig genoeg niet stand te houden. Alpha de Luiaard is uiteraard een showstealer en weet geregeld komisch uit de hoek te komen dankzij de bizarre ideeën van scenaristen Bradley Fowler en Cady Lanigan. Het uiteindelijke gegeven werkt echter uiteindelijk veel beter als kortfilm waardoor Slotherhouse al snel een uitgesponnen en overbodige indruk maakt, bovendien compenseert Goodhue de boel aanzienlijk weinig wanneer het op de horror zelf aankomt. De slasherelementen zijn tam van aard en nadat je Alpha drie keer moordlustig bezig ziet is daar de lol ook snel vanaf. Daarnaast acteert de cast ongekend matig en leunt veel te sterk op slecht uitgedachte stereotypes. Naarmate het einde vordert levert de film een maatschappijkritische laag, maar de taferelen die zich vooraf spelen zorgen spijtig genoeg dat je dit niet heel serieus kan nemen. De meeste punten gaan uit naar de ontwikkeling van de luiaard zelf, want Goodhue vangt er omheen weinig mee aan.

Ik maak er geen geheim van dat deze films mijn ding niet zijn, maar morbide nieuwsgierigheid brengt me toch altijd weer bij dit soort prulletjes. Bij de andere delen zal ik dus uiteindelijk ook wel terechtkomen. Ik ben ondertussen redelijk wat gewend als het aankomt op schokkend fictiemateriaal, maar met deze beelden heb ik weliswaar qua misselijkheid even moeite gehad. Over het eindresultaat hoeft niet veel getwist te worden: het is je ding, of het is je ding helemaal niet en ik behoor tot de tweede categorie. De overdaad aan knipwerk, het volstrekt oninteressante gezever en de ongemakkelijke focus op bizarre en expliciete seksdaden maken een film als Slow Torture Puke Chamber (wat een naam ook) echt een martelgang om uit te zitten. Wel met erg indrukwekkende gore-effecten, zeker aangezien ze vast geen groot budget hebben gehad om mee te werken. Het feit dat de actrices hier vrijwillig aan hebben meegedaan vind ik uiterst bijzonder, want ik had de situaties binnen deze film in de verste vertes niet kunnen verzinnen. Die Lucifer Valentine blijft een merkwaardig figuurtje.

Mwa.

Slugs is een film die ik toevallig een keertje kon meepakken. Ik had op voorhand al niets bijzonders verwacht, en dat was het dan ook niet. Meerdere keren tijdens het kijken naar deze film heb ik aan The Blob gedacht, terwijl het concept er helemaal niet op lijkt. De opzet doet er echter vaak aan denken, en dat maakt Slugs mogelijk net een tikkie interessanter.

Echt goed is het helaas niet, en binnen de film zit dan ook het nodige slechte acteerwerk. Jammer dat zelfs de films die iets groter lijken uit de 80s geen enkele goede rol kunnen neerzetten. Ook deze film kent geen enkel sterk personage, en dat is jammer gezien Slugs een boekverfilming is. Dan zou je eigenlijk juist betere personages moeten hebben, maar ach.

Visueel is deze film wel aardig te noemen, vooral de horrorscenes scoren goed. De gore is strak in beeld gebracht en ook opvallend confronterend. Er zitten genoeg nare scenes in deze film en dat maakt het allemaal wel kijkbaar. Echt extreem is het nergens, maar aan smerigheid zeker geen gebrek. Dat is uiteraard fijn, want dat kunnen dit soort films gebruiken.

Verder is het niet erg knap geschoten en kabbelt de film wat voort. Het begin weet dankzij wat absurde humor nog wel te vermaken, maar richting de finale schiet de verveling er langzaam maar zeker in. Jammer, want dit soort films moeten juist ten alle tijden vlot zijn. Slugs verliest na een tijdje zijn kracht, en kruipt dan net zo langzaam verder als de slakken die de hoofdrol spelen.

Niet slecht, ik heb zeker plezier gehad met een deel van de film en de effecten zien er goed uit. Het concept is absurd, maar een absurd concept kan deze film niet redden van een nipte onvoldoende. Ik raakte uiteindelijk gewoon iets te verveeld. Als de film zijn vlotheid er de hele speelduur in kon houden, had het absoluut die 3,0* gehad, maar nu niet.

Aardig.

Esterhazy wist in het verleden wat leuke stilering aan haar horrorfilms toe te voegen. Die waren ook wat origineler en/of brutaler. Niet dat deze film gelijk een mislukking betreft, maar je mist iets speciaals dat Esterhazy in het verleden wel kon toevoegen. Daarmee is deze film eerder middelmaatwerk geworden.

Wel leuk dat deze film voor een leuke aanpak kiest. De eerste 10 minuten voelen gigantisch rommelig en gehaast aan, maar dat blijkt vervolgens de bedoeling te zijn. Het is een begin van deze overduidelijke parodie op het genre. Het speelt zijn kaarten redelijk open, maar dat mag de pret niet drukken, want Esterhazy lijkt nog wel goed te begrijpen wat vermaak moet inhouden.

Staat een groot SyFy-label opgeplakt, maar tornado's vol met haaien hoef je hier niet te verwachten. De film is niet bijzonder kwalitatief, maar vermaakt goed. Dat komt vooral omdat het verhaal genoeg verrassingen en wendingen kent om het een beetje luchtig te houden, maar ook omdat Van Vuuren een ontzettend grappige moordenaar speelt.

Jammer genoeg vallen de kills wat tegen. Met zo'n drilboor zou je toch betere dingen moeten kunnen doen, en vooral van Esterhazy is dat een teleurstelling die met haar vorige horrorfilm The Banana Splits Movie juist kon uitpakken in gore beelden. Deze film probeert wat gelikter te zijn, maar buiten wat aardige buitenbeelden is er weinig te bekennen dat visueel charmeert. Wat aardige kleurtjes, maar een luie camera en tegenvallende cinematografie.

Het vermaakt, dat is het voornaamste dat telt, maar inhoudelijk is het niet zo kwalitatief. Nog wel leuk dat dit een feministische horrorfilm is die wel een beetje werkt. Daar kan Black Christmas wat van leren. Het jammere van Slumber Party Massacre blijft zijn dat het niet zo veel toevoegt. Het is gewoon luchtig vermaak, maar daar houdt het op.

Een verbetering.

Na deel 1 gezien te hebben die me maar vermoeiend was ging ik door naar deel 2, de reden waarom ik de reeks überhaupt begonnen was. Het aparte moordwapen in deze film was ik ooit eens in een top-10 video tegengekomen en sindsdien heb ik me voorgenomen de film ooit aan te zetten.

Dit deel heeft een compleet andere benadering dan het vorige deel. Het vorige deel was een standaard opzet voor een slasherfilm, deze is wat aparter alhoewel het voorspelbaar blijft. Uiteindelijk is dit meer een ben-ik-gek film. Na 50 minuten komt de killer plots uit de dromen van Bernard en begint het slashergedeelte pas echt.

Visueel is deze film gestoorder en gekker dan het vorige deel. Er zitten soms best grappige momenten in. De voornaamste momenten die opvallen komen met de sleutelwoorden 'kip' en 'puist'. Toch is de film op z'n leukst wanneer het sleutelwoord 'gitaar' zijn intrede doet.

De film is wel relatief rommelig en het kan voor de kijker die echt voor slachtingen kijkt wat lang duren voordat het allemaal losgaat. Ik vond het ook best jammer dat ik zo lang moest wachten op The Driller Killer. Wanneer hij ook echt actie gaat voeren is de film wel lekker aan het doorrammen, alhoewel net iets te vlug.

Acteerwerk is best matig (buiten de killer om), zoals verwacht. Het is allemaal zo serieus, en terwijl het een parodiefilm voor moet stellen. Hoffman vond ik van de tieners dan nog wel te doen. De douchescene van het vorige deel is in dit deel vervangen door een dansscene, die ook wat minder expliciet is. Iets waar ik geen problemen mee heb. De kills zijn wel bruter en bloederiger ten opzichte van deel 1, veel gedetailleerder en sneller ook.

Ilitch is een leuke moordenaar. Zijn drilgitaar is een erg geestig wapen, zeker 1 van de leukste moordwapens die ik heb gezien. Leuker dan een simpel keukenmes, een machete of een hakbijl. Daarnaast geeft Ilitch gewoon een lekker gestoorde acteerprestatie af. Jammer dat hij uiteindelijk niet meer mocht doen dan wat one-liners roepen en lachen. Had zomaar een briljant personage kunnen zijn.

Leuker deel ten opzichte van deel 1 dus. Kleurrijker, energieker en sneller. Bovendien heeft het een leukere moordenaar. Wel blijft het wat klunzig gefilmd, en het is veel te serieus. De hallucinatiescenes worden ook wel iets te lang uitgemolken, op een gegeven moment wordt je als kijker voor de gek gehouden omdat de film wel onderdeel is van een slasher reeks, dan kijk je dus niet voor hallucinaties. De kills gaan uiteindelijk ook in behoorlijk tempo voorbij, wat minder screentime voor The Driller Killer betekent, en dat is jammer.

De dames doen het niet onaardig en een onverwachte wending richting het middenstuk zorgt voor wat leven in de brouwerij, maar als slasherfilm voelt het erg goedkoop aan. De moorden komen geen van allen in beeld, waardoor je als kijker lang wacht op gehak dat nooit echt loskomt. Het resulteert in een uiteindelijke finale die niet erg interessant in beeld wordt gebracht en niet kan vasthouden aan een doorlopend boeiende moordenaar. In veel opzichten merk je het lage budget, maar de castleden doen er duidelijk alles aan om er wat van te maken. Het is in geen opzicht een vermoeiende slasher, maar wel eentje die niet ergens direct in opvalt.

Slecht.

Eerlijk is eerlijk, Slumber Party Massacre was enkel een obstakel in mijn filmweg. Ik wilde namelijk deel 2 van deze reeks zien puur omdat daar een moordenaar in rondloopt met een drilboor op zijn gitaar. Daarvoor moest uiteraard deel 1 eerst even bekeken worden.

Een horrorfilm die een parodie moet zijn en ook feministische trekjes moet hebben lees ik hier. Ik heb het nergens gemerkt. SPM lijkt heel erg op andere slashers van hetzelfde soort. Parodie heb ik werkelijk nergens kunnen ontdekken buiten het oliedomme verhaal zelf. Maar dat is in slashers niet ongewoon.

Enkele kijkers kunnen blijkbaar erg genieten van de gedetailleerde douchescene, maar ik heb er wat minder mee. Nudity in horrorfilms. Leuk ja, maar daar kijk ik geen horrorfilm voor. De rest van de film is uiteindelijk niet veel beter. De killer komt eigenlijk gewoon ergens tevoorschijn en blijft vervolgens steeds eventjes opduiken, zo'n uur lang.

Het gebrek aan leuke trekjes of apartheid van de killer maken van hem een erg saaie dreiging. Leuk wapen, richting de slotfase mag hij eindelijk wat meer doen dan met open ogen kijken, maar voor een groot deel is het gewoon een saaie kerel. Het is duidelijk waarom deze Russ Thorne geen icoon is geworden.

Acteerwerk is voor de rest ondermaats, zoals je wel kan verwachten. Grappig is de film ook zeker niet, en de 77 minuten leken werkelijk niet over te gaan. De moorden zijn soms best grappig, maar missen toch wat pit en eigenzinnigheid. Veel komt ook niet echt in beeld waarmee deze slasher best veilig is. Tammer dan een hoop genregenoten uit dezelfde periode in ieder geval.

Uiteindelijk is het resultaat een redelijk vermoeiende 77 minuten. Oninteressant slachtvee, afgemaakt door een oninteressante killer op een oninteressante locatie in een oninteressante wereld. Dat levert als resultaat ook een oninteressante film op. Gelukkig zat het er na 77 minuten weer op, kon ik weer door naar deel 2.

Blockbusterregisseur Francis Lawrence komt met een verrassende film op de proppen, waarin het concept van reizen door dromen wordt geïntroduceerd. Niet het meest originele, maar wel een erg verfrissende manier van inhoudsopvulling die zichzelf ideaal bewijst om een film van twee uur mee te vullen. Marlow Barkley en Chris O'Dowd passen daarbij goed in de film en ook Jason Momoa doet het naar behoren, al kent zijn personage soms een iets te excentrieke kant. In principe vormt Slumberland de film die je zou kunnen verwachten van een regisseur als Lawrence: een hoog tempo en een geanimeerde opvulling, maar wel eentje met genoeg professionaliteit en energie om dat goed te kunnen doen. Het inzetten van greenscreens is bij vlagen te duidelijk, maar de opvallende en emotieopwekkende finale weet dat voldoende te compenseren. Uiteindelijk is het geen bijster onvoorspelbare film en zeker niet elke vorm van humor slaat aan, maar het vormt wel ideaal popcornvermaak voor alle leeftijden.

Wederom een goede Boyle.

Niet zijn beste vind ik, alhoewel deze het hoogste is beoordeeld op MovieMeter. Maar ik denk dat dat vooral aan het onderwerp ligt en de uitwerking daarvan. Een uitwerking die regelmatig een stevige tik uitdeelt op de cultuur van India en het omgaan met zwerfkindjes.

Dit is dus de film waar Patel mee doorbrak. Hij doet het niet perse fantastisch, maar voldoet zeker qua acteerwerk. Verder nog wel aardig acteerwerk van de rest en een aantal herkenbare gezichten, maar het acteerwerk vond ik nu niet het element waar de film in uitblonk.

Visueel zoals we kunnen verwachtten van Boyle, erg indrukwekkend. Iets rauwer dan zijn doorgaande films en zeker iets anders. Maar wederom erg sterk cameragebruik en strakke editing. De beelden uit India zien er goed en levendig uit.

Vroeger weleens onder gezelschap geprobeerd te kijken, maar toen werd er beslotten dat enkele stukken te heftig waren. Als ik er nu zo op terugkijk, viel het nog wel mee aangezien ik al veel heftigere films heb gezien. Dat haalt niet weg dat sommige stukken nog wel redelijk binnenkomen.

Het verveelt nergens en Boyle zorgt ervoor dat het tempo er goed inzit. Hier en daar overduidelijke Boyle-trekjes, al is het hier iets minder dan zijn doorgaande films. Maar met een verhaal zoals dit is dat dan ook wel te verwachtten.

Voor de rest erg leuk hoe er wordt laten zien hoe Patel elk antwoord in de quiz goed weet te raden. Desondanks, zeker richting het einde, is het ook nog behoorlijk spannend. Alleen vond ik de 10 miljoen vraag net wat beter opgebouwd dan de 20 miljoen vraag.

Vermakelijke film die soms een sterke tik uitdeelt naar India. Hier mag ook weleens meer aandacht naartoe gaan natuurlijk. Voor de rest een sterke film die terecht een oscar heeft gewonnen.

Geslaagde puinzooi.

Vroeger was ik hier meer onder de indruk van, maar ondertussen zo lang geleden dat ik er niets meer van herinner. De film is typisch zo'n film die zichzelf geen moment serieus neemt en ook een film die typisch een Joe Dante film is.

Mega veel verwijzingen, Dante weet er weer een vermakelijke puinhoop van te maken. De cast is best prima, Smith is leuk, Dunst is snoezig en Jones is best geinig als stem van Chip. De animatie is ondertussen wat oud geworden, maar is opzicht geen groot pijnpunt.

De laatste scenes zijn volop actie en genieten geblazen. Nergens is het te grof of iets anders, maar de film is in zijn algemeen wel lollig. Ik heb veel lol gehad hierin, en daarmee is het dus best geslaagd. Misschien voor kinderen wat aan de spannendere kant, maar ik vond het allemaal prima. Duurt overigens wel wat te lang, dit is inderdaad een film die rond de 90 minuten hoort te duren.

Weinig boeiende en uiterst directe dramafilm over het tragische verloop van een liefdesrelatie. Smashed en regisseur James Ponsoldt profiteren vooral van de castleden, want Mary Elizabeth Winstead en Aaron Paul spelen erg sterke rollen die zonder twijfel overtuigend voor de dag komen. Heel veel krijgen de personages niet mee, maar iedereen doet het maximale met de minimale middelen die ze toebedeeld krijgen. Het compenseert tot op zekere hoogte de weinig onderscheidende regie en het uiterst voorspelbare verhaal. Wat niet wordt gecompenseerd is het gebrek aan vernieuwing of escalatie, want eigenlijk blijft alles binnen de wereld van Smashed erg braaf en bekend. Na een halfuur is deze relatief korte film eigenlijk al uitgewerkt en kreeg ik als kijker eerder de neiging om mijn eigen huis even schoon te maken dan geboeid verder te kijken.

De gebroeders Safdie maken inmiddels sinds dit jaar apart van elkaar een film, met The Smashing Machine als de inzending van regisseur Benny Safdie. Toch voelt dit geheel erg aan als een eindresultaat dat ze samen hadden kunnen maken, zonder dat het erg anders had uitgepakt. Dwayne Johnson en Emily Blunt spelen daarbinnen zeer overtuigende hoofdrollen en de momenten waarop ze elkaar verbaal te lijf gaan vormen zonder meer de sterkste punten. Dat gaat echter ten koste van de sportscenes zelf, die Safdie slecht in beeld brengt en vooral een bepaalde opbouw missen. Het wordt allemaal relatief levenloos overgebracht, waardoor je als kijker niet bepaald wordt ondergedompeld in de intensiteit van deze wereld. Als je binnen zo'n geheel vooral een beetje wacht totdat Johnson en Blunt elkaar de kop indrukken, gaat er toch iets mis. Niettemin professioneel verteld en met de juiste doelstellingen in beeld gebracht, maar het pakt toch teleurstellender uit in vergelijking met de vorige projecten.

Geslaagde herziening van de film. Toch ook wel een zeldzaam geval waar ik persoonlijk van mening ben dat statische camerabeelden wel naar behoren worden uitgevoerd. Smile klonk destijds als een nogal bedenkelijk concept, maar eenmaal de berichtgeving binnenkwam werd ik toch wel enthousiast. Inhoudelijk en audiovisueel viel de film me dan ook niet tegen, maar al helemaal met een tweede kijkbeurt vallen de kwaliteiten echt op. Finn weet erg goed hoe hij angst op kan roepen met relatief minimale middelen, zeker de gedaantes in de verte, in een donker hoekje of zelfs helemaal buiten beeld werken subliem. Dat er af en toe een luid schrikmoment tussenzit zal wel een commerciële doelstelling hebben, maar ze werken niettemin goed. Het mag gezegd, ik ben me nog altijd een aantal keer flink rotgeschrokken.

Smile valt op omdat het goed om kan gaan met de subtiele spanningsopbouw en de donkere, sombere toonzetting nooit los weet te laten. Uiteraard loopt de film over van clichés en het moraal achter enkele beslissingen is weliswaar bedenkelijk, maar dat doet weinig af aan het griezelwerk. Ik vond het toen al een tof filmpje, die mening kan ik na een herziening nog altijd delen.

Uiterst geslaagd vervolg dat in grote lijnen de inhoud van het eerste deel volgt, maar alles vooral grootser en epischer uitwerkt. Zeker het bloedvergieten krijgt een stevige duw in de rug en de intensiteit wordt in de tweede helft wat nadrukkelijker verhoogd. Naomi Scott doet het uitstekend in de hoofdrol en regisseur Parker Finn verbetert zijn visuele kwaliteiten aanzienlijk, maar de verhoogde druk gaat wel ten koste van de spanning. Buiten een aantal sterke schrikmomenten om is Smile 2 namelijk wat minder beklijvend dan de voorganger, maar biedt gelukkig genoeg vanuit de zijlijn om dat te compenseren. De afloop is voorspelbaar, maar daardoor niet veel minder leuk. Een derde hoofdstuk is met Finn aan het roer van harte welkom.

Slecht.

Smiley gebruikt internetcultuur als motivatie, en dat betekent dat deze film enkele verwijzingen ernaartoe gebruikt om de legende rondom de moordenaar die het includeert mee in te vullen. Gallagher lijkt me ook een regisseur die connecties heeft met enkele vloggers en YTers, dus dan gaat de klus sowieso al wat makkelijker.

Het jammere is dat deze film, ondanks het geinige concept, nergens in kan uitblinken, designs uitgezonderd. Eerlijk is eerlijk, de killer is erg goed gelukt. Het nadeel is dat deze beperkt in beeld komt, maar wanneer hij dan wel in beeld komt schiet de film raak. Beangstigende verschijning, wat het alleen maar teleurstellender maakt dat Gallagher hem niet echt weet te gebruiken.

Smiley wordt erg saai ingericht en haalt de meeste horror uit matig opgezette schrikmomenten die geen effect hebben. Spannend is de film nooit door een gebrekkige opbouw en matig acteerwerk. Enkele personages zijn echt compleet idioot, waaronder Dawson die zelf notabene bekend is op YouTube. Gerard vond ik nog gaan, maar de rest acteert nogal verveeld en gebrekkig.

Het camerawerk als de filters zijn beide elementen die wel wat extra's hadden kunnen gebruiken, want Gallagher weet maar weinig voor elkaar te krijgen op cinematografisch gebied. Elke scene, ongeacht horror of reguliere beelden, weet nooit ergens in uit te blinken. Alles gaat te lawaaierig en te weinig subtiel. Ik vermoed dan ook dat de crewleden er zelf vooral geen zin in hadden en de regisseur daarom onder druk hebben gezet.

Ondanks alle minpunten vond ik het als geheel vermakelijk en kon ik de verwijzingen naar het internet, of het nou flauw was of niet, best waarderen. Smiley had zeker potentieel om goed te kunnen zijn. De killer is intimiderend, het tempo is redelijk en het concept ook wel, maar de uitwerking op het vlak van regie schiet behoorlijk te kort. Leuk om eens gezien te hebben voor de "status" , maar absoluut geen film die prijzen gaat winnen.

Vreemde film.

Ik heb de vorige recensies met een lach op mijn gezicht gelezen. Ik moet ze met hun kritiek groot gelijk geven, maar tijdens de eerste 10 minuten vond ik dat de film best redelijk was. Smiley Face Killers opent namelijk erg luguber en de regisseur achter de stoel heeft ook zeker een verdienstelijke carrière opgebouwd. Helaas viel dat niet uit het uiteindelijke eindresultaat op te maken.

Ellis heeft de film klaarblijkelijk geschreven, maar ik denk vooral dat hij ruw en expliciet geweld heeft toegevoegd. Ik mag hopen dat zijn aandeel in het inhoudelijke verhaal miniem was, anders ga ik sterk aan zijn intelligentie twijfelen. De film is een ware rotzooi op structureel vlak. Sowieso is het best bijzonder dat je van een complotconcept als deze zo'n clichématige omgeving opbouwt. Het deed me erg denken aan een goedkope en afgeraffelde B-film.

Het acteerwerk vond ik eigenlijk nog niet eens zo verkeerd. Het personage van Rubinstein is alleen na enige tijd ontzettend vervelend. Die chagrijnige gezichtsuitdrukking moet hij uiteraard voor zijn rol trekken, maar mijn hemel wat zeikt de film lang door rondom Rubinsteins dramatiek. In de finale wordt hij toch om zeep geholpen, dus al die onzin vooraf voelt dan meteen nutteloos aan. Vooral omdat 1. we (ik) nauwelijks met hem kan/kunnen inleven en 2. hij nauwelijks drang vertoont om te overleven.

Glover deed blijkbaar mee als schurk (ik herkende hem niet) maar ziet er echt achterlijk uit. De gehele uitwerking van de Smiley Killers is belabberd. Die rare focus op "het water" ook, wat hadden de schrijvers eigenlijk voor ogen? Natuurlijk leuk als je aan de haal gaat met zo'n achtergrond als deze, maar met zo'n dom verzonnen plot ga je het geen eer aan doen. Sowieso onthult de film veel te veel voor een mysterieuze theorie. Klaarblijkelijk is het ook allemaal gebaseerd op de verhalen van twee detectives. De theorie zelf heb ik nooit zorgvuldig doorgenomen, maar ik hoop dat het niet op deze film lijkt.

Richting de finale zijn er wat bloederige moorden en in het begin kent de film een brute toon, maar de enorme stortvloed aan onzin in het middenstuk, de afgezaagde ideeën binnen de slotfase en de onnozele vormgeving van de bedreiging maken van deze film een bijzonder slecht en rommelig gebeuren. Bijzonder eigenlijk hoe je zoiets als dit überhaupt kan verzinnen, maar hopelijk hebben Ellis en Hunter hun lesje nu geleerd.

Meh.

Film die ik vooral gewoon kon meepakken. Wordt regelmatig gezien als een serieus goede film, dus een kans kan dan uiteraard nooit kwaad. Smoke viel me vooral in het begin erg mee, maar gaandeweg bleek het toch zo te zijn dat de film me wat zwaarder zou komen te liggen. Mede omdat de toonzetting zelf ook gewoon zwaarder wordt.

Films als deze moeten vooral worden gedragen door het acteerwerk en dat vormt ook meteen het sterkste punt van de film. Vooral Keitel en Hurt maken indruk binnen hun hoofdrollen, met wat oprechte emotie. Toch vormen ze samen meteen ook het zwakste punt, mede omdat hun achtergrond gewoon totaal niet kan boeien. Zeker niet als er vervolgens nog een extra verhaallijn in wordt gewerkt die veel explosiever uitpakt.

Ik heb het in dat geval over Whitaker die maar een schaars, maar zeer boeiend gedeelte van de film inneemt. Het probleem is dan ook eigenlijk dat het verschil in toon wat ongelukkig is. Dan zit je bijvoorbeeld in een wat intrigerender en emotioneler stukje en daarna weer in een ellenlange scene die bouwt op rustige dialogen. Ik werd er vooral onrustig van en dat helpt niet in een film die bijna 2 uur duurt.

Visueel vond ik het verder ook weinig bijzonder, gewoon wat makkelijke beelden van de rauwere kant van de stad. De camera evenals de edit-kamer doen weinig om deze film er wat interessanter uit te laten zien buiten de iets uniekere vertelstijl om. Ik kan er eigenlijk niet zoveel mee. Ik kan er de potentie wel van inzien, het plezier alleen niet.

Mwa.

Carnahan is duidelijk een regisseur die plezier lijkt te hebben binnen dit genre (actie), maar Smokin Aces is wat mij betreft geen geslaagd resultaat. Sowieso moet ik nog een film ontdekken vanuit zijn kant die me echt smaakt. Smokin Aces is een klassiek voorbeeld geworden van een film waarbij het concept leuker is dan de uitwerking zelf.

Toch kent deze film zijn voordelen, waarvan er eentje de filters is. Op het visuele vlak heeft Carnahan best gevoel en zeker de eerste 15 minuten zijn luchtig te noemen. De filters zijn knap, de omgeving goed, en het acteerwerk aardig. Het concept waarbij een hele stoot huurmoordenaars achter 1 man aanzitten is natuurlijk leuk, maar Carnahan lijkt er zelf minder geïnteresseerd in te zijn.

Vooral omdat dit eigenlijk niet de primaire focus lijkt te zijn van de film. In plaats daarvan probeert Carnahan zijn verhaal uit te diepen en ondanks dat ik het motief en de poging begrijp en respecteer levert het geen goede film op. Vooral een wat taaie, soms zelfs vervelende film die meer geïnteresseerd is in humor dan in misdaad en actie. Laat de humor nou een stuk zijn van deze film dat minder goed is.

Vooral omdat de bombastische en vulgaire humor, de voornaamste vorm die hierin voorkomt, niet echt voor mij weggelegd is. Ik kon er dan ook weinig voldoening uithalen, en aangezien de beste humor vooral in het luchtige verloop zit komt het toch wat vermoeiend over. Ook de misdaadelementen in deze film krijgen zo'n indruk vanuit mij. Ik vond het weinig interessant en ook niet bepaald leuk ingekleurd.

Nadelig aan de film is tevens dat de luchtigheid er tijdens het middenstuk niet meer inzit. Het verhaal krijgt nu echt de focus, en ondanks dat de opzet niet perse groots is wacht je als kijker op het moment dat de huurmoordenaars eens in actie mogen komen. Hier moet je lang voor wachten, maar wanneer het in de finale dan eindelijk losgaat zit je goed. Lekker geknal, veel actie en het nodige bloedvergieten. Daarmee maakt de derde act van de film een hoop goed.

De wendingen zijn verrassend, maar het eerste kwartier belooft een stijlvolle en bombastische actiefilm die je vervolgens niet krijgt. In plaats daarvan krijg je een misdaadkomedie waarbij zowel de misdaad als de komedie niet echt leuk weten te worden. Hierdoor waren de 109 minuten dat de film duurt soms een opgave, maar gelukkig, zoals eerder benoemd, maakt de finale een hoop goed.

Lol.

Ik had het voordeel een beetje bekend te zijn met Smosh. Begon eigenlijk al rond 2006 te groeien en was 1 van de grootste kanalen op YouTube destijds. Tegenwoordig volg ik ze uiteraard wat minder, maar dat maakte het niet minder aantrekkelijk deze film eens aan te zetten op Netflix.

Het was in ieder geval weer behoorlijk herkenbaar allemaal, vooral qua humor. Dommer kan eigenlijk bijna niet, en met de verkeerde komieken kan het grandioos de soep inlopen. Gelukkig lijken Padilla en Hecox wel vertrouwd te zijn met deze soort humor en kunnen er dan ook wat meer mee aanvangen.

Zo heb ik eigenlijk wel een paar keer kunnen lachen om deze domme humor. Het moet je zeker liggen, maar soms kan ik er wel om lachen. Soms is de film weer erg flauw, nou, het is eigenlijk altijd flauw. Maar de flauwheid draaft soms iets te veel door, zeker met Black als Steve YouTube die iets te veel wordt uitgemolken.

Ook de makkelijke manier van editen bewijzen eigenlijk dat zowel Hecox als Padilla nog te veel een YouTube-filmpje voor ogen hadden waardoor ze het zichzelf gewoon te makkelijk maken. De lelijke effecten en omslachtige greenscreen-momenten passen daarom niet echt in deze film maar vooral in de YouTube-filmpjes zelf.

Verhaal is voor de rest wel origineel, maar uiteraard zal het vanwege budgettaire beperkingen niet echt optimaal benut worden. In visuele versiering waren beide heren in ieder geval niet geïnteresseerd, wat wel jammer is. Maar de domme vorm van humor maakt een hoop goed en de film duurt daarnaast ook niet lang. 84 minuten is prima te doen.

Niet de beste vorm van cinema, uiteraard, maar de humor ligt me stiekem wel. Ik zou het bijna guilty pleasure willen noemen. Maar ik moet wel bekennen dat het inhoudelijk en qua visuele vormgang gewoon te simpel en te makkelijk is. Als je de film wil zien, zou ik je aanraden even een paar filmpjes van Smosh zelf aan te klikken op YouTube. En dan de oude filmpjes, niet de recentere.

Dat het werk van regisseur Ingmar Bergman niet tot de meest toegankelijke soorten behoort wordt met overtuigende wijze duidelijk gemaakt in Smultronstället. Het verhaal wordt voornamelijk verteld vanuit het persoonlijke perspectief van Victor Sjöström, een degelijke acteur maar weinig innemende verschijning. De inhoud van Bergmans klassieke zwartwitfilm is zonder meer belangrijk en relevant, maar het moet ook op een enigszins boeiende wijze worden verteld. Uiteraard spring ik daarmee tegen de stroming in, maar ik kon weinig met de doodse personages en ellendig theatrale dialogen. Enkele dromerige sequenties ademen veel sfeer uit en vallen op, waardoor de film gelukkig niet compleet ontdaan is van sterke punten. Bergman zal altijd een regisseur blijven waar ik weinig affiniteit mee ken en dat bleek hier wederom, aangezien Smultronstället een behoorlijk zware zit is om doorheen te komen.

Degelijk.

De geanimeerde smurfen op het scherm. Deel 2 zelfs alweer. Waarbij ik stiekem bij deel 1 nog best kon genieten van de wat aparte humor vond ik dit weer wat minder. Vooral door dezelfde aanpak van dingen en de wat flauwere humor.

Gargamel is toch wel een leuke schurk. Hij is wat overdreven neergezet, maar ja, het is tenslotte wel een kinderfilm. De animaties zijn degelijk, de effecten ook degelijk. De lengte mag inderdaad ook wel wat korter voor een film zoals deze.

Hij is prima te kijken, maar uiteindelijk een niet al te best vervolg. Daarvoor is het verhaal te cliche en de grappen te flauw.

Oke.

Stiekem best uit te kijken. Deze verfilming van de bekende kinderserie is in zijn geheel best geslaagd. De grappen zijn natuurlijk wat flauw, maar stiekem bij vlagen nog wel lollig. De karakters zijn vreselijk cliche, vooral Love en Harris.

De smurfen zelf zijn prima geanimeerd en die schurk is ook wel lollig. Zeer overdreven neergezet, dat geef ik dan wel weer toe. Voor kinderen is dit vast hilarisch, voor volwassenen misschien wat minder, maar uiteindelijk prima te doen.

Blinkt nergens uit, maar het is wel gezellig voor de kids.

Behoorlijk vlotte mysteriethriller afkomstig uit de ervaren handen van regisseur Brian De Palma, die na deze film helaas een vermindering in kwaliteit teweegbracht. Het eerste shot is uiteraard een klein hoogtepunt, maar het hoge tempo en de excentrieke personages dragen daar vervolgens overtuigend aan bij. De Palma introduceert verder weinig nieuwe experimenten, maar zet niettemin vlot in op een sneltreinvaart en zijn bekende visuele trucages vormen een uitstekende begeleider. Jammerlijk is dat sommige plotwendingen (die een aanzienlijke impact hebben op de inhoud) nogal vroeg uit de doeken worden gedaan, waardoor de kijker veel ruimte wordt ontnomen op het vlak van puzzelwerk. Een opvallend bombastische finale verraadt vervolgens dat De Palma dit mogelijk zelf ook in heeft gezien en dat krampachtig probeerde te verbloemen.

De Duitse Regisseur Robert Schwentke heeft ondertussen meerdere malen grote actiefilms voor zijn rekening genomen in Hollywood, maar hij bemachtigd telkens de ondankbare, slecht uitgewerkte scenario's. Hierdoor moet hij altijd erg zijn best doen om de saaie inhoud te compenseren met visueel aantrekkelijke actiescenes. Ondanks dat hij altijd een eind komt, blijkt de uitdaging uiteindelijk vaak te groot. Deze film vindt de balans echter net wat beter, waardoor met name de slotfase best lekker voor de dag komt. Henry Golding, Iko Uwais, Samara Weaving en Andrew Koji leveren allemaal degelijke acteerprestaties af en vangen het maximale aan met de matige dialogen die ze moeten uitspreken, maar daartegenover bevinden zich ook mindere rollen. Met name Takehiro Hira en Úrsula Corberó spelen redelijk stompzinnige figuren, maar uiteindelijk is het vooral de lange, clichématige verhaalsopbouw die het geheel zwaarder maakt dan nodig. De variatie in actieachtergronden mag er wezen, maar het duurt ook lang voordat Schwentke de eerste noemenswaardige momenten op actiegebied daadwerkelijk te pakken heeft. Hierdoor is Snake Eyes vooral een middelmaatfilm, maar wel eentje die best goed wegkijkt op een luie avond.

Lol.

Wat moet je hier van denken? Ik denk tijdens de film in ieder geval helemaal niet. Typische no-brainer dit. Een nobrainer die het gemiddelde SyFy-niveau weet te ontstijgen, maar nog steeds blijft hangen in het B-film genre. Waarschijnlijk ook alleen bekend geworden door de bekende dialoog van L. Jackson.

Als een persoon met vliegangst moet een film als deze doodeng zijn voor mij. Enkel bij de turbulentiescenes voelde ik lichte spanning, maar voor de rest weinig spanning gevoeld door de setting helaas. Aangezien de film al snel overgaat in compleet ridicule praktijken maakt het ook niet veel meer uit, want dan is het vooral entertainment.

Film opent als een normale actiefilm, maar gaat al snel over in het ridicule concept. Dat werkt eigenlijk nog best degelijk, vooral omdat je het niet zo vaak meer ziet. Behalve laat op RTL7. Maar door de zwakke CGI kan je het al snel niet al te serieus meer nemen.

De film neemt zichzelf niet al te serieus, maar nog steeds te serieus helaas. Vooral omdat de film toch regelmatig voor de spanning gaat en niet voor de komedie. De komedie komt vooral in de belachelijkheid van het concept, waardoor er nog weleens een glimlachje vanaf kan. Maar de echte humorscenes vallen toch wel serieus tegen.

Halverwege valt de film een aantal keer plat, omdat de film de vaart er nooit vlot in kan houden. De eerste aanval van de slangen kent een behoorlijk tempo, maar het survival-gedeelte van de film toch stukken minder. Dat tempo rammelt de hele film lang helaas, waardoor het niet ten alle tijden vermakelijk blijft.

De CGI is ook wel een behoorlijke remmer, omdat de slangen er voor geen meter uitzien. De zeer ongeloofwaardige praktijken doen de film ook niet erg goed. Niet qua concept zelf, de andere praktijken in dit geval. Want als elke piloot zo vliegt dan zullen de vliegrampen snel stijgen denk ik zo.

Wel vermakelijk genoeg, maar het neemt zichzelf net wat te serieus als de hel losbreekt. Met wat meer grappen en grollen was dit toch beter geweest, want de slangen zien er niet uit. Met zo'n personage als Jackson moet je ook wel wat kunnen qua humor, maar dat gebeurd helaas niet genoeg.

Niet heel bijzonder eigenlijk.

Nog weinig ervaring met Ritchie zijn eerste werk, maar hiermee laar hij een redelijke indruk achter. Wel gek, want een 8 gemiddeld vind ik absurd hoog voor een film die niet eens heel erg uitblinkt in het genre. Het is gelukkig allemaal wel lekker fris verfilmd.

Grappen die vaak niet werken, waarmee de Britse humor me al snel de keel uit ging hangen. Soms wel een pakkende dialoog die me een glimlach bezorgde, al kwamen die eigenlijk alleen maar van Vinnie Jones en Jason Statham. De rest was niet bepaald grappig, vooral Pitt stelt me ernstig teleur.

Leuke camerabewegingen en een pakkende, hippe montage. Dit zal een oersaai verhaal in een geslaagde misdaadskomedie moeten maken, maar doet dit echter deels. Vaak blijft het wat saai, in het begin was het allemaal niet te volgen en raakte ik al snel kwijt wie wat probleem heeft.

Uiteindelijk is dit allemaal wel amusant, maar zo goed als iedereen dat vind vind ik hem bij lange na niet. Meer een film die ik opzet als ik me eens verveel. Maar het helpt dan ook niet echt dat het misdaadsgenre me niet echt smaakt.

Aardig.

Disney die een soort supermoderne draai geeft aan één van de alleroudste sprookjes. Sneakerella geeft zichzelf eigenlijk al weg met de titel. Er is geen genie nodig om uit te vogelen dat dit een draai is aan Cinderella. Eentje die ik alleen een stuk beter slik dan de daadwerkelijk, trouwere herbewerkingen van dat verhaal.

Fijn is vooral dat Rosenbaum zich overgeeft aan de moderne omgeving en daarom oude paleizen en bolle kostuums vervangt voor een neon-omgeving en moderne termen en woordjes. Ieder personage is herkenbaar en eigenlijk een beetje matig ingevuld, maar we weten allemaal snel waar ze op gebaseerd zijn. Wetende waar het verhaal heengaat zorgt ervoor dat Sneakerella weinig verrassing biedt, maar wel goed vermaakt.

Jammerlijk is dat niet veel nummertjes aanslaan (met uitzondering van dat duet van de slechte broers, lekkere meetapper), en dat het allemaal wel wat aan de belachelijke kant is. Als we deze film moeten geloven, dan kan je met een enkel concept megasucces bereiken zonder er al te veel moeite voor te doen. Een echt avontuur wordt niet beleefd, maar het vermaak mag er zijn. De reden dat ik een voldoende geef is vooral omdat ik visueel wel overtuigd was van de film.