Opinions

Goedkoop prulletje met een aantal interessante ideeën, maar ook een zeer matige vormgeving. Regisseur Michael Szymczyk laat het allemaal vooral erg amateuristisch aanvoelen en het gebrek aan dreiging en visuele afwerking bevestigen dat. Daarbij komt ook nog kijken dat de acteurs van straat geplukt lijken te zijn en erg beperkt blijken qua invulling. Zo speelt iedereen een functioneel typetje dat nooit echt werkt en de excentrieke trekjes liggen er iets te dik bovenop. Naarmate het einde vordert kent de film wat onvoorspelbare wendingen en het inhoudelijke gebeuren is luidruchtig genoeg om nergens saai te worden, maar dat zijn de voornaamste (en zowat de enige) complimenten om te geven.

Film met een exclusief doel om de kijker te vermaken door middel van een overgrote dosis nonsens. The Night Watchmen slaat natuurlijk nergens op, maar dat weten de makers zelf ook en benutten dat goed. De castleden hebben duidelijk plezier op de set, de film kent een gezond tempo en het duurt bovendien allemaal niet onnodig lang. Regisseur Mitchell Altieri toont wellicht weinig ambitie en in bepaalde opzichten is dat jammer, maar heel serieus kan je dit concept dan ook niet nemen. De film had wat harder uit de hoek kunnen komen en wellicht meer kunnen profiteren van praktisch geweld, maar voor nu heb ik me prima vermaakt.

Dwaas.

Night's End is een film die in gedeeltes van de horrorwereld geprezen werd door critici. Voor mij maakt dat echter geen verschil. Nieuwe horrorfilms kijk ik graag naar, maar alleen als het verhaal me maar een klein beetje aanspreekt. Dat was dan ook het geval met Night's End, alleen was het resultaat eerder matig te noemen.

Het zou me niet verbazen als deze film tijdens de lockdown van een corona-uitbraak is gemaakt. Alles binnen de regie schreeuwt het uit dat dit een kleine film betreft, en dat is het dan ook. We bevinden ons namelijk zowat de hele film lang in een enkel huis en volgen een personage met pleinvrees. Contact wordt gelegd via Zoom, en veel meer opzet heb je eigenlijk niet nodig hiervoor.

Wat je wel nodig hebt, is talent. Ondanks wat mooie beelden op het vlak van cinematografie krijgen we alleen weinig te beleven dat met talent te maken heeft. Wat de film vooral mist, is een spanningsboog. We leven zelden mee met de situatie van Walker. Het acteerwerk van hem is prima, het is alleen een nogal saai figuurtje.

Verder wat horrorscenes en een best maffe finale, die vermakelijk werkt. Het jammere is alleen dat alles voordat de wat maffere sequenties beginnen te lang aankijken tegen een horrorfilm die niet echt los wil komen. Misschien nog leuk om te zeggen dat Shannon even een rolletje heeft in deze film, waarschijnlijk voor snel geld. Niet het slechtste dat het genre te bieden heeft, maar ver van het beste.

Amusante Yarovesky.

Maar voor een regisseur die ooit zo knetterend begon gaat het wel steeds de mindere kant op met zijn films. Deze film zit nog ruim in de voldoende omdat Yarovesky er nog altijd in slaagt wat eigenzinnigheid toe te voegen, maar ik denk dat het beter is als hij geen kinderuitstapjes meer neemt, want hij wordt duidelijk beperkt.

Beperkt zijn is ook wat deze film tegenhoudt in de eindbeoordeling, want de stijloefeningen die Yarovesky gebruikt tijdens de voorleesscenes tonen een hoop potentieel. Het jammere is dat je deze stijloefeningen bijna niet te zien krijgt, waar de film zijn unieke kans op veel variatie mee verprutst. De basis is er namelijk wel, en ondanks dat je niet veel spanning hoeft te verwachten blijft het altijd wel luchtig.

Het acteerwerk is best aardig te noemen. Van Ritter was het wel te verwachtten dat haar rol leuk zou zijn, alhoewel theatraal, maar dat hoort erbij. De echt grote verrassing was Fegley, die er op goede manier in slaagt om zijn emoties te tonen en wist me daarbij ook nog eens te raken. De chemie tussen de kinderen had wat beter gekund, maar dat mag de pret niet drukken.

Dankzij een gestileerde aanpak in de achtergronden en decoraties schiet Nightbooks nooit te kort in de presentatie. Cinematografisch is dit een erg competente film met ook nog wat leuke trucages hier en daar. De humor is niet briljant maar de prachtige look wist me al na korte tijd in te pakken en mee te voeren, ondanks dat er wat irritaties tussenzaten.

Het is vooral jammer dat de film niet kan uithalen in monster- en verhaalvariaties, en ik denk ook dat Yarovesky door Netflix zelf is belemmerd, of misschien het boek. Hij heeft bewezen met zijn eerste film, The Hive, dat zijn schedel vol zit met veel creativiteit. Dat valt er met zijn andere films steeds moeilijker vanaf te lezen, nu dus hopen dat hij weer de goede kant uitgaat.

Sterk.

Erg fijne verrassing weer, ik wist dat het gemiddelde hoog lag en daarom waren de verwachtingen ook hoog, maar alle verwachtingen zijn keurig ingelost. Ik vond het een hele fijne, sterke en soms ook akelige thriller met wat humor hier en daar.

Tweede film die ik van Gilroy zie met Gyllenhaal, en hij weet Gyllenhaal toch echt wel goed bezig te houden. Gyllenhaal draagt de film goed en weet met zijn onsympathieke karakter toch een zeel goed verhaal neer te zetten met een intrigerend personage.

Ook Ahmed mag genoemd worden. Ik zie hem nog niet zo vaak, maar tot nu toe vind ik hem ook echt goed. Daarbij nog een snelle en lompe rol van Paxton tussendoor die ik echt we mocht. De satire is merkbaar, maar wordt nooit optimaal gebruikt.

De film is altijd vlot, hij gaat er goed in terwijl er zware onderwerpen in voorbij komen. Een verhaal verteld vanaf het begin van Gyllenhaal's carrière maar nergens wordt het echt saai. Nergens zelfs, en dat is een groot pluspunt voor films zoals dit.

Richting de helft komt er plots een akelige en intense sfeer bij kijken, waardoor je als kijker plots gefrustreerd raakt door iets. De scenes zijn spannend, de gebeurtenissen intens en het begint allemaal steeds meer naar een thriller te gaan.

Dankzij deze akelige sfeer komt er richting het einde een ultiem intense slotfase aan en die werkt echt goed. Eindelijk weer eens een film die ook echt goed is. Dat was wel even geleden dat ik hoger dan een 3,5* voor een film gaf.

Sterk.

The Nightingale was een film die ik rondom 2017-2018 al wilde zien, maar het kwam er op 1 of andere manier niet van. Ik meen dat ik de film gewoon ben vergeten omdat deze onder een hoop andere films werd begraven. Onlangs gezien en de hoge verwachtingen zijn netjes vervuld.

Kent bewandeld met deze film een ander pad. Waar ze bij The Babadook het pad van angst en sfeer bewandelde is The Nightingale meer expliciet, bruut en koud. Ondanks dat er toch wel hard geweld in deze film zit focust Kent zich er niet op. Vooral het tweede deel van de film zal de actiefans wat teleurstellen.

Ikzelf kan het wel waarderen en ik ben blij dat Kent ook kan slagen met andere concepten. The Nightingale bleek uiteindelijk 1 van de beste thrillers te zijn die ik dit jaar tot nu toe heb gezien. Traag, lang, maar erg intrigerend. Vooral de toon doet het hem, die al in het eerste halfuur goed inslaat op de kijker. Er zitten namelijk een aantal confronterende stukjes in deze film.

Daarnaast is het acteerwerk erg sterk. Franciosi schittert behoorlijk, maar tevens schrok ik erg van Claflin. Aparte rol voor zijn doen, maar sterk en dreigend uitgevoerd. Daarnaast mag nieuwkomer Ganambarr ook zeker genoemd worden. Hij krijgt een erg moeilijke rol maar weet er positief mee op te vallen.

Visueel ziet het er goed uit. Het speelt zich af in een tijdperk waar ik niet de grootste liefhebber van ben, maar het overtuigt wel. Goede details, ruwe cinematografie en bij vlagen sterk camerawerk. Soms wordt er iets te geforceerd geprobeerd van deze film een realistische film te maken, maar uiteindelijk neigt dit toch wel iets meer naar het filmische als je het mij vraagt.

Verder is de genadeloze toon doorslaggevend. Het complete gebrek aan moraal en hoop maken van deze film niet de makkelijkste zit. Zeker de eerste helft is verontrustend en trapt de deuren regelmatig plat, tijdens de tweede helft mag de kijker wat meer bijkomen omdat die toch meer gefocust is op de ontwikkeling tussen personages en het verhaal zelf. Het wordt iets meer psychologisch, maar wat mij betreft niet minder boeiend.

Dat Kent de irritante clichés ook weet te vermijden is goed. Zo krijgen we niet weer de typische love-interests en worden er wel meer van deze zaken overgelaten aan interpretatie vanuit de kijker. Ik vond het een sterke en boeiende film. Soms iets te ongemakkelijk geregisseerd en de wraak mocht iets harder zijn hier en daar, maar toch een film die de hoge verwachtingen prima weet te vervullen. Ik ben alvast benieuwd naar de volgende film van Kent.

Het langspeelfilmdebuut van regisseursduo Scott Beck en Bryan Woods is duidelijk gericht op wat jeugdigere kijkers en Nightlight is dan ook niet met veel ambitie in elkaar gezet. Veel meer dan een film die de spanning hoopt op te bouwen en de kijker daarmee in zijn greep te houden is dit niet, maar dat doen de makers geregeld wel solide. Een aantal effectieve schrikmomenten en degelijke spanningsopbouw vallen herhaaldelijk op, bovendien wordt er best naar behoren geacteerd. Toch is het verhaal flinterdun (net als de personages) en introduceert de film een belachelijke en onnodige wending naar het einde toe. Na enige tijd vraag je jezelf als kijker af waarom de tieners in hemelsnaam nog met een loodzware camera rondlopen, aangezien iedereen over een eigen zaklamp lijkt te beschikken om het pad voor hunzelf te verlichten. Nipte onvoldoende omdat de film de spanning vaak niet lang kan vasthouden en het enkel van "die momentjes" moet hebben.

Teleurstellend.

Del Toro is altijd wel consistent geweest met het niveau van zijn films, dat me doorgaans erg goed ligt. Zijn fantasiefilms weten me nagenoeg altijd te charmeren. Nightmare Alley kent wel raakpunten met die stilering, maar is qua verhaal heel anders dan voorgaande projecten die Tel Toro in elkaar heeft gezet, helaas.

Het verhaal wist gedurende het eerste uur nog wel te boeien, maar de tweede helft was best een opgave. Dat heeft er vooral mee te maken dat ik de film te veel vond hangen in de jaren 40. Ik snap dat heel goed in verband met het bronmateriaal, maar in de hedendaagse tijd nog met dit soort ouderwetse, overacterende personages en dialogen aan komen draven kan echt niet meer. We zijn niet voor niets 80 jaar verder met de techniek.

Daarnaast is het acteerwerk zelf ook echt niet van het soort om over naar huis te schrijven. Mara is compleet charismaloos en een prestatie die je direct na afloop vergeet. Cooper kan nauwelijks in zijn rol opgaan en je ziet hem altijd als iemand die vooral iemand anders nadoet. Blanchett vond ik al helemaal de plank misslaan. Je moet haast wel debiel zijn om haar manipulatieve persoonlijkheid niet op te merken.

Wel kenmerkt de film zich in een erg knappe visuele stijl. Mooi camerawerk, sublieme cinematografie en een presentatie die strelend voor het oog is. Je kan aan vrijwel alle attributen op het visuele vlak opmaken dat Del Toro een vakman is die niet stopt voordat alles in zijn film er tiptop uitziet. Nightmare Alley is op dat vlak een erg fijne voortzetting van zijn visie.

Het is best aardig, maar gaat niettemin lang door en je moet ook fan zijn van dit soort taferelen om er echt waardering voor op te kunnen brengen. Mooi sfeervol, sterk gesloten maar ook zwak geacteerd en met een inhoud die me vooral in de tweede helft niet mee wist te nemen. Het verhaal is daarnaast ook niet bijzonder slim of onderscheidend, eerder een ode naar oudere films. Ik had echter liever gezien dat Del Toro gewoon weer aan de slag ging met fantasie.

Herzien, maar dat zal weinig verandering in het cijfer teweegbrengen. De eerste keer dat ik deze film zag was alles in het Nederlands nagesynchroniseerd, inclusief de muzieknummers. Een grove fout die ik nooit had mogen maken, waardoor een herziening er hoe dan ook van moest komen. Helaas leverde het achteraf weinig verandering op. Er wordt een knappe omgeving opgebouwd met een boel sfeer en een korte duur, maar ik krijg geen band met de personages die hier worden neergezet. Hierdoor gaat een hoop van de ontwikkeling compleet aan me voorbij en het was me allemaal eigenlijk te kinderlijk om ervan te genieten. Na de fantastische opening gebeurt er voor enige tijd ook niet al te veel en wint het geheel pas weer aan tempo in het laatste halfuur. Ik erken de kwaliteiten van animatieregisseur Henry Selick met gemak, maar kan niet met het gros van het publiek meegaan wanneer het op hoge cijfers aankomt.

Mwa.

Nog een anthologie die me in het geheel niet heel erg heeft overtuigd. Toch moet ik zeggen dat ik blij was dat geen enkel stukje binnen deze film echt goedkoop of trashy was. Dat is een probleem dat ik vaker met dit soort films heb. Anderzijds is het zo dat slechte filmpjes de goede filmpjes van regisseurs hier onderuit doen halen qua gemiddelde. Altijd een beetje gemeen.

The Thing in the Woods (3,0*). Dit filmpje begint eigenaardig, eigenlijk een beetje slecht. Al vroeg is het bekend dat dit stukje een klein knipoogje is naar de oudere horrorfilms die goedkoop waren, en erg bijzonder vond ik het toen niet. Wanneer de echte gekheid begint los te branden stoomt het stukje vooruit en kon ik het algemene cijfer pas naar een voldoende brengen. Gelukkig dat het nog kwam dus.

Mirari (1,5*). Duidelijk het minste stukje van de hele anthologie, na een best vermakelijke eerste stukje was dit tweede stukje vooral een erg saaie en trage zit met doodsaaie personages die weinig overtuigend acteren. Een aantal aardige ideeën redden deze film van een serieus laag cijfer, verder had ik veel moeite om door dit stukje heen te komen helaas. Erg matig in zijn geheel.

Mashit (3,0*). Ryûhei Kitamura staat vaak garant voor wat vermaak en kan goed regisseren op het vlak van visuele beelden en gekheid. Van zijn meer gekke kant ben ik echter wat minder fan en daarom lag dit stukje me wat minder dan dat ik had gehoopt. Verder is het wel een keurig gestileerd stukje die vermakelijk en soms origineel uitpakt, waarvoor een voldoende.

This Way to Egress (2,5*). Het valt Slade nooit te ontnemen dat hij zijn films zo mooi mogelijk probeert te presenteren, maar buiten een cinematografisch sterke look heeft dit stukje weinig te bieden. Het voelt nogal leeg en pretentieus aan, en de traagheid maakte het me toch wel moeilijk om hier met volle toeren van te genieten helaas.

Dead (2,5*). Dead zorgde ervoor dat Nightmare Cinema in zijn geheel vooral uit wat somberdere stukjes bestaat. Er zitten goede scenes in dit stukje, maar in zijn geheel duurt het vooral te kort en kreeg je als kijker te weinig mee om van te genieten. Met dit cijfer komt deze anthologie uit op een precies gemiddelde van 2,5*. Niet slecht, maar eigenlijk het cijfer dat ik altijd aan een betere anthologie heb gegeven.

Erg matig.

Nogal een matige film over een behoorlijk actueel onderwerp. Dit heeft er onder andere mee te maken dat het allemaal weer ontzettend ongeloofwaardig is en de acteurs vrij weinig echte emotie uitstralen, Scott is ook echt een behoorlijke miscast.

Ongeloofwaardig in beeld gebracht en niet maximaal benut, dat zijn vooral mijn woorden. Dit had veel uitdagender, spannender en heftiger gebracht kunnen worden, maar inplaats daarvan kiest Feifer voor een brave en ongeloofwaardige aanpak.

Sommige scenes zijn wel realistisch, zoals de ontvoering zelf, maar daar blijft het dan ook weer bij. Scott doet de rillingen over je rug lopen maar ook Pardue doet het niet al te best hierin. Dat vervelende gedoe lag me vaak absoluut niet. Een grote misser.

Meh.

Kerstanthologiefilm die aan de goedkope kant hangt, al is dat natuurlijk te verwachten met een simpele blik naar de loopbaan van regisseur James Crow. Dit is spijtig genoeg de tweede film die ik van hem zie waarin wel een zekere mate van potentie te bekennen is, maar toch altijd klem komt te zitten met de budgettaire beperkingen.

Overkoepelende segment (2,5*). Zowaar het beste verhaal van de gehele film. Ietwat traag opgebouwd en de personages acteren niet al te best, maar het slot van dit segment komt entertainend voor de dag. Binnen dit stukje realiseert Crow daarnaast tamelijk effectief een kerstsfeertje door goed gebruik te maken van de juiste locaties en dicht bij het thema te blijven. De griezelelementen zijn echter net te pover voor een voldoende.

Mr. Red (2,0*). Het kortste en ook meteen het rommeligste segment. Het gaat eigenlijk volkomen nergens over en wordt nogal onhandig in het geheel vermengd, maar wat er dan wel te zien is vermaakt best. Degelijk geacteerd, gemeen genoeg opgezet en niet te lang uitgesponnen met allerlei gekwek. Goedkoop ingericht en nergens al te kwalitatief, maar wel entertainend.

The Ventriloquist (2,0*). De spaarzame recensies die deze film online heeft weten te bemachtigen wezen dit stukje aan als het beste segment. Ik ga daar persoonlijk niet in mee. Met de inhoud zit het wel goed en dit kent ook zeker een stabiele kern, maar de dramatiek wordt nogal dik aangezet en de praktische effecten maken een matige indruk. Het helpt bovendien niet dat het acteerwerk allesbehalve overtuigend is.

Krampus (1,0*). Zonder twijfel het minste stuk van de film. Totaal onzinnig en allesbehalve effectief vanuit een psychologisch perspectief. De manier waarop het wezen bovendien wordt afgebeeld zit zelfs tegen het onacceptabele aan. De uiteindelijke insteek kan ermee door, maar getuigd stiekem wel van het feit dat de makers voor een makkelijke uitweg hebben gekozen.

The Priest (1,5*). Een segment dat vooral een visuele duw in de rug mist. Slechte kostuums en matige praktische effecten zijn de voornaamste termen waar dit aan te herinneren valt. Met de inhoud hebben de kamers geprobeerd een zekere kern te verkrijgen, maar eigenlijk kon dat me persoonlijk weinig interesseren. Hier wordt het zeer duidelijk dat er in sommige gevallen toch centjes nodig zijn om iets op goede pootjes te laten landen.

Gemiddeld komt dat neer op een 1,80*, afgerond naar boven. Laat ik voorop stellen dat de namen die ik aan de segmenten heb gegeven niet de officiële titels zijn, maar ik vond het wat interessanter dan de verhaaltjes afzonderlijk te nummeren met 1 t/m 4. Verder een goedkope anthologiefilm met een behoorlijk uitgesponnen speelduur, dus weet waar je aan begint.

Ik vond het na de herziening echt geweldig. Tot nu toe duidelijk mijn favoriete deel in de reeks, ondanks dat het eerste deel wat kundiger was met het vasthouden van de (horror)sfeer. De setting, de enorme liefde voor praktische effecten en een geweldige Robert Englund maken dit derde deel echter een groter genot om te aanschouwen. Voor mij is het een ideale mix tussen camp en serieuze horror, waarbij het uiteindelijke plezier ontzettend overheerst. Bovendien slaagt regisseur Chuck Russell er van harte in om elke droomsequentie weer van wat extra's te voorzien en loopt het qua flow werkelijk ontzettend lekker. Tijdens de eerste kijkbeurt stond ik vast niet open voor het idee waarbij een derde deel tot zoiets leuks kon ontpoppen, maar nu is het echt wel duidelijk. Een addertje in het gras is de belabberde rol van Patricia Arquette, die ik echt uitzonderlijk slecht vond acteren.

Patricia Arquette besloot niet langer het personage van Kristen te vertolken in tegenstelling tot enkele andere terugkerende personages hier, maar ze was veruit het slechtste castlid van de vorige film dus ik kon er niet bepaald rouwig om zijn. In ieder geval weet regisseur Renny Harlin het geheel niet helemaal lekker te laten flowen en is de toevoeging van zwaarder sentiment nadelig. Tegen de helft aan is de volledige crew van de vorige film om zeep geholpen en treedt Lisa Wilcox naar de voorgrond. Een belabberde keuze, want ze is allesbehalve interessant. Robert Englund blijft ouderwets leuk en enkele droomscenes zijn bijzonder creatief vormgegeven, maar het was toch net iets taaier om dit deel uit te zitten ten opzichte van het vorige deel. Niettemin nog altijd een horrorreeks met een verdiende status.

De herziening van dit tweede deel deed geen wonderen, ik blijf het tot nu toe de minste binnen de reeks vinden. De opening is geweldig en enkele praktische effecten tussendoor zijn opvallend smerig, maar Freddy heeft hier zijn slachtoffers niet bepaald uitgezocht op het vlak van charisma. Mark Patton is echt barslecht in de hoofdrol en vormt geen moment een innemend figuur. Daarnaast verwaarloosd de film in het bijzonder Robert Englund, die door het conceptuele vlak van de film ernstig wordt beperkt in zijn iconische rol. Het verloop vond ik best vermakelijk maar de finale is werkelijk te dwaas voor woorden, waardoor ik enige verhoging van het cijfer simpelweg niet kan rechtvaardigen.

Het heeft me persoonlijk drie kijkbeurten gekost, maar ik kan dit eerste deel van de ANOES-reeks dan eindelijk meer waarderen dan enkel een krappe voldoende. Met name Heather Langenkamp, die ik voorheen niet kon smaken, vond ik uitzonderlijk schattig. Qua acteerkracht blijft ze nog wat beperkt, maar het charisma is er absoluut en hetzelfde geldt voor de overige leden. Soms lijkt het alsof ze expres tegen de cast hebben gezegd dat ze slecht moeten acteren, want de acteurs en actrices zelf zijn niet voor niets bekend geworden. Robert Englund blijft een showstealer en de creativiteit valt sterk op, maar als een echt meesterwerk zal ik het nooit zien (of na 8 kijkbeurten wellicht). Weinig horrorfilms zullen zoiets als de bloedvulkaan nog kunnen overtreffen. Ik raad de liefhebber overigens aan om daarover de achtergrond te lezen.

De ietwat tamme indruk van deze remake viel bij herziening op. Links en rechts vliegt het bloed best rond, maar deze momenten zijn opvallend schaars. Je zou in het jaar 2010 ten opzichte van 1984 de geweldsuitspattingen iets mogen verhogen, maar ik vond de originele film dan veel grafischer. Jackie Earle Haley doet zijn best om Robert Englund als Freddy bij te benen, maar regisseur Samuel Bayer maakt er een absolute rommel van. Dat CGI-gezicht kon bijvoorbeeld echt niet, maar ook de verandering in de achtergrond van Freddy doet het eindresultaat de das om. Rooney Mara is nog altijd uitzonderlijk matig, maar de droomomgevingen zijn plezant ingericht. Het is duidelijk een matige remake van een iconische reeks en dat de liefhebbers verontwaardigd waren kan ik alleen maar ondersteunen.

Met Lisa Wilcox definitief op de voorgrond kon ook dit deel van de reeks me niet zo bekoren ten opzichte van bijvoorbeeld het eerste en derde deel. De creativiteit binnen de droomsequenties en het hoge tempo zorgen nog altijd voor wonderen, daarnaast vond ik de verdieping in Freddy’s achtergrondverhaal helemaal niet verkeerd. Echter blijft Alice een bijzonder oninteressant hoofdpersonage en moet de film het vooral hebben van een schmierende Freddy en een paar over-the-top moordscenes. De flow zit er wederom iets minder lekker in waardoor de aanloop naar de finale niet altijd even lekker wegkijkt, maar tot nu toe blijft de reeks me meer dan aardig bevallen. Dat ze al dat gedoe met baby Jacob erin hebben geperst zegt overigens wel wat over de kwaliteit van de schrijvers.

Zo slecht nog niet.

Ik vind dat er wel erg steng beoordeeld is. Qua documentaire inderdaad niet geslaagd, maar als horrorfilm zeker geslaagd. Ik wou deze film ongeveer een jaar eerder zien, maar vergat de titel en heb hem toen ook maar links laten liggen.

Zoals ik al zei, is het docu gedeelte niet erg overtuigend. Je leert vrij weinig en kan voor een kijkje wat slaapverlamming is beter even googelen naar Wikipedia. Ook krijg je vrij weinig binding met de karakters in het verhaal en gaat het meer om de ervaringen van de "slachtoffers".

Als horrorfilm zeker geslaagd. Leuke belichting zo af en toe. Soms ook nog best spannend. De man die een spin op de camera gooit, de schreeuwende demon van het Aziatische vrouwke en de donkere figuren in hoeken, deuren en andere donkere plekjes zijn best leuk gedaan.

Soms inderdaad niet heel overtuigend, maar de film weet soms erg knap spanning op te bouwen en kent ook een paar geslaagde schrikmomenten. Had waarschijnlijk veel beter kunnen zijn als het het docu gedeelte achterwege had gelaten en gewoon een horror/thriller was geweest.

Erg teleurstellend.

Nightride is nog een film die zich volop richt op het one-take gebeuren. In een enkel shot wordt je het hele verhaal getoond, en dit brengt wat complicaties met zich mee maar staat bijna altijd garant voor sterke stukjes film. Niet in dit geval alleen, dit moet zowat de enige film zijn binnen deze soort die ik zeer zwaar onder de maat vond vallen.

Wat voor mij problematisch is tijdens deze film is dat we eigenlijk weinig verhaal te zien krijgen, letterlijk dan. Er wordt veel verteld en het narratief maakt veel tempo, maar het wordt slechts via een enkel kanaal aan de kijker getoond. Dat kanaal is een man achter het stuur. Hij rijdt door de wijk, belt wat mensen tussendoor, stapt weleens uit voor een sigaret en rijdt dan weer een blokje om.

Voor mensen die zich erg kunnen inleven met de dialogen die Dunford heeft over de telefoon kan deze film zo werken, ik werd alleen dat gepraat achter het stuur snel bui. We zitten dan ook echt meer dan een uur te wachten totdat Budge de auto uitstapt en eens wat gaat doen anders dan bellen. Wel goed geacteerd overigens door Dunford, knappe prestatie waar ik veel van mijn punten dan ook aan geef, verder vond ik het een erg simpel uitgewerkt geheel.

Dit soort films kunnen beter werken als er een stabielere spanningsboog aanwezig is, maar met Nightride is daar geen sprake van. Het is allemaal erg gevoelloos geregisseerd, waarschijnlijk in de hoop dat het gegeven van een enkel shot al interessant genoeg is voor de meeste mensen om een voldoende te geven. Ik vind het leuk bedacht, maar saaier had je het waarschijnlijk niet uit kunnen werken. Erg zonde, erg tegenvallend.

Volstrekt idiote voortzetting van matig bronmateriaal, waarmee regisseur Paul Tanter de verkeerde aanname maakt dat zijn koude universum daadwerkelijk was voorzien van rechtvaardiging om een vervolg van 103 minuten te maken. Simon Phillips vormt daarbinnen een vermakelijke seriemoordenaar, maar vormt dan ook meteen het enige hoogtepunt van deze erbarmelijke film. Sayla de Goede acteert zo slecht dat het een verbazingwekkende vorm begint aan te nemen en de moorden ten opzichte van de vorige film worden aanzienlijk teruggeschroefd. Vervolgens wordt er ook nog misplaatste dramatiek aan het geheel toegevoegd, waardoor het allemaal veel langer duurt dan benodigd. Het eindresultaat is te omschrijven als misplaatst, uiterst saai en ronduit amateuristisch.

Simpele horrorfilm met een zeer directe en kleinschalige benadering, die in het laatste halfuur spijtig genoeg ontspoort. Op conceptueel vlak wint Nightshift punten voor het weinig ambitieuze gebeuren. Twee personages werken een nachtdienst in een onveilig gebouw waar de boel langzaam escaleert. Alhoewel er een gebrek aan sfeer/spanning heerst, weet deze film van regisseur Stephen Hall daar best mee te boeien. Het acteerwerk is bovendien niet onaardig en de mysterieuze kant van het verhaal werkt aanstekelijk, maar de rommelige onthullingen in de finale zitten de boel vooral in de weg. Om het makkelijk voor te kauwen; Nightshift slaat uiteindelijk volkomen nergens meer op.

De Franse regisseur Hugo König wilde duidelijk experimenteren en dat resulteert in een found-footagefilm met een enkele take ter inhoud, zonder van de inhoudelijke essentie af te wijken. De locatie is daar meteen goed voor gekozen, al kan ik helaas niet vinden waar dit precies is opgenomen. In ieder geval levert het een geheel op met een dreigende en onheilspellende sfeerzetting, zeker niet ontdaan van wat leuke horrorbeelden. De lange aanloop vereist wat van je geduld als kijker, maar König lijkt goed te weten waar hij zijn camera heen moet sturen om de juiste angst op te roepen. Het acteerwerk van Nathalie Couturier is bovendien uitermate overtuigend, al wordt haar personage wat ingeperkt richting de tweede helft. De voortdurende geluidsinterrupties voegen amper wat toe en de wending is al helemaal een rommeltje, maar uiteindelijk levert Nightshot een degelijk anderhalf uur aan vermaak op waarin er wel degelijk sprake is van een zekere dread. Dat is erg knap om voor elkaar te krijgen als je duidelijk over weinig middelen beschikt.

Slechts drie jaar na zijn Scandinavische succes trok regisseur Ole Bornedal naar Amerika om zijn project een internationaal randje te geven. Het gevoel dat het voor extra centjes gebeurde, heerst overigens sterk, want er wordt geen enkel nieuw moment in het verhaal geschreven. Min of meer precies dezelfde inhoud wordt opgebouwd en uitgewerkt, alleen dit keer met erbarmelijk acteerwerk van specifiek Ewan McGregor en Patricia Arquette. Josh Brolin is de enige die zijn personage wat flair mee kan geven, maar zijn verschijning is dermate beperkt dat het voor 't eindresultaat weinig verandering brengt. Het eerste halfuur blijft vanwege de mogelijke paranormale inslag degelijk, eenmaal de film naar de tweede helft kantelt vervalt het in saaiheid en gebrekkige stimulatie. Ik heb me zelden zo zitten vervelen tijdens een horrorthriller en sta een beetje te kijken van de positieve geluiden.

Ambitieuze actiefilm waarin regisseur Luc Besson een hoop voor elkaar probeert te boksen en daarmee wellicht de belangrijkste elementen vergeet in te vullen. Zo zit de wereld van Nikita vol met allerlei excentrieke figuren en maffe locaties, maar Anne Parillaud wordt daarbinnen bijzonder vervelend neergezet. Helaas moet dit verhaal het wel hebben van haar ontwikkeling, waardoor de speelduur van 115 minuten niet heel fijn worden om te volgen. Een aantal actiescenes missen daarnaast wat peper, want ondanks de kleurrijke vormgeving zijn ze niet hard of opvallend genoeg. Bijzonder teleurstellend is de fijne intrede van Jean Reno, die helaas van veel te korte en beperkte duur is. De finale is dan ook beslist niet geweldig, maar door alle vreemde attributen blijf je als kijker wel geboeid kijken. De inhoud zit daarnaast best goed in elkaar.

Verrassende film waar ik in het begin even in moest komen. Niet zozeer door de onderwerpen (vond het wel prettig dat homoseksualiteit gewoon als iets normaals wordt gezien hier), maar wel door de grote hoeveelheid aan excentrieke figuren. Zo'n Nimona is iemand waar je gedurende de film echt naartoe moet groeien, want in het begin is haar karakter nogal overtollig en vervelend. Regisseurs Bruno en Quane slagen er gelukkig in om iedereen naarmate het verhaal vordert steeds menselijker en sympathieker te maken, waardoor ik dus wel degelijk naar iedereen toe kon groeien. Daarnaast gebruikt de film echt een fantastische animatiestijl. Ideale combinatie om de futuristische wereld te linken aan de middeleeuwse architectuur. Echt een geweldig staaltje aan surrealisme, ik heb er ontzettend van genoten. Minder sterk is de wat voorspelbare invulling van het verhaal en dat de finale wat mij betreft qua spektakel een stuk langer mocht doorgaan, maar verder heb ik weinig te klagen. Nimona zit vol met actie, komedie en tempo. Ik kan me onmogelijk vervelen als ik naar een film als deze kijk. Zeker voor Netflix is het dan ook een complete verrassing, maar zo zie je dat wonderen de wereld nog niet uit zijn.

Regisseur Víctor García gaat al even mee in het vak, maar lijkt met The Communion Girl oprecht een klassieker af te willen leveren. Veel insteken zitten hem daarbinnen ook mee, van het strakke acteerwerk tot de sfeervolle vormgeving op visueel vlak. Alhoewel de film nergens heel spannend wil worden, blijft het altijd wel boeien en zit er genoeg inhoud in om niet tot de onderlaag te behoren. Ietwat jammerlijk is de weinig vernieuwende invulling en een niet al te intimiderende tegenstander. Op dat vlak maakt García iets te nadrukkelijk gebruik van genreclichés, terwijl het ultieme (digitale) monstertje amper een seconde in beeld wordt gebracht.

Vrij flauw.

Altijd wel prima, die kattenfilms. Dat dit een kinderfilm is en daarmee wat flauwer, dat is duidelijk te zien aan de poster. Kevin Spacey deed mijn interesse vooral trekken, hem zie ik niet meteen in dit soort rollen, en uiteindelijk komt hij ook minimaal in beeld.

De scenes met de kat zijn qua CGI vrij matig en dat is vrij duidelijk. Aan de andere kant is het natuurlijk knap lastig om zo'n beest te temmen. Sommige scenes zijn nog wel komisch, maar helaas maakt de film de fout door weer vreselijk flauw te zijn. Sommige karakters zijn niet om uit te staan.

Voor de rest nog wel een komisch filmpje, dat voor kinderen misschien wat leuker is dan voor volwassenen. Ik heb me nog wel prima vemaakt met deze film, duurt gelukkig ook niet al te lang, anders was het nog slechter geweest.

Wel ok.

De beginscene was veruit de beste scene voor mij, al zet hij de verkeerde toon een beetje en is daarom misplaatst. Het lijkt door die opening erop dat de hele film vol met rondvliegende ledematen zal zijn en over the top CGI bloedvergieten.

Van dat laatste was dan vaak wel aanwezig, want het bloed vloeit rijkelijk in het rond. McTeigue trekt in bloedvergieten dus eigenlijk nooit aan de rem en door de bijzondere manier van het spatten blijft het leuk om tegenaan te kijken. Daarom is dit qua actie best geslaagd.

Helaas verbergt al dit spektakel niet het feit dat er maar beroerd geacteerd wordt en na de opening de film een stuk saaier wordt. (Daarom is het dus ook misplaatst). Rain weet weinig met zijn personage te doen behalve rare bewegingen met zijn hoofd te maken. Ook Harris weet niet het maximale uit haar rol te halen.

Na de opening zijn de flashbacks die constant in beeld gebracht worden simpelweg gewoon saai en wel een beetje suf eigenlijk. De liefde tussen de jonge Raizo en Kiriko is ook weer zo voorspelbaar en standaard gebracht dat je eigenlijk niets meer serieus kan nemen.

De film heeft ook wel een beetje de neiging om zichzelf wat te serieus te nemen, maar gelukkig vloeien er liters bloed om dit vaak een beetje te verbergen. Voor de rest wel mee vermaakt.

Ondanks de relevante en complexe inhoud van de film vond ik het moeilijk om sympathie op te wekken voor het hoofdpersonage. Regisseuse Yngvild Sve Flikke profiteert van een degelijk verhaal, maar werkt dit (zeker de humoristische kant) op een erg flauwe manier uit. Met name het nogal dunne gezever van de personages over seks en soortgelijke onderwerpen gaat ontzettend vervelen, waardoor de subtielere tweede helft op weinig medeleven kan rekenen. Hoofdrolspeelster Kristine Kujath Thorp acteert ver boven de middelmaat, maar wordt opgezadeld met een weinig empathisch karakter waardoor ze me persoonlijk al snel kwijt was. Degelijke montage en de betere tweede helft verbloemen de irritatie tot op zekere hoogte, maar uiteindelijk was ik erg blij dat ik de eindcredits zag verschijnen en dat is binnen het filmische begrip nooit een goed teken.