Opinions

Hm.

Polanski staat er toch wel om bekend zijn thrillers zo goed uit te kunnen werken, maar dan moet ik er waarschijnlijk nog meer zien of dan mis ik gewoon het een en ander. Waarom overtuigt zijn enige oorlogsfilm wel maar zijn thrillers niet?

Nu moet ik ook nog wat meer zien, maar tot nu toe verloopt het niet al te best. Deze veel te lange mysteryfilm, thriller is het nauwelijks, ontbreekt echt wel aan wat tempo. Het is vooral mystery dat niet altijd even goed weet te boeien.

Depp doet het voor de rest wel prima. Het is ook wel een beetje een rol die hij wel goed kan spelen. Beetje een aparte, maar wel pakkende hoofdrol. Hij is dan helaas de enige sympathieke verschijning, en om te bedenken dat hij helemaal niet sympathiek is.

De ene na andere domme en irritante keuze volgen elkaar op. Vooral de rol van Seigner is echt abominabel. Niet alleen is ze vreselijk houterig voor de rest, maar past ook totaal niet in dit plaatje. Bovendien is het nogal een luie keuze in een mysteryfilm. Laat een personage maar zo veel mysterieuze handelingen verrichten maar leg vooral niet uit waarom. Erg lui, of heb ik iets gemist?

Voor de rest wel redelijke sfeeropbouw. Enkele knappe shots van Polanski. Hij heeft wel redelijk wat kennis in zijn vak, maar weet het nooit helemaal tot een goed einde te brengen. Zo is een ander groot kritiekpunt dat ik voor hem heb de dialogen.

Dit was echter ook al in de andere 2 films die ik van hem keek, de dialogen zijn vreselijk ouderwets en klunzig. Het zijn vaak volstrekt stompzinnige teksten, Polanski is soms te ouderwets. Alles voelt eigenlijk ouderwets aan hier, terwijl het pas 20 jaar terug is.

Wel gebeurt er net genoeg om nog te blijven boeien. Hier en daar redelijke momentjes en knappe shots. Polanski kan wel degelijk wat hier en daar. In de slotfase gaat het tempo volledig omhoog en komt de film nog goed op zijn pootjes terecht.

Maar snap ik het idee van de film niet helemaal, vooral in de regie. Het ene moment is elk karakter zeer sterk en komisch aangezet, het andere moment is iedereen opeens heel serieus en dan beginnen de paranormale gebeurtenissen er ook nog te komen. Er wordt te veel door elkaar heen gesmeten maar nooit, behalve de mystery, wordt er echt keurig op een genre in gegaan.

Niet slecht, maar Polanski moet met iets meer komen in zijn "genre" om mij nog te overtuigen. Als ik voor hem mocht kiezen, mag hij gewoon nog een oorlogsfilm maken i.p.v. dit soort films.

Regisseur Justin Kurzel keert terug naar een redelijk vertrouwde omgeving na in Amerika het een en ander geëxperimenteerd te hebben. De stilering van Nitram doet namelijk meer denken aan Snowtown, toevallig het langspeelfilmdebuut van Kurzel. De kijker kan zijn of haar borst dus nat maken voor een traag verteld verhaal met in de verte wat achtergronddreiging, zeker voor diegenen die bekend zijn met de daadwerkelijke achtergrond. Caleb Landry Jones acteert voortreffelijk en gaat volkomen op in zijn personage, maar ook de bijrollen acteren zeer verdienstelijk. Ondanks de waargebeurde elementen slaagt Kurzel er echter niet in om wat randzaken interessant te maken, met name het gebeuren tussen Jones en Essie Davis is simpelweg niet zo boeiend. Waar het debuut van deze regisseur overigens uitblonk vanwege het behoorlijke geweld, wordt er met Nitram juist voor gekozen het uiteindelijke bloedbad enkel te impliceren. Martin Bryant wordt hier als een licht empathisch figuur neergezet, maar in de wetenschap wat hij allemaal heeft uitgespookt is dat naar mijn inzien de verkeerde benadering. Als maatschappelijke aanklacht is Nitram namelijk niet scherp genoeg om zo'n nuance te beheren, maar als rauwe momentopname van een excentriek figuur werkt het gelukkig wel. In dat opzicht zit Kurzel comfortabel in de regiestoel en levert nog altijd de basiskwaliteit af die je van hem mag verwachten.

Oei.

Laat je niet misleiden door de best sfeervolle poster, deze film is vooral een snel in elkaar gedraaide horrorfilm die wel een interessante kern kent maar hier nauwelijks op in lijkt te gaan. Bijzonder ook hoe het pad van Ferrante is verlopen. Begon bij horror en heeft tussendoor vanalles gedaan zoals Hallmark, maar eindigt nu hiermee.

Ferrante maakt er vooral een beetje een puinhoop van. Geen idee waar deze Nix vandaan is gekomen, maar de verschijning ervan is al snel uit de doeken gedaan. Erg jammer omdat dat beest er verschrikkelijk uitziet. Simpel kostuum, maar ook gewoon matig geacteerd. Creepy of sfeervol komt dat ding nooit over, wel dwaas en sukkelig. Kon er niet bang van worden.

Het verhaal zelf is eigenlijk nog wel intelligent vormgegeven met wat leuke volgordes in de chronologie, maar het is niet echt dat Ferrante hier zelf gebruik van maakt. Voelt eerder aan alsof het toevallig zo loopt, niet dat het intentioneel is. Daarnaast is het acteerwerk ronduit matig en vormt de overheersende hoeveelheid aan dramatische gebeurtenissen nooit een voordeel voor het verhaal.

Ik vond het vooral klieren binnen een film die zichzelf erg serieus neemt, maar echter vooral duidelijk maakt dat Ferrante het toch beter kan houden bij haaien die uit de lucht komen vallen. Die films wisten in ieder geval wat ze waren, deze film lijkt dat totaal niet te weten en schiet zichzelf daardoor integraal voorbij. Ferrante is gewoon niet echt een regisseur voor de sfeervolle horror, dus hopelijk laat hij dit soort films vanaf nu naast zich liggen.

Regisseuse Loïs Dols de Jong dirigeert een film die interessant is op conceptueel vlak, maar dat is dan ook de drijvende kracht van NL-Alert. Het duurt erg lang voordat de inhoud van de film zelf zijn vruchten begint af te werpen, vooral door de ongeloofwaardige pogingen tot claustrofobie. Absurd dat De Jong zich op drie verschillende verhaallijnen wilde focussen binnen een korte speelduur van 37 minuten, naar mijn inzien een haast catastrofale keuze. Afzonderlijk gezien is elk perspectief op zijn eigen manier wel interessant, maar door de redelijk frequente afwisseling komt het pas laat voor dat de druk evenals de onderhuidse spanning effectief beginnen te worden. Het tempo wordt opgeschroefd in de laatste 10 minuten waarin de film een stevige stempel op het geheel drukt en zeker gedurende de finale wordt er uitgepakt met enkele beklijvende momenten, maar zowat de gehele eerste helft vond ik allesbehalve geloofwaardig. Je gaat me toch niet vertellen dat de autowegen in Amsterdam haast leeg zijn als er een kernraket op afkomt, toch?

Enkele visueel competente beelden zorgen voor wat schaarse sfeerscheppingen binnen deze uitzonderlijk matige Nigeriaanse film. De hoofdrol wordt vertolkt door Idia Aisien en aan haar de uitdagende taak om een innemend personage te spelen binnen een film van wel 140 minuten lang. Spijtig genoeg verslikt het regieduo, die bestaat uit Zeb Ejiro en Tosin Igho, zich compleet met de casting. Aisien is een bijzonder saai personage en mist alle charisma die voor haar rol benodigd is. Als kijker zit je de hele speelduur lang echter wel met haar opgescheept, maar het zorgt al snel voor een vermoeiende kijkervaring. Vermoeiend verandert uiteindelijk in onverdraaglijk als we er ook nog de belabberde geluidsbewerking (sommige teksten zijn duidelijk op locatie gefilmd en andere dialogen juist in een geluidsstudio), het constante gewissel tussen steenkolen Engels en de authentieke Afrikaanse taal en het verhaal dat maar doorratelt zonder zo'n kolossale speelduur ergens te rechtvaardigen bij moeten nemen. Veel politieagenten doen onderzoek naar de fantasierijke moorden in Nneka the Pretty Serpent en kunnen maar geen spoor aantreffen, terwijl vrijwel elk van die moorden worden gepleegd op openbare en zwaarbewaakte locaties. Het is echt ongelooflijk wat voor een puinhoop deze film wel niet is, met als absolute klap op de vuurpijl een onophoudelijk lelijke soundtrack gecompenseerd door Larry Gaaga.

Leuk.

Een andere soort Coen dan ik van de twee gewend ben, maar uiteindelijk wel 1 van de betere die ik tot nu toe heb gezien. Het mag dan geen doldwaze komedie zijn, het is wel een spannende thriller met een erg interessante moordenaar.

Bardem maakt de film voor mij juist. Alhoewel hij er natuurlijk niet uitziet, is hij een heerlijk figuur om tegenaan te kijken. Het is ook vooral wachten wanneer hij in beeld komt, want de scenes met Brolin waren allemaal een stuk minder boeiend.

Bij het weglaten van de soundtrack en traag cameragebruik zou je denken dat dit vooral saai zal worden. Maar niets is minder waar, want dit is uiteindelijk nog wel heel spannend. Bardem heeft een aantal goede momenten en heeft veel charme.

Tempo mag dan misschien niet al te hoog liggen, de film is eigenlijk in no-time over. Zolang je er eenmaal inzit kom je er ook niet echt meer uit. Vooral het thriller aspect in de film vond ik knap uitgewerkt, qua misdaad is het allemaal iets meer standaard.

Een aantal leuke twistjes, maar in de laatste 20 minuten gaat het dan weer mis. De stukken waar Lee Jones loopt te jammeren vond ik nagenoeg niets aan. Ik verloor mijn aandacht ook gelijk. Voor de rest een spannende film, die zeker een hogere voldoende krijgt.

Blijft sterk.

Maar eens herzien op een luie avond en No Escape wist me net als een tijd geleden weer volledig in zijn greep te houden. Was ook relatief lang geleden dat ik hem zag, dus ik vreesde dat er een stuk van de glorie verloren was gegaan. Maar mijn verwachtingen werden weer ruimschoots volbracht.

Vooral Wilson zet natuurlijk een opvallende rol neer. Kende hem enkel van de wat flauwere komedierollen waarvan ik er te weinig heb gezien om nog te vergelijken of hij nou zo veel beter tot zijn recht komt in dit soort thrillers. Maar solide doet hij het zeker. Hetzelfde gaat voor Bell, Brosnan & de kids.

Vooral de eerste helft van de film blijft een nagelbijter. Vooral de sequentie waarbij de vijand het hotel binnen dringt was niet normaal spannend. Om je adem bij in te houden. En het bereikt een hoogtepunt waarbij Bell haar buren hoort worden afgeslacht door de muren heen. En zo kent de film nog meer momenten die ideaal zijn opgebouwd en een nare spanning weten op te wekken.

De vaart en de druk van de situatie is ook zeker de laatste push. Overweldigend en machteloos gebracht, waardoor het de spanning sterk weet te boosten. Qua regie voldoet het ook zeker, al mis je soms nog een beetje een push. Net wat te trage reacties van de camera hier en daar en een aantal net wat te Amerikaanse momenten. Zeker wanneer Brosnan soms de dag komt redden. Dat zijn ook de minpunten waar de film mee kampt.

Maar net als een aantal jaar terug blijft dit een zeer spannende film. Vrijwel de hele speelduur op het puntje van mijn stoel gezeten. Ook fijn dat de film niet leunt op bombastische soundtracks, maar soms wel op slow-motion. Dat er overigens soms iets behoorlijk ongeloofwaardigs voorbijkomt, zoals kindwerpen, moet je maar voor lief nemen hier. Ik had er in ieder geval weinig problemen mee om het even weg te denken.

Blijf het persoonlijk 1 van de beste voorbeelden vinden over hoe je echt sterke spanning uit de situatie weet te krijgen. Bravo.

Niet best.

No Escape Room is een film die inspeelt op wat toen de hype was, de ontsnappingsroomhorror. Regisseur Merkin bedacht zich daarbij waarschijnlijk dat het genre al snel uitgekauwd raakte, en besloot daarom wat meer hooi op z'n vork te nemen. Helaas is deze film een voorbeeld van dat bigger niet meteen better is.

Wel ziet de film er aardig uit en hanteert een leuk stijltje door de film heen. Cinematografisch netjes geregisseerd en gedecoreerd. Het acteerwerk is niet briljant, maar met dit soort films hoef je dat ook niet meer te verwachten. De rollen voldoen wel, maar Merkin besteedde niet veel aandacht aan de personages zelf. Weinig krijgen achtergrond, in principe is het allemaal dus maar voer om neer te maaien.

Wat ik in deze film mis, dat is de variatie in de kamers. De titel kan dan ook letterlijk een weerspiegelig zijn voor wat er komen gaat. De ontsnappingskamer mag dan wel iets zijn waar de personages zich in bevinden, centraal lijkt het nooit te staan. Saaie puzzels, een beetje codes invoeren en hintjes pakken links en rechts, het gaat er eigenlijk maar matig aan toe.

Wat echter het grootste minpunt binnen deze film is, dat is dat er paranormale elementen aan worden toegevoegd. Eerder in mijn recensie zei ik dat de film nogal wat hooi op z'n vork neemt, dit is daar het voorbeeld van. Het past niet echt in de film waardoor er voornamelijk een chaotisch en rommelig geheel uitkomt dat nergens bevredigend uitpakt.

Verder kijkt het wel makkelijk weg, zit het met het tempo wel goed en heb ik me zelden verveeld. Omdat het er visueel best in orde uitziet was er wel de potentie om een goede film af te leveren. Deze film trekt verder de mysterie boven de spanning, en dat hoort er dan ook wel een beetje bij. Ik vond het prima uit te kijken, maar verder blijft het wel een matig dingetje.

Prima.

Aardig vermakelijk tussendoortje waarvan ik toch wel even mijn wenkbrauwen ophaal dat het door Disney+ is binnengehaald. Maar goed, elke service lijkt tegenwoordig meer de moeite te doen om wat vreemdere films aan te trekken. Niet dat deze film zo geweldig van de norm afwijkt, maar ik zou het niet snel op Disney verwachten.

In ieder geval prachtig gekozen setting. Schitterende cinematografie om de sneeuwachtige omgeving mooi naar voren te brengen. Was echt zeer te spreken over de kleuren en algemene toonzetting van de film, een stijl die ook nergens echt uit het oog wordt verloren. Duurt ook even voordat de film zichzelf prijsgeeft, dus tot die tijd zit je wel garant voor wat aardig mysterieus vermaak.

Acteerwerk van de cast is aardig al vond ik de personages apart van elkaar net te weinig gezicht hebben. Ook een beetje jammer dat eenmaal duidelijk is welke kant de film op wil, het een redelijk herkauwd pad blijkt te zijn. Gelukkig wordt dat nog opgeleukt met enkele opvallend grove scenes op het gebied van horror. Niet dat het bloed in het rondspat, maar toch wel enkele auw-stukjes te bekennen hier.

Het is redelijk vertier dat net aan lang genoeg onvoorspelbaar blijft om niet in elkaar te vallen. Wat spijtige keuzes met het narratief en iets te weinig gezicht waardoor de psychologische spanning niet echt lekker los kan breken, maar daartegenover leuk vermaak met enkele sterke stijlkeuzes. De finale en het begin kennen een aantal prachtige beelden. Fijn dat de regisseur op dat vlak de centjes goed heeft ingezet.

Tam thrillertje.

Opgezet omdat ik vooral zin had in een goede thriller, maar zoals verwacht was ik op het verkeerde adres bij deze film. Desondanks was het makkelijker uit te kijken dan ik had verwacht. Vaak zijn dit soort tamme gebeuren niet erg geliefd bij mij.

Het grootste pluspunt van de film is eigenlijk ongetwijfeld Elba, die de film weet te dragen met zijn personage. Alles is erg overtuigend van hem, en weet daarmee de film een stuk leuker te maken om uit te kijken. Hij krijgt ook best veel ruimte hier.

Echter was dat het wel. Henson en Bibb waren een stuk minder namelijk. Sowieso is Bibb gewoon een excuus, en Henson was gewoon niet overtuigend. Zeker niet als moeder in gevaar. Daarbij doen de kinderen altijd alsof het de normaalste situatie is.

Daarbij is de thriller maar zelden effectief. In de slotfase is het allemaal wel wat intenser waarbij het visueel ook wat beklemmender gebracht is, maar alles wat daarvoor komt, ondanks de mysterieuze en dreigende setting met de storm, is niet bepaald goed.

Daarbij is het allemaal ook best voorspelbaar, op een goede twist na, maar ook een wel wat flauwe twist uiteindelijk. Maar deze film weet uiteindelijk weinig nieuws in het genre te brengen, en weet daarom niet te overtuigen, ondanks een goede Elba die lekker bezig was.

Ietwat voorspelbare komediefilm met uitmuntende acteerprestaties van Jennifer Lawrence en Andrew Barth Feldman, die elkaar prima aanvoelen en daardoor een goede chemie kennen. De invulling van regisseur Gene Stupnitsky daaromheen is minder aandoenlijk, met name omdat een hoop van de grappen het doel niet echt raken. Het is allemaal aan de flauwe kant en de invulling mist verrassing, de wat humanere omslag in de tweede helft komt dan ook te laat. De acteurs en actrices harken vrijwel alle pluspunten binnen en het geheel vermaakt prima, maar echt geweldig vernieuwend is het allemaal niet. Min of meer degelijk zondagmiddagvermaak.

Aardig.

Netflixhorror die toch iets meer hooi op z'n vork neemt in vergelijking met de andere horrorfilms die direct worden uitgebracht door Netflix. Dat pakt soms voordelig uit, maar de film plaatst zich daarmee wel in een moeilijke positie, namelijk dat het op meerdere elementen goed moet zijn, en dat weet Menghini niet helemaal te lukken.

Het fijne is wel dat het er visueel bekwaam uitziet en degelijke effecten kent. Voor een lange tijd weet je als kijker niet waar de film heen gaat en het best originele uitgangspunt is dan ook verrassend. In ieder geval is de film uitstekend op het vlak van cinematografie. Mooie kleurtjes en sterke decoraties. Enkel de camera weet Menghini niet helemaal goed te krijgen, waardoor niet elke scene even mooi wordt gepresenteerd.

Acteerwerk is aardig, maar de personages missen toch wat eigenzinnigheid. Dat is een van de elementen die de film wel nodig heeft om zo'n vergezocht concept als deze correct te realiseren. Tevens vond ik het jammer dat het hoofdpersonage ook net iets te weinig karakter heeft, waardoor enige vorm van sympathie uitblijft. Er zit niet echt uitstraling in.

Aardige ideeën met een tempo die als een trein wegkijkt, maar verder een film die zijn kaarten iets te veilig speelt. Niet genoeg gore, spanning of gekheid, deze film is een nogal terughoudende variant op gekkere mixen. Film deed me ook regelmatig aan Macabre denken met wat meer budget en minder durf (en een compleet ander verhaal), waardoor de film niet memorabel kan worden, terwijl de inhoud dit juist uitschreeuwt.

Verder best een aardige film. Zeker mee vermaakt en net aan boven het niveau voor Netflix. Ik denk niet dat hun originals ooit goed zullen zijn, maar dit soort films laten ook zien dat niet elke productie slecht hoeft te zijn. Meer durf en uithaal in de regiestoel hadden het alleen goed gedaan, maar voor wat er nu staat is er niet al te veel te klagen. Genoeg voor een voldoende.

De herziening smaakte me iets beter, bovendien ben ik ondertussen wel een schaduwfan geworden van regisseur Ryûhei Kitamura. Zijn films blijven zo te zien voorlopig van B-niveau, maar hij haalt er wel echt het meeste uit. Lomp, bloederig, vermakelijk en geregeld verrassend, een ideale omschrijving van No One Lives. Bovendien is er met het acteerwerk weinig mis en oogt de visuele kwaliteit verzorgd. Enkel de rol van Adelaide Clemens is slecht uitgewerkt (en vooral erbarmelijk geacteerd) en qua cameraenergie pakt Kitamura hier iets minder uit, verder gewoon leuk horrorvermaak dat nergens vertraagt.

Verfrissende en zeer prettige thriller met zowel sciencefiction als horrorelementen ertussen verwerkt. Regisseur Brian Duffield leverde drie jaar geleden het eveneens zeer behapbare Spontaneous af, maar ik denk dat ik NOWSY boven zijn regiedebuut verkies. Duffield wordt bijgestaan door een verrassend sterke Kaitlyn Dever, die met dit werk bewijst tot in de prime te behoren van de mainstreamfilms. Vanaf het begin voert de film de spanning al op en onderbreekt het enkel na 15 minuten voor wat achtergrond, maar dan na ongeveer 40 minuten gaan dan integraal de registers open en remt Duffield op geen enkel moment meer af. De vormgeving van de aliens is wellicht te traditioneel, maar de visuele effecten zijn van hoog niveau en de spanningsboog wordt knap vastgehouden. Ik was met name onder de indruk van de audiobewerking, die aan de buitenaardse dreigingen net dat unieke toefje meegeeft. Daarnaast, in tegenstelling tot veel andere gebruikers, vond ik de dramatiek treffend (en dat vind ik niet vaak binnen dit soort films) en ondersteunt de diepere laag van Dever zowat perfect. Met 93 minuten op de teller is het ook niet zo dat de film er te lang in blijft hangen. Zeer fijne verrassing en ik kijk uit naar het volgende werk van Duffield.

Buitengewoon saaie horrorfilm met een aantal sfeervolle beelden en unieke geluidsopnames, maar daar heeft regisseur Jorge Grau het meeste wel mee gedaan. Let Sleeping Corpses Lie weet vooral geen spanning op te roepen en heeft daarnaast geen baat bij de middelmatige acteurs. Ook deze film ontkomt overigens niet aan de barslechte nasynchronisatie die bijna elke scene loskoppelt van de potentiële kracht. Diep in de film zit verder een origineel verhaal verborgen, maar deze kan niet verbloemen dat het al bij al een nogal oninteressant gebeuren is.

Matig "slot".

De Bond-films van Craig heb ik altijd van wisselende kwaliteit gevonden. Enkele kan ik zeer smaken, anderen juist helemaal niet. No Time to Die was de toevoeging van regisseur Fukunaga, iemand die ik nogal moeilijk in het actiegenre kon plaatsen. Dat vermoeden werd tijdens de film bevestigd, want het was een lange en soms slaapverwekkende zit.

Craig is niet de beste Bond die er is geweest (Moore is mijn favoriet), maar tot op zekere hoogte droeg hij wel een eigen charme. In No Time to Die wordt zijn personage wat menselijker uitgediept, maar daardoor is al het koele en mysterieuze van 007 er meteen af. Als je binnen deze film geen voeling met het personage hebt komt hij veelvuldig over als een aanstellerige vent en dat begon na 50 minuten nogal zwaar te wegen.

Qua actie ook opvallend weinig scenes. Uiteraard draait zoiets als dit meer om de charme, de spionage en wellicht de tech, maar ook daar is hier niet veel van over. Sterker nog, de romantiek wordt naar voren geschoven evenals een grote bak sentiment. De romantische voortgang tussen Craig en Seydoux (wat een miscast) is bijzonder voorspelbaar, volkomen onbegrijpelijk om daar zoveel op te focussen als je dit budget hebt om te spenderen. De actie die er dan wel is, is pijnlijk oninteressant. De achtervolging in Matera vond ik dan nog wel aardig, maar in het bijzonder de slotactie is allesbehalve effectief. Malek past ook amper in de film om dat enigszins te versterken.

Het oogt allemaal verzorgd en het einde kon ik eigenlijk wel waarderen, verder was No Time to Die een bijzonder lange zit. Dat je met zo'n grote film en zo'n potentie een Bond-film bijna exclusief laat draaien om romantiek, familie en verdriet is onverklaarbaar. Misschien heeft de pandemie me toch ergens van gered, want ik zou mijn geld echt hebben verspild als ik dit in de bioscoop had bezocht. Dat deze onzin vervolgens ook nog 163 minuten moet duren maakt het nog wat vermoeiender.

Na het regisseren van een boel pulpfilms slaagt regisseur Claudio Fäh er dan toch in een film in de (Nederlandse) bioscopen uit te brengen, maar het resultaat is exact wat je zou verwachten van een verhaal als deze. Er lijkt totaal geen aandacht besteedt te zijn aan de dialogen of het dirigeren van de castleden, want beide elementen komen onbeschrijfelijk matig voor de dag. No Way Up verzandt bij vlagen in een soort televisiefilm, terwijl het veelvuldig gebruik van computereffecten verraden dat dit geheel echt voor het grote scherm bedoeld was. Wanneer het aankomt op de uiteindelijke actie kent de film gelukkig een bom aan vermaak en er gebeurt vooral genoeg om niet te vervallen in saaiheid. Het concept is namelijk bijzonder absurd en links en rechts treedt er een aardig schrikmoment op, maar uiteindelijk blijft het weinig ambitieus entertainment. Jammer dat de inhoudelijke meerwaarde zo lui in elkaar is gestoken.

Niet slecht.

Alleen gekeken vanwege de regisseur, die me positief benaderd had met Requeim for a Dream en Mother! Black Swan heb ik dan weer niet heel erg van genoten. Noah was een beetje de Black Swan. Af en toe ging ik lekker in het verhaal weg.

Dat is niet veel vergelijking is met de bijbel, dat was wel duidelijk. Ik dacht ook dat alle 3 de zoons getrouwd waren. De effecten waren erg matig, vooral de "Wachters" maar ook de dieren waren heel overduidelijk geanimeerd.

Aronofsky zie ik er soms echter wel in terug. Soms zitten er ook best heftige beelden in. Elke film die ik van Aronofsky tot nu toe zag zag er soms wel heftig uit. Ook dit is daar een voorbeeld van. Ik vind dat defil niet best is, maar ook niet heel slecht is.

Herziening bevestigt het eerder gegeven eindcijfer. Regisseur Ilya Naishuller levert goed werk af en maakt van onwaarschijnlijke acteurs overtuigende actiehelden. Een aantal actiemomenten springen er positief tussenuit en de makers laten zien de redelijk gritty vormgeving prima onder de controle te hebben. Nobody duurt daarnaast niet al te lang en geeft binnen de beperkte duur genoeg kleur aan de personages, ondanks de weinig originele invulling van de achtergrond. De schurken komen redelijk beperkt voor de dag en de finale had veel harder gemogen, maar verder vormt Nobody zeer degelijk en strak entertainment.

Minder vervolg op de originele film, ook met de hoopvolle aanstelling van regisseur Timo Tjahjanto achter de camera. Nobody 2 vormt uiteindelijk niet veel meer dan een soortgelijk concept, maar met een gebrek aan doeltreffende actiemomenten. Wel genoeg vuistslagen, kogels en ontploffingen, maar geen moord of knokpartij die menig liefhebber lang bij zal gaan blijven. Het energieke camerawerk van Tjahjanto is een plus, maar vormt een beperkte bijdrage wanneer Bob Odenkirk niet weet te overtuigen als harde actieheld. De finale doet een poging tot grootschaligheid, maar is vervolgens niet uitgesponnen of doeltreffend genoeg. Wel duurt Nobody 2 nergens te lang, wordt er naar behoren geacteerd en zit er een aardig tempo in. Fijn dat er nog projecten zijn die niet oeverloos ambitieus worden opgezet binnen dit soort werelden, maar regisseur Ilya Naishuller loopt niettemin weg met het betere resultaat.

Zwak.

Bekmambetov is zonder twijfel een regisseur die meer inzet op stijl dan op het verhaal. Dit trucje heeft hij al een aantal keren herhaald op zijn miljoenenproducties die best aardig te kijken waren. Uiteindelijk eindigde hij weer in zijn eigen land met producties die niet meer zo groots waren, en Night Watch is eigenlijk waarmee het succes begon.

Jammer genoeg kan ik niet snappen dat dit de film was die producers heeft overtuigd dat hij een dergelijke miljoenenproductie aan zou kunnen. Ikzelf zou namelijk hard weggerend hebben na het zien van deze absolute puinhoop waaraan regelmatig geen touw aan vast te knopen is. Tegen verwachtingen in deed hij het in zijn grotere producties beter, maar dat verandert niets aan deze film waar ik niets mee kan.

Veel stijloefeningen en inzet om het zo energiek mogelijk te presenteren, maar het ziet er simpelweg niet uit. De filters zijn all over the place, het acteerwerk verdwijnt volledig in het bombast, de effecten zien er niet uit en de editing is domweg dramatisch te noemen. Het is erg moeilijk om het verhaal op normale wijze te volgen als er elke minuut geknipt en bewogen wordt. Normaal vind ik dat een prettige stijl zoals bij Peter Berg, maar bij Bekmambetov zit er totaal geen structuur in.

Ik weet dat er best gave scenes in de film zitten en het is absoluut niet zo dat er niets te zien is in deze film, maar veel van de mooie stukken worden platgereden door de uitbundige en drukke stilering die het simpelweg achteruit remt. Het verhaal moest ik ook uit de samenvatting van MovieMeter halen, want tussen de Kungfu oma's en draaiende schoolbussen kon ik het niet vinden.

Ik kon er domweg niets mee. Er zit potentie in, maar Bekmambetov pakt zijn rust totaal niet. Die vond hij goddank later wel waardoor zijn producties er veel beter en spannender uitzagen, maar waar het begon leek vooral op een regisseur die te oud was voor een hip verhaaltje als deze en er toch zo graag eentje wilde maken, waarbij hij alleen geen idee had waar hij mee moest beginnen en wat hij moest doen.

Strak.

Had er van tevoren niet al te veel van verwacht. Dit soort artsy films willen er nog weleens goed ingaan bij mij, maar in het algemeen kan ik ze niet altijd even goed waarderen. Maar toen ik Gyllenhaal in de cast zag werd ik toch wel weer enthousiast, aangezien zijn recentere rollen echt sterk bleken te zijn.

Maar even leek die hoop in de eerste 10 minuten vervlogen te zijn. Die eerste minuten vond ik echt domme interessantdoenerij van een oh zo geweldige mode-regisseur. Ik kan hier kort over zijn: die minuten slaan echt nergens op. Vervolgens krijgen we een wat saaie introductie van Adams die eigenlijk ook weer steeds dezelfde rollen lijkt te spelen tegenwoordig.

Desondanks kan ik er niet omheen dat het er best aardig uitziet. Strak in beeld gebracht en mooie detail in de achtergronden. Maar het verhaal begint pas echt op te leven eenmaal Adams aan het manuscript begint. Vanaf dat moment kent de film weer een stijgende lijn en wordt het allemaal stukken beter.

Maar toch blinkt het uit dat het plot rondom Adams daarbuiten echt veel minder interessant is dan het plot rondom Gyllenhaal. Een beetje te traag. Dat het er visueel nog wel goed uitziet, kan dat net niet redden. Maar ook rondom het Adams-plot gebeurd steeds meer dus dat stoort steeds minder.

Toch blijft het het deel van Gyllenhaal dat de meeste kracht weet te geven. Soms lekker spannend maar vooral erg boeiend en absorberend. Moment wanneer zijn dochter en vrouw gevonden worden is toch wel een kil moment. Sterk. En wanneer het plot steeds meer richting een standaard wraakgebeuren lijkt te gaan weet het toch nog wel goed aan te sluiten op het plot van Adams. Dat is dan ook de redding.

Voor de rest erg goed acteerwerk van Gyllenhaal, Shannon en Taylor-Johnson. Adams speelt iets te veel de rol die ze altijd speelt en valt daarom wel wat minder op. Ook Fisher mag even genoemd worden voor haar korte rol die toch ook gewoon keurig ingevuld wordt.

De 100 minuten die volgen na de eerste 10 minuten zijn in ieder geval goed en strak. Beter dan dat vervelende eerste gedeelte daarvoor. Het eindigt ook opvallend sterk, al zal niet iedereen het zien als een "bevredigend" einde. Daarmee is alles wel gezegd. Ruime voldoende.

Goed.

Nocturne markeert gelijk de eerste film die ik heb gezien van de Welcome to the Blumhouse-serie. Ik had nooit een echt groot interesse in deze films, maar uiteindelijk is het wel een horrorfilm, en daar wil ik er gewoon zoveel mogelijk van zien. Zo ook Nocturne dus, en de film bleek achteraf nog eens mee te vallen ook.

Deze film is eigenlijk een soort van Whiplash der horrorfilms. De hoofdpersonages worden onder druk gezet om hun muzikale talenten verder te ontwikkelen waardoor ze zelf een obsessie krijgen om beroemd te worden en om het te maken. Het is niet bepaald origineel meer, maar als een als deze film wel de juiste uitwerking meekrijgt kan je een eind komen. Deze film heeft absoluut die uitwerking.

Het acteerwerk is sterk, ondanks dat ik nog nooit van deze Sweeney gehoord had. Goede acteerprestatie, en ook Iseman staat aardig te acteren. Het verloop zelf is weinig verrassend, soms zelfs wat leeg, maar het kijkt goed weg en weet regelmatig te intrigeren. Quirke regisseert met een redelijk koude stijl, en het is de juiste stijl. Het geeft de juiste, sombere indruk mee die van dit soort films een aardig resultaat maken.

Misschien heeft het inhoudelijk wat te weinig om het lijf en kent ook weinig verrassingen, maar dat lijkt de film zelf ook te weten. Als geheel duurt het dan ook maar 90 minuten, en dat is precies de juiste speelduur voor een film als deze. Qua horror is het geen film die op angst teert, wel een film die op sfeer teert en dat aardig weet uit te werken. Er had nog wel wat meer kracht in gemogen soms, maar het einde geeft net dat duwtje naar een hoger cijfer.

Nocturne is onder geen enkele omstandigheid een briljante film, maar het boeit en intrigeert genoeg om de speelduur te rechtvaardigen. Dankzij een goede uitstraling, aardige regiestijl en sterk acteerwerk blijft deze film je na afloop genoeg bij om niet compleet te falen. Het is een bovengemiddelde sfeerfilm geworden. Iets meer mainstream dan bijvoorbeeld een A24-film, maar het is tenslotte ook Blumhouse.

Ugh.

Voor enige tijd begon ik wat lijn in de Oscarwinnende films te zien, vooral omdat ze best voorspelbaar werden gekozen. Laatste twee jaar pakken twee films echter de prijzen waarvan ik juist niet had verwacht dat de Amerikanen zo gul zouden zijn om deze films te bekronen met het gouden beeldje. Alleen vond ik de bijzondere winnaar dit jaar eerder saai.

Niks mis met de onderliggende boodschap overigens, die is best sterk, alleen zo ongelooflijk saai verteld door Zhao. Er wordt een techniek gebruikt die ons zo dicht mogelijk bij de leefomgeving van de hoofdpersonages moet zetten, maar ik denk eerder dat het gewoon slim gebruik van de materie was, want veel budget zal er niet zijn geweest voor Nomadland. Veel indrukwekkende regie heb ik namelijk niet kunnen bekennen.

Hier en daar worden ons mooie plaatjes voorgeschoteld met een sterke McDormand op de voorgrond. Dat zijn echter al mijn complimenten weer, want Nomadland komt van een soort boom die niet doormidden te hakken is. De echt interessante gesprekken en momentopnames zijn op een enkele hand te tellen. Als je de achtergrond interessant vind zal deze film je aanspreken, als je er echter niet zoveel mee hebt valt de film snel plat.

Het gebrek aan een degelijk narratief en richting doen de film de das om. Het lijkt echt enkel en alleen bedoeld te zijn om de desbetreffende omgeving zo herkenbaar mogelijk neer te zetten, maar het complete gebrek aan interessante momenten maakten het nogal een opgave voor me. Als ik deze film heel laat zou hebben gekeken twijfel ik er ook niet aan dat ik in slaap zou vallen.

Dit was mijn ding totaal niet. De stijl kan ik ergens nog wel waarderen, maar in een film die veel korter is. Daarnaast slaagt Zhao er ook niet in me echt emotioneel in de film te betrekken. Ik voelde niets voor de personages en de situaties waarin ze verkeerden. Ze worden best sympathiek neergezet, maar ik had geen traan gelaten als ze onder een truck terecht zouden komen. Nee, hier kwam ik niet doorheen.

Matig netflixhorrorvoer dat inhaakt op het vampierensubgenre, maar dit zo mysterieus mogelijk probeert te houden. Ik zal het maar tussen spoilers plaatsen voor de zekerheid, maar het is niet dat het scenario dit zo subtiel verborgen weet te houden. Het beste stuk is waarschijnlijk de opening zelf, die toch wel iets eigenzinnigs heeft. Daarna leunt de film stevig op het persoonlijke drama van Pagani, die op zekere hoogte charmant is maar niet de acteerkracht heeft voor het complexe personage dat ze speelt. Ze krijgt daarnaast beduidend weinig hulp van haar medespelers, die door regisseuse De Sica beperkt worden gehouden tot basistypetjes binnen het genre. De regie zelf slaagt er niet in om de film spannend, sfeervol of meeslepend te maken. Het feit dat de brave, overheersende toon eigenwijzer probeert te zijn in het laatste halfuur mag ook niet baten. Het verloop van de film is niet saai te noemen, maar er valt wel te zeggen dat er met weinig creativiteit en passie wordt omgesprongen qua uitwerking. Normaal gesproken is het de bedoeling dat een horrorfilm ergens in uitblinkt, maar Non Mi Uccidere blijft helaas op vrijwel elk punt haken.

Fulci.

Ondanks dat dit pas mijn tweede film is van de beste man denk ik dat ik nooit echt vriendjes met hem ga worden. Dit soort oudere films liggen me wat minder, ook al zie ik er in waarom andere mensen hier wel een fan van zijn. Deze film heeft zo zijn sterkere punten, maar deze worden afgeremd door de mindere punten.

In ieder geval kan ik al moeilijk om de dub heen kijken, die ook gewoon volledig intentioneel lijkt te zijn. De film neemt zichzelf aardig serieus, en raakt ook aardig heftige onderwerpen aan. Die ongemakkelijk luide stemmen daar doorheen gooien werkt dan ook niet echt voordelig. Dit is echter niet perse iets dat deze film fout doet, dit is iets wat heel veel films uit de 70s en 80s fout doen. Toch blijf ik me er elke keer aan irriteren.

Visueel zitten er aardige beelden bij, maar deze zijn vooral te danken aan de prachtige, broeierige sfeer die de locatie met zich meebrengt. Het team achter de regie voor deze film kiest heel precies de mooie plekjes uit, en bovendien zijn enkele scenes tussendoor ook aardig luguber die een aparte en zeer nare sfeer met zich meebrengen.

Helaas is het acteerwerk van erg laag niveau en kent de film een hoop personages die vervelend zijn. De manier van acteren is in ieder geval overdreven en onrealistisch, en enkele moordscenes zijn te doorzichtig waardoor ze de tijd niet hebben overleefd. Een echt beklemmende sfeer ontbreekt, en het verhaal kent ook te weinig verrassingen om te blijven boeien.

Het werkt als film toe naar een finale die een aardig emotionele lading geeft, maar kan niet opwegen tegen een nogal langzame en slome film die te lang doorgaat. Sommige scenes lijken werkelijk niet over te gaan. De algemene vermoeidheid die ik van de film kreeg zorgt ervoor dat ik nooit echt in de film kwam en er dus ook moeilijk van kan genieten. Leuk voor de liefhebber, maar daar behoor ik niet toe.

Best spannend.

In geïrriteerde recensies van andere mensen zal ik proberen niet te spoileren. Ik hoef geen oorlog en ik ben ook niet op zoek naar oorlog. Dus goed, de recensie.

Van de regisseur heb ik eigenlijk redelijk wat gezien, The Commuter was prima, The Shallows minder maar nog steeds vermakelijk en Orphan vond ik ook niet een hele bijzondere film maar hij wist ook wel gewoon te vermaken.

Persoonlijk zit ik tegen vliegangst aan, dus dat maakte deze film vooral aan het begin erg spannend voor mij. Gewoon het opstijgen dan en daarna was het gewoon vermakelijk. Je kan de hele film gewoon goed puzzelen over wie het gedaan heeft.

De film stelde me niet teleur, prima uitkijker

Herzien en het cijfer mag vrolijk blijven staan. Met Nope levert regisseur Jordan Peele vooral een gefocuster werkje af, zonder er geforceerd een origineel concept in te werken. Niet dat de film verder niet origineel is, want de vormgeving van de bedreiging is uiterst geslaagd en kent wat fijne ideeën. Slim camerawerk, uitstekende geluidsbewerking en goed acteerwerk zorgen verder voor een consistente sfeerzetting die de hele speelduur van 130 minuten lang aanhoudt. Best knap, want het is een behoorlijke lengte voor een sciencefictionthriller, maar de kundige regie van Peele lost het goed op. Het enige wat de film een beetje in de weg staat zijn de karikaturale personages, maar daar valt gelukkig gemakkelijk omheen te kijken.

Regisseur Brian Robbins laat hier alle remmen los, waardoor zijn luchtige komedie Norbit vooral een oefening vormt in het simplisme. Lompe humor voert volop de boventoon, dus liefhebbers van wat subtielere komedie zullen hier snel bedrogen uitkomen. Eddie Murphy lijkt zichzelf in de hoofdrol in ieder geval te vermaken, helaas levert het vooral een gemengd succes op tussen doorgedreven volume en oprecht grappige momenten. De beste stukken worden echter verzorgd door de regie van Robbins, specifiek de sequentie in het waterpark heeft op die manier wel effect. Verder is Norbit vooral eenvoudig en weinig ambitieus, met veel te veel inefficiënte bijrollen.

Degelijke speciale effecten en goed acteerwerk, maar het verhaal is uitermate voorspelbaar en de drama-elementen vertragen de boel aanzienlijk. Het blijft mij als kijker een raadsel waarom regisseurs als John Andreas Andersen het zoveel moeten hebben van menselijkheid binnen films die om een ramp draaien, de marketing wijst namelijk enkel en alleen in de richting van spektakel. De visuele opmaak is verder wat kaal, maar de tweede helft is gelukkig vermakelijk genoeg voor wat bonuspunten.