Opinions

Het eerste echt grote project van regisseur Martin Scorsese werd uiteindelijk een muziekfilm met een flinke stoot aan drama. Toch is de eerste helft best luchtig en speelt Liza Minnelli een bijzonder intrigerend personage. Oprecht geacteerd en niet afhankelijk van de theatrale emoties, eigenlijk overklast ze Robert de Niro (die het ook echt niet verkeerd doet) in elk opzicht. De film wordt voorzien van grootschalige en kleurrijke setpieces, waardoor het geheel voor enige tijd best doordacht oogt. Naarmate de tweede helft vordert, kantelt het verhaal aanzienlijk naar zware gebeurtenissen en tegenslagen. Binnen een film van 163 minuten (de versie die ik keek) gaat dat toch wel wegen en begon ik mijn blik geregeld naar de klok te bewegen om te kijken hoelang ik nog te gaan had. Toch heb ik me uiteindelijk prima vermaakt en bleek de lange speelduur geen loodzware en vermoeiende klim te zijn.

Wanneer je als regisseur zo divers mogelijk te werk gaat binnen allerlei genres zonder je trademark te verliezen, loop je vanzelf een keer tegen de lamp aan. Next Goal Wins is geen onaardige film, maar vergeleken met het vorige werk van Taika Waititi een redelijke tegenvaller. Deels door de weinig ambitieuze inhoud, maar ook doordat de sportscenes tussendoor weinig emotie vanuit de kijker opwekken. De gehele finale is hierdoor inwisselbaar en de aanloop ernaartoe iets te lang om zo'n teleurstelling te compenseren, maar het acteerwerk daarentegen is bovengemiddeld. Waititi maakt goed gebruik van zijn locaties (ondanks dat Hawaii werd gebruikt in plaats van Samoa) en het feit dat de film nergens verzuipt in uitgekauwd sentiment is een dikke plus, maar echt memorabel kijkvoer zal het niet worden. Van Waititi had ik toch net wat hogere verwachtingen.

Matig.

Toen de trilogie uit de jaren 80 zo'n beetje was afgerond zagen de producers niettemin nog wat geld zitten en besloten er nog een deel aan te breien. Blijkbaar was er niks meer te doen met het verhaal rondom Macchio en mocht Swank het van hem overnemen. Dit keer is er dus een vrouw die de kunst van karate zal gaan leren.

Het probleem is dat Swank al karate kan waardoor vechten wordt vervangen door wat familiedrama van de simpelste soort. Waarom Morita ook terugkeert voor dit deel ontgaat me volledig. Uiteraard is er geen Karate Kid zonder Morita, maar als acteur is hij te charmant om nog aan dit soort onzin mee te doen. De moralen die hij probeert te leren worden verder ook voortdurend tegengesproken, dus veel zin heeft het niet meer.

Visueel simpelweg saai. De vechtscenes zien er niet uit en de charme die het heeft haalt het vooral dankzij de omgeving. Ze slagen er wel steeds in om het wereldje met dezelfde charme neer te zetten, ongeacht een nieuwe locatie of niet. Dat houdt de film meteen ook kijkbaar waardoor de 107 minuten niet bepaald als een opgave aanvoelen. Gelukkig ook maar.

Verder is er geen toernooi dit keer maar gewoon een kort gevecht richting het einde. De rest van de film staat in kader van trainen en leren dat niet erg imposant wordt neergezet. Dat gedoe met de monken sloeg ook helemaal nergens op. Het mag wel duidelijk zijn dat creativiteit gedurende deze film allang niet meer aan de orde was. Helaas, want de films uit de jaren 80 waren mooie stukjes film uit mijn kindertijd.

Nee, het is wel duidelijk waarom dit een flop is geworden. Het is simpelweg een onnodige film. Ik vond Macchio niet geweldig toen, maar Swank speelt hij er in ieder geval mooi uit. Het blijft niettemin Morita die zich keer op keer van de anderen weet te onderscheiden, maar dit project kan hij niet op de schouders nemen. Daar steekt regisseur Cain namelijk een stokje voor door zijn personage niet serieus te nemen. Jammer.

Tussen de simpele Hallmark-producties is de fantasierijke kerstkomedie van regisseur Dustin Rikert ongeveer het hoogst haalbare niveau dat je maar kan krijgen, aangezien geen enkele productie van dit bedrijf als "geweldig" zal worden gezien. Het is voornamelijk prettig dat Rikert niet vervalt in de typerende schurkenpersonages, maar iedereen sympathiek en begripvol af blijft schilderen. Hierdoor werken de emotionelere momenten iets beter en bovendien zit Lyndsy Fonseca zeer degelijk in haar rol. Het verloop is uitermate voorspelbaar en voor een film met deze inhoud heerst er op atmosferisch vlak te weinig magie, maar het duurt daartegenover gelukkig niet lang om tot de kern te komen. Er passeren diverse ingewikkelde problemen waar de personages mee te maken hebben, maar Rikert benadert ze met genoeg respect en nuance. De visuele invulling is nergens memorabel en geen enkele scene heeft me weten te raken, maar ik moet bekennen dat ik de film met een glimlach op mijn gezicht heb afgesloten. Te weinig emotionele betrekking richting de finale weerhoudt me ervan om de film te bekronen met een voldoende.

Mwa.

Ik had met The Nice Guys gehoopt op een luchtige, vermakelijke misdaadfilm met wat actie en humor. Dat is deze film dan ook, maar ik had me een ander soort film voorgesteld. Ik kende Shane Black als regisseur ook niet niet echt, en omdat ik niet echt een trailer meer kijk wist ik niet precies wat ik van de film kon verwachten, buiten de genres om.

Dit is een film die door het duo gedragen moet worden, in dit geval Crowe en Gosling. Beide acteurs hebben carrière gemaakt, maar dat valt er met deze film niet bepaald vanaf te zien. Crowe zet bij vlagen een intimiderend en koud personage meer, maar diegene die het echt koud laat, dat ben ik. Gosling is opvallend vervelend, en Black wijst hem een soort humor toe die me totaal niet ligt.

De film kent daarnaast ook geen goed verhaal. Het is een verhaal die op een voorspelbare manier wordt geschreven. Het pad waar de film heengaat mag best duidelijk zijn. De kleine wendingen of aanwijzingen helpen het verhaal niet omhoog. Het voelt voortdurend aan alsof je deze film eerder hebt gezien, en daardoor was ik niet bepaald onder de indruk.

Visueel ziet de film er fleurig en kleurrijk uit, en het eerste halfuur loopt ook over van frisheid. Het is een vermakelijke besteding van twee uur, dat staat met The Nice Guys vast. Naarmate de film richting het einde loopt begint dat luchtige er wel uit te gaan. Alles wordt nog steeds haarscherp in beeld gebracht, maar je gaat toch die details missen om de film nog vlotter te maken, waardoor het kleurrijke, cinematografische gedeelte van de film wat verloren gaat.

Het is een vermakelijke film zoals ik eerder heb benoemd. Het mist wat goede personages, want daar moet het juist op kunnen steunen. De enige die ik wel kon waarderen was Bomer, die zijn charme erg goed weet te gebruiken. Laat het duidelijk zijn, slecht wordt er niet geacteerd, maar de personages weten gewoon nooit echt leuk of uniek te zijn. Jammer.

Leuk.

Altijd leuk, zo'n Amerikaanse komedie die niet probeert te scoren met vulgaire en brute humor. Op z'n tijd hou ik van domme humor, maar van dat schreeuwerige, vulgaire gedoe ben ik niet zo'n voorstander van. Met Baruchel en Cera aan boord vreesde ik er wel even voor.

Maar gelukkig is deze komedie subtieler en vooral geslaagd op romantisch vlak. Ik had wel vertrouwen in Cera, maar wat minder in Dennings. Gelukkig viel ze reuze mee, maar heeft wel een rol die ze vaker speelt. De licht sarcastische tiener, die speelt ze net wat te vaak.

Op visueel niveau is er niet al te veel te beleven. Alles is erg klassiek in beeld gebracht en het tempo ligt niet heel erg hoog. Toch ligt het hoog genoeg om niet saai te worden, maar de film viel in het begin wel een beetje dood hier en daar. Eenmaal de romance en avontuur wat bij begint te springen is de film wat beter.

De grappen zijn niet hilarisch, soms ronduit lomp. Dat gedoe met het vieze toilet bijvoorbeeld. Toch stoort het niet heel erg, ondanks dat het geen originele soort humor is. Het is vooral de schattige chemie tussen Dennings en Cera die uitstekend in beeld gebracht wordt met de juiste timing om indruk te maken op de kijker.

Het is vooral het schattige van de film dat het zo leuk maakt. Kon het ook niet verhelpen dat ik richting het einde met een glimlach op mijn gezicht zat. Regisseur Sollett slaagt erin een lief verhaal te vertellen en neemt daarvoor niet eindeloos de tijd. Regisseurs als Apatow hebben daar wel een lange tijd voor nodig, maar het kan dus ook in 90 minuten.

Het verveelt niet, en het is een lief gebeuren. Wat mij betreft 1 van de beste rollen van Dennings. Een leuke chemie tussen de hoofdrolspelers. De humor is echter niet heel erg geslaagd en het had wel iets luchtiger gemogen soms, maar voor de rest is er niet veel te klagen. Leuk filmpje.

Hm.

Best verbaast om te zeggen dat dit voor Nederlandse principes helemaal geen verkeerde film is. Ook niet goed op zijn beurt, maar helemaal niet verkeerd. Het kampt met bekende problemen vanuit de Nederlandse cinema, maar overwint er ook een paar, en dat is het voornaamste verschil.

Qua regie is het ook net wat beter in vergelijking met andere Nederlandse films. Met betrokkenheid geregisseerd en vooral boeiend (voor een groot deel). Er gebeurt genoeg, het plot kent genoeg vaart en er zit net wat meer detail in. Als andere Nederlandse regisseurs dit nou ook eens gaan doen.

Acteerwerk is ook helemaal niet verkeerd. Iedereen speelt humaan en het is hier en daar ook best herkenbaar. Enkel Peters speelt een type die iets te bekend is, maar voor de rest staat iedereen best op zichzelf wat fijn is. Bovendien is er ook weinig zo-praat-toch-niemand acteerwerk te bekennen.

Het schrijfwerk is echter weer complete ruk. Qua dialogen dan. Vreselijke dialogen waar de acteurs en actrices zichtbaar regelmatig moeite mee hebben. Ik geef ze daar ook niet de schuld van, wel aan de schrijver van de dialogen. Ik zie eigenlijk maar weinig mensen zoals de personages in deze film praten (qua zinnen).

Dat neemt gelukkig niet weg dat de film humaan genoeg is qua houdingen en verloop. Het is ook niet erg voorspelbaar en het ontwijkt slim een aantal clichés. De obsessie van Nederlandse films om enkele seksscènes zo expliciet mogelijk te tonen blijf ik jammer vinden, maar als geheel is deze Nederlandse film zo slecht nog niet.

Matig.

Maar niet zo slecht als ik vooraf had gedacht, want het kijkt allemaal behoorlijk aardig weg. In het eerste halfuur van de film had ik zelfs nog een best aardige film voor mijn kiezen, maar na inzinking is het toch allemaal niet zo best blijven zitten, ook niet op een so-bad-its-good manier.

De film opent met een grote vaart, en laat die vaart ook niet echt meer lopen. Daar hou ik eigenlijk wel van, gewoon aan een stuk door wat gezonde vaart. Weinig rustmomenten in het algemeen, maar uiteindelijk wel vooral het verhaal die de vaart erin houdt en niet de regie. De regisseur doet het tempo een klein beetje ten onder.

Acteerwerk is eigenlijk best goed, het is alleen zo jammer dat de rollen met zo weinig creativiteit en personaliteit worden ingevuld. Ieder personage voelt eigenlijk aan als een personage die je ook in 100.000 andere horrorfilms ziet. Dat is jammer, want zeker in recentere horrorfilms is die creativiteit hard nodig.

Het is tevens jammer dat de film buiten de karakters om ook weinig creativiteit toont in het verhaal zelf. De film loopt klunzig in elke cliché die je je maar kan bedenken. En de film doet er ook geen enkele moeite voor om deze te ontlopen. Hierdoor wordt alles wel erg voorspelbaar en dan heb je toch weer het gevoel 90 minuten te hebben gekeken naar iets wat je al heel vaak eerder hebt gezien.

Ik denk dat de film qua budget genoeg had, want het ziet er eigenlijk niet zo heel goedkoop uit allemaal. Een aantal opvallend gedetailleerde CGI-scenes en zelfs een aantal stunts, dus qua budget hadden ze genoeg in de kluis liggen. Er was ook ruimte voor wat degelijke sets, en dat werkt ook positief.

Negatief is het feit dat de film gewoon niets nieuws weet te bieden en veels te braaf de sporen volgt van een standaard horrorrecept. De CGI was in orde, maar het script nergens. Ik zie ook te weinig creativiteit en inspanning voor de sfeer. Spannend is het nergens, en een Halloween-sfeertje, voor mijn favoriete periode van het jaar, komt nergens naar voren helaas. Dan kom je toch wel uiteindelijk op een ondermaats cijfer terecht.

Typisch.

Nog steeds is er nauwelijks verandering gekomen in de Rogen humor. Weer een stoner hier, dat heb ik nog nooit echt zo goed zien werken. Altijd dat geschreeuw, altijd dat overdreven gedoe en altijd stoned / dronken zijn. Dat heb je weer een Rogen komedie gevonden.

Soms kan er dan, toegegeven, wel om lachen. Helaas heb ik maar weinig gelachen om de heer Rogen in deze nogal pijnlijk suffe komedie. De groep van Rogen heeft zich hier weer een beetje bij elkaar verzameld, alleen zijn ze wel beter dan in de normale komedie.

Vooral Gordon-Levitt blijft een leuk acteur om tegenaan te kijken. Hij kan het gewoon goed, altijd naturel genoeg met af en toe wat emotie. Ook Mackie is niet verkeerd. Leuk om Caplan ook weer te zien. De film duurt net iets te lang voor een komedie die niet zo heel veel te bieden heeft.

De boodschap komt ook past in het einde aan bod, daarvoor is het 80 minuten suf en overdreven gedoe waar ik niet bepaald een fan van ben. Daarna is de film een stuk sterker en komt hij ook beter binnen. Dit dankzij het goede, overtuigende spel van Gordon-Levitt. Levine heeft hem wel goed ontdekt hier.

Met wat minder Rogen humor was dit waarschijnlijk ook een stukje beter geworden, want nu blijft het nog steeds flauw. Wel een leuke kerstsfeertje eromheen gestopt, maar Rogen blijft een on / off acteur voor mij, en dit was meer een off.

Makke thriller.

Het gegeven klinkt niettemin nog best redelijk om er een vermakelijk maar kort filmpje uit te persen. Cristofer mag dan duidelijk wel proberen er iets groters van te maken dan nodig is, maar komt daarbij niet verder dan het aanhaken van allerlei uitgekauwde onderwerpen die hier niet bepaald verfrissend worden uitgewerkt.

De pull van de film moet duidelijk vanuit de kant komen van Sheridan, die met zijn personage uniek en onderscheidend genoeg is om de aandacht nog vast te houden. Ik vraag me wel af hoe z'n personage ooit op deze baan terecht is gekomen, maar niettemin heeft hij wel een bepaalde aantrekkingskracht. Niettemin is de charme van De Armas wat sterker, al is dat voor haar persoonlijk niet zo moeilijk.

Het probleem van de film zit hem vooral in het gebrek aan sfeer, spanning en regie. Op geen enkel moment doet Cristofer wat leuks met zijn camera, maar ook de scenes zelf worden koud en kaal gepresenteerd. Voor iemand met meer dan 20 jaar ervaring binnen zijn vak ziet dit er maar saai uit. Het helpt dan ook niet dat de film nergens sfeervol weet te zijn of vernieuwend in het materiaal dat het presenteert.

Misschien dat de mysteriekant nog wel wat kijkers weet aan te haken, maar ondertussen zijn dit soort films eigenlijk niet meer zo bijzonder in de filmwereld van nu. Het onderneemt simpelweg te weinig om nog op een vlak echt interessant te zijn. Met weinig connectie naar de personages en een slap lopend verhaaltje is er dan ook weinig om het niveau op te blijven krikken. Punten voor het acteerwerk en wat redelijke wendingen, daar houdt het echter ook weer op.

Ik blijf het leuk vinden.

Net als de films van Evans, is dit weer een uiterst vermakelijke vechtfilm. Ook leuk dat Uko Uwais hier weer inzit, toch wel een favorietje van me geworden, al speelt hij hier niet meer de held, maar de schurk. De film maakt zijn genre actie op een behoorlijke manier waar.

Grover en grafischer dan The Raid, en dat is opzicht wel een pluspunt. De film komt wat saai opgang, maar gaat al na minuut 15 nonstop tekeer. En ook haast nonstop, waar er maar kleine stukjes zonder actie inzitten. Het blijft wel lachen, die bendeleden die allemaal afgemaakt worden en zich zo dom gedragen.

Taslim is niet een heel bijzondere martial arts acteur, maar doet het voor de rest prima. De film leunt enorm op de actie zelf, en dat is ook de reden waarom hij zo hoog scoort. Dit is precies hoe je een film wil zien. Estelle was dan weer niet zo nodig geweest.

Leuke, harde actiefilm die bijna geen moment verveelt. Ik hou wel van dit soort films. Een pijnpunt is dat sommige acteurs geen Engels hadden moeten spreken. Laat ze dan maar hun eigen taal spreken, want dit is altijd een beetje een pijnpunt.

Leuk verhaal hoor Shadowed, maar de herziening na twee jaar gaf me toch een heel ander beeld. Sterker nog, de film maakte dit keer een uitstekende indruk. Zeker de rol van Rebecca Hall is erg sterk geacteerd en tot leven gebracht. Regisseur David Bruckner slaagt er overtuigend in om haar dramatische achtergrond perfect in de horrorkant te vermengen waardoor de film niet alleen werkt op het vlak van spanning, maar ook op het vlak van sympathische emoties. De spanning mag er overigens behoorlijk wezen, want ondanks de trage benadering komt de kijker qua horror niets tekort. Enkele treffende scares, het overtuigend ingevulde mysterie en vooral de originele slotfase tillen The Night House voor mij persoonlijk met gemak drie verdiepingen hoger.

Je kunt wat vraagtekens bij de moralistische invulling zetten en de bijrol van Sarah Goldberg vond ik niet van veel meerwaarde, maar verder voelde het aan alsof ik de film weliswaar voor het eerst zag. De 2,5* wordt zonder spijt aangepast naar een dikke 4,0*.

Aardig filmpje.

Night Hunter, of ook wel Nomis, is een donkere thrillerfilm die lekker binnen zijn genre blijft. Tuurlijk draait de film rondom een misdaad en mysterie waardoor het ook wel wat raakvlakken heeft met die genres, maar als geheel blijft het aanvoelen als thriller. Niets meer en niets minder. Fijn dat het daarbinnen ook nergens te ver doordraaft.

Bekende acteurs worden ingehuurd voor een verhaal dat eigenlijk beter werkt met onbekende acteurs. Ik zeg dat liever niet, maar het levert wel een iets 'authentieker' gebeuren af. Gelukkig verdwenen die gedachtes snel. Cavill doet het opvallend sterk in de hoofdrol. Niet echt een personage dat ergens erg cool wordt, maar opvallend en verfrissend naturel gespeeld. Daddario, Tucci en Kingsley zijn meer achtergrondopvulling, maar doen het ook niet verkeerd. Fletcher is half. Soms iets te overdreven en onoprecht, maar soms ook passievol en overtuigend.

Visueel vooral grauw. De opening kenmerkt zich in een koude setting met passende stilering. Cameravoering had hier en daar wat strakker mogen zijn en ook de editing daalt wat in de tweede helft, maar het eerste halfuur was goed op weg. Vooral fijn dat wanneer de film richting de finale lijkt in te kakken regisseur Raymond tijdig ingrijpt om de boel weer op de rails te helpen. Hierdoor blijft Night Hunter altijd wel competent, alhoewel het middenstuk iets slapper is.

Veel meer heb ik er niet over te zeggen. Binnen zijn soort is het erg redelijk. Eerste halfuur zet meteen de toon waar de rest van de film niet meer overheen kan gaan. Wel blijft het vermakelijk, vlotjes en meer dan solide. Jammer dat het nergens echt beklemmend kan worden. Daarvoor is het wellicht qua geweld en gruwelijkheden te oppervlakkig, maar ik kwam er vlot doorheen en dat telt vooral.

Lekker bizar weer.

Filmpje is ooit onder de aandacht gekomen toen ik hem bij de DVD-sectie van MediaMarkt zag liggen. Niet meegenomen, maar laatst even op YouTube gekeken. Dat maakt ook gelijk duidelijk waarom ik de DVD niet heb aangeschaft. Dit is niet meteen de beste horror die er is.

Vooral gewoon weer een goedkoop project. Eentje die graag wil scoren en onder de aandacht wil komen van een breder publiek, en daarom zijn concept extra overdreven en gewaagd uitwerkt. Dat werkt soms, maar weet niet te verhullen dat het allemaal een beetje goedkope rommel blijft.

Acteerwerk vond ik nog meevallen. Niet van iedereen even sterk, maar Gambale en Kasek doen het best verdienstelijk eigenlijk. Matige rollen, maar enthousiast geacteerd. Film valt voor de rest vrijwel op elk gebied door de grond. Make-up is brak, effecten simpel en qua verhaal ook niet vernieuwend.

Het is dat de film goor en smerig uit de hoek komt, en dat weet het een beetje te redden. Richting de slotfase wil het nog weleens over the top gaan. Daar leeft de film dan ook vooral op en vindt het zijn balans. Dan is de film nog best leuk om uit te zitten. Enkele andere weirde en smerige grappen raken eigenlijk ook nog wel hun doel. De pik die vast zit in de kont en de slang die uit de poes van een dame komt zijn 2 scenes die je moeilijk vergeet.

Sound editing is brak, make-up is erg doorzichtig en in het algemeen is het nogal goedkoop. Duurt met 97 minuten ook wel wat lang, maar een vervelende zit is het niet. Genoeg vreemde en smerige ideetjes. Laatste minuten zijn eigenlijk ook wel satisfying. Doet me in bepaalde opzichten wat denken aan een goedkopere versie van The Void .

Matig.

Films als deze laten me eigenlijk het woord "Waarom?" hardop uitroepen. Want, waarom? Waarom moeten films als deze eigenlijk gemaakt worden? Het voegt werkelijk niets toe aan zowel animatiefilms als horrorfilms en voelt daarnaast ook gewoon ongeïnspireerd aan. Een soort geanimeerde samenvatting van de klassieker uit 1968, waar de titel ook een verwijzing naar is.

Verrassend bekende cast die hier de poppetjes inspreekt. Verrassend omdat de regisseur nog niet veel heeft gemaakt en ook omdat dit nogal een non-project is. Eigenlijk gewoon een geanimeerde herhaling van een bekende klassieker met meer bloed en minder verhaal. Ze hebben best wel wat verwijderd, of dat lijkt zo. Film voelt in ieder geval ongelooflijk rommelig aan door het gebrek aan rust en focus. Ze hadden er zelf geloof ik niet zo'n zin in.

Qua animatie lijkt het op een gemiddelde Scooby Doo-aflevering met meer guts & gore, want het is best grafisch voor een film die erg lijkt op een kinderserieaflevering. Ook aardig ingesproken en het duurt lekker kort. Dat zijn de voornaamste complimenten die ik heb, want door deze film heb je nagenoeg zo heen. Het is alleen zo dat het helemaal niets toevoegt want de animatie ziet er niet echt sterk uit. Echt slecht is het ook niet, maar het ontbreekt volledig aan focus waardoor regisseur Axinn weinig tot geen beelden kan presenteren die indruk maken op visueel vlak.

Niet best dit, eigenlijk volkomen nutteloos. Moet de eerste geanimeerde horrorfilm van Axinn nog zien en dat lijkt gelukkig wel een film te zijn die op zichzelf staat. Hopelijk doet Axinn de volgende keer iets dat niet een letterlijke herhaling is want de soms grafische animatie vermaakt best. Voor nu een vermakelijke, korte maar sfeerloze film die ik waarschijnlijk snel weer vergeten ben. Zelfs voor de fans niet echt een geschikt eerbetoon.

Hier had meer ingezeten.

Op papier is dit eigenlijk een ideaal filmpje die in de categorie high-school valt. Echter laat de uitwerking helaas wat wensen over, maar desondanks is dit een heel degelijk filmpje geworden dat in ieder geval wel genoeg vermaak biedt voor 88 minuten.

Wat gelijk opvalt, is dat een filmpje zoals deze duidelijk een heel redelijk budget heeft, maar toch relatief weinig aandacht blijkt te krijgen. Met -200 stemmen op MovieMeter zou je denken en maar een redelijk mager aantal van 19.000 op IMDb vraag ik me af waar het dan mis is gegaan.

Want qua uitwerking biedt deze film zeker genoeg vermaak, alleen had het allemaal iets steviger gemogen. De opening was in ieder geval geweldig, maar vervolgens vervangt de film die aliens voor wormen, en dat is toch iets minder spannend.

Ook de gore laat wat wensen over. Hier en daar aardige effecten, maar in het algemeen verwacht ik hier echt een waar bloedbad van en dat valt nog mee. Geen mensen die uit elkaar getrokken worden in geweldig detail maar relatief braaf schieten en wat lijken die er wel grof uitzien.

Acteerwerk is niet geweldig, maar Atkins was zoals verwacht wel wat beter. Is ook de enige die echt een beetje grappig was. Want voor de rest is de humor redelijk geforceerd helaas. Bovendien werkt het ook nergens echt heel goed.

Ook de finale, de poster dus, laat wat wensen over. Het had zeker echt veel harder mogen zijn, het blijft echt iets te braaf. Wel vermakelijk, maar net wat te braaf. Deze film heeft een buitengewoon lompe uitstraling maar maakt deze uitstraling niet bepaald waar.

Ook de zombies zijn een beetje simpel, had wel iets enger en uitdagender gemogen. Die wormpjes zien er wel leuk uit, maar zijn niet echt smerig genoeg. Die aliens waren bijvoorbeeld echt heerlijk fout en geinig, en dat was naar mijn mening de uitstraling die de film had moeten hebben.

Maar voor de rest lekker vlot en vermakelijk. Hier en daar leuke ideeën die wel indruk maken en een, toegegeven, toch nog wel vermakelijk finale zorgen ervoor dat deze film nog op een voldoende uitkomen. Maar van dit soort films verwacht ik in het algemeen iets meer pit in de regie.

Uitgesponnen excuus om diverse dames in schaarse kleding te kunnen tonen voor 92 minuten. Alhoewel het verhaal werkelijk geen drol om handen heeft, vindt regisseursduo Angel Nichole Bradford en Steve Hermann het namelijk nodig om dit alsnog heel ver uit te rekken. Het acteerwerk van de meeste dames is werkelijk om te janken, het concept wordt halfslachtig en onvoldoende uitgewerkt en de gore scenes ogen buitengewoon lui. Wanneer er dan een soort plotwending wordt geïntroduceerd, verraadt Night of the Dead Sorority Babes al helemaal dat kwaliteit en/of logica niet de uitgangspunten waren. De ultiem lage score wordt vermeden, omdat het verloop niet al te saai is.

Klassieke thriller met een aantal overtuigende en spookachtige momenten. Deze scenes zijn echter te schaars om herhaaldelijk te overtuigen en wordt de rest door regisseur Jacques Tourneur te veel opgevuld met gezever en oninteressante relatieontwikkeling. Het acteerwerk is per definitie niet slecht, maar overtuigend is het evenzeer niet. Hierdoor is het voor mij als kijker moeilijk om me in te leven met de omgeving die hier wordt opgebouwd en wachtte ik vooral totdat de paranormale inslagen weer tevoorschijn zouden komen. De opening is op deze manier best leuk en de slotfase mag er zeker wezen, maar verder is Night of the Demon ouderwets (pun intended) klokkijken geblazen.

Matig.

Night of the Demons is een film waarbij de poster leuker is dan de film zelf. De remake is misschien ook een beperkte film geworden, maar ik zie liever die film nog een keer dan deze film. Ook vreemd eigenlijk dat er bij de remake dan zo veel geklaagd wordt over de langzame aanloop, want ook deze film neemt flink de tijd voordat de horror om de hoek komt kijken.

Deze film kenmerkt zich in zeer matige acteerprestaties, een relatief saai verloop en een poging tot een hoge funfactor die eigenlijk nooit tot zijn recht komt. De leukere, grappigere stukjes zitten in de sequenties die niet onder de horror vallen. Wanneer het namelijk op horror aankomt maakt de film lawaai, maar weet als resultaat nooit echt leuk te worden, en dat is jammer.

Het tempo is relatief traag in het begin, wat te compenseren is als de tweede helft lekker gek en snel is. Dat gebeurt echter op wonderbaarlijke wijze niet, ondanks de vele pogingen. Veel lawaai en bombast, maar een lekkere flow zit er nooit in, waardoor deze film vooral een vermoeiende indruk maakt. De kills zijn tam en de effecten missen plezier. Praktisch zijn ze gelukkig wel, maar echt fantastisch dan weer niet.

Verder doet de film ook heel veel pogingen tot komedie, maar de leukste grap van de film staat op de poster van de DVD op bol.com. Daar zie je namelijk een demon staan met een microfoontje in z'n hand, iets waar de film zelf nooit meer overheen gaat. En als dat de leukste grap moet vormen weet je dat je als film niet het beste resultaat hebt geboekt.

Wel kent de film, ondanks de beperkte horror, nog wel een aardige finale en een vermakelijke eerste helft. Die helft kent echter nog geen enkele vorm van horror, daar is het vooral de sfeer van Halloween die de film leuker maakt. Die sfeer verdwijnt overigens in de tweede helft, en een meer goedkope uitstraling neemt de film over. Een beetje zonde is dat wel. Ik had er vooraf veel zin in, maar het uiteindelijke resultaat stelde me jammer genoeg teleur.

Verrukkelijke herziening.

Duidelijk niet het beste dat horrorcinema te bieden heeft, maar deze herziening rondom deze enge feestdagen was uitermate charmant te noemen. Ik moet die Gierasch eens vaker opzoeken, want na deze herziening heeft hij voor mij alleen maar toppers afgeleverd. Inhoudelijk compleet belachelijk, maar in de lay-out een zeer degelijke film.

Naast het ridicule en volstrekt ongeloofwaardige verhaal vond ik het er allemaal lekker luchtig uitzien. Wat meteen opvalt zijn de stijlvolle, snelle en competente camerabewegingen die de oogjes gelijk meetrekken in het verhaal. Dankzij genoeg zakcentjes kan een degelijke Halloween-sfeer ook meteen worden gerealiseerd. Het duurt dan even voordat de horror zelf begint, maar eenmaal dat van start is kan de film helemaal van bil gaan. Soms letterlijk!

Acteerwerk is niet van het hoogste niveau maar alle types zijn gestoord en dwaas genoeg om de film niet in duigen te laten vallen. Daarnaast vond ik dat de film overvol zal met ideeën, en dat pakte voor de verandering eens positief uit. Het lompe maar uiterst vermakelijke resultaat dat daaruit weet te komen zorgt voor een zeer vlotte tour die je door een groot, snel en knotsgek verloop leidt.

Daarnaast is de gore on-point en lekker bloederig. Soms zelfs ook creatief te noemen, maar vooral praktisch. Geen CGI te zien in deze film, alles wordt lekker old-school gehouden en dat mag ik wel. Gierasch denkt ook aan zijn kleurgebruik. Elke scene wordt met een ander kleurtje versierd en er worden daadwerkelijk pogingen ondernomen om het er niet kaal uit te laten zien. Voor mij wordt de film er een waar feestje mee.

Uiterst vermakelijk, lekker campy en vooral niet ultra-cheap. Night of the Demons zal uiteraard geen hoogstaande film worden binnen zijn soort en dat realiseer ik me ook. Voor mij is het bij herziening een magische film geworden die nooit zo leuk had mogen zijn, maar dat absoluut wel is. Lekker lomp, luid en bloederig. Er gebeurt werkelijk van alles in deze film, kakt nooit in en voor deze feestdagen kan ik het voor een gezellige popcornavond van harte aanraden.

Deze horrorfilm van regisseur Brian Trenchard-Smith heeft lang nodig om op gang te komen, maar de tweede helft is amusant genoeg om dat voor een gedeelte te compenseren. Jammerlijk is dat er uitgebreid de tijd wordt genomen om het verhaal neer te zetten, terwijl de personages niet veel meer zijn dan wandelende karikaturen. Het is volstrekt oninteressant om meer over hun achtergrond te weten te komen en het uiterst slechte acteerwerk helpt daar beslist niet aan mee. Gelukkig gooit de film uiteindelijk de registers open en pakt uit met lollige praktische effecten en een aangenaam tempo. De variatie in make-up en de lekker smerige moorden kijken fijn weg, maar kunnen niet verbloemen dat het geheel veel te lang duurt. Het gebrek aan acteertalent weerhoudt de personages er bovendien van om memorabel te worden en/of blijven.

Ten opzichte van de voorganger wordt het tempo iets meer opgeschroefd en zijn er wat meer unieke plotelementen toegevoegd, maar uiteindelijk komt het min of meer op hetzelfde neer. Het is mij een raadsel waarom dezelfde antagonist steeds op komt dagen, want Amelia Kinkade vormt met Angela een erg saaie bedreiging. Je kunt zo'n verschijning niet herhaaldelijk leuk krijgen als de films wel heel erg op elkaar lijken, ondanks dat er nog altijd met leuke praktische effecten wordt gewerkt om het overtuigend te brengen. Het acteerwerk is verder voorspelbaar slecht en de problematiek van de personages is allesbehalve interessant, maar het opgevoerde entertainment van de tweede helft scoort nog wat bonuspunten.

The Night of the Hunter betekende het eerste en meteen het laatste regie-uitstapje van regisseur Charles Laughton, die hiermee een capabele en vermakelijke thrillerfilm aflevert met korte drama- en horrormomenten. De trekpleister van dit geheel is natuurlijk Robert Mitchum, overtuigend in de rol gekropen van de manipulerende crimineel. Hij levert daarmee één van de meest memorabele personages af binnen de film en zelfs het volledige tijdperk, al is hij vooral opvallend omdat Laughton de overige personages niet erg sterk vormgeeft. Het eerste uur bevat een aantal uitstekende visuele beelden (zeker de mistige huizen gedurende de avonduren komen sfeervol voor de dag), maar eenmaal de tweede helft aanbreekt en Lillian Gish haar intrede doet knalt het tempo uit de film. De finale is niet erg bevredigend door slecht acteerwerk van de protagonisten, het om de vinger winden van de moeder gaat wel erg snel en geregeld komen de dialogen ietwat gemaakt over, maar uiteindelijk verdient het gebeuren zonder twijfel de klassiekerstatus.

Ok.

Ik wist al dat dit nergens heel eng meer zou zien, nu is het eigenlijk vooral een klassieker geworden die inderdaad wel "de" zombiefilm van allemaal is. Hier zie je inderdaad een hoop wat ze tegenwoordig nog steeds in zombiefilms gebruiken.

Begon redelijk, viel me gelijk op dat O'Dea totaal niet kan acteren en zich al vanaf het begin als een rare vogel gedraagt. Daarbij vallen haar gezichtsuitdrukkingen echt volledig door de mand. Het zijn dan toch echt Jones en Hardman waar alle acteerkracht uit komt.

Nergens heel spannend en zeker in het begin met te weinig tempo gebracht waardoor het regelmatig saai wordt. Sowieso is het allemaal heel klunzig, het vechten met de zombies en rare dialogen zijn hier een voorbeeld van. Maar dat zal waarschijnlijk aan het budget liggen.

Het is pas wanneer de andere mensen buiten Jones en O'Dea hun entree maken dat de film wat leuker wordt om te volgen. Vooral richting het einde neemt het tempo flink toe waardoor het allemaal nog een stukje leuker is. Een stukje intenser ook, al zal ik het nog niet "spannend" willen noemen.

Door de tweede helft was de film beter voor mij uit te kijken, anders was dit waarschijnlijk nog een onvoldoende geweest. Had de film wel nodig, en dat heeft het ook nog een voordeel dat ik het concept "groepsoverleving in een huis" erg leuk vind om te kijken.

Uiteindelijk wel prima, maar ook weer geen hoogvlieger.

Matig.

Savini durft de stap van make-up en opmaak naar regie aan. Jammer genoeg heeft hij nog veel te leren, want deze remake op de klassieker uit 1968 weet nergens echt leuk te worden. Het voornaamste probleem waar deze film mee kampt is dat er nergens echt een lekker tempo inkomt, en daardoor redelijk taai is.

En wie daarnaast hoopt op 88 minuten bestaande uit leuke effecten zit er ook naast. Savini blijft redelijk trouw aan het origineel, maar daarmee kom je er nog niet. Het tempo is traag en het acteerwerk behoorlijk slecht. Todd is de enige die het een beetje aardig doet, maar zijn rol is zo beperkt en zo ondankbaar dat het niet veel uitmaakt.

Verder valt hoeveelheid van de make-up tegen. Enkele effecten blijven leuk, maar het aantal moorden waarop ze toegepast kunnen worden blijft erg beperkt. Tamme en trage kills die nooit echt een kick uit je weten te krijgen. De lompheid valt nog te vergeven want liever lomp en praktisch dan vlot en geanimeerd, maar als er geen tempo inkomt dan haalt dat ook niet al te veel uit.

De speelduur is gelukkig kort en richting de finale wordt de film wat beter, maar verder valt er maar weinig te beleven met deze film. De zombies zien er leuk uit en daar herken je de hand van Savini nog een beetje in, maar verder valt deze film op een hoop vlakken wat tegen. Daarnaast kan het ook niet tippen aan het origineel, die ook traag was, maar een stuk interessanter dan deze film.

Ik kan de film echter niet minder dan 2,0* geven, want ondanks dat het taai en traag is, is het op technisch vlak best knap. De zombies zijn leuk, de kills (wanneer ze dan eindelijk mogen zegevieren) zijn aardig en de locatie is goed gekozen. Eigenlijk wilde ik ondanks dit een 1,5* geven, maar de finale weet nog een beetje goed te maken. Lijkt ook het eerste echte stuk te zijn waarop deze film zich echt onderscheidt van het origineel, dus dat maakt deze film soms net wat "origineler". Verder matig.

Meevaller.

Vrijwel elk jaar komt er wel een nieuwe kersthorroranthologiefilm uit, met 2023 die wordt voorzien van Night of the Missing. Dit keer worden er vier verschillende segmenten verwerkt die met een tussensegment aan elkaar worden verbonden. Aangezien een beperkt aantal regisseurs aan de film hebben gewerkt hoef je geen enorm wisselende kwaliteit te verwachten.

Night of the Missing (2,5*). Ondanks dat het segment dat alles aan elkaar praat leuk is verzonnen, is het de uiteindelijke ontknoping die roet in het eten gooit. Er wordt degelijk geacteerd, op cinematografisch vlak doet de film wonderen en er hangt een zekere dreigende sfeer. Omdat dit stuk echter met enige regelmaat wordt onderbroken is er voor de kijker een lange tijd niet veel meer aan de hand dan een gesprek tussen agent en vreemdeling, maar de opbouw mag er wezen.

We All Scream (3,0*). Het kortste segment van de gehele film. In principe ook niet veel meer dan een snelle showcase tussen een kind en creep. In dat opzicht is het een verademing vergeleken met de langere, overige segmenten. Niet eentje met een opzienbarende inhoud echter en met name de uitwerking van de bedreiging had iets spannender gemogen, maar al bij al staat het een voldoende niet in de weg. Laat je niet misleiden door deze korte duur, aangezien de overige stukjes een aanzienlijk stuk meer te vertellen hebben.

Nite Flirt (3,0*). Je moet een beetje fanaat zijn van de vreemdere varianten op horror, maar als je daar mee kan leven is een segment als Nite Flirt goed te doen. Gigi Gustin vertolkt de hoofdrol en schreef onder andere ook mee aan het filmpje, waardoor het niet vreemd is dat ze bovengemiddeld degelijk acteert. Het zijn niet de meest makkelijke rollen, maar ze doet het met verve. Een leuke bijrol overigens van Bill Moseley, die zijn stem hiervoor uitleende. Het einde is wat abrupt en de escalatie van korte duur, maar het entertainmentgehalte ligt optimaal hoog.

Miniature (2,0*). Wederom een wat korter segment en eentje die zichzelf niet volledig in de kaarten laat kijken. Het is redelijk duidelijk waar de makers met het verhaal heen willen, maar de ultieme suggestie wordt min of meer overgelaten aan de kijker. Miniature wordt gepresenteerd als een soort flashback, waardoor het ontdaan is van enige spanning of sfeer. Erg jammer, want het conceptuele vlak biedt een breed scala aan ideeën. Vrijwel elk vlak schiet net wat tekort om een relatief krankzinnig gebeuren als deze eer aan te doen. Vanaf hier was het me overigens duidelijk dat de film lak heeft aan enige vorm van realisme.

You Promised (2,5*). Tussen alle andere segmenten is You Promised diegene met de meeste dramatiek. De film profiteert van een zwaar beladen opening en dat is opvallend, want het overige gedeelte van YP is een wat klassiekere spookhuisvariant zonder verrassingen. De wending is uiterst voorspelbaar en de horroruitwerking laat te wensen over, maar de acteerprestaties zijn overtuigend en de opmaak is dat ook. Niet de knaller waar een film als deze profijt bij heeft, maar het doet weinig onder aan de andere segmenten.

Gemiddeld komt dat neer op een 2,60*, afgerond naar een 2,5*. Het is van wat ik tot nu toe binnen de anthologiebusiness heb gezien één van de meest consistente en lineaire films, maar dat is ook niet moeilijk als je regisseurs inzet voor meerdere segmenten. De kijker zal genoeg genot halen uit diverse stukjes die individueel genoeg kwaliteit dragen, maar een echt hoogstaand gebeuren blijft spijtig genoeg uit.

Teleurstellend project vanuit regisseur Brandon Christensen, die met The Puppetman de weg vrij leek te maken voor een stijgende lijn in kwaliteit. Helaas doet Night of the Reaper weer een stapje terug, maar opent niettemin uitstekend. Dit geheel is dan ook zeker met liefde voor het genre gemaakt, hanteert een degelijke visuele vormgeving en springt af en toe creatief om met de inhoud. Een foutieve keuze is om de hoofdrol aan Jessica Clement te geven, die geen moment weet te overtuigen. Summer H. Howell is dan als slachtoffer veel sterker, terwijl Clement er daarentegen niet in slaagt om effectief op te gaan in haar personage. Christensen komt verder met een aantal verrassingen uit de hoek, maar springt te braaf om met de moorden en raffelt zijn finale af. Hij slaagt er hoe dan ook niet meer in om de eerste 10 minuten nog ergens te overtreffen.

Flauwe en voorgekauwde komediefilm waarin Kevin Hart doet wat hij normaal altijd doet binnen dit soort hyperactieve verhalen. Regisseur Malcolm D. Lee is duidelijk gemaakt voor de business van humor en windt er dan ook weinig doekjes om. Night School kent een groots gebrek aan ambitie wanneer het op de inhoud aankomt en profiteert vooral van de redelijk absurde personages. Iedereen heeft duidelijk lol en dat straalt af op het eindresultaat, maar toch slaan een hoop van de grapjes de plank flink mis en ondernemen de makers weinig om enige vorm van originaliteit toe te voegen. Vermakelijk is het zeker, maar dit soort films ben je binnen en mum van tijd vergeten.

Regisseur Bryce McGuire kiest ervoor om zijn langspeelfilmdebuut te putten uit een kortfilm waar hij 10 jaar geleden medeverantwoordelijk voor was. Het is echter moeilijk om een film te halen uit een kort stukje van enkel 4 minuten en ook McGuire en medescenarist Rod Blackhurst lijken niet helemaal te weten wat ze ermee aan moeten vangen. Night Swim is dan ook vooral een bekende, weinig originele horrorfilm die enkel bij vlagen uit de hoek komt met een geslaagde spanningsboog. Het zwembad leent zich voor een redelijk bijzondere omgeving, maar de uiteindelijke horroruitwerking blijft wat tam waardoor de liefhebber enigszins op z'n honger blijft zitten. Met het acteerwerk van Wyatt Russell en Kerry Condon is weinig mis, op het visuele vlak oogt de film verzorgd en de speelduur maakt geen langgerekte indruk, maar uiteindelijk mag deze film zich in het rijtje voegen van horrorfilms die je binnen no-time vergeten bent. Night Swim vormt een spijtig, ietwat teleurstellend debuut van McGuire.

Heerlijk.

Vooral voor een Netflix-horrorfilm overstijgend aan de middelmaat. Met deze film kopt Adam Randall zijn tweede 4,0*-sterrenfilm in bij mij. I See You had het verloop en de sfeer in zijn voordeel destijds. Night Teeth heeft juist zijn stilering en cast in 't voordeel, die dit uitgekauwde concept zonder moeite naar een hoger niveau tillen.

Erg lekker ook om dit te mogen aanschouwen. Qua stijl helemaal mijn ding namelijk. Erg sterke cinematografie, vlotte kleurtjes en een camera die overtuigd. Alle scenes kenmerken zich in dezelfde stijl en laten deze ook niet meer schieten. Pakt tijdens een heleboel scenes geweldig uit, en hijst de film in een moderner sfeertje die het niet alleen unieker, maar ook vlotter maakt om uit te kijken.

Veel horror zal je hier niet tegenkomen, tenzij je al begint te huiveren bij het concept van vampiers. Night Teeth behoort meer tot de Fantasy/Thriller, zeker in de tweede helft beginnen de fantasierijke elementen hun intrede te doen. Dat is echter nooit storend, want Randall blijft de klus goed klaren door het tempo onder de controle te houden en de film niet in sneltreinmodus te gooien, waardoor het dezelfde intrigerende en rustige verloop blijft behouden.

Leuke personages verder. Niet origineel, maar sterk geacteerd. Zeker voor Ryan is dit zowat haar beste prestaties. Fry verrast ook compleet en Lendeborg Jr. voldoet aan de normen. Soms iets te onzeker, maar in het algemeen een trio dat de film goed weet te dragen. Kreeg het ook oprecht warm van die eerste kus tussen Ryan en Lendeborg Jr.

Het jammere is dat het geen sterk verhaal kent en een ietwat flauwe finale benadert. Actiescenes zijn niet top maar er zijn er ook niet veel van. Wie van een beetje aardige stilering houdt kan bij deze film z'n geluk niet op. Lekker intrigerend en sfeervol met uitstekende cinematografie en chemie. Vanuit de kant van Netflix absoluut het betere werk waar ze mee zijn gekomen. Heerlijk.