Opinions

Redelijk slaapverwekkend.

Noroi is zo'n film waarvan er weer 2 kanten zijn vanuit het publiek. De ene kant vind de film doodeng, de andere kant vind hem maar saai. Ik neig vooral naar de tweede kant. Maar ik moet zeggen dat de film nog wel een aantal aardige horrormomenten kent.

Het is alleen jammer dat de eerste minuten en de laatste 10 minuten de beste beelden hebben. Ook zeker de spannendste momenten. Het is ook hilarisch dat de spannendste stukken helemaal niet van de tape afkomstig zijn, maar van de beelden in het begin en de allerlaatste beelden.

Er was een korte inleiding dat de tape te eng voor het publiek zou zijn. Ik vond het vooral slaapverwekkend. Het is een redelijk simpele bedoening dat nergens indruk weet te maken. Nergens een redelijk spannend moment.

Bovendien is het allemaal wat aan de simpele kant. Duidelijk een low-budget dus. Maar dat kan werken, The Blair Witch Project was hier een ideaal voorbeeld van. Maar Noroi is vooral een fake-docu, en dat pakt helaas een stuk minder interessant en spannend uit. Erg jammer.

Ook bezwijkt deze film onder het irritante theatrale acteerwerk dat werkelijk elke keer de spanning weer wegneemt. Altijd dat overdreven gepiep en geschreeuw. Geen handen voor de ogen, maar vingers in de oren. Dat is het resultaat wat ik er telkens van krijg.

Voor de rest is de loop saai. Het mysterie boeit totaal niet. Tijdens de tape voortdurend inzoomen op de "enge" momenten is nog wel aardig, maar het is dan wel te duidelijk dat dezelfde regisseur de tape en de beelden buiten de tape heeft geregisseerd. (Is ook zo, maar je kan er op z'n minst voor zorgen dat het lijkt alsof de tape door iemand anders is gefilmd).

Ook raar dat de soundtrack zo prominent over de film heen hangt. Alsof de tape is gevonden, en nog 1 of andere editor voor extra effect even een goedkope soundtrack eroverheen monteerde. Het valt iets te veel op en is iets te geforceerd.

Maar, eerlijk is eerlijk, als je doorkijkt tot de laatste 10 minuten krijgen we plots een hele andere film voor onze kiezen. Vlak als die doodsaaie tape eindigt, kregen we voor een paar seconden een beeld waar we iets in het bos zien met daaroverheen een angstaanjagend geluid. Dat zijn die kippenvel momenten waar ik naar zoek.

Bovendien is de inleiding en epiloog van de verteller erg pakkend en zijn de laatste beelden ook sterk. Dat zijn ook die momenten waar ik naar zoek in dit soort films. Wel onbedoeld komisch dat die kerel nog even zijn camera pakt voordat hij zijn in-brand-vliegende vrouw probeert te redden.

Het zijn enkele sterke horrormomenten die mijn cijfer nog naar een gulle 2,0* doen stijgen. Want voor de rest vond ik het echt vreselijk.

Een betere Hitchcock.

Nog vrij recentelijk zag ik The Birds van Hitchcock, en die vond ik zo matig dat ik de grote regisseur af begon te schrijven. Sowieso moet ik nog dieper in zijn oeuvre graven qua films, maar het is niet dat ik sta te popelen om aan de volgende Hitchcock te beginnen. Gelukkig was deze film een meevaller.

En dat mag ook wel, want deze North by Northwest is de hoogst beoordeelde film van Hitchcock op de site. Ik vond het vooral beter dan een hoop van zijn andere films, vooral omdat Hitchcock hier zijn ouderwetse stijl een beetje los durft te laten. De komedie inslagen doen toch wel wonderen in deze film.

Ondanks dat de film heel lang duurt met wel 136 minuten op de teller weet het voor een groot deel best te boeien, iets dat ik niet heel vaak meer zag in de films van Hitchcock. Qua regie deed hij toen een hoop vernieuwende dingen qua stijl maar bleef inhoudelijk erg ouderwets, deze voelt wat mij betreft net wat moderner aan en daarmee gelijk een stuk beter.

Acteerwerk vond ik niet al te bijzonder, Grant heeft zijn momenten en zijn mindere momenten. Saint doet het ook best verdienstelijk, maar de romantiek tussen beide is wederom van laag niveau, wat ik van Hitchcock nu wel gewoon ben. De romantiek is wat mij betreft 1 van de slechtere factoren van deze film en Hitchcock zelf.

Maar buiten de romantiek weet het verhaal best te boeien en enkele iconische momenten (vliegtuig) zijn moeilijk te missen. Het mooiste moment vond ik echter het shot voor de introductie van de twee mannen die Grant ontvoeren. Naarmate we de slotfase ingaan wordt het verhaal wat serieuzer en daarmee ook direct minder boeiend. Gelukkig is dat allemaal pas in de laatste 20 minuten.

De vaart en luchtigheid van de film doet het hem vooral. Het maakt een Hitchcock-film weer verdraaglijk en dat was ik een tijd lang even kwijt toen ik een Hitchcock-film opzette. Alhoewel ik bij lange na niet elke Hitchcock-film heb gezien beviel deze me best goed. Visueel niet altijd even scherp maar uiteraard voor die tijd goed, degelijk acteerwerk en iconische momenten genoeg. Het is allemaal goed genoeg voor een voldoende.

The Northman is een regelmatig volslagen belachelijke historiefilm en wekt de suggestie gemakkelijk op dat regisseur Robert Eggers niet echt vatbaar is geweest voor enige vorm van feedback. Hij boekte met zijn voorgaande films grote successen bij een specifieke groep liefhebbers, waardoor ik persoonlijk denk dat zijn arrogantie teveel is gevoed. Niettemin kent de film een indrukwekkend opgebouwde omgeving, rijk aan detail en met een duidelijk gevoel voor authenticiteit. Het precieze camerawerk, de nauwkeurige cinematografie en het soms opvallend brute geweld wekken tevens de indruk dat er mensen met visie achter het roer stonden. Anna Taylor-Joy levert een goede acteerprestatie af, maar Alexander Skarsgård daarentegen is absoluut drakerig. Hij geeft vorm aan een compleet achterlijk personage die geregeld de meest merkwaardige handelingen mogelijk laat zien en hetzelfde kan gezegd worden over Nicole Kidman, Ethan Hawke en Claes Bang. Het helpt dan ook niet dat de dialogen van Eggers en medescenarist Sjón kant noch wal raken en de algemene achterlijkheid bereikt een hoogtepunt wanneer het moet neerkomen op ritualistische scenes. Eggers toont een duidelijke passie en liefde richting historie, maar de inhoud van deze film wekt geregeld onbedoelde hilariteit op die het geheel niet ten goede komt.

Leuk.

Toch weer een aflevering die wederom laat zien waarom ik Black Mirror steeds interessanter ga vinden. Niet zozeer dat elke aflevering zo fantastisch is, maar het zijn dit soort afleveringen die inderdaad als een soort reflectie dienen en daarmee extra relevant "kunnen" zijn.

Normaal ben ik niet zo'n fan van Howard, maar hier is ze echt geknipt voor haar rol. Dat lijkt soms echt knap door te schijnen. Lekker irritant soms, een charmante uitstraling en een tuttige lach. Die lach maakt het soms echt wel af in een soort wanhopige uitstraling.

De film is vlot, je bent zo door het uurheen. Het is uiterst interessant hoe dat rating systeem werkt en daarom blijf je eigenlijk kijken. Het is natuuurlijk een soort beeld dat Social Media niet uit de hand moet lopen, maarja. Dat kan je als kijker zelf ook wel merken.

Voor de rest ziet het toekomstbeeld er

Rima uit. Lekker zonnig en fruitig, dat een goede bijdrage heeft in de sfeer. Het is soms wat voorspelbaar helaas, maar dat maakt niet uit want als je naar BM kijkt zit er eigenlijk altijd wel een kleine verrassing in. En hier dus ook, sportfan.

Voor mij tot nu toe wel een betere BM aflevering. Duidelijk weer eentje waaar ik dan graag naar kijk.

Sfeervol kunstwerk vanuit de artistieke regisseur Robert Eggers, die met Nosferatu een gooi doet naar het beste werk dat hij tot nu toe heeft afgeleverd. Een fijne verrassing na The Northman, die vooral onbedoelde hilariteit opwekte met de nodeloos vervreemdende benadering. In dit geval wordt er meer ingezet op vormgeving dan inhoud en dat werkt effectief, met bovengemiddelde cinematografie en een fenomenale muziekkeuze. De nogal sterk aangezette acteerprestaties en theatrale dialogen kunnen daarmee deels worden gecompenseerd, al past 't natuurlijk in het tijdsbeeld dat hier wordt gecreëerd. Alhoewel een speelduur van 133 minuten verder behoorlijk lang is, verveelt de film geen moment en dompelt de kijker van begin tot eind onder in de visuele kwaliteiten. Een bioscoopbezoek is voor menig (horror)filmliefhebber dan ook zeker aangeraden.

Sorry.

Helaas, buiten enkele fantastische elementen vond ik dit bijzonder weinig hebben. Zeker in vergelijking met de oudere en veel betere Das Cabinet des Dr. Caligari. Dit was veel minder en komt eigenlijk niet in de buurt van de eerder genoemde film.

Alhoewel de film goed begon. De scenes in het kasteel zijn het meest sfeervol en bereiken natuurlijk een hoog niveau. Vooral hoe Nosferatu door de deur heen loopt is natuurlijk fantastisch, maar ook enkele andere momenten zoals de "schaduwmomenten" waren hoogtepunten.

Ook mooie, maar soms iets te bombastische muziek. Als die kerel door de kasteelpoort loopt leek het haast een Marvel slotfase te zijn. Dat had niet gehoeven. Ook was de mooie sfeer die soms gecreëerd werd compleet weg en zijn sommige stukken gewoon suf te noemen. Nosferatu was leuk, maar soms ook lachwekkend. Het moment waarop hij met zijn kist de haven inloopt en op het plein loopt is gewoon slecht.

Maar voor een zwart-wit film is het allemaal nog best in orde. Er is wel degelijk sfeer, mooie locaties en vaak mooie en oplevende muziek. Dan heb je het ook weer zo'n beetje gehad, want voor de rest vond ik dit niet al te veel hebben. Jammer.

Ook een beetje meer chaos had beter kunnen zijn. De plaag is uitgebroken, daar had je sterke dingen mee kunnen doen, maar die blijven eigenlijk uit. Wat meer detail had deze film misschien ook beter gedaan.

Herzog doet horror.

Meteen ook de eerste film die ik van hem mag zien. Zelfs na het aanklikken van ruim 3.000 films ben ik blijkbaar nog nooit tegen een Herzog aangelopen. De verwachtingen waren dan ook best hoog, maar deze bewerking van de klassieker uit de jaren '20 is helaas op zowat exact hetzelfde niveau.

Ik vond vooral het camerawerk binnen deze film erg lelijk. Slecht in beeld gebrachte omgevingen en de beelden binnen het kasteel voelen al helemaal amateuristisch aan. Het mag duidelijk zijn dat ze de camera met de hand hebben vastgehouden. Het levert een hoop onevenwichtige shots op die de mooi ingerichte beelden op een matige manier presenteren.

Het acteerwerk is ook niet briljant. Kinski was waarschijnlijk weer onhandelbaar, maar zijn acteerwerk is niet per definitie vreselijk. De uitstraling heeft hij wel, maar soms schiet hij te veel naar overacting. Adjani doet het weer goed. Die vrouw heeft een hele aparte uitstraling die zelfs met de belemmering van moeilijke dialogen nog altijd sterk werkt. De rest van de cast ben ik alweer vergeten, maar een goede prestatie kan ik me niet voor de geest halen.

Visueel wisselend. Het kasteel is geweldig ingericht. Heerlijk gespeel met schaduw en verlichting die wat mooie stijloefeningen opleveren. Het dorpje zelf, notabene in Nederland geschoten, is wat minder interessant in beeld gebracht. Verhaaltje is niettemin hetzelfde voor een lang gedeelte als het origineel, pas richting het einde gaan ze een andere kant op.

Ik vond het vooral lang duren en het tweede deel lelijk in beeld gebracht. Eigenlijk wordt alles lelijk in beeld gebracht en ontbreekt er een echt bijzonder sfeertje. Dankzij wat prachtig gespeel met het licht kent de film nog wel zijn voordelen, maar ik vond het op hetzelfde niveau als de originele klassieker helaas.

Derde Tarkovsky.

Als regisseur een erg uniek individu. Heeft waarschijnlijk bijna alleen maar bekende topfilms gemaakt die onder het juiste publiek zeer populair zijn. Het is wel zo dat dit soort films waarschijnlijk binnenkort in de vergetelheid gaan raken aangezien deze vorm van cinema een stuk te traag is voor de opkomende filmjeugd. Ik kan er zelf met mate nog van genieten.

Ik ben echter wel van mening dat van alle films van Tarvkosky die ik gezien heb dit de minst absorberende is. Het heeft nog steeds betoverende scenes, maar ik mis dat effect toch wel een beetje waarin ik met open mond zit te kijken. Nostalgia kent wel zo zijn momenten, maar in 't geheel vond ik het hier opvallend lang uitgesponnen en gewoon niet altijd iets bevatten dat de kijker trekt.

Het acteerwerk is ook niet bijzonder. Hoofdrolspeler Yankovskiy krijgt een hoop gewicht te verduren aangezien hij veel vreemde en bijna surrealistische dialogen moet uitspreken. Daar lijk je als acteur niet al te veel mee te kunnen, en Yankovskiy lijkt zich dan ook verloren te voelen. Hij is gelukkig beter dan de overige crewleden, die niet over het talent beschikken om de aandacht van de kijker te trekken of vast te houden.

Visueel ziet de film er somber en deprimerend uit, maar het camerawerk is schitterend en zeer precies. De cinematografie van Nostalgia ziet er sterk uit. Het effect waar je even een gevoel van tijdsloosheid kent zit er nog steeds in, het mist alleen de attributen om ook de hele film absorberend te maken. Op het gebied van filters of het in beeld brengen van iets heb ik niks te klagen.

Ik ben blij dat dit voor Tarkovsky's begrippen nog een redelijk korte film is, want ik vond de zit met 125 minuten toch best vermoeiend. Met andere films van deze regisseur was de (veel) langere speelduur nooit een groot probleem, hier wel. De regie is sterk, maar het acteerwerk en de dialogen wat minder, en weten de aandacht hier toch onvoldoende te trekken helaas.

Matig.

Komt een beetje vanuit hetzelfde universum als de overige parodiefilms. Ik dacht echter dat al die films vroeger een stuk leuker waren dan de meuk die tegenwoordig uitkomt. Na het zien van deze film was ik daar helaas verkeerd in. Ik vond dit allemaal een nogal flauwe en weinig grappige bedoeling.

Wel bijzonder hoeveel bekende namen rondlopen in deze film. Zo'n Evans bijvoorbeeld zal je waarschijnlijk nooit meer in een film als deze zien rondlopen. Ze acteren allemaal redelijk en gaan leuk op in hun typetjes. Daarvoor wordt wellicht niet al te veel ruimte gegeven, maar ze kunnen allemaal wat eigenwijze woordjes optrommelen en daar op voortdrijven.

Verder is het vooral een wedstrijdje van "hoeveel films kan ik in een korte speelduur verwijzen?". Ik geloof dat er elke 5 minuten wel weer naar een andere film wordt verwezen. Veel van deze scenes worden op z'n Amerikaans ver overdreven, nog verder dan dat het oorspronkelijke beeldmateriaal dat deed. Heel af en toe levert dat wat noemenswaardigs op, veel van de scenes slaan echter dood.

Je kan de film makkelijk uitkijken gezien er altijd wel iets gebeurt dat ver genoeg over de top gaat om je even bij de les te houden. Het acteerwerk en de grote diversiteit aan personages is wat de film nog draaiende houdt, maar verder kan je op zowel visueel vlak als komisch vlak weinig beleven. Dat kan je echter wel al verwachten met een enkele blik naar de titel en/of de poster.

Ok.

Wel een degelijke ontdekking dit. Zag hem al een paar keer op TV voorbijkomen maar sinds vandaag kwam ik er achter dat deze film na mijn bericht pas op 52 stemmen staat. Bijzonder, want zo onbekend hoeft deze film niet te zijn. Bovendien heeft de regisseur ook wel een redelijke status opgebouwd.

Vooraf keek ik hem vooral omdat Heathcote op de poster staat. Soms dan ben je je aan het vervelen en dan heb je van die dagen dat je gewoon een film door een bepaald koppie wil kijken. Deze film was er eentje van, en het viel ook nog best mee. Het zat zelfs dicht tegen 3,5* aan.

Maar uiteindelijk is de film toch net wat te vluchtig en te rommelig om echt goed uit de hoek te komen. Qua regie is er in ieder geval niet al te veel op aan te merken. Strak in elkaar gezet, dialogen die vaak goed genoeg weten te zijn. Bij vlagen iets te dromerig, maar de film trekt de aandacht uiteindelijk wel. Timing en editing zijn ook zeker solide.

Maar bij vlagen lijkt de film een aantal gebeurtenissen over te slaan. Het voelt soms meer aan als losstaande beelden die aan elkaar gemonteerd zijn. Een beetje een vluchtige loop, en beetje simpele beslissingen van het script en het net wat te makkelijk afdoen van relatief grote zaken.

Qua acteerwerk wel goed. Magaro doet het echt leuk. Bijrollen doen het ook redelijk, vooral Gandolfini weet wel wat indruk te maken hier en daar. Ik mis nog wel wat details aan personages die het echt memorabel maken, nu zijn het vooral nog wat standaardpersonages. Iets meer uitdieping dan een algemene film, maar nog steeds niet genoeg.

De film staat in het algemeen wel goed overeind, maar af en toe zit er een momentje bij waarvan ik me afvraag hoe dat door de final cut is gekomen. De CGI bij het motorongeluk bijvoorbeeld. Oei wat ging daar mis? Maar in het algemeen best redelijk. Soms iets te donkere belichting hier en daar, maar toch niet al te veel te klagen. Makkelijk uit te kijken film, maar had beter gekund.

Best oké.

Klaarblijkelijk is het merendeel van de gemeenschap het niet met me eens, maar ik vond Not Okay best een aardige ontdekking. Disney+ is echt wel redelijk opweg met haar originals. Het slaat Netflix er zowat moeiteloos uit. Het blijven uiteraard veilige dingetjes, maar Not Okay kan zich genoeg onderscheiden en mengen met de tienergemeenschap.

Aanvankelijk is het vooral frustrerend om het personage van Deutsch te volgen. Absoluut niet slecht geacteerd, maar oh zo frustrerend. De film maakt ook iets te slim gebruik van wat vervelende internetsatire om de kijker te laten sympathiseren met dit personage. Voor een lange tijd is er voor de kijker weinig moraal over om Deutsch nog te vergeven voor wat ze doet, maar het fijne is dat ze geen happy ending krijgt. Dat respecteer ik graag. Veilig, maar logisch.

Visueel niet erg bijzonder en qua verloop gewoon netjes, maar wederom zonder echte hoogtepunten. Het is vooral een film waarin je je moeilijk kan inleven, waardoor de bijna voortdurende pogingen tot een soort van sympathie vooral mislukken. Shephard kan als regisseuse echter wel genoeg met het materiaal waarin ze zich verdiept, dus ik zie met haar volgende film weer een iets beter project. Simpel, ietwat onlogisch maar degelijk vermaak.

Lief.

Toch wel een mooie film. Romantiek is niet echt mijn genre, maar deze film die in de top 250 staat wil ik nog wel een kans geven. En dat is best goed uitgepakt. Wat deze film beter maakt dan de gemiddelde film is dat de chemie tussen Gosling en McAdams ook echt werkt.

Verhaal stelt niet heel veel voor, maar waar het om gaat is de chemie. Het enthousiasme van McAdams spat van het scherm, en Gosling speelt ook best fijn. Visueel zijn er geen boeiende dingen gedaan met de camera, behalve dan de regenscene. Das natuurlijk een fijne scene.

Ook naar het einde toe is de film emotioneel vrij pakkend. Je leeft echt wel mee met de karakters. Zowel van beide kanten. De karakters zijn allemaal menselijk neergezet en geen overdreven Amerikaanse typetjes. Jammer dat Cassavetes later met The Other Woman die mist in is gegaan.

Lieve film, die op romantiek niveau geslaagd is.

Niet best.

Nothing Left to Fear is bijna een schoolvoorbeeld van hoe je horrorfilms met een leuk idee niet moet doen. Deze film zit niet zonder zijn indrukwekkende momenten, maar wordt vervolgens wel overdondert door de mindere momenten. Wel zonde eigenlijk, want de poster belooft een hele leuke horror.

Deze film opent eigenlijk gelijk al met een gevaarlijk element, en dat is slecht acteerwerk. De onkunde hangt al vroeg in de lucht, zelfs wanneer een aantal leden van de cast best bekend zijn. Neem nou Heche, dat is niet bepaald iemand die geen carrière heeft gemaakt. Misschien niet de grootste ster ter wereld geworden, maar ook niet de minste.

Iedereen schiet te kort in een horrorfilm die nergens spannend wil worden. Buiten de gave vormgevingen van de dreigingen en leuke CGI heeft de film niet al te veel te bieden. Richting de finale gaat het richting iets leuks, maar het loopt toch uit op een wat mak idee. Het lijkt alsof de film verschillende ideeën door elkaar heen heeft gegooid omdat het geen keuze kon maken. Dat kan meteen ook het rommelige gevoel verklaren.

Eerste uur is vooral mysterie, en niet een mysterie van het interessantste soort. Het is allemaal wel aardig om te volgen maar het volledige gebrek aan spanning gaat na een tijd wel knagen aan de kijker. Brown speelt nog een goede rol, maar kan uiteindelijk niet het rommeltje redden dat deze film moet vormen.

Had beter kunnen zijn als de film wat enger was geweest, want onder het rommelige plot en het slechte acteerwerk zit iets moois verborgen. Als kijker zou je er even voor moeten graven, maar als je het kan vinden, dan ziet het er goed uit. Jammer genoeg kon de regisseur het zelf niet echt vinden, en dat valt te merken. Deze film is een gemiste kans.

Er zijn niet veel woorden vuil te maken over dit zelfingenomen project van regisseur en hoofdrolspeler Clayton Thompson, die zichzelf alle ruimte van de wereld geeft en de overige personages verwaarloost. The Nothing presenteert zichzelf als een nepdocumentaire, maar biedt niet veel meer dan een erg vervelend hoofdfiguur dat langzaam tot waanzin wordt gedreven (zonder aantoonbare of overtuigende redenatie) in een willekeurig bos. Van spanning is geen sprake en van sfeer evenmin, enkel een formaat dat in het begin even boeiend wil zijn en daarna overboord wordt gesmeten. De laatste 5 minuten zijn verder ook te verwaarlozen en op visueel vlak ziet het er niet uit, waardoor dit een film vormt die met moeite uit te zitten valt.

Trash dus.

Op den duur kan ik het best waarderen, maar meestal kan ik het gewoon geen hoge score geven. Alleen als het me echt heeft vermaakt en als ik een hoop lol heb gehad tijdens het kijken dan krijgt het nog een voldoende. Maar dat was hier uiteindelijk niet aan de orde.

Ik heb ook geen idee waarom de regisseur naar het eindproduct keek en oprecht dacht dat hij hier een goed resultaat heeft behaald. Al vroeg begin je al te merken dat je hier dan ook niet met een heel intelligente productie te maken hebt.

Wellicht hebben enkele gebruikers hier weleens gehoord van de serie van de New Kids regisseurs. Random Shit heet deze serie. Ik heb de serie nog nooit gezien, maar de titel kwam vaak bij me naar boven toen ik het eerste half uur van deze film keek.

Vele gebeurtenissen slaan namelijk als een tang op een varken. Lichten die kapotspatten zodra de zombies dichtbij zijn, een zoontje die ongeveer 8 jaar moet zijn die in de 20 is, zombies die weten hoe een stormram werkt. Je komt het allemaal tegen in deze rare productie, die bij vlagen wel een beetje geinig is, maar iets te dom om te kunnen werken.

Voor de rest ook een domme loop van een verhaalloos gebeuren. Iedereen is even dom, maakt dezelfde domme beslissingen en gaat er op dezelfde domme manier mee om. Oh nee! Daar ligt mijn vrouw. Ja die zijn dood. Laten we verder gaan. Dit is de manier hoe de mannen in deze wereld de dood van hun vrouw verwerken.

Het is gewoon zo belachelijk dat ik het niet serieus kan nemen als volbloed horrorfilm. Vandaar waarschijnlijk de status van "trash". Maar zo te zien was dit als een serieuze horrorfilm bedoeld, dus dan ga ik hem ook maar als een serieuze horrorfilm beoordelen.

Maar de make-up van die zombies is wel opvallend goed. Lekker vuil en vies. De wormen lopen er (letterlijk) uit. Ook de gore effecten zijn dan toch wel weer leuk. Ook lekker bloederig en vies. Dat zijn toch de momenten die de film overeind weten te houden.

Trashy horrorfilms. Ik zal er maar weinig kunnen waarderen, maar af en toe zit er iets leuks bij. Het was geen straf om deze film uit te zitten, maar ik ga hier ook geen hoger cijfer dan een 4 voor uitdelen. En ik denk dat ik dan nog best gul ben eigenlijk.

Klassieke dramafilm vanuit de Italiaanse regisseur Federico Fellini over de zware wereld van Giulietta Masina, die helaas met haar vrijwel voortdurende getier en geschreeuw niet het meest sympathieke figuur vormt binnen de filmwereld. Dit redelijk verwende gedrag maakt het voor mij als kijker moeilijk om iets voor haar situatie te voelen en met een speelduur van 110 minuten werkt dat uiteindelijk uitputtend. Het duurt op deze manier lang voordat er een noemenswaardige situatie wordt opgebouwd, maar tegen de finale aan creëert Fellini wel een aantal memorabele momenten. De fotografie is verder uiteraard bewust gekozen door een vakman, maar vormt met de hedendaagse technologie helaas geen indrukwekkend weerzien (meer).

Redelijk.

Ben soweiso geen fan van dit genre, maar deze film is toch wel een van de betere in zijn soort. Ik heb lang moeite gehad met deze film op te zetten. Vooral door het genre, maar ook omdat de cast me niet erg aanspreekt. Ik ben verre van een fan van Roberts.

De Britse sfeer mag er wel wezen, en de band tussen Grant en Roberts is bij vlagen best voelbaar. Jammer dat ze wel een hoop cliches in deze romcom hebben gegooid, zoals de geforceerd gekke karakters. Dit zie ik zo'n beetje in elke romcom terug.

Acteerwerk was redelijk indrukwekkend, visueel niet heel boeiend op het seizoenenloopje na dan. Gewoon een redelijke romcom die goed wegkijkt, ondanks dat hij eigenlijk wat te lang duurt.

Slecht ja.

Dat Nederlandse cinema nu ook niet meteen de beste soort cinema is die er bestaat, was al langere tijd duidelijk. Maar je hoopt soms dat er toch nog een regisseur bijloopt die nog een redder kan zijn voor de Nederlandse filmwereld. Iemand als Jim Taihuttu bijvoorbeeld.

Nova Zembla ziet er visueel beter uit dan de algemene Nederlandse film, maar is qua uitvoering belabberder dan de algemene Nederlandse film. Het ontbreekt Nederland toch vaak aan fatsoenlijke script en dialogenschrijvers want dit lijkt echt volkomen nergens op.

Alles is natuurlijk wat gedramatiseerd, maar hier is het soms wel heel erg. Zo erg dat het soms nog weleens komisch wil worden. De Lint die in bad voor tientallen ogen even fantaseert. De Hoog die een verhaaltje opleest na de redding van zijn medecollega Claes. Het is allemaal zo abnormaal dat ik het in een historische film echt totaal niet serieus kan nemen.

Visueel wel een stuk rauwer en het ziet er toegegeven, best knap uit. Mooie rauwe kleurtjes soms en goede aankleding en locaties. Enkele rollen zijn ook degelijk, voornamelijk Derek de Lint. Maar dat zijn dan ook wel de positieve punten.

De Hoog is nog wel verdienstelijk, maar krijgt een karakter zo belabberd geschreven dat het echt een topacteur vergt dat nog tot een goed einde te brengen. En helaas is De Hoog dat niet. Andere acteurs en actrices zijn ook niet al te best. Iedereen heeft wel een bepaald iets dat de gedachte "jij bent niet geschikt voor deze rol" wel naar boven brengt. Leuk dat bijvoorbeeld zo'n iemand als Kroes meedoet, maar acteren is bij haar niet het sterkste punt.

Dat het historisch niet accuraat is, boeit me erg weinig. Het blijft een film. Zolang het allemaal met een beetje respect wordt gebracht vind ik het nog wel ok. Maar de film kiest wel makkelijke wegen. Het duurt eigenlijk ook te kort en verteld te weinig over de historie. Historisch accuraat of niet. Het lijkt regelmatig meer op een Team vs Ijsbeer dan op een historische vertelling.

De slotfase kent ook weer een wat gemaakte en vooral klunzige finale. Dat gevecht tussen De Hoog en Kuilboer was echt triest. De drama in deze film is ook regelmatig een tragedie. De dialogen zijn van lage kwaliteit en echt vreselijk. Oerlemans schiet als regisseur ook wat te kort. Het camerawerk is tam, de beelden missen een intense vibe. Qua look en omgeving stelt hij iets meer voor, maar toch een te brave regisseur in het algemeen.

Kan wel zien waarom de film niet al te best wordt ontvangen. Betere schrijvers kunnen zo'n film als deze echt redden.

De wereldwijde recessie in de jaren '70 werd ook gevoeld binnen de Italiaanse filmindustrie, waardoor regisseur Bernardo Bertolucci zich genoodzaakt voelde om gebruik te maken van een deels Internationale cast. Dit verklaart ook meteen het gebruik en nasynchroniseren van de Engelstalige acteurs, hoe ongelooflijk amateuristisch dit er ook uit mag zien. Novecento is een 5-uur durend epos over de Italiaanse filmgeschiedenis, maar na ongeveer twee van de vijf uur bleek het een absolute kwelling te zijn. Vier jaar voor deze film regisseerde Bertolucci Last Tango in Paris, waarin Marlon Brando in een uiterst bizarre scene een stuk boter in de reet stopt van Maria Schneider. Wie dat bijzonder onsmakelijk vond, kan zich er beter aan doen om Novecento gewoon volledig te mijden.

Ik vond het echt bizar om te zien hoeveel smerigheden, in mijn ogen volkomen onnodig, werden getoond. Het anaal vingeren van een paard voor extra poep, twee 10-jarige jongens die zich vol in de camera gaan aftrekken (je zal dit maar als volwassen man filmen), een uitgesponnen prostitutiescene (die buiten een zeer expliciete handjob echt amper wat toevoegt) en een compleet arsenaal aan vreemd expliciete seks- en moordscenes. Seks is ook meteen het enige wat de film te bieden heeft op het vlak van romantiek. Niet dat een film over oorlogsgeschiedenis overigens volledig moet worden ontdaan van geweldsuitspattingen, maar de bijna obsessief-agressieve manier waarop ze in dit epos worden getoond is simpelweg storend. Dat neemt niet weg dat de eerste 90 minuten fris aanvoelen en Donald Sutherland een geweldig personage neerzet. Aangezien de film in mijn ogen aardig absurd is hoort zo'n compleet overdreven figuur er nou eenmaal een beetje bij. Overigens handig om te vermelden dat ik helemaal niet vies ben van expliciete beelden in films, maar er zijn nou eenmaal (fatsoens)verschillen.

Het verhaal is gedetailleerd en knap. Het gebruik van langzaam gefilmde landschappen is daarnaast een uitstekende impressie om de Italiaanse sfeer tot je te nemen. Er zitten genoeg momenten in Novecento die ik filmisch als indrukwekkend acht, maar ook een hoop momenten die ik filmisch als kut acht. Echt niets kon me voorbereiden op het clowneske laatste uur waarin Bertolucci alle verbeelding tart en meer een soort politieke aanklacht levert in plaats van dat hij nog een film regisseert. Ik ben sterk tegen de fascistische denkwijze, maar de aanpak van Bertolucci is nu niet bepaald subtiel en zorgt voor enige verbazing vanwege het gebrek aan nuance. Goed, dat kan in ieder geval nog worden afgedaan als "toen".

Ik kan me aan genoeg mooie dingen met betrekking tot Novecento vergrijpen, maar dit uiterst ongemakkelijke epos laat vooral een erg smerige nasmaak achter. Jammer ook dat ik niets kon aanvangen met de twee broers toen ze eenmaal volwassen werden. De kindertijd vond ik in dat opzicht een stuk sympathieker en vlotter gebracht. Ik vond alles zo ongeloofwaardig, theatraal en nodeloos onsmakelijk aangepakt dat ik het als geschiedenisindruk weiger om maar een moment serieus te nemen. Een grote teleurstelling, want het Italiaanse epos La Meglio Gioventù behoort ondertussen tot mijn favorieten.

Prima.

Toch niet heel erg tegengevallen dit, ik wilde het jaren geleden al eens kijken maar toch maar niet van gekomen. Nu, helaas wel na kerst, toch nog aan toegekomen. Dit is ook een typische film die alleen rond kerst een beetje werkt.

Prima, tot sterk acteerwerk van de acteurs die stuk voor stuk een vrij beperkt script voor zich krijgen. Vooral Elliott steekt wel boven de kudde uit. Karen Allen viel me wat tegen, met die blik die me wel een beetje de kriebels gaf na enig moment.

Het verhaal is geweldig bedacht, hier kan je veel mee doen, vooral op emotioneel gebied. Helaas laat de film het daar een beetje liggen. De film is mierzoet, waar je tanden bij afvallen. Hierdoor is echte emotie of sympathie een beetje ver te zoeken.

Wel mooi kleurengebruik hier en daar, en de film is overduidelijk vanuit een goed hart geregisseerd. Je kan dit eigenlijk gewoon niet slecht vinden, omdat het duidelijk goed bedoeld is.

Zwak.

Alleen en echt alleen gekeken vanwege Moretz en Elgort. Beide acteurs mag ik graag en kijk ik dus ook graag naar. En het enige wat mijn cijfer dan ook een beetje opkrikt zijn de prestaties van beide. Daardoor verveelt de film soms iets minder.

85 minuten leken vrij langzaam te gaan. Het verhaal is ook zeker niet origineel, en daarnaast boeit het ook gewoon niet. Je voelt ook simpelweg geen sympathie voor enig karakter, en is het einde en de 'twist' werkelijk mega voorspelbaar omdat er te veel info en gezichtsuitdrukkingen worden vrijgegeven.

Misschien leuk voor een tussendoortje, maar in het algemeen gewoon een zwakke film. Had in vele aspecten beter gekund. Moretz blijft wel een favoriet van mij, en blijft leuk om tegenaan te kijken, maar kan de film niet redden.

Suf.

The Novice vormt voor mij een ideaal voorbeeld van een regisseuse die achter het roer staat en een zeer goede dramafilm wil afleveren die zich afspeelt in een nieuwe omgeving, maar vervolgens geen idee heeft hoe ze het moet aanpakken. Bijna alles dat een meeslepend drama effectief dient te maken ziet hier in, en dan 3x zoveel.

Dat werkt echter bijna altijd nadelig. Hadaway legt erg de nadruk op intense, langzame slowmotionbeelden en een grote steun vanuit de muziek. Heel veel scenes kenmerken zich in een nogal prominente soundtrack die opdringerig aanvoelt. Meer muziek onder sentimentele scenes monteren gaat echt niet beter werken, en toch vertrouwd Hadaway volop op die techniek.

Wel een aardige filter die gebruikt wordt, en als iemand die in zijn vrije tijd aan dezelfde vorm van roeien doet als hier kan ik het camerawerk vanuit de bootjes alleen maar applaudisseren. Fuhrman past ook heel goed in deze film. Uitstekende acteerprestatie, alhoewel de pogingen vanuit Hadaway om de waanzin van haar personage te tonen volop doodvallen.

De film voelt erg intiem aan. Er wordt veel de nadruk gelegd op allerlei (deels vrouwelijke) thema's, maar het voelt steeds erg opdringerig aan waardoor andere elementen die net zo interessant zijn verwaarloosd worden, in andere gevallen zelfs genegeerd. The Novice werkt zich daarnaast erg lang toe naar de waanzin van Fuhrman, maar eenmaal ze gek is voelt het toch nog random aan.

Had interessant kunnen zijn, maar Hadaway focust zich herhaaldelijk op scenes die niet interessant zijn en plaatst de scenes die dat wel zijn naar de achtergrond. The Novice is een project met weinig middelen dat veel wil bereiken, maar het voelt niet aan alsof het maar een moment verder komt dan een film met een deprimerende filter eroverheen gegoten. Ik zal de personages vast wel weer niet begrijpen, maar ik vond het vooral een bij vlagen oersaaie film.

Amusante actiefilm met een gezonde dosis humor, die zijn sterkte vooral bemachtigt door het unieke concept. Jack Quaid is zowat perfect gekozen voor de sullige, maar charmante hoofdrol en zorgt samen met Amber Midthunder voor genoeg vermakelijke momenten. De chemie tussen de twee werkt daarnaast voor de verandering goed, waardoor de redelijk uitgesponnen inleiding best vlot voor de dag komt. Regisseursduo Dan Berk en Robert Olsen besteden daarnaast genoeg aandacht aan de explosieve kanten van het verhaal. Het gebeuren komt geregeld opvallend grafisch voor de dag en durft de zaken direct aan te pakken. Het jammerlijke is dat er niet echt een lekkere flow hangt tussen de actiescenes en er één specifiek moment mist dat de film boven zichzelf uit laat stijgen, maar verder is het zeer degelijke vermaak.

Degelijk.

Makkelijk vertier die voor zowel het oudere als het jongere publiek geschikt is om te kijken. Dit is een redelijk typerende film waarin wat grotere actrices in hun jongere jaren aan hebben meegedaan. Zo zie je hier bijvoorbeeld een jonge Ricci in terug, evenals een Birch. Die tweede zie ik echter liever niet, maar ach.

Inhoudelijk kent de film weinig materiaal dat echt als vernieuwend telt en daarmee maakt het dan ook weinig indruk. Qua uitwerking is het gelukkig wat frisser. Erg veilig en binnen de lijntjes, aan de andere kant aangedikt met wat moraal dat hier en daar opvallend sterk weet uit te pakken. Zeker wanneer het personage van Crazy Pete een intrede doet.

De film duurt niet te lang en ondanks het gebrek aan verrassing weet het altijd wel te boeien. Binnen zijn soort blijft het degelijk op z'n achterpoten staan en kent weinig echte momenten die compleet verkeerd gaan. Aan de andere kant ook iets te weinig momenten om herhaaldelijk een blijvende indruk achter te laten. Ach, het is wel degelijk vermaak, en daar trekt het een voldoende mee.

Wel ok.

Niet helemaal mijn soort film dit, maar vanwege het idee toch maar een keertje opgezet. Hij is eigenlijk nog best wel meegevallen voor een keertje, maar ik vond hem nergens briljant. Ruffalo vond ik niet overtuigend genoeg als detective.

De goochelaars zelf vond ik een stuk leuker om te volgen. Enkele mooie scenes hier en daar, Harrelson is een acteur met veel uitstraling en dus ook best goed gekozen. Enkele spectaculaire trucjes, zoals de Piranha Tank maar in het algemeen wel een boeiend filmpje.

De film doet een beetje zijn best om op te vallen, het verhaal vond ik niet bijster boeiend maar door enkele mooie scenes en goed spel van de goochelaars nog een voldoende. Ruffalo vond ik niet zo bijzonder, evenals zijn collega genaamd Laurent.

De ietwat kinderachtige benadering van regisseur Jon M. Chu weerhoudt Now You See Me 2 ervan om zich te kunnen meten met de voorganger, maar de film kent nog altijd wat fijne scenes die het in een eigen jasje hijsen. Jesse Eisenberg en Woody Harrelson spelen hun rollen bovendien met verve, maar aangezien een aantal inhoudelijke insteken met de voorgaande film al uit de doeken werden gedaan heeft Chu weinig verrassingen om ze nog mee te geven. Lizzy Caplan is daarnaast een vervelende aanvulling op het team en de plotwendingen zijn te eenvoudig, maar uiteindelijk is de relatief ruime speelduur zo om en komen een aantal goocheltrucjes leuk voor de dag.

Regisseur Ruben Fleischer heeft een goed gevoel voor degelijk gepresenteerd vermaak, maar laat binnen zijn nieuwste project vooral het woord over aan de castleden. Een boel daarvan zijn natuurlijk al op elkaar ingespeeld en leveren dan ook kwaliteit af, maar ook de toevoegingen doen het gelukkig redelijk. Spijtig is dat er duidelijk een boel aandacht is gegaan richting de inhoud, maar wanneer het dan moet aankomen op de plotwendingen wordt er een nogal ongeloofwaardige wirwar van gemaakt. Zeker de laatste onthulling is bijna onmogelijk te noemen in de huidige wereld, maar individuele scenes zien er goed uit, er hangt een fijn tempo en de film is voorbij voordat je het weet.

TV-gebeuren.

Niet zo bijzonder dus, beetje het niveau van een gemiddelde TV-film. Beetje jammer is het wel, omdat dit soort films uiteindelijk het niveau bepalen van de TV-film. Ik zie ze niet vaak actief proberen om beter te zijn of meer te zijn dan het gemiddelde niveau.

Dit keer (opnieuw) pesten in de spotlights. We hebben het vast allemaal al eerder gezien in een film, en ik moet sommige onder jullie wellicht teleurstellen als ik zeg dat deze film absoluut niets nieuws biedt over het onderwerp. Uiteindelijk denkt de film er zelfs te makkelijk over.

Acteerwerk is niet speciaal, maar ook niet vervelend. Een aantal bekende gezichten zelfs, Kennedy en Henstridge bijvoorbeeld. Henstridge heeft duidelijk wat bijgeleerd met acteren. Maar dat was ook niet te moeilijk als sommige concurrenten bijvoorbeeld Species zijn.


De tieners doen het voor de rest wel leuk, maar kunnen duidelijk de zenuwen niet bedwingen of hun ongemak verbergen. Het helpt er dan ook niet bij dat ze niet bepaald de beste rollen krijgen. Allemaal zijn het behoorlijk stereotypes. De pestkop, de gepeste, de nerd etc etc. De film doet weinig zijn best om iets nieuws op de tafel te leggen.

Hoeft ook niet, maar dan moet de regie er wel naar zijn. Het script overigens ook. De film denkt veel te makkelijk over zijn verhaal. Karakters veranderen hun personaliteit in een vingerknip bijvoorbeeld, en over de finale maar te zwijgen. Het onderwerp pesten is een ingewikkeld stukje in de maatschappij, en deze film lijkt niet in de buurt van begrip ervoor te komen.

TV-gebeuren, zoals ik al eerder zei. Makkelijk uit te kijken, ok acteerwerk, maar een te snel in elkaar geplakt script en weinig verheffende regie. Deze film is terecht een beetje onder de radar gebleven bij het grote publiek.

Anders.

Ik had me vooraf niet ingelezen op de film, maar ik had eigenlijk gewoon verwacht dat dit een soort monsterfilm zou worden maar dan op het Franse platteland. De titel is dan ook letterlijk "De zwerm" maar veel van deze zwem zal je helaas niet zien. Gelukkig vond ik het alternatief zo slecht nog niet.

The Swarm is een rustige dramafilm die zich langzaam maar zeker opbouwt naar een redelijk ongemakkelijke thriller. Helaas zal je je als kijker eerst door wat beelden ter introductie moeten worstelen, die helaas nogal standaard worden gebracht. Typisch moeder tegenover dochter eigenlijk. De puberteit breekt aan en de moeder kan er moeilijk mee omgaan. Een populair thema.

Het is wel gemixt met wat fantasy inderdaad, want het concept zelf over een agressieve zwem sprinkhanen is nog niet vaak gebruikt. Je zou denken dat alleen SyFy met dat soort ideeën komt, maar regisseur Philippot doet een aardige poging om het allemaal wat verder uit te diepen dan SyFy dat doet. Het is alleen niet altijd even boeiend, en dat is de voornaamste misser.

Visueel nog wel aardig, al mis ik wat cinematografische meerwaarde. Er heerst niet echt een sfeertje terwijl de film die wel nodig heeft. Ook mis ik een beetje het gespeel met insectenfobie, want deze film biedt daartoe een unieke mogelijkheid. Het gaat achteraf toch veel liever naar de dramakant en dat ligt uiteraard bij het publiek wat minder goed.

Ondanks dat deze film niet origineel is en weinig spanning kent vond ik dat het mooie effecten includeerde en een aardig tempo kende. De finale is best sterk te noemen, en redt de film van een onvoldoende. Verder is The Swarm een film die zichzelf gewoon verkeerd promoot, want je verwacht uiteraard een insectenhorrorfilm maar die zal je met deze film niet krijgen.

De ijzersterke hoofdrol van Anders Danielsen Lie en de spaarzame horrormomenten tussendoor zorgen ervoor dat deze zombiefilm van regisseur Dominique Rocher doorlopend boeiend blijft, want de psychologische elementen vond ik eerlijk gezegd niet zo sterk. Het is dat Lie met genoeg overtuigende emotie speelt om het eenzame effect nog enigszins over te brengen, maar de regie van Rocher draagt daar weinig aan bij. De beelden van hoe het alledaagse leven doorgaat met de zombieplaag op de stoep overtuigen niet en maken een nogal eenvoudige indruk, naar mijn optiek ook niet bepaald iets waar je op moet leunen binnen een concept als deze. Ik was evenzeer geen fanaat van de uiteindelijke afloop, vooral omdat het een weinig bevredigend slot vormt op de gebeurtenissen waar Lie mee te maken krijgt. De sfeerbeelden zijn bovengemiddeld sterk en de verlaten Franse straten dragen iets unieks met zich mee, maar al bij al maakt het te weinig blijvende indruk om een hoger cijfer te verkrijgen.