Opinions

Wel grappig.

Een film, zoals je kan raden, die vol zit met puberale Amerikaanse humor. Met Seth Rogen in de hoofdrol verwacht je natuurlijk ook niet veel anders. Hij doet het best redelijk en weet bij vlagen wel grappig te zijn. Ook Efron en Franco doen hun best.

Byrne loopt er wat verdwaald bij omdat ze simpelweg gewoon niet in deze rol past. Het verhaal is niet bijster origineel, maar wel leuk uitgevoerd. Soms zit er wat leuke slapstick in maar voor een groot deel is het wat schreeuwerige en grove humor.

Redelijk geslaagde komedie wat mij betreft, nergens een meestwerk maar hij kijkt wel lekker weg op een luie avond. Typisch zo'n film die je met wat bier moet kijken en er lekker voor moet gaan zitten.

Niet best.

Waarbij deel 1 bij vlagen nog wel leuk uit te hoek kwam, lukt dat hier totaal niet meer. zoiets als de airbag scene die wel leuk was in deel 1 is hier gewoon op nieuw gekopieerd en dat doet de film totaal geen goed. Rose en Byrne keren terug in hun rollen en dat doen ze ook weer wat minder.

Persoonlijk is de film simpelweg gewoon niet echt meer grappig. Moretz is een goede actrice, maar hier weet ze er maar weinig van te maken. Net als de andere vrouwelijke tegenstanders overigens. Het verhaal is weer een beetje hetzelfde, maar wat irritanter.

Idee was wel leuk, om dit keer vrouwen inplaats van mannelijke tegenstanders neer te zetten, maar pakt dat goed uit? Niet echt. Dit vervolgdeel kan zichzelf dus ook niet erg geslaagd noemen.

Naar.

Dit soort films hebben een duidelijk element waar ze sterk op leunen en dat is dat de regisseurs achter het roer de poging doen om het zo smerig mogelijk te maken. Splatter: Naked Blood wil echter nog meer. Geloof het niet, maar dit verhaal had klaarblijkelijk een introductie nodig van 45 minuten voor het aan de horror begint.

Wanneer het dan op de horror aankomt is de film keihard. De praktische effecten maken indruk en worden daarom ook gevoeld. Moest toch wel een aantal bekken trekken tijdens de film van de zieke beelden. Dat zijn dan ook waar mijn punten heengaan, want ik vind het indrukwekkend wat ze voor elkaar hebben gekregen binnen zo'n goedkope film.

Jammer genoeg is de weirdness van de film in mijn ogen juist afstotelijk. De film meermaals onderbreken voor een compleet willekeurig moment is nogal storend, maar ook de eerste 45 minuten zijn gewoon brak te noemen. Ik ben geen fan van dit soort kale films, lijkt ook weinig moeite ondernomen te zijn geweest om de film wel degelijk te versieren. Zag er echt afgrijselijk uit, met een verschrikkelijk lelijke vorm van filmen.

Wat voor mij een extra duwtje over de rand geeft is een ietwat vervelende focus op naaktheid, die zeker in de finale een hoogtepunt bereikt. Zal wel bij het verhaal horen, maar doet een verhaal eigenlijk wel toe in een film als deze? Van mij had die onzin wel verder verkort mogen worden, want zelfs voor een film van enkel 76 minuten voelt de film in de introductie en de finale eindeloos aan. De enige stukken die de film overeind doen houden zijn de beelden van zware en expliciete gore.

Tweede Buttgereit.

Regisseur waar de gemiddelde kijker waarschijnlijk nooit mee in aanraking zal komen, of überhaupt iets over gaat horen. Het is dan ook een figuur die alleen bepaald filmpubliek tegenkomt die actief naar dit soort films zoekt. Ik kreeg de film voor een filmspel voor me neus en toen was er geen uitweg meer, anders had ik het niet opgezet.

Ik kan er ook niet zoveel mee. Ik wil het graag aanrekenen als een film met een diepere laag, maar dat slaat als een tang op een varken. Regisseur zelf ziet het project ook meer als een film die zoveel mensen op de kast moest jagen en als dat de enige intentie was voelen de dromerigere scenes aan als los zand en geforceerde mooifilmerij zonder enige toegevoegde waarde.

Overigens mag het ook wel duidelijk zijn dat de film altijd op zoek naar de controverse en sensatie was, aangezien het de grenzen voortdurend opzoekt, en toch zo saai weet te zijn. De leukere beelden komen tot stand vanuit praktische gore, verder is het allemaal te dwaas voor woorden. Rare oversentimentele romantiek en idioot acteerwerk. De soms interessante shots die Der Todesking nog wel had zijn hier bijna volledig verloren. Wat rondhuppelen in mooie glasvlaktes en je camera overal heen smijten is niet mijn definitie van knappe regie. Van Buttgereit weet ik ook wel zeker dat hij meer in zijn mars heeft.

Een film wordt niet beter als je er willekeurig choquerende beelden in plaats. Het schokt wellicht meer en daar was Buttgereit klaarblijkelijk op uit, maar ik hoop dat de beste man zich daarmee wel realiseert dat hij zijn eigen film ontkracht. Enige subtiliteit gaat ermee verloren ondanks dat het concept al zo lomp was. Verder was het buiten de echte en vooral onnodige beelden te dwaas om schokkend te zijn.

Soms gelukkig nog wel charmant door wat lekker directe effecten en dat Buttgereit zo jong was toen hij de film maakte is leuk, alhoewel ook beangstigend. Misschien een film die voor durvalkijkers leuker is om te kijken, op mij maakt het ondertussen niet zoveel indruk meer. Vond het allemaal maar dwazerij.

Dat dit soort concepten een vervolg krijgen is natuurlijk bijzonder, maar regisseur Jörg Buttgereit blijkt toch een hit-or-miss te zijn wanneer het gaat om horrorfilms. Soms gaat hij met zijn beperkte budget erg creatief te werk, maar Nekromantik 2 leidt duidelijk onder een iets te arrogante aanpak. De psychologie achter de beelden vond ik onovertuigend en vooral heel eenvoudig, waardoor het absurde karakter van de film al snel doelloos wordt. Het is bovendien niet veel anders dan het eerste deel (zelfs de befaamde 'animal cruelty' vind zijn weg weer terug) schaamteloos na-apen, buiten het feit dat het perspectief tussen man en vrouw nu wordt omgewisseld. De muziekkeuze evenals de vervreemdende montage om een romantisch sfeertje op te wekken zorgen voornamelijk voor ongemak, zeker aangezien ik de appeal voor dit onderwerpen niet zo kan volgen. Het zal wellicht allemaal langs me heen zijn gegaan, maar voor mij blijft een film als deze een gevalletje goedkoop-scoren-met-shock. Het jammerlijke is dat Buttgereit dubbel en dik blijft inzetten op de verontrusting van het geheel, maar het is allemaal zo ontzettend flauw en opgedrongen dat de impact compleet verloren gaat.

Teleurstellend.

Gekeken omdat dit een erg bloederige film moest voorstellen, maar dat vond ik wel meevallen. Er zit wel wat smerigheid in, maar niks grensoverschrijdends. Allemaal braaf binnen de lijntjes geknal met wat slijmexplosies. Nekrotronic behoort tevens tot het soort film die er alles aan doet om bijzonder te zijn.

Maar vergeet vervolgens bijzonder te zijn. Het concept biedt genoeg om mee op te vallen, maar de uitwerking van deze film laat te wensen over. Vooral omdat het tempo maar niet mee wil werken, waardoor deze film eigenlijk gewoon een beetje saai te noemen is. Jammer, want dit is het ideale idee om goed mee omhoog te klimmen.

Visueel kleurrijk, maar niet heel bijzonder. Roache-Turner speelt veel met kleurtjes en lichtjes maar weet uiteindelijk niet echt een wow-gevoel over te brengen. Het ziet er gewoon te kinderachtig en simpel uit, en de speciale effecten laten ook wat wensen over. Deze film grijpt wat makkelijk naar geanimeerde beelden en had vooral meer praktische dingen mogen laten zien.

Acteerwerk is niet al te best. O'Toole weet dan wel wat hij met zijn rol moet aanvangen, maar crewleden zoals Bellucci waren gewoon te erg voor woorden. Geen enkel personage weet na afloop memorabel te zijn. Ik weet geen enkele naam meer, en dan weet je toch wel dat je niet naar de meest boeiende personages hebt gekeken.

Komedie is verder ook wat flauw, maar houdt de film nog enigzins luchtig. Het is vooral de kleurrijke look en finale die de boel wat vooruit helpen, want de rest voelt toch wat saai aan ondanks dat er een hoop wordt gedaan om juist niet saai te worden. Het is een leuk concept en kan een leuke richting opgaan, maar deze film blijft te veel hangen in een wat reguliere setting in plaats van echt leuke dingen te doen.

Nekrotronic is best een teleurstelling helaas, die ook net wat te lang doordraaft in zijn speelduur. Jammer, maar ach ja, misschien kan Roache-Turner zich nog herpakken met zijn volgende project.

Schitterend.

Die Russen kunnen wel behoorlijk films maken zeg. Tot nu toe is dit pas de derde, maar allemaal zijn ze boven de 4,0* gebleven. Ook deze film is behoorlijk doeltreffend in zijn onderwerp en kent zeer realistische momenten.

Traag, maar erg pakkend en boeiend gefilmd. De Russische winterlandschappen en droevige bossen zijn perfect in beeld gebracht, het camerawerk is uitmuntend goed en het acteerwerk is ver bovengemiddeld. De film kent ongelooflijk sterke scenes.

Vooral het menselijk ruziën, het zeer doeltreffende einde en het briljante cameragebruik maken deze film een absolute topper in het genre. Dit is er eentje die ik vaak kwijt ben geraakt, een drama dat voor de verandering eens goed uitgevoerd is.

Je zal er niet al te vrolijk van worden, maar menselijker en realistischer heb ik dit soort films zelden gezien. Ik mag die stijl van Zvyagintsev wel, de beste man ga ik nog eens in de gaten houden. De film is wat traag, maar zeer meeslepend naast alle andere pluspunten.

Een film die ik jullie allemaal van harte aan kan raden.

Herzien met de goede hoop op meer waardering, maar dat is er niet van gekomen. Op visueel vlak verzorgt regisseur Nicolas Winding Refn zijn film uitstekend, met prachtige beelden en sfeervolle decors. Er wordt altijd wel een manier gevonden om een scene op esthetisch vlak beeldschoon te presenteren, maar de inhoudelijke opvulling daarentegen is amper interessant te noemen. Daarbij komt kijken dat ik Elle Fanning uiterst ongeschikt voor haar rol vind en alle figuren acteren alsof ze in een Yorgos Lanthimos-film spelen. Het is moeilijk om je in te leven met de situaties die hier worden neergezet en dat resulteert in een relatief taaie kijkervaring. Daar kwam Refn tijdens de eerste helft nog mee weg vanwege de plaatjes, maar eenmaal de horror uit de doeken wordt gedaan maakt de film een nogal geforceerde indruk om discomfort aan te jagen. Ik vond het maar onoprecht, ondanks dat ik The Neon Demon geen slecht resultaat kan noemen. Het is alleen niet voor mij persoonlijk weggelegd.

Anders.

De poster belooft een soort heftige, bloederige en spectaculaire actie/horrorfilm. Maar als je dit project wil kijken en met deze verwachtingen de film ingaat, moet ik je helaas teleurstellen. Dit is een psychologische thriller met enkele oorlog en dramamomenten en heel soms een tintje horror.

Ik zie niet veel films uit de balkanomgeving. Dit was zonder twijfel zowat de eerste pure balkanfilm die ik heb gezien. Het heeft als verschil dat alles hier veel grauwer en ruwer is dan de algemene Amerikaanse film als voorbeeld. Alles is depri en troosteloos. Soms oogt het wat goedkoop, maar het deugt wel.

Acteerwerk is ook degelijk. De spanningen zijn echter nooit volledig voelbaar, daarvoor komt alles iets te gemaakt over en zijn enkele types wel iets te snel gek. Het psychologische spelletje is er zeker, maar komt nooit volledig effectief van de grond helaas.

Er zitten enkele nare beelden in, waarvan enkele nog wel doeltreffend weten te zijn. De lichamen die op elkaar zijn gestapeld bijvoorbeeld. En sommige scenes zien er visueel erg charmant uit. De film weet best te boeien voor die 108 minuten en er gebeurd gelukkig genoeg om het allemaal nog een beetje boeiend te houden.

Wel mag er net wat meer aandacht gaan naar het psychologische spel van de soldaten en de film blijft wat tam. Vuurgevechten tussendoor zijn soms iets uit de toon en de editing blijft de gehele film wat stroef. Soms zit er te weinig tempo in de montage waardoor de film weleens naar het amateuristische neigt.

Prima film uiteindelijk. Mag wel iets meer durven en bepaalde puntjes mogen meer aandacht krijgen, maar in zijn geheel helemaal niet verkeerd.

Wel ok.

Origineel idee, maar wat minder uitgewerkt. Franco en Roberts zijn wel leuke verschijningen en acteren dan ook redelijk, al is de echte chemie tussen de twee niet heel voelbaar. Het idee is verfrissend genoeg om te blijven vermaken en te boeien.

De satire hier en daar is opzicht wel leuk gedaan, maar de film had pakweg toch een behoorlijk stuk uitdagender en spannender mogen zijn. De dreiging die door de telefoons afkomt is niet echt voelbaar, terwijl zo'n idee juist de rillingen hoort te geven.

Richting het einde voelt het ook wat als een teleurstelling aan. De echte realistische overtuiging is inderdaad te afwezig om echt geloofwaardig te blijven. Gelukkig is het idee fris, het acteerwerk prima en de film is vlot genoeg.

Mwa.

Zat te twijfelen over het cijfer na het inzinken ervan maar de film bleef me niet bij, waardoor ik The Nest het nadeel van de twijfel gaf. Waar deze film van kan profiteren is de interne smerigheid qua effecten. Op dat gebied hebben ze er flink op los lopen smeren en spuiten, maar tegenover de saaie inhoud kan dat nauwelijks stand houden.

Het zijn de personages die deze film de das omdoen, want voor zo'n enthousiaste praktische aanpak kan de film maar weinig uithalen op inhoudelijk niveau. De stad is compleet kleurloos en een groot deel van de aanpak ook. Toch wel jammer dat er zo weinig scenes in zitten buiten de smerige scenes om die indruk maken, want bijna allemaal zijn ze behoorlijk saai te noemen.

Kon er verder ook maar weinig mee. Het concept dat niet veel meer is dan wat kwaadaardige kakkerlakken die dood en verderf zaaien vormt enkel een kapstok om wat lichamen uit elkaar te trekken. Daar zelf is niet veel mis mee. Liever een directe horrorfilm dan zo'n langdradige. Jammer genoeg moet deze film er uiteraard een hoop bijzaken in betrekken die het als resultaat alleen maar moeilijker behapbaar maken.

Kabbelt zich wat voort en kan alleen profiteren van wat smerigheid. Dat kon ik nog wel waarderen waardoor het cijfer niet heel laag is, maar alle poespas die om de gore beelden heen zit kon me niets bommen. Jammer dat deze film er ook zo veel van heeft waardoor de indruk uiteindelijk vooral kleurloos is, en dat is uiteraard jammer.

Knappe film.

Ik kwam er na de film pas achter dat het van Italiaanse makelarij was. Dat had ik natuurlijk allang via de taal mee moeten krijgen, maar de opmaak deed me zo erg aan Spaanse invloeden denken dat ik daar niet bij stil heb gestaan. Dat is ook absoluut geen probleem, ik moet nodig wat meer van de Italiaanse horrorkant zien. The Nest is daarbinnen ook meteen een voltreffer te noemen.

Vanaf de eerste scene is de film constant boeiend en sfeervol. Ze hebben veel aandacht geschonken aan de look en dat brengt een sombere, mysterieuze en spannende sfeer met zich mee. Het gespeel met achtergrondkleur en de sterke camerastandpunten zijn meer voorbeelden van geslaagde visuele hoogstandjes. Dan moet de inhoud van de film ook nog meezitten, maar dat is voor The Nest geen enkel probleem. Knap hoe regisseur De Feo een echt verhaal regisseert en nergens verzandt in afraffeling. Elke scene draagt bij aan de voortgang. Veel soortgelijke mysteriefilms zweven te veel, maar The Nest houdt het aardig direct.

Het acteerwerk is bovengemiddeld. De chemie tussen Korovkin en Fransceconi komt opvallend goed uit de verf. Het kinderlijke duo vormt een interessantere kijkervaring dan de volwassenen, die overigens ook goed acteren. Het enige personage dat ik niet in de film vind passen is Lombardi. Tijdens de eerste helft is zijn verschijning nog wel logisch, maar als de film overspringt naar het wat serieuzere en depressievere tweede deel blijft zijn personage karikaturaal terwijl de anderen steeds meer in echte mensen met gevoelens veranderen.

De ontwikkeling is knap. Erg boeiend, soms spannend. Kijkers die echt pure horror verwachten kunnen The Nest maar beter overslaan. Ik heb in deze film maar drie momenten kunnen tellen die echt als horror geclassificeerd kunnen worden. Het is meer een mysteriefilm met dramatische elementen. Voor de ontwikkeling tussen de personages is dat ook vooral logisch en zeker de juiste keuze. Het mag dan traag voortkabbelen, maar het verliest nooit oog op het plot en de personages.

Dan rest er nog de sterke wending. Ik had 'm niet verwacht, dus dan is de film toch met een mooie klap compleet. Knappe muziekkeuze daar ook, erg sfeervol. Concluderend is The Nest een sfeervolle en mysterieuze film die je als kijker voortdurend op het verkeerde been zet. Sterk geacteerd, sympathieke figuren en knappe cinematografie. De Feo zijn volgende film, die hij mede regisseerde, kan bij lange na niet in de buurt komen van zijn knappe debuut.

Leuk.

Network is een aardige meevaller geworden, waar ik op voorhand nogal nerveus voor was. Dit soort films lijken me niet altijd even goed te interesseren, en zeker de hoog scorende films lijken regelmatig te veel op elkaar. Ik werd dan ook positief verrast door Network. Deze film pakt de zaken namelijk weer eens anders aan.

Lumet mikt met zijn film op maatschappijkritiek met wat satire, maar doet dit wel op een nogal omslachtige manier waardoor het misschien een oude tactiek is om een nog altijd hedendaags probleem aan de kaak te stellen. Sensatie is tegenwoordig #1 bij het nieuws, vandaar dat je ook alleen maar slecht nieuws ziet tegenwoordig. Niemand leest meer goed nieuws, en hebben liever dat het op een unieke manier gebracht wordt. Daar lijkt Network een beetje op in te spelen.

De film is luid en maakt een hoop kabaal. Ik geloof dat ieder lid van de cast wel een keertje heeft geschreeuwd in deze film. Het kan uiteraard niet je ding zijn, maar ik moet zeggen dat het erg goed werkt. Enkel Dunaway gaat weleens overboord met haar personage, die alles net wat te theatraal aanpakt. Verder mikt de film niet echt op realistische personages, dus veel waard is deze kritiek niet.

Visueel is het niet de knapste film, het is vooral het verhaal en het tempo waarmee het gebracht wordt die het hem doet. En dat doet het dus erg goed. Het jammere is dat de film niet altijd even vlot loopt. Er wordt nogal wat onnodige poeha bijgesleept, zoals romantische relaties waarvan ik achteraf vind dat ze niet al te veel hebben toegevoegd aan de film.

Een vermakelijke film die niet al te veel schokt misschien, maar erg bekend en hedendaags aanvoelt. Dit soort films zullen qua onderwerp ook niet snel gedateerd aanvoelen, en van die kracht weet Lumet goed te profiteren. Network is een geslaagde film die misschien wat makkelijk is, maar daardoor zeker niet slecht in zijn geheel. Goed.

Regisseur Jeff Wadlow bewijst dat hij zich meer bekommert om de uitwerking dan de inhoud, want het scenario van Chris Hauty is van de meest banale soort mogelijk. Er worden zoveel clichés op elkaar gestapeld dat de film geregeld het overzicht verliest en de perspectieven niet meer bij kan houden, zo komt het personage van Leslie Hope bijvoorbeeld totaal niet uit de verf. In het algemeen wordt de dramatiek wel erg aangedikt, met supersentimentele muziek en ouderwetse montagetechnieken. In dat opzicht voelt het aan alsof je naar een film kijkt die de eighties maar wat graag over wil doen, gelukkig toont Wadlow zich bekwaam in het opbouwen van agressieve druk. De gevechten zijn lekker vlot, de woede is voelbaar en het tempo ligt hoog, bovendien is de rol van Cam Gigandet bijzonder charismatisch. Dankzij de sneltreinvaart is Never Back Down nergens saai en levert voldoende adrenaline richting de slotfase om niet vervelend te worden, maar het voorspelbare verhaal kent niettemin een behoorlijk brutale speelduur van 113 minuten. Ook ik ben overigens verbaasd over het hoge gemiddelde, al lijkt dit me wel typisch een effectieve nostalgiefilm.

Zodra je opmerkt dat Michael Jai White de taak van regisseur op zich heeft genomen voor een vervolg van een pure vechtfilm, dan hoef je weinig nuance te verwachten. White doet ook weinig moeite om dat te verbergen, dus zit je opgescheept met een typische machofilm. De eerste helft houdt zich echter vooral bezig met dramatiek en opbouw, maar alle achtergrondverhalen zijn dermate uitgekauwd dat je jezelf als kijker afvraagt waarom er nog zoveel tijd in wordt gestoken. De personages bloeien namelijk nergens op, maar zijn wel gevarieerd genoeg om de slotfase (waarin ze elkaar tot moes beginnen te slaan) enigszins interessanter te maken. De klappen zijn lekker hard, de vechttechniek on-point en de toonzetting blijft lomp genoeg voor degelijk vermaak, maar uiteindelijk blijft het allemaal B-materiaal. Jeff Wadlow wist het eerste deel van een beduidend stuk meer adrenaline te voorzien dan White, terwijl je op basis van hun filmografie juist het omgekeerde zou verwachten.

Regisseur Vincente DiSanti doet een moedige poging om de Friday the 13th-reeks met weinig budget weer nieuw leven in te blazen, maar komt er nogal bekaaid vanaf. De structuur van Never Hike Alone is min of meer anders dan die van de oorspronkelijke reeks, al is het duidelijk dat het de meeste inspiratie uit de eerdere delen heeft gehaald. Het eerste halfuur is vrijwel ontdaan van enige spanning en sfeer, maar gelukkig acteert Andrew Leighty erg behoorlijk. Jason maakt een intrede na de helft van deze relatief korte film en vanaf dat moment is de film afwisselend kwalitatief. DiSanti trok zelf het masker van de iconische moordenaar aan, maar vormt een nogal houterige Jason. De film pakt geregeld uit met een aantal geslaagde praktische effecten en de keuze om een groot deel in daglicht te laten afspelen is gewaagd, maar al bij al ontbreekt het de film aan enige sfeer en een effectieve spanningsboog. De uiteindelijke finale is best geslaagd, maar dit vormt geen film die me lang gaat bijblijven.

Dit tweede deel van regisseur Vincente DiSanti op zijn eigen geplande trilogie is pakweg bijna een halfuur korter, maar voelt vooral aan als een segment dat voornamelijk als finale-introductie dient. Zoveel mogelijk drama, achtergrond en opbouw wordt in dit stukje gepropt en vergeet daardoor waar het eigenlijk op gebaseerd is. De opening is erg gaaf en de setting in de sneeuw is zelfs briljant gekozen, maar uiteindelijk besteedt DiSanti weinig aandacht aan de koude omgang van het weer. Uiteindelijk deed de film me zelfs meer denken aan de Halloweentrilogie van David Gordon Green dan aan Friday the 13th. Het acteerwerk is uitzonderlijk sterk, maar het complete gebrek aan spanning, memorabele stukjes en/of effectieve sfeerzettingen zorgen ervoor dat Never Hike in the Snow vooral zal dienen als "dat ene fanfilmpje met Jason in de sneeuw".

De Franse regisseur Alexandre Aja levert als doorgewinterde horrorfanaat altijd wel de benodigde kwaliteit af, zelfs al wijkt zijn pad weleens af van het desbetreffende genre. Never Let Go levert die ook zeker, maar redt het niet bij zijn andere films. De aanloop mist op die manier de benodigde spanning, de vormgeving van de dreiging boet weinig angst in en de insteek laat zich al snel raden. Halle Berry en de twee jonge castleden doen het verder verdienstelijk, maar maken een weinig geloofwaardige indruk als familie in een post-apocalyptische wereld. Naar de finale toe schroeft Aja het tempo en daarmee ook de spanning op, maar voor een te groot gedeelte blijft het een typerende film waar je na afloop je schouders bij ophaalt.

Vervreemdende tienerhorrorfilm waarin regisseur Ray Kilby een opvallend trage benadering gebruikt voor een verhaal dat de communicatie richting de kijker best direct houdt. Het acteerwerk van de jonge castleden is gelukkig degelijk, al hoeven ze weinig aan te vangen met hun personages. Gewoon een stel kids die grappen en grollen met elkaar uithalen en hier duidelijk plezier aan beleven. Het leidt de kijker voor een zekere periode af van het feit dat het griezelwerk behoorlijk pover voor de dag komt. De geestverschijningen zijn namelijk maar goedkoop en de makers persen weinig sfeer of spanning uit de locatie. Pas in het laatste kwartier kan je je bovendien klaarmaken voor het benodigde gespook en dan is het in principe zo weer over. Jammer, maar het duurt gelukkig nergens een seconde te lang.

Ook deze 240-minutendurende documentaire van regisseurs Daniel Farrands en Andrew Kasch kijkt net als Crystal Lake Memories lekker weg, al is het leuker als je recent voor deze sessie de filmreeksdelen bekijkt. Het is een complete vertelling van alle makers die terugblikken op hun ervaring(en) toentertijd. Ik vind nog altijd dat Farrands (en Kasch) op structureel vlak wat minder chaotisch hadden mogen omspringen met het materiaal waarover ze beschikken. De feiten en herinneringen worden min of meer willekeurig tussen elkaar geplakt op volgorde van de filmreeks en dat is wellicht net iets te makkelijk, maar de uiteindelijke ervaring is uiterst plezierig en de passie die de beste mensen in Krueger hebben gestoken zal hun nooit ontnomen kunnen worden. De uren vlogen werkelijk om, maar iets als dit is natuurlijk alleen voor de absolute liefhebbers aan te raden. Informatie over de remake hoef je overigens hier niet te verwachten (tenzij je beschikt over de extra's).

Dank aan Bubblez voor het tippen van deze mooie docu.

Best oké.

Sheldon Wilson is een regisseur die ooit begon als SyFy-achtige filmmaker. Zijn films straalden weinig passie uit en waren erop gericht om monsters zo lelijk mogelijk in beeld te brengen. Blijkbaar heeft Wilson aan wat zelfreflectie gedaan, want zijn nieuwere prenten stralen veel meer vrolijkheid en passie uit. Qua sfeer heeft deze film dan ook wel wat in z'n mars.

Films als Neverknock voelen aan als een frisse wind binnen het genre, ook al zijn ze dit in werkelijkheid verre van. Het voelt gewoon aan als een lekkere, kinderlijke horrorfilm met een heerlijk simplistische opzet. Het kan zomaar werken en garandeert bijna direct een goede stoot aan vermaak. Jammer genoeg neemt deze film "simplisme" net wat te letterlijk tijdens het schrijfwerk.

Deze film is namelijk zonder twijfel een rommeltje en geen enkel personage krijgt een beetje flair. Het zijn allemaal maar makkelijk geschreven personages, en zo geeft deze film al snel het idee af dat het vooral voor het beeld ging en niet voor de inhoud. Helaas vragen het concept en het verhaal waar de film naartoe streeft dit wel, en dan voelt een film al snel rommelig aan.

Visueel ziet het er goed uit. Lekker fris gefilmd, degelijke cinematografie en genoeg mooie locaties. Qua sfeer zit het wel goed met deze film en het zorgt zeker tijdens het eerste uur voor een lekker vlot verloop. Dat het monster er niet uitziet is dan ook snel vergeven, want het plezier is bijna maximaal en dat de film dan ook nog eens niet al te lang duurt is een kers op de taart.

Jammer stort de film wat in richting de finale. Het probleem, buiten een rommelig verhaal, is dat de film zichzelf iets te serieus neemt en hierdoor kan er nooit optimaal plezier uitkomen. Er komt zeker wat plezier uit, maar niet genoeg. Zo kent de film een leuk concept, maar kan het niet echt naar behoren uitwerken. Jammer is dat wel, maar misschien dat Wilson ooit nog een echt goede schrijver kan aannemen.

Lol.

Weer een lomp vervolg op een film die door een volk apart gemaakt is. De meest nutteloze films die ik van Nederlandse afkomst heb gezien. Dat is overduidelijk. De humor is eigenlijk weer precies hetzelfde als Turbo, maar met wat meer gore.

Lompe actie met veel gespat en explosies. Een verhaal dat werkelijk helemaal nergens op slaat en humor die maar een bepaald volk aanspreekt. Soms buitengewoon hilarisch neergezet met de foute accentjes en lekker grove grappen.

De zombies zelf zagen er inderdaad vrij goedkoop uit, dat merkwaardig is omdat de explosies er wel overtuigend uitzagen. Verhaal van niks, maar met meer actie en lompe momenten erin. Blijft toch wel een apart soort film dit.

Herzien. Dit soort films kunnen echt alleen in Nederland gemaakt worden. De komische timing is nog altijd on-point en dat het verloop zo onvoorspelbaar is werkt voordelig, maar New Kids Turbo voelt uiteindelijk aan als een sketch die veel te lang gerekt wordt. Bovendien viel het me op dat ik niemand van de 5 heren echt leuk vond. Je kunt ze makkelijk quoten op alles en nog wat, maar qua persoonlijkheid zijn ze amper uit elkaar te houden. Spectaculair en vulgair genoeg, maar ondertussen niet echt meer het niveau dat ik vroeger voor ogen had.

Mwa.

Voor de nieuwsgierige horrorfans die de film nog moeten zien, deze film heeft niet heel veel met horror te maken. The New Mutants had net zo goed voor 12+ kunnen zijn, de kijkwijzer is namelijk wat overdreven en misschien zelfs gedaan voor extra zakcentjes vanuit de horrorcommunity. Buiten wat enge monstertjes heeft deze film namelijk niet heel veel horror tot z'n beschikking.

Het is jammer, maar wel te voorspellen. Het laat toch zien dat Marvel nog niet een echt afwijkende stap aandurft, waarschijnlijk omdat ze denken dat het geen geld gaat opbrengen. Laat dit nou juist een subgenre zijn waar ik graag op af was gekomen, namelijk superheldenhorror. Dit leek in de jaren 2019-2020 even populair te worden, maar doof daarna snel weer af. The New Mutants is daarin dan ook niet de beste kandidaat.

Acteerwerk is verder wel aardig, niet verwacht afgaande van de trailer, zeker niet van Taylor-Joy. En dan blijkt het precies Taylor-Joy te zijn die het leukste personage neerzet. Verder wordt er naar behoren geacteerd, buiten Hunt om, die toch een te moeilijke rol bleek te hebben. Het jammere is verder dat de personages vaak niet echt uniek of leuk worden en te weinig eigenzinnigheid hebben om leuk te worden.

Visueel zitten er zeker wat centjes in en zo zien de effecten er best aardig uit. Opvallend genoeg is deze film wat kleiner opgezet in vergelijking met de andere X-Men films, waarschijnlijk om de gok te wagen met het genre. Het is dan ook erg jammer dat Boone er niet veel van weet te maken, want het is een erg veilige PG-13 film geworden, maar wel eentje die voor een groot deel lekker en zonder irritaties wegkijkt, buiten de compleet mislukte spanningsopbouw om.

Een paar niet-effectieve schrikmomenten en slordige spanningsopbouw zorgen ervoor dat deze film uiteindelijk meer een sciencefictionfilm met fantasyelementen blijkt te zijn dan een horrorfilm. Actie kan je het ook niet echt noemen, aangezien de knokpartijen en het wapengeweld worden beperkt tot standje 0. De finale is wel wat luider, maar is verder ook het minste punt van de film, dus veel verschil maakt dat niet.

De Disneyfilm ontknoping doet de film namelijk geen goed. Een goed resultaat was het al niet, maar het valt uiteindelijk zo uit de toon met de rest van de film dat het vooral ongemakkelijk wordt. Want waar er op z'n minst nog een sinister sfeertje door de film heen hing gaat de film uiteindelijk integraal over op normaal superheldengedoe. Het is te verwachten, maar het maakt de film er niet beter op.

Gelukkig kijkt het lekker weg en kent redelijke effecten en een aardige look. Duurt verder ook niet te lang en dat de film wat anders opgezet is in vergelijking met andere X-Men films kan ik ook zeker waarderen. Toch hoop je op een echt spannende horrorfilm en dat is deze film niet. Ze hadden 2 jaar lang om dit te fixen, maar waarschijnlijk vonden de studio's het zelf al spannend genoeg, pun intended. Het resultaat weet dan ook niet op te leven naar het potentieel, maar kijkt alsnog aardig weg.

Ook na herziening moet ik concluderen deze film persoonlijk gewoon niet voor me werkt. Regisseur Wes Craven pakt echter wel heel slim uit met de opzet van het gebeuren. Werkelijk ideaal als voortzetting van de reeks en bovendien een unieke kans om productiebedrijf New Line Cinema een pak rammel te geven. De terugkeer van Heather Langenkamp was erg gewenst na hoofdrollen van Lisa Wilcox en Lisa Zane, maar Craven beperkt haar wel enigszins binnen het uiteindelijke personage. Het bezorgde-moeder aspect overheerst te sterk, bovendien vond ik die snotaap van haar buitengewoon vervelend, simplistisch en schreeuwerig. De make-over van Freddy blijf ik daarnaast erg lelijk en dwaas vinden. Het had in ieder geval niet misstaan binnen de slapstickachtige toonzetting van het vorige deel, maar binnen een film die het meer van de spanning dan humor moet hebben kan ik het gewoon niet plaatsen. Interessant vanwege de frisse wind die Craven in de zeilen blaast is het absoluut, maar uiteindelijk vond ik het als horrorfilm nogal makkelijk en de komische invullingen niet prominent genoeg.

Regisseur Terrence Malick is een erg eigenaardig figuur en regisseert dan ook films die zich niet meteen in de kaarten laten kijken, al is The New World voor zijn doen nog redelijk overzichtelijk werk. Een showstealer komt in de vorm van Q'orianka Kilcher, die op erg jonge leeftijd een overtuigend figuur speelt. Ze draagt een totaal andere charme dan bijvoorbeeld Colin Farrell of Christian Bale (die overigens ook prima acteren), waardoor haar scenes een stuk interessanter uitpakken. Verder regisseert Malick volgens zijn bekende stijlkenmerken, met veel focus op de omliggende natuur en trage, haast melodieuze dialogen die regelmatig als voice-over worden ingezet. Het narratief vereist wat concentratie omdat de film de neiging heeft om weleens puur via het visuele te communiceren, maar uiteindelijk is The New World (tenzij je besluit alle scenes uit elkaar te analyseren) geen bijster gecompliceerde film. Het visuele vond ik persoonlijk niet erg sterk uit de verf komen, met name omdat ik de natuurlijke manier van kleurgebruik weinig imponerend vond. Bovendien is dit tot nu toe de enige film van Malick waarin ik weinig proef van een consistent dromerige sfeer, maar het einde is dusdanig impactvol dat ik er toch een ruim voldoende aan toeken.

Net als mijn bovenbuurman heb ik de versie van 172 minuten gezien.

Een hoop bekende gezichten en een boel uiteenlopende verhalen worden samengebracht in New Year's Eve, onder handen genomen door regisseur Garry Marshall. Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat één man verantwoordelijk is voor de invulling van de verschillende plotinsteken, want het lijkt allemaal enorm veel op elkaar. Het spijtige is dat enkel een zeer beperkt gedeelte daarvan sterk voor de dag komt en eigenlijk is Robert De Niro de enige met een noemenswaardige inslag. De overige verhalen lopen te nadrukkelijk over van infantiele humor, luidruchtige personages en relatieontwikkelingen met een gebrek aan chemie. Gecombineerd met een uitgesponnen speelduur is het daardoor geen al te best eindresultaat.

Vreemd.

Rare slasher, zeer brak uitgevoerd maar toch op een bepaalde manier nog redelijk vermakelijk. Dat ligt vooral aan de absurde elementen die deze film er regelmatig doorheen mikt. Die maken van deze film nog een redelijk vermakelijk geheel, die verder niets nieuws onder de horizon brengt.

Vooral de opbouw naar horror is weinig vernieuwend. Saaie opbouw vooral, met weinig spanning. Inderdaad jammer dat je het gezicht van de killer al na het eerste telefoontje kan zien, en daarna zelfs nog iets beter (zijn hele verschijning). Direct valt er op dat er duidelijk heel lang nagedacht is over de naam van de moordenaar, die enkel het woordje "evil" betreft. Creatiever kan niet..

Visueel lelijk geschoten en de kills zijn voornamelijk off-screen. Saaie moorden met wat steekwerk waarbij je het typische handje de lucht in ziet gaan en ergens op in ziet hakken. Veel meer is er niet te beleven op slasher niveau. Het eerste gedeelte van de film wordt daarnaast ook vaak ingenomen door concertbeelden, of tenminste, een film die zich afspeelt tijdens een concert. De band die speelt wordt veelvuldig gebruikt, wat uiteindelijk te veel in herhaling valt.

Acteerwerk is verder best slecht. Enkel Niven zelf wil nog weleens een lolletje trappen, de rest van de crewleden zijn erg matig. Cramer is zeer slecht en ook Kelly bakt er bijzonder weinig van. Dat valt natuurlijk te verwachten van een 80s film, maar dat maakt het als geheel niet minder vervelend.

De bizarre elementen zorgen ervoor dat deze film nog uit te kijken is, zoals een kereltje die een slipje over zijn hoofd trekt. Heerlijk absurd, maar voegt verder wel weinig toe. De overige delen van de film dienen een serieuze toon te hebben, die vervolgens niet serieus te nemen valt door de vele onlogische scenes en filmfouten. Zo vervalt deze film in matigheid die enkel dankzij wat dommige scenes nog te doen valt. Erg slecht.

Mwa.

Niet heel slecht, niet heel goed. Het is duidelijk dat dit een jeugdfilm is, maar het is altijd jammer dat de regisseurs daarmee lijken te denken dat de films niet veel inspanning nodig hebben in het schrijfwerk en regie. Ook deze film kent vaak niet al te best schrijfwerk/regie.

Tevens mijn eerste aanraking met de Olson-sisters. Als duo dan, ik heb ze weleens voorbij zien komen in andere films, maar meestal in bijrollen of apart. Als jeugd-duo is dit mijn eerste aanraking. Ze lijken in ieder geval wel hun draai te hebben gevonden in het genre.

De zusjes doen het uiteindelijk ook wel leuk, maar bij vlagen spat er wat amateurisme vanaf. Alsof ze toch niet helemaal durfde hier en daar. Uitstraling hebben ze zeker, maar ontlopen hun terughoudende houding helaas niet, dat is soms merkbaar.

Plot is nogal standaard en voorspelbaar. Behalve dat het schrijfwerk nog iets simpeler en luier is. Het lijkt alsof Gordon zijn eigen ding deed achter het roer en toen onder druk werd gezet nog wat boodschapjes en moralisme in de film te gooien. Wanneer de film de serieuze klank laat klinken voelt dit zo plots en geforceerd aan dat het niet wil werken.

Voor de rest ontbreekt het de film aan tempo. De regie laat af en toe vlotte dingetjes zien, maar Gordon focust zich te weinig op de vaart waardoor de film af en toe niet al te interessant is. De humor werkt denk ik ook alleen voor de jeugd het best. Levy raakt af en toe de juiste klank. Richter was af en toe ook wel leuk als die taxichauffeur.

Het is een standaard productie geworden die helaas niet verder wil kijken dan de standaardlijn. Gordon houdt het allemaal erg veilig na een best opmerkelijk geschoten opening. De vaart die de film had kunnen redden zit er helaas ook niet in.

Mwa.

Je verwacht natuurlijk veel meer als je namen zoals Martin Scorsese, Woody Allen en Francis Ford Coppola op de voorkant ziet staan van één enkele film. Misschien dat het voor hun doen een soort filmische ruststop was en om hun creativiteit even op te laden, maar niettemin komt enkel Allen met een grappig uitgedacht segment voor de dag. Scorsese en Coppola stellen teleur.

Life Lessons (2,0*). Leuk bedacht en bij vlagen sfeervol in beeld gebracht, maar de wisselwerking tussen Nick Nolte en Rosanna Arquette is volkomen ineffectief. Nolte acteert vooral te theatraal en Arquette acteert domweg slecht, waardoor de chemie nooit goed voor de dag komt. Laat dat nu wel een element zijn waar dit segment mee moet worden gemaakt, waardoor er een aanzienlijk deel van in het water valt.

Life Without Zoë (2,0*). Coppola's segment schiet schattig en vrolijk uit de startblokken, met een jonge cast die het best leuk doet. Uiteraard zorgt de onervarenheid ervoor dat de komische kant van de castleden niet aanslaan, maar dat is met zo'n onschuldig gebeuren snel te vergeven. Nadelig is dat het veel te lang duurt en inhoudelijk niets te melden heeft. De rode draad slaat amper aan, waardoor de relatief korte speelduur een behoorlijke uitdaging bleek te zijn.

Oedipus Wrecks (3,5*). Het neurotische acteerwerk van Allen werkt aanstekelijk in films die wat korter duren. Hoe langer het doorgaat, hoe vermoeiender het wordt voor mij. Daarom is het juist fijn dat dit segment enkel 40 minuten duurt en de regie vlotjes in elkaar steekt. Op bepaalde visuele punten is het verouderd, maar niettemin oogt de boel bijzonder komisch en kent het een onvoorspelbaar verloop. Heerlijk frisse manier om deze anthologie mee af te sluiten.

Gemiddeld komt dat precies neer op een 2,5*, dus dan hoef ik weinig te verklaren qua calculaties.