Opinions

Hm.

Interessant concept met een nog interessantere hoofdrolspeler. Je zou het niet meteen bedenken dat een acteur als Jim Carrey echt geschikt is om rollen als deze te vertolken. Toch heeft hij door de jaren heen in goede rollen gespeeld die hem niet alleen in komische hoeken drukken. Number 23 is zijn poging tot een duistere thriller.

Daarin weet hij zich niet echt staande te houden, al is dat niet perse de schuld van Carrey. Hij mist wat charisma, maar levert zijn dialogen naar behoren af en wordt nooit vervelend. Het is toch wel het oninteressante script dat van hem maar een saai figuur maakt. Terwijl het verhaal z'n best doet om het allemaal onvoorspelbaar te maken, vroeg ik me vooral af waarom ze er niet alle elementen voor hebben gebruikt. Zo zijn er enkele erg goede punten, en wat dramatische punten.

Door middel van wat interessante filters en trucages wordt het visueel wat opgeleukt, maar de kern vond ik eigenlijk maar wat saai. Het concept zou me best kunnen intrigeren, maar de gekte en het mysterie leek met dit verloop gewoon geen moment dichterbij te komen. Dat de film dan vervolgens zelfs bijna fantasierijk aandoet soms, weet daar niet echt aan mee te helpen.

Het kijkt niet erg lekker weg, maar de film zit gelukkig ook niet zonder z'n verrassingen en de decoraties zijn geslaagd. Op het vlak van cinematografie is het echt wel een aardige film, maar daar houdt het ook mee op. Zonde van Carrey eigenlijk wel, juist een acteur die je moet laten stralen. Deze film houdt hem liever in z'n kooi, maar zo zie je maar dat dit niet zo goed werkt.

Meer van hetzelfde.

Regisseur Chaves moet niet vergeten dat hij zich binnen de Conjuring-wereld nog niet heeft kunnen onderscheiden als regisseur, want The Nun II lijkt afkomstig te zijn van een te overmoedige leider die dacht dat het wel geslikt zou worden door het publiek. Het is typisch een film die te snel gemaakt is zonder echt stil te staan bij de vraag of de film nu spannend genoemd kan worden of niet.

Voor mensen die doorgaans niet veel horrorfilms kijken zal The Nun II best een spannende film zijn, maar ik heb er buiten wat korte, opvallende stukken niet veel van gemerkt. Nu heb ik ook het nadeel gehad dat er op de rij achter me een stel buitengewoon vervelende losers zaten. Ze schijten allemaal zeven kleuren in hun broek, maar vinden het daarom ook erg stoer om dingen door de film te roepen alsof ze thuis met elkaar op de bank zitten. Voor dat soort simpel volk is een film als deze natuurlijk een ideale trekpleister.

Ik vind de film zelf qua niveau amper verschillen van het eerste Nun-deel en van mindere kwaliteit dan de voorgaande projecten van Chaves. Niettemin kon ik de Franse setting waarderen. Zo'n omgeving is natuurlijk sterk gekozen, maar de film weet het niet optimaal te benutten. Tussendoor moet de film het hebben van aardige opbouw, maar slordige pay-offs. Dat heeft er alles mee te maken dat de bedreigingen van de film te knullig voor woorden zijn. Ik heb de non zelf buiten Wans film om nooit echt dreigend gevonden, maar Madame Laurent, Goatman of Maurice waren al helemaal afstotelijk als horrorfiguren. Tot nu toe had bijna elke Conjuring-film wel iets in dat opzicht dat redelijk eng was, maar The Nun II is de eerste film die echt nergens op slaat.

Het acteerwerk is wisselvallig. Farmiga en Reid lopen verloren door de film heen, Aarons ziet er soms lachwekkend uit en Popplewell wordt door het script volledig ingedamd met clichématige dialogen en een saaie achtergrond. Diegene die wel opvallend goed uit de verf komt is de 14-jarige Downey, en Bloquet vond ik als normale kerel erg charmant. Enkele scenes vallen zeker positief op. De klapperende tijdschriften als hoogtepunt, jammer dat precies dit stuk al in de trailers te vinden was. Bijzonder indrukwekkend is de belichting van de film, zo'n moment waar je iets aparts ziet dat uiteindelijk de vorm aanneemt van Aarons blijf ik geweldig vinden.

110 minuten is wellicht te ruim voor een film als deze, maar er gebeurt eigenlijk constant wel iets. Chaves gooit niet enkel de registers in de finale open, maar al vanaf het begin. Het kent werkelijk een overdosis aan horror, dus je zal hoogstwaarschijnlijk geen enkele verveling voelen tijdens de film. Toch mag het gezegd worden dat het nu weleens opgehouden mag zijn, dit soort makkelijke toevoegingen aan het desbetreffende universum. Het wordt misschien eens tijd dat Wan of desnoods Sandberg zelf weer een film oppakken, want dan sta je hoe dan ook garant voor spanning. Chaves heeft nu iets te vaak laten zien dat hij een film als deze niet echt aankan, al was The Nun II pas echt goed bewijs dat het bergafwaarts gaat met de regisseur.

Herzien. Inhoudelijk niet sterk en regisseur Corin Hardy laat wat te wensen over wanneer het op de spanning zelf aankomt, maar uiteindelijk oogt het als geheel wel lekker sfeervol. Zeker de locatiekeuze is geweldig en daar wordt het optimale uitgehaald, bovendien wordt er degelijk geacteerd door de cast. The Nun is wel typisch popcornvermaak en kent daarom een overdaad aan ietwat misplaatste humor evenals animatiegeweld, maar persoonlijk vond ik het niet bijzonder storend. Eenmaal de personages door de donkere gangen of mistige bossen lopen is er namelijk genoeg te beleven om niet verveeld te raken. Halfje erbij.

Leuke film.

Wilde de film al eerder kijken toen deze een aantal jaar terug op televisie kwam, maar was toen op vakantie en kon niet bij de buis om de opname te selecteren. Internet bracht me ook geen succes, aangezien ze niet de versie hadden die ik wilde en vaak ook geen bijbehorende ondertiteling hadden. Na zoveel jaar was het me dan eindelijk gelukt om de film te kijken.

Viel me ook zeker niet tegen, deze bekende Italiaanse filmklassieker die door menig criticus veelvuldig wordt beschouwd als de beste film ter wereld. Daar ben ik het dan weer niet mee eens, maar neem het woord niet van me aan, want mijn filmsmaak is ondertussen best afwijkend van de gemiddelde scores die worden gegeven aan (klassieke) films. Niettemin ben ik het wel eens met de kwaliteit van de film.

Ik keek de versie die maar het liefst 174 minuten duurde, waarvan de eerste twee uur klakkeloos aan me voorbijgingen. De film begint als een regelrechte feelgoodfilm, eentje die me erg kon smaken. Leuk acteerwerk dat nooit te ver uit de bocht vliegt en een omgeving die sterk wordt gebruikt. Vaak mooie beelden van de Italiaanse landschappen en een verhaal dat boeit.

Laatste uur is wat sentimenteler van aard en na de eerste twee uren was dat een kleine tegenvaller, omdat het wel een heel uur doorgaat. Ik snap de intentie volledig en niet elke scene is mis, maar je mist toch het vrolijke gehuppel in de bioscoop die de eerste twee uren wel hadden. Ook het acteerwerk en de personages zijn er wat achteruit gegaan, omdat droevig kijkende figuren niet echt lekker afwisselen met de vrolijke, levendige en jongere personages.

Het is zeker geen slechte film. Aardig opgenomen, goed geacteerd en lekker vlot. Het is het laatste uur dat wat aan me verloren is gegaan. De film wist me dan ook niet echt te raken. Het epische gevoel dat deze film met zich meebrengt deed me soms wat denken aan de 6-uur durende film La Meglio Gioventù, maar die zit toch wat rangen hoger dan deze als je het mij vraagt.

Capabel in elkaar gestoken oorlogsthriller met een uitmuntende hoofdrol van Russell Crowe, die hiermee ook meteen een van zijn beste personages neerzet. In de trailer zullen kijkers misschien vallen over de onovertuigende Duitse accenten, maar regisseur James Vanderbilt doet een zeer verdienstelijke poging om menig kijker hiervan af te leiden. De vormgeving is netjes, het verhaal vindingrijk en de gebeurtenissen boeiend. Jammerlijk is dat je van het beruchte Neurenberg-proces zelf vooral enkel het begin en het einde meekrijgt en Vanderbilt is helaas niet vies van theatraal Amerikaans gesnotter, maar toch blijft Nuremberg onderhoudend. Zeker binnen een speelduur van wel 148 minuten is dat een absolute bonus en de essentie is in hedendaagse tijden alleen maar relevanter geworden. Wat overigens de toevoeging was van Lydia Peckham als semi-love-interest, is me ontgaan.

Wauw.

Niet verwacht dat een Disney-film die destijds in de bioscopen volledig langs me heen ging me op latere fasen toch nog zo goed kan charmeren. Nu ken ik de regisseurs ook niet zo goed. Hallström heeft nog wel enkele toppers geregisseerd, maar wie Johnson is kan ik je niet vertellen. Toch leveren beide heren uiterst vakwerk af.

Een ietwat klassieke vertelling van een sprookje die ik wel bij naam kende maar er verder niet zo veel over wist. Daardoor kon ik volledig verrast worden door het verhaal. Nu vond ik die niet bepaald indrukwekkend, maar de invulling van de wereld zeer zeker wel. Versterkt door een charmante cast waarvan Foy opvalt (toendertijd enkel 18 jaar) als hoofdpersonage. De enige die soms wat uit de bocht vliegt is Knightley, maar ik kan haar lef voor de rol wel waarderen.

Erg sterke sfeer en een visuele kwaliteit waar je u tegen zegt. Beide regisseurs lijken goed te hebben samengewerkt, en creëren een wereld met een erg gezonde balans tussen sentiment, avontuur en fantasie. Geen van allen voelt maar een moment te dik aangezet aan. Nooit te veel tranentrekkerij, weinig vervelende elementen en een uitwerking die zichzelf altijd onder de controle heeft. Ik voelde sinds een lange tijd weer een beetje magie vanuit Disney.

Het oogt allemaal best groots, ondanks dat de film bijna geheel ontdaan is van bombastisch spektakel. Uiteraard mag het duidelijk zijn dat het een dure productie was, maar de fans voor tempo, explosies en geluidsoverlast zullen bedrogen uitkomen. Nu ben ik zelf ook wel fan van films die lekker luid zijn, maar deze film kon ik alleraardigst waarderen.

Zonder twijfel een van de leukst geschepte werelden die ik heb mogen aanschouwen. Ietwat jammer dat de film buiten een prachtige visuele invulling inhoudelijk weinig ambitieus te werk gaat, maar verder is dat geen probleem. Wat ik er persoonlijk wel uit had gelaten was de balletsequentie. Vooral omdat zo'n podium eigenlijk meteen zo kaal aanvoelt tussen de gedetailleerde en sfeervolle vormgeving aan overige scenes.

Typisch.

De film zegt het al meteen. Flauwe humor met een groot Eddie Murphy sausje eroverheen. Niet gek, want hij speelt hier een dubbelrol. Murphy doet het overigens vrij keurig, hij speelt een beetje de rollen die hij altijd speelt maar hij lijkt er altijd weer plezier in te vinden.

De film zelf kent een hoop flauwe humor waarbij de WC-lol ook zeker niet geschuwd is. Dit pakt soms nog wel komisch uit, de tafelscene vond ik stiekem nog wel lollig. Jada Smith acteert overigens vrij matig en staat er volgens mij alleen maar vanwege het uiterlijk.

De film is prima uit te kijken, maar natuurlijk niet bepaald goed. Het verhaal is soms pijnlijk slecht en slaat soms volkomen nergens op.

De jonge castleden acteren goed en de makers zoeken geconcentreerd originele invalshoeken op, maar eenmaal de boel in Nyctophobia loskomt wordt er uiteindelijk maar weinig gebracht. Regisseur Kim Noonan zet in op puur genrewerk met een toepasselijk korte speelduur, maar met enige vorm van spanning wil het niet lukken. De aanwezigheid van dreiging wordt namelijk niet gevoeld en de warrige manier van beeldvoering in de tweede helft jaagt weinig angst aan. Uiteraard moet een dergelijke situatie chaotisch en rommelig zijn, maar als regisseur zal je daar toch een onderscheid in moeten vinden om enige vorm van spanning op te wekken. Met Nyctophobia wordt dat niet erg effectief gedemonstreerd, maar je bent er zo doorheen en een aantal personages komen overtuigend voor de dag. Hopelijk mag Noonan voor zijn volgende project de originaliteit blijven opzoeken met meer middelen en/of leerpunten om breder succes te boeken.

Oké.

Kan Von Trier als regisseur doorgaans wel waarderen. Nymphomaniac kent tot nu toe het laagste cijfer dat ik ooit aan één van zijn films heb gegeven. Dat wil wat zeggen, want het blijft nog altijd een voldoende die nog bijna een 3,5* had kunnen zijn ook. Het is vooral de tweede helft die roet in het eten gooit.

Bijzonder hoe je als controversiële regisseur een film kan maken met zoveel taboe en seksuele activiteiten, en dan nog deze acteurs weet te strikken. Je doet als stem dan toch wel iets goed. De prestaties zijn dan ook op niveau. LaBeouf maakt indruk en ook Slater doet het behoorlijk in zijn korte rol. Martin is wat apart, maar wel sterk. Gainsbourg en Skarsgård hebben echter wel moeite om normaal te blijven doen.

Von Trier regisseert met een bepaalde stijl waar maar moeilijk omheen te kijken valt. Zonder moeite weet hij je over een speelduur van wel 4 uur geboeid te houden. Veel te lang uiteraard, maar toch weet de film elke minuut te benutten als middel van voortgang. Ook genoeg drama en zwaartekracht om het op de rails te houden. De film vliegt eigenlijk pas in het laatste uur met wat ridicule ideeën compleet uit de bocht.

Het voelt aan alsof Von Trier zichzelf best kon beheersen voor enige tijd en het uiteindelijk toch niet kon laten om het gevoelige publiek uit te dagen. Qua kleur ontbreekt er ook net iets te veel, maar de editing had in principe niet beter kunnen zijn. Het verhaal doet altijd wel iets om de oogjes te vangen. Verder ook een aantal confronterende en zelfs ziekelijke beelden te zien, al is dat tweede meer wat van de uncut-versie die ik ook een beetje heb meegepikt.

Als film kan het er absoluut mee door. Het hanteert dezelfde strakke stijl die Von Trier altijd wel in het voordeel kan meepakken, anderzijds is bijna de gehele tweede akte zo edgy dat je de film als drama niet meer serieus kan nemen. De erotiek moet je van houden. Ik had er geen last van, anderzijds vond ik het ook geen grootse toegevoegde waarde hebben. Nymphomaniac is soms moeilijk te verteren, maar voelt ook schoon aan. Niet de beste film van Von Trier. Het voelde eerder aan alsof hij wat kwijt moest, nu dus hopen dat zijn nieuwste film wat meer beheersing kent.