Opinions

Regisseur Tobe Hooper bewijst dat zijn niveau flink kan kelderen als hij niet het benodigde budget weet te bemachtigen, want Djinn is bij vlagen van wel erg treurig niveau. Een inhoud die nagenoeg niet te volgen is, samen met geforceerd en slecht acteerwerk zetten allebei namelijk vroeg de negatieve voetnoot voor wat komen gaat. Hooper kiest zijn locaties wel slim, maar weet desondanks geen vorm van spanning of dreiging op te roepen. Naar het einde toe gaat het allemaal volledig los qua gespook, maar tegen die tijd zijn de meeste horrorliefhebbers waarschijnlijk al afgehaakt vanwege een ontbrekende rode lijn.

Mwa.

The Djinn is een nieuwe horrorfilm die onder de radar is gegaan voor de meeste horrorfans, maar niettemin als resultaat niet zo slecht is als wordt aangegeven hier op MovieMeter. Toch begrijp ik de ontevreden van de menigte wel, want deze film is bij lange na niet goed. Het is vooral de horror zelf die punten laat liggen.

Niettemin is de opzet van de film best aardig te noemen. De horror spat regelmatig van de film af, je voelt het direct in de lucht hangen vanaf de eerste minuten. Het team dat verantwoordelijk is voor het creëren van deze film verstaan hun vak wel degelijk, het is vooral de kwaliteit en misschien het talent nog dat ontbreekt, de passie en wil is er namelijk wel.

The Djinn is een horrorfilm die zo simplistisch is als maar kan, maar af en toe wat verwarrends probeert te doen in een verwoede poging het verhaal toch wat inhoud te geven. Buiten wat dramatische toevoegingen aan de achtergrond kent dit echter weinig succes, en zit je als kijker af en toe gewoon te wachten totdat de horror eindelijk weer verder kan.

Hier en daar zitten er qua horror uitzonderlijk enge scenes bij, maar deze duren enkel minuten. Het grootste deel van de film jaagt namelijk te weinig angst in waardoor het enkel bij wat scenes blijft. Het verloop kent niet echt een goede flow waardoor de horror, waar overigens wel genoeg van is, nooit volledig kan intrigeren of interesseren. Het mist gewoon die effectieve opbouw en vooral de pay-off.

Het acteerwerk van het knaapje is uitstekend en het verloop duurt niet te lang, maar The Djinn had een engere film moeten zijn dan dat het nu is. Het valt moeilijk te ontkennen dat het hart niet op de juiste plaats zat. Het is nu vooral de kwaliteit die nog ontbreekt, eenmaal regisseur Charbonier ervaring opgebouwd heeft zie ik hem oprecht een spannend pareltje afleveren.

Mwa.

Aardig gezien het van Nederlandse bodem afkomstig is, maar Do Not Disturb is een beetje het soort film die we typisch van Maas kunnen verwachten. Zwak plot en veel focus op thriller en actie. Al zijn de genres in dit geval over de film verdeeld, waarbij de thriller meer het eerste uur inneemt en de actie in het overige gedeelte zegeviert.

Ik verdenk Maas ervan een te groot ego te hebben waardoor een goede zelfreflectie niet mogelijk is. Zijn films zijn aardig voor een Nederlandse film enzovoort, maar nooit ver bovengemiddeld. Ik bedoel, ik heb nooit een cijfer hoger dan een 3,0* aan Maas z'n films gegeven. Het is allemaal aardig kijkvoer, maar totaal niet van het soort waarmee je in de toplijsten terecht zal komen. Of Maas daar naar streeft zal ik nooit weten, maar ik denk het niet.

Do Not Disturb is eigenlijk helemaal niet zo'n dramatische NL actie/thriller. De poster hier op MM geeft een hele slechte indruk hier, maar de film zelf valt nog mee. Aardig geschoten met wat oog voor detail, en zoals we van Maas gewend zijn komen er ook nog een hoop domme types voorbij. In dit geval dus ook.

Het maakt de film iets luchtiger, maar zit de spanning in de weg. Niet dat die al heel briljant was, maar het had dus veel beter kunnen zijn. het thrillergedeelte is nu wat flauw, met wat verstoppertje spelen door een hotel. Het ziet er aardig uit qua look, maar wil nooit spannend of intrigerend worden, waardoor het alle paden van een tamme thriller lijkt te betreden.

Verder ook nog een hoop problemen met de timing, sommige dialogen lijken er random tussen geplakt te worden of volgen elkaar te traag op waardoor er toch een ongemakkelijke nasmaak in de mond belandt. Nadat we wat hebben geklooid met spanning gaat het in de laatste 20 minuten wel goed los, en dat is eigenlijk de redding van de film.

Maas zorgt namelijk voor een hoop spektakel en zelfs explosies door de straten van Amsterdam. Het had wat strakker geschoten mogen worden, maar aangezien je niet vaak zulk spektakel in een Nederlandse film ziet is het stiekem best genieten. Het lijkt een soort beloning te zijn aan de kijkers die niet zijn afgehaakt tijdens het eerste uur, en ik vind het erg geslaagd.

Duurt verder ook niet te lang en het wordt vermakelijk genoeg gehouden, maar het acteerwerk en soms gebrekkige regie doen de film deels de nek om. Het heeft charme gezien het van Nederland afkomstig is, en heel dramatisch was dit eigenlijk niet. Leuk om eens gezien te hebben denk ik zo.

Niet best.

Veel met "Do Not Reply" heeft deze film overigens niet te maken, net als de poster zelf. Door die sfeerzetting had ik vooraf een digitale horrorfilm verwacht die wat leuks met telefoons zou gaan doen, maar het was uiteindelijk iets dat volkomen anders was. Het enige dat ermee te maken heeft is dat er soms social media wordt gebruikt... in de eerste 10 minuten dan.

Het acteerwerk is aan de saaie kant omdat geen enkele acteur of actrice wat mee kan geven aan zijn personage. Rathbone moet een beetje de gestoorde freak vormen, maar hij pakt het allemaal wel erg saai aan. Het enige dat hem misschien ergens nog een beetje onderscheidend maakt is dat hij een helm draagt met een design die ik werkelijk nog nooit eerder in een film heb gezien, maar dat is niet perse positief. Zag er volslagen ridicuul uit.

Een terughoudend verloop en spanningsloos gebeuren vullen de minuten nog een beetje op maar dankzij wat aardige ideeën tussendoor (de blondering van de personages) weet het nog wel een beetje te boeien. Het gebrek aan gruwelijkheden, spanning of energie gaat alleen na enige tijd aan je knagen, maar door een toch wel vlot verloop wordt het nooit een onmogelijke opgave.

Het werkt zich toe naar een best entertainende finale maar dat kan het niet-onderhoudende restgedeelte van de film niet compenseren. Ik vond het maar een veilige thrillerfilm met wat hele schaarse horrormomenten die toch gewoon te weinig interne kwaliteit bevat om memorabel te zijn. Het mist van bijna alles wat, maar kijkt uiteindelijk nog wel aardig weg waardoor ik het niet met een 1,0* ga beoordelen.

Netflix-kersen.

Typische tienerfilm met een duidelijke knipoog naar het moderne publiek. Do Revenge is een film die erg meegegaan is in de tijd. Daarmee geeft het de indruk dat het vooral een pleaser voor Twitter is, maar niettemin heb ik me smakelijk vermaakt met deze film. En terwijl Netflix juist wat dompers had afgeleverd de laatste tijd.

Visueel correct zonnig en het acteerwerk wordt verzorgd door ervaren namen. Misschien geen namen die onder de filmveteranen bekend zijn, maar Mendes evenals Hawke worden langzamerhand steeds bekender. Ondanks dat deze film veilig terrein voor ze is komen ze er goed vanaf en vullen ze de personages naar behoren in. Leuk dat ze allemaal op hun eigen manier een draai geven aan hun verschijningen.

Het vermaakt goed en het plot kent genoeg verrassingen en voortgang om de twee uur te rechtvaardigen. Wellicht dat het wat vermoeiend over kan komen voor een zeker publiek, maar ik heb me geen enkel moment echt verveeld. Een typische film waarin je, mocht je ervoor openstaan, veel uit kan quoten. Beetje jammer van de mierzoete en brave invulling, maar zeker degelijk vertier. Zo zie ik ze graag.

Halfje verlaagd. Een opgepoetste versie op het grote doek zien bij KINO bleek destijds het voordeel van de twijfel te geven, thuis op de bank maakt een film als deze wat minder indruk. Regisseur en hoofdrolspeler Spike Lee maakt bovendien een fout door zichzelf op de voorgrond te plaatsen, aangezien hij zeker niet bekend is geworden vanwege zijn acteertalenten. Een nogal pijnlijke vertolking tussen een hoop excentrieke figuren die beduidend meer indruk maken dan Lee. Gelukkig zit hij achter de camera wel op zijn plaats en bewijst dit met een lekker aparte en eigenwijze benadering. De finale is natuurlijk iconisch en Do the Right Thing schotelt genoeg aan de kijker voor om op te kauwen, het blijft een wereld die apart genoeg wordt neergezet om herhaaldelijk te boeien. Zo overdonderend als bij de eerste kijkbeurt is het niet (meer), maar een goede film nog altijd.

Suf.

Wat een domme film was dit zeg. Sloeg echt helemaal nergens op. Het verhaal klonk wel leuk, maar het is zo voorspelbaar en matig uitgewerkt dat je je echt doodergert. Begint nog een beetje hoopvol met het toernooi, maar valt snel in duigen.

Slecht acteerwerk door actrices die er alleen maar staan vanwege hun uiterlijk. Vooral Aoki is verschrikkelijk. Daarnaast zit er af en toe wel een leuke scene tussen maar ook de actie valt in het algemeen reuzetegen. Grote fout om die broer nog te laten leven. Niet eens een finale in het toernooi? Slordig.

Buitengewoon dom verhaal met buitengewoon vervelende actrices. Karakters die geen nut hebben in het verhaal en een jan lul als bad guy. Wat een slechte uitwerking zeg. Overslaan, verhaal klinkt verleidelijk, maar is veel te matig uitgewerkt. Punten voor het begin van het toernooi.

Een moderne Hammer-horrorfilm met een overtuigende Scott Chambers in de hoofdrol, die ondertussen bezig is om zijn eigen filmuniversum op te bouwen met Winnie de Poeh, Bambi en Peter Pan. Doctor Jekyll vormt een soort oorsprongsverhaal op het oude verhaaltje en wijkt dan ook af van de oude klassiekers, maar veel heeft regisseur Joe Stephenson echter niet te melden. De inhoud is afgezaagd en er gebeurt simpelweg te weinig om de kijker herhaaldelijk te stimuleren, daarnaast botst de moderne vormgeving regelmatig met de klassieke toonzetting die Stephenson soms lijkt na te streven. Wanneer het op de productie aankomt ziet de film er best verzorgd uit en het acteerwerk is degelijk, maar toch kunnen de makers niet verhullen dat het allemaal niet zo heel veel weet te brengen.

Toch wel een tegenvaller.

Dat dit destijds een flop was was misschien niet volledig onterecht maar wel jammer. Het is namelijk wel een aardige film die vaak braaf respect toont aan The Shining . De verwijzingen zitten er vaak bij in ieder geval. Of het identiek is aan het boek weet ik niet, interesseert me ook niet.

Ik ben totaal geen fan van Flanagan. Maar dit is wel veruit zijn beste project, maar ook hier mankeert er een en ander aan. Flanagan is duidelijk een regisseur met een gevoel voor horror maar het wil maar niet lukken. Hij doet altijd wel iets wat knullig overkomt. Het is ook duidelijk dat hij niet veel vrijheid heeft gekregen hier.

Doctor Sleep kampt voornamelijk met het probleem dat het erg mainstream is en regelmatig wat weg heeft van een Stand by Me-achtige aanpak. Zeker eenmaal Curran een prominentere verschijning gaat vormen stort de film langzaam in en begint te veranderen in een typisch kind-red-de-boel verhaal. Erg jammer want The Shining is nu juist een film die dat soort taferelen wil vermijden. En bovendien leek Flanagan altijd garant te staan voor iets eigenzinnigs. Maar dit is wel heel erg mainstream. De preken dat dit voor een "beperkt publiek" is lijkt mij niet erg waar.

Ook probeert Flanagan heel, heel erg hard om het er allemaal sfeervol uit te laten zien. Dat is het dan ook, maar het voelt soms wel wat krampachtig aan. Zeker die hartkloppingen worden wel heel erg uitgebuit. Dat zijn toch wel iets te prominente pogingen om het allemaal net wat meer te maken.

Maar slecht is het absoluut niet. Sfeervol is het in ieder geval zeker. Visueel erg kundig in elkaar gezet, dat mag je ook wel verwachtten van Flanagan want dat heeft hij vaak wel onder de knie qua sfeer. Regelmatig sfeervolle beelden en een prima tempo. Ook heeft Flanagan zijn magische trukendoos uit de kast mogen halen en daarom heeft de film enkele heel erg gave scenes. Zeker het inbreken in iemand zijn hoofd ziet er erg gaaf uit.

Acteerwerk is ook op niveau. McGregor houdt zich goed staande maar het is toch Ferguson die de show weet te stelen. Een beetje een suffe rol bij vlagen maar erg aardig gebracht. Zeker de opening is erg gaaf. Curran mag dan goed acteren voor een kind, irritant was haar rol ten top. Dat soort rollen kunnen dit soort films toch niet gebruiken?

Camerawerk is erg knap. Visueel erg kundig, zoals ik al eerder zei. Die kundigheid is voornamelijk wat de film overeind weet te houden. De beste stukken zaten echter toch in de finale. Daar waar de sfeer van The Shining weer even kundig over wordt gedaan en het werkt opvallend goed. Totdat Curran weer de boel komt redden. Pff. Wat een zonde.

Maar al bij al een goede film. Ik vind alleen persoonlijk dat Flanagan zich beter staande kan houden in bovennatuurlijke dramafilms, en niet te veel horror. Hij heeft aan mij meerdere keren bewezen niet al te bijzonder te zijn, behalve soms kundige sfeeropbouw. Maar de stukken waar de kat bij iemand zijn bed komt zitten als teken dat diegene gaat sterven en McGregor dan langskomt zijn erg mooie stukken. Jammer dat er uiteindelijk niet heel veel mee gedaan wordt.

Ik moet het wel een 3,5* toekennen, maar een tegenvaller was het toch wel. Het was wel een horrorfilm waar ik erg naar uitkeek.

Leuk!

Begint inderdaad wat cliche, maar het wist me gelijk al te boeien. Ik ben normaal niet zo van de marvels, maar sommige vind ik toch wel tof. Doctor Strange is daar zeker een voorbeeld van. Cumberbatch is ook echt geknipt voor deze rol.

Iedereen vond ik eigenlijk wel te pruimen. Maar wat vooral er bovenuit stak waren de special effects. Sommige scenes deden me erg denken aan Inception maar dan nog een stukje meer overdreven, dat ik totaal niet erg vond.

Erg leuke marvel, verveelt geen seconden, ziet er goed uit en is overduidelijk een aanrader in vergelijking met andere marvels.

Prettig.

De films rondom deze specifieke superheld lijken altijd wel te slagen, vooral omdat de gaven van Doctor Strange altijd wel toegang en ruimte geven tot wat creatieve regie. Waar de eerste film het echter moest hebben van het visuele plezier geeft dit vervolg meer de ruimte aan het doorzetten van het universum. Het is dus een film die vooral als voorbereiding dient, waarschijnlijk voor nog een Avengers-film.

Het jammere daarmee is dat het daarmee wel een film is die meer rondom Olsen draait dan Cumberbatch. Cumberbatch speelt dan wel de hoofdrol, maar dient vooral als personage die het verhaal voortduwt. Daar kan Raimi verder weinig aan doen, het is eerder het script zelf dat dit vervolg erg veel naar een bepaald hoekje duwt. Het gaat ten koste van wat plezier, maar het betekent zeker niet dat deze film er slecht mee is. Integendeel zelfs.

Als film leunt het nog altijd erg veel op de effecten, maar het zijn wel erg knappe effecten. Fijn om te zien dat ook Raimi is gegroeid binnen dit genre. Nog fijner dat de film een aantal keer best dicht tegen horror aanzit. Denk dat Derrickson het echter wel meer naar een horrorfilm had bewogen en dat was ook leuker geweest, maar niettemin genoeg opvallend sfeervolle en zelfs spannende scenes te bekennen hier. De focus is niet behoorlijk op horror gericht (logisch), maar ze vallen zeker op.

Acteerwerk is best prima. Iedereen speelt erg een typetje, maar raakt nooit verloren. Daarbij speelt Olsen opvallend genoeg een degelijke rol en komen meerdere wat sentimentelere scenes nog best binnen ook. Raimi weet de film daarnaast ook voortdurend interessant te houden door veel gebruik te maken van effecten en wendingen. Dit vervolg is er constant onvoorspelbaar mee en kent wat meer een echt hart. Ik zal echter wel liegen als ik zei dat dit een betere film was dan zijn voorganger. Ruim voldoende, maar geen grootse voldoende.

Geinig.

Oprecht grappige film met een flauw verhaal die vol op de komedie inzet. Soms gaat er wat focus naar romantiek, maar met de vele grappen die allemaal fout en flauw zijn valt er weinig te zwijmelen. Gelukkig valt er wel veel te lachen, maar dan moet de humor die hier neergezet wordt wel je ding zijn uiteraard.

Want eerlijk is eerlijk, intelligent is de humor niet die hier wordt gebruikt. Iedereen, met uitzondering van Vaughn en Taylor, staat volledig in standje overacting. Elke acteur zet een nogal ridicuul personage neer en gaan hier zo ver in op dat het de nodige lachjes oplevert. De grappen volgen elkaar in noodtempo op, en de droogheid die ze gebruiken weet regelmatig voordelig te werken.

Het verhaal is simpel, en er zal vast ook geen enkele gedachte naartoe zijn gegaan. Logica ontbreekt op alle fronten, de loop is voorspelbaar en de personages hebben we eerder gezien. Inhoudelijk is deze film behoorlijk leeg, en toch weet de humor dit geweldig te compenseren. Droog, flauw en luid, maar het werkt wel. Ik ben er doorgaans niet zo'n fan van, maar flauw gedoe gecombineerd met sport doet het dan wel weer erg goed.

Visueel aardig geschoten, de trefbalpotjes worden degelijk geregisseerd maar bedenk je wel dat het vooral komedie is en dat je voor een spannende sportfilm beter ergens anders naar kan kijken. Veel sport is er niet te bekennen namelijk. Domme typetjes, vreemde handelingen. Het komt er allemaal in voor. Als dit niks voor je is, zal Dodgeball niet je ding zijn, maar als je er de humor van inziet, zoek dan niet verder.

Regelmatig kunnen lachen met deze oliedomme komedie. Volstrekt zonder logica of verhaal, maar heerlijke humor die met een relatief korte speelduur vlot en snel aan je voorbijgaat. Ik heb er geen problemen mee. Het is kort, fris en vermakelijk. Waren er maar meer films die zich enkel en alleen op 1 genre storten.

Tegenvaller.

Wetende dat Marshall zijn betere films in het begin van zijn carrière maakte had ik veel vertrouwen in Dog Soldiers, maar het bleek achteraf toch een wat teleurstellende film te zijn. Ik denk dan ook dat Marshall vooral zijn magnum opus heeft gehad met The Descent en dat niveau nooit meer heeft behaald.

Niettemin kent de film een aardige eerste helft. Duidelijk nog niet al te veel budget, maar Marshall weet aardig te werk te gaan. Hij kiest direct een goede locatie. Het bos biedt een sombere sfeer met veel charme, en daarnaast is het camerawerk ook best aardig tijdens de achtervolgingen en actiescenes. Wanneer de film echter zijn setting naar het huis verplaatst begint de boel af te remmen.

Het onrustige en intense camerawerk gecombineerd met een donkere setting heeft een minder effectief effect, vooral omdat je je nu niet afvraagt wat je ziet, maar jezelf eerder afvraagt wat je nu überhaupt nog kan zien. De horror wordt simpelweg onoverzichtelijk in beeld gebracht, maar als dit is gedaan zodat je niet weet dat de dreiging precies is, dan faalt het.

Je weet namelijk precies waar het om gaat, en de weerwolven worden weinig effectief en iets te duidelijk in beeld gebracht. Het camerawerk en de editing zijn snel, maar effectief zijn ze niet. Ook het verloop is verder best saai te noemen tijdens de tweede helft en op wat aardig geluid na is er weinig te beleven. Erg jammer, want de eerste helft is best aardig.

Acteerwerk is weinig mis mee, behalve dat ik de personages nauwelijks uit elkaar kon halen. De nachtelijke buitenscenes worden soms aardig in beeld gebracht, de donkere binnen scenes bedroevend. Er is weinig in Dog Soldiers om echt spannend te vinden. Marshall gaat gepassioneerd te werk, maar vergeet een echt effectieve film te maken en dat is jammer.

Mierzoete dramakomedie met een nogal flauwe inhoud, maar regisseur Gail Mancuso kopieert de toonzetting van het vorige deel min of meer perfect. Er hangt een doeltreffend subtiele sfeerzetting waardoor de film een fijne flair kent, met genoeg insteken om de inhoud voorwaarts te duwen. De voice-over is wat overbodig, maar het acteerwerk is netjes en het concept leent zich voor de benodigde dosis originaliteit. Jammerlijk is dat de scenarioschrijvers er verder weinig mee aanvangen, waardoor dit vervolgdeel in tegenstelling tot het eerste hoofdstuk niet hoeft te rekenen op verrassingen. De personages zijn ook wat te clichématig geschreven om een blijvende indruk te maken, maar het vormt niettemin vermakelijke kwaliteit met genoeg gebeurtenissen en vaart.

Zeer simpel, maar wel lief.

Omdat de regisseur de prachtige Hatchi in elkaar stak, en dit hetzelfde thema (honden) heeft ben ik hier aan begonnen. Ik was niet erg onder de indruk van de eerste helft toch, het was zeer basic en zeer simpel. Een hond die op straat woont, een jongen die hem dan heel lief vind en hem dan ondanks een boze ouder toch mag houden.

Als hij de tweede helft in gaat tracht hij echter wel origineel uit de kast te komen. Hierdoor was mijn aandacht er weer goed bij en vond ik hem eigenlijk toch wel lief. Veel heftige onderwerpen komen erin voor, en hoe deze film daarmee omgaat is ook wel mooi om te zien.

Kort samengevat, een leuk filmpje/

Vermakelijk.

Misschien soms wat goedkoop en lomp, maar vermakelijk is deze Britse Doghouse zeker. Normaal heb ik het niet echt van deze komedies, Severance bijvoorbeeld vond ik zeer matig. Shaun of the Dead vond ik ook niet zo geweldig als gedacht.

Hij heeft gore, humor en een soms geslaagde momenten. Vooral het eerste is het beste, aangezien deze films dat wel een beetje nodig hebben om overeind te blijven staan. Ook de humor was soms redelijk geslaagd en de zombies zagen er ook wel lollig uit.

Niet echt een aanrader, maar prima vermaak voor een avondje.

Degelijke dramafilm waarin regisseur Luc Besson zich bezighoudt met een iets rustiger verhaal, waartussen Caleb Landry Jones wederom bewijst een acteur van kaliber te zijn. Dogman moet het hebben van een mysterieus en goed opgebouwd verhaal, waarin we als kijker getuigen zijn van een excentriek leven. Op visueel vlak verder ook een verzorgde productie waarin de settings kleurrijk zijn en competent in beeld worden gebracht. Jammerlijk is de drang van Besson om er tegen het einde aan toch een soort actiefilm van te maken en die stukken zien er beduidend armoediger uit. Jones rechtvaardigt gemakkelijk een voldoende, maar daarnaast klopt simpelweg een aanzienlijk deel van deze film gewoon goed. De symboliek was overigens onnodig en voegt niet veel meerwaarde toe.

Eerste Fellini.

Het viel me niet bepaald mee, deze oude klassieker waarvan er wordt gezegd dat iedereen hem een keer gezien moet hebben. Toegegeven, wellicht dat de tijd boven deze film gewoon te zwaar weegt en dat ik de film te laat voor de eerste keer zie. Toch kon ik er voor een film die drie uur duurt bijna niet doorheen komen.

Van alle sequenties vind ik waarschijnlijk de tweede waarin we de iconische fonteinsequentie mogen bewonderen 't meest indrukwekkend van allemaal. Waarschijnlijk ook meteen het enige stukje dat me echt vast kon houden, want als het op het overige van de film aankomt vond ik het vooral gezeur van intens oninteressante personages. En dat voor drie uur lang.

Een behoorlijk lange speelduur voor een film die op thematisch gebied wel wat te zeggen heeft, maar dat wat mij betreft compleet gevoelloos presenteert. Geen sympathie of empathie te verkennen vanuit mijn kant, ik vond het vooral een sluipende film. Daarmee bedoel ik dat het allemaal maar duurt en duurt zonder dat het echte hoogtepunten kent en afwacht totdat het deze kan creëren. Meestal komt dat niet verder dan een aardige camerabeweging door het bos.

Op visueel vlak een redelijk compleet tijdsbeeld van toen, maar nooit echt bijzonder gepresenteerd. Uiteraard zitten er wat uitzonderlijke beelden tussen die meteen de aandacht trekken, maar deze zijn te schaars tussen de sombere wereld die op geen enkele manier echt onderscheidend of verfrissend wordt gepresenteerd. Soms kan een film me meevoeren, deze film hield me echter vooral tegen.

Een ogenschijnlijk vreemde film om te maken voor een regisseur als Stephen Gaghan en het eindresultaat voelt dan ook niet heel nauwkeurig aan. Het is hoe dan ook vragen om problemen als je een heel verhaal rondom het bekende personage van Robert Downey Jr. hoopt te vertellen in enkel 101 minuten, verrassend is het dan ook niet dat hij amper als het hoofdpersonage aanvoelt in zijn eigen film. Niettemin staat de kijker (mits je lagere verwachtingen hebt) garant voor een degelijke portie aan vermaak, met een hoop tempo en genoeg actievolle sequenties tussendoor om ervoor te zorgen dat de verveling niet toeslaat. Op het visuele vlak oogt de film erg geanimeerd en daardoor niet altijd even overtuigend, maar voor de toonzetting maakt het weinig verschil. De wat grotere scenes zien er goed uit en de achtergronddecors worden knap opgebouwd, het inhoudelijke verhaal is echter een rommeltje. Het accent van Downey Jr. komt nooit uit de verf, het verloop zit vol met plotgaten en veel stemacteurs lijken amper bekend te zijn met hun werkwijze. Gaghan beseft de potentie ook niet van bepaalde, grotere namen. John Cena, Marion Cotillard en Rami Malek leveren op die manier behoorlijk onopvallend werk af en dat is specifiek voor de liefhebber van komedie best jammerlijk. De humor moet je verder als kijker kunnen pruimen want het is nogal aan de simplistische kant, maar wellicht dat het voor kinderen amper een zorg zal zijn.

Heel leuk!

Normaal niet echt een fan van oudere horror, maar omdat de pauze van het bekijken van Horror K.O. films eens voorbij moest zijn toch maar weer een begin gemaakt, en Dolls kwam dan toevallig uit de loting. Gelukkig maar, want dit was leuk.

Lorraine is erg schattig, perfect voor deze film. Niet weer zo'n overdreven eigenwijs en intelligent kind dat alles beter weet, maar hier krijgen we een naïeve en leuke vertolking van Lorraine. De oudjes waren ook best leuk, maar alles daarbuiten is niet bepaald geweldig en wat mij betreft iets te theatraal.

Ik ben dol op spookhuisfilms, en dat is hier eigenlijk vermengt met bijna efteling achtige fantasy. De poppen deden me gelijk eraan denken, al zijn ze opvallend genoeg heel, heel creepy. Regelmatig moeten rillen, en dan zijn ze vooral in het begin wel sfeervol.

Enkele sfeervolle momenten met een perfect gekozen locatie, daarmee geholpen door goede belichting en leuk camerawerk. Inderdaad gefilmd alsof je door het kleine meisje aan het kijken bent. Begin is sfeervol en creepy, tweede deel is eigenlijk gewoon gek en leuk.

De poppen bewegen ook opvallend leuk, niet heel houterig of helemaal niet, en dit draagt dan ook weer goed bij aan de sfeer. Daarbij nog enkele opvallend brute en lompe momenten. Daar ook nog bij geholpen met een speelduur die niet te lang is en zo over is waarmee dit een ideaal horrortussendoortje is.

Dit is pure horror, simpel maar leuk uitgevoerd. Werd nooit, echt nooit saai. Misschien wat ouder nu, maar films zoals deze maken ze tegenwoordig niet meer, jammer genoeg. Ik zal hier dolgraag nog eens een remake op zien.

Vlotte film.

Geïnteresseerd geraakt in deze film nadat het me diverse keren werd aangeraden en daarnaast vanuit de regisseur kwam die ons later een gave horrorfilm zou geven. The Domestics is een typische film voor een regisseur die graag wil uitpakken, en het liefst zo groots en uitvoerig mogelijk. En welke manier is daar beter voor dan een apocalyptische setting?

Het is een film die verschillende hoeveelheden genres met elkaar probeert te vermengen. Gebalanceerd gaat dit niet echt. Het gaat te luidruchtig voor een spannende horrorfilm, het is te apart voor een volbloed actiefilm en als dramafilm is het niet subtiel genoeg. Maar apart zorgen de genres er wel steeds voor dat de film snel en goed de aandacht weet te pakken. Er gebeurt vrijwel altijd wel iets dat de aandacht vereist.

Acteerwerk is niet briljant en ik had deze acteurs ook zeker niet in deze rollen geschat. Het zijn eigenlijk namen die niet helemaal in de personages passen. Het is niet per definitie slecht, maar het komt ook niet echt over. Dat gezegd te hebben, zat er wel een erg gaaf personage tussen, en die eer mag naar de bijrol gaan van Mizuno. Krijgt weinig te doen, maar wat ze wel doet raakt het doel.

Wat verder rest is een aardig snelle, vermakelijke en bloederige genremix. Er gebeurt veel, Nelson richt zich dan ook puur op het vermaak. Narratief om alles een beetje aan elkaar te lijmen is wel dun, in principe is de film niet veel meer dan tegen gek na gek aanrennen, maar het pakt wel. Voor een middagje bankhangen met wat snacks is deze film ideaal geschikt.

Het is bijzonder om voor te stellen dat een ervaren regisseur als Paul Schrader met zo'n saai resultaat aan kan komen zetten, al valt een deel te wijten aan de achtergrondproblemen. Het wordt er extra in gewreven nadat de opening op overtuigende wijze de toon zet en de film daarna vervalt in slap gezever en oninteressante gebeurtenissen. Het duurt daarnaast een aanzienlijk lange tijd voordat de horror om de hoek komt kijken, eerst moet het personage van Stellan Skarsgård namelijk uitgebreid worden geïntroduceerd en vormgegeven. Dat is natuurlijk logisch omdat Dominion een oorsprongsverhaal betreft rondom dit figuur, maar als datzelfde figuur geen moment aanslaat wordt het snel een vermoeiende zit. Schrader rekt het gebeuren verder nodeloos uit tot wel 2 uur en betrekt weinig hoogtepunten om de aandacht vast te houden, maar de finale is best sfeervol en Billy Crawford acteert uitstekend als bezeten jongen. Het is zeker een professionele productie die de moeite onderneemt om een doordacht verhaal te presenteren, maar de saaie vormgeving zorgt ervoor dat er weinig van bijblijft na afloop.

Uh.

Ik heb de film op TV een aantal keer overgeslagen. Toen ik Knightley zo op de poster zag dacht ik "hell no". Later begon ik te beseffen dat de stijl van Scott niet zomaar genegeerd kan worden, zeker zijn recentere films niet. En toen Domino nog een keer op TV kwam dus maar opgezet.

Zoals ik al dacht was Knightley totaal ongeschikt voor zo'n rol als deze. Ik vind haar doorgaans ook geen goed actrice, maar deze rol was wel een dieptepunt. Niet eens perse vanwege het acteren, maar gewoon omdat ze compleet en echt compleet ongeschikt is voor deze rol. Ze zal altijd gewoon een te lieve en brave uitstraling hebben, hoe stoer ze ook oogt te doen.

Rourke en Ramirez doen het wel wat beter, maar ook niet briljant. Rourke heeft vooral het voordeel de juiste kop ervoor te hebben. Ramirez houdt net wat te krampachtig vast aan zijn type, hij lijkt nog niet echt te kunnen ontspannen. Enkele prima bijrollen en dan heb ik mijn zegje wel gedaan over het acteerwerk.

Visueel is het erg krachtig maar ook erg wisselend soms. De cinematografie en kleuren zien er erg goed uit, de montage is razendsnel en het tempo ligt voortdurend hoog. Het is tevens erg druk, wat niet heel erg is, maar Scott maakt het allemaal zo ADHD dat de actie nooit ruimte heeft om echt leuk te zijn.

Camerawerk is alleen niet helemaal lekker, de montage is te snel om echt goede bewegingen te maken. De stijl qua aankleding is ook wat uit balans. Aan de ene kant is de film erg modern, aan de andere kant ook extreem ouderwets. (Die zonnebrilletjes, mijn god). Gelukkig overwint het moderne het ouderwetse uiteindelijk.

Het verhaal oogt heel slim te doen, maar uiteindelijk komt het niet veel verder dan een aantal twists door realisatie. Details zoals die TV-show zijn ook niet echt nodig. Genoeg humor voor de rest, maar de film gaat al zo snel dat het er niet echt veel luchtiger en vlotter op maakt. 127 minuten was uiteindelijk gewoon te veel, Scott wilde te veel.

Het is zeker geen slechte film, visueel erg gaaf. Als je verder kijkt dan de visuele stijl blijft er echter niet veel meer over. De actie is zo druk dat het niet echt ruimte heeft om leuk te zijn, Knightley is een historische miscast en het verhaal is gewoon niet zo bijzonder. Er worden veel te veel details toegevoegd zonder dat ze ook echt werken. Jammer, want Scott is echt een goede actieregisseur. Ik zie hem echter liever overzichtelijker regisseren, terwijl ADHD-films normaal juist mijn cup of tea zijn. Een beetje jammer.

Wat de befaamde regisseur Brian De Palma hoopte te bereiken met deze misdaadthriller is me volstrekt onduidelijk, maar de wanhopigheid spat er werkelijk vanaf. Domino vormt een redelijk typerende film die hoopt te scoren met choquerende scenes, maar de relatief explosieve geweldsdelicten kennen allemaal een dermate lelijke stilering dat het effect compleet verloren gaat. Het acteerwerk van Nikolaj Coster-Waldau en Carice van Houten valt verder rampzalig te noemen en betere rollen zoals die van Guy Pearce worden amper gebruikt. De meest prominente dooddoener is echter de idiote uitwerking van het verhaal. Het scenario van Petter Skavlan is uiterst serieus, maar zo absurd idioot qua idee-uitwerking dat de goedkope indruk te allen tijde blijft overheersen. Zo'n terrorist die bijvoorbeeld door een minidrone wordt omgebracht, hoe verzin je het toch na zo'n lange spanningsopbouw. Het is dat enkele beelden tussendoor zo bizar direct zijn dat de film nog een beetje weet te boeien, maar De Palma levert wel een erg armoedige film af met Domino.

Redelijk.

Een vlotte en vermakelijke Amerikaanse komedie, meer is dit eigenlijk ook niet. Alleen gekeken vanwege de mooie aanwezigheid van Johansson. Levitt weet het allemaal vlot te houden en weet wat de kijker wilt zien, maar alleen in het eerste deel dan.

Uiteindelijk is dit dan ook weer de normale komedie met een lesje aan het einde, meer niet. Daar zorgt Moore dus voor, en het moment dat ze een grotere rol gaat krijgen stort de film dus ook weer een beetje in naar en soort standaard film.

Eerste deel was vlot en de aanwezigheid van Johansson is leuk. Levitt heeft ook zin in zijn eigen film, Moore was een tegenvaller. Nergens heel grappig of hilarisch, hooguit een glimlach momentje. Dan is het gewoon de vlotheid die de film nog wat overeind houdt.

Niet verkeerd.

Kreeg vijf sterren van de Veronica TV-Gids, maar de beoordelingen daarvan vind ik soms nergens op slaan. Dit vond ik geen vijf sterren film en dat zegt het gemiddelde ook wel een beetje. Maar ja, toch maar opgenomen.

Het is geen verkeerde film. Het viel me alleen een beetje op dat Marlon Brando, de iconische godfather, me ongelooflijk tegen viel. Het leek er heel erg op dat hij het Engels onvoldoende kon spreken en soms verstond ik echt niet wat er nou precies uit zijn mond kwam.

Depp speelt prima, en de film is vrij vlot. Het is zeker geen hoogstandje, maar een keer met je vriend/vriendin op de bank wegdromen kan gemakkelijk met deze film.

Parody dus.

Ik ben altijd wel in voor een parodyfilm, al zijn de meeste echt heel flauw. Met de (3) Wayans in deze film zal het ook wel die kant opgaan, maar gelukkig pakte dit soms verrassend grappig uit. Het niveau is natuurlijk bedenkelijk, maar toch uiteindelijk wel een meevaller.

De Wayans zelf waren niet eens zo heel grappig, vooral Marlon was gewoon zo overdreven dat het niet leuk meer was. Normaal vind ik hem ok, maar als hij te gek gaat doen is hij wat minder. Zijn broer Shawn was wat leuker, vooral omdat hij wat normaler was en daarmee dus iets leuker.

Maar de echt komische momenten zijn toch vooral de momenten die uit het niets komen, moest best lachen toen Shawn Wayans het huis binnenkwam en in een emotionele bui per ongeluk de 7 kinderen neersloeg. En zo zitten er wel meerdere momenten in die erg leuk waren.

Daarmee was het allemaal best vlot uit te kijken, al is dit duidelijk met minder budget gemaakt dan andere, populairdere parody films. Daarmee zijn sommige scenes best amateuristisch maar zie je de liefde voor parody door de Wayans broeders hier wel degelijk ontstaan.

Maar de schreeuwerige gesprekken en seksgrappen mogen nog steeds wat minder zijn, het zijn vooral de momenten die uit het niets komen en oprecht de draak steken met andere films die echt leuk zijn. De rest geloof ik dan ook wel, en voor een film die alleen maar grappen maakt lachte ik me hier niet echt rot om.

Leuk voor een keertje zeg ik maar.

Ok.

Vond het wel een tamelijk vermakelijk horrorfilmpje. Zeker niet de engste en helaas zeker ook wel eentje die een hoop punten laat liggen, maar zo'n drama als het gemiddelde aangeeft vond ik het absoluut niet. Het is ook wel duidelijk dat Del Toro hieraan heeft gezeten.

Het meest geslaagde was voor de mij was de setting. Vooral in het begin krijgen we een paar sfeervolle en fantasierijke shots van het huis maar vooral ook de tuin. Het is duidelijk dat het hier niet bepaald om geesten zal gaan maar iets anders.

Helaas, wanneer dat anders ook echt goed in beeld komt gaat de film achteruit. Die wezentjes zijn ook totaal niet spannend of eng. Ik vond ze vooral dommig overkomen en meer iets wat in een komedie thuishoort inplaats van een horrorfilm zoals deze.

Het is uiteindelijk ook jammer dat zo'n spannende titel zo veel punten laat liggen op de uitwerking zelf. Het huis was sfeervol gebracht en het acteerwerk van Pearce, Holmes en Madison is goed. Het mist gewoon de spanning zelf uiteindelijk.

Maar saai is het gelukkig nergens. Met de juiste regie had dit doodeng kunnen worden. Deze regisseur weet een aantal knappe fantasierijke momenten te geven, maar qua horror zelf vergeet hij dan een spannende film te maken.

Leuk.

Weer een leuke horror van Fede Alvarez. De beste man verraste me positief met zijn debuut Evil Dead . Dit deel is niet zo goor of over de top meer, meer op spanning gericht. En dat doet Alvarez dan ook prima. Verhaal is ook wel leuk bedacht, dus dat hielp een beetje.

Jane Levy is wel een leuke actrice, Dylan Minnette is ook niet verkeerd maar vooral Stephen Lang weet te overtuigen. Hij kon zijn rol als oude zielenpoot zo veranderen naar harde oorlogsveteraan. De film begint wat traag, maar de toon is al vroeg na de inbraak gezet.

Best spannend op sommige momenten, al had het allemaal nog een tikje enger gekund. De dreiging van Lang is zeker aanwezig en de film kent hier en daar een lekker intens momentje. Nee, over the top is het niet, maar het is leuk dat Alvarez nieuwe dingen uitprobeert.

Minder.

Vervolgen breien aan films die goed zijn ontvangen is altijd riskant, maar voor het geld niettemin aantrekkelijk. Ik meen dat studio's hun schouders ophalen voor matige ontvangsten, zo ook met deze Don't Breathe 2 die online compleet uit elkaar wordt getrokken. Ik vond het zelf nog wel meevallen, maar inderdaad niet best.

Deze film pakt de zaken ook anders aan, waardoor het wat vloekt met de titel van de film. In deze film staat het concept waarbij je stil moet zijn niet echt meer centraal. Deze film is veel luider dan het vorige deel, en verder ook meer een actiefilm. Het is een wat vreemde keuze als je met de eerste film een specifiek concept wilt neerzetten, maar goed, ik kan me snel aanpassen.

Acteerwerk blijft aardig, zowel de schurken als Lang doen het prima. Zeker Lang weet zich goed te identificeren met zijn personage. Een vreemde, beangstigende verschijning. In deze film is hij echter de protagonist van het verhaal ondanks zijn zware verleden. Dat lijkt dan ook voldoende te zijn voor heel veel mensen om de film af te branden, maar als je daar nog omheen kan kijken wacht je een redelijk vermakelijke film.

Dankzij een staaltje sterke cinematografie weet deze film nog goed weg te kijken. Het tempo ligt hoog en de actie loopt ook vlot. Waar ik echter vooral heerlijk naar kon kijken waren de kleurtjes die Sayagues meegeeft aan zijn film. Het ziet er wat sierlijker uit op deze manier, en ondanks dat de film er niet spannender mee wordt is het voor mij snel een goede reden om lekker door te blijven kijken.

Het is geen briljante film die de spanning mist van de originele film, maar er op visueel vlak nog steeds mag zijn. Het acteerwerk is sterk, het verloop vermakelijk en de film duurt niet te lang. Ik vind het wel jammer dat het echt interessante antagonisten mist, maar ze worden allemaal redelijk rap afgemaakt dus veel verschil maakt het misschien niet.