Opinions

Wtf is dit.

Kan het bijna geen Bond-film meer noemen na het zien van deze Die Another Day. Tamahori aan het roer pakt soms echt rampzalig uit. Na het zien van The Edge wist ik dat hij visueel echt heel lelijk kon uitpakken, maar dat het qua spanning wel beter zat, maar daar heeft Die Another Day niet veel van.

Ik moet het eigenlijk vooral een halfbakken fantasyfilm noemen die steeds iets stompzinniger wordt. Nooit de grootste fan geweest van Bond-films. Maar toch liever braaf en charmant dan compleet over-the-top en nogal stompzinnig zoals hier.

Brosnan is nog steeds een beetje hetzelfde. Charmant bij vlagen, maar als Bond niet zo briljant. Pike weet weinig indruk te maken. Berry heeft wel zo haar momentjes. Wat mij betreft 1 van haar betere rollen verrassend genoeg. Stephens net wat te veel.

De actie is soms echt bizar lelijk op het visuele vlak. Neem bijvoorbeeld Brosnan die gaat surfen op de hoge golven. Het was werkelijk bizar slecht. Wat mij betreft 1 van de dieptepunten van CGI. SyFy films dan weer niet meegerekend, dat is namelijk zowat een genre apart dat ervoor gaat om lelijk te zijn.

Het is nogal een wat makke Bond-film geworden die compleet over-the-top gaat en bijna geen enkele actiescène een beetje charme weet te geven. Gecombineerd met een dom verhaal en domme setting is het vooral een potje geworden dat gerekt moest worden tot wel 132 minuten.

Actieklassieker.

Blijft natuurlijk 1 van Willis meest iconische rollen. De film kent ook een lekker tempo en verveelt nergens, duidelijk een van McTiernan zijn hoogtepunten in zijn redelijke carrière. Gijzelingen boeien me eigenlijk altijd wel.

Rickman is goed gekozen als schurk, die stem past gewoon in zijn rol. Voor de rest blijft de film ook wel vermakelijk en kent enkele leuke actiescènes. Vaak is het wel wat ongeloofwaardig natuurlijk, maar wat maakt dat uit hier.

Prima uitkijkertje, al vind ik hem wel wat te hoog beoordeeld. Waarschijnlijk zal het dan wel aan de smaak liggen. McTiernan heeft dit niveau niet meer overtroffen, maar heeft wel een paar filmpjes gemaakt op hetzelfde niveau.

Ook wel leuk.

Weer een prima vervolg op deel 1. Is weer een beetje van hetzelfde, maar dit keer in het vliegtuig en op het vliegveld. De schurken zijn eigenlijk weer precies hetzelfde, alleen is de ultieme bad guy wat minder overtuigend dan Rickman in 1988.

Willis zit nog steeds prima in zijn rol. Hier heeft hij nog steeds het enthousiasme om de rol te spelen. De film kijkt ondanks zijn 124 minuten speelduur nog steeds best lekker weg. De scenes zijn soms lekker boeiend, alleen is de film zelf gewoon weer een beetje hetzelfde.

Je ziet niet echt iets nieuws meer en is eigenlijk dan gewoon hetzelfde als deel 1, en is daarmee eigenlijk gelijk meteen erg voorspelbaar. Dat is wel een puntje aan de reeks, maar voor de rest blijft het een prima filmpje.

Ook prima.

Wat milder dan de vorige 2 delen. Vooral de actie en schurken vond ik eigenlijk mindel, behalve Irons dan. Hem vond ik wel wat Rickman charme hebben. Jackson en Willis hebben wel een chemie en zijn soms zelfs een best komisch duo.

De actie zelf vond ik vaak wat tegenvallen, en het was opnieuw weer een beetje hetzelfde, al weet McTiernan er hier weer een aantal origineel draaien aan te geven. Veel beter dan deel 2 vond ik hem niet, het had allemaal nog wat lomper gemogen.

Prima wegkijker, blijft wel een leuke reeks dit. Typisch zo'n rol die alleen Willis kan uitvoeren, tenminste, naar mijn mening.

Regisseur Jeremy Rudd probeert binnen een klein uur een soort kloon van Terrifier tot leven te wekken, maar brengt met Die'ced toch een goedkopere en minder geslaagde variant daarvan. Leuk is de overgave aan de moorden, die bloederig en doordacht genoeg worden neergezet. De vogelverschrikker die daartussen rondloopt toont ook een zekere potentie, maar mist toch het charisma en de intimiderende uitstraling die bijvoorbeeld een Art wel had. Het acteerwerk is verder niet best en de dramatische inslagen zijn onnodig, waardoor er zelfs binnen deze korte duur best wel wat taaie stukken tussen zitten.

Boeiende film met uitstekend acteerwerk, ondanks de vreemde visuele keuzes vanuit regisseur Aaron Schimberg. Er wordt op deze manier nadrukkelijk gekozen voor een oubollige en grimmige presentatie, terwijl de inhoudelijke concepten juist een ultramoderne indruk maken. Een vreemde combinatie die dan ook totaal niet samengaat, ondanks de innemende rollen van zowel Sebastian Stan als Adam Pearson. Het jammerlijke is dat Schimberg uiteindelijk vooral aan de haal gaat met een halfbakken romance, waarmee een vervelend voorspelbare richting wordt gekozen. De uiteindelijke afloop is dan wel weer origineel, maar met een film die de A24-stempel draagt niet geheel onverwacht. Het verloop is gelukkig boeiend en de psychologische kanten van het verhaal krijgen genoeg aandacht, maar Schimberg had meer uit het eindresultaat kunnen en moeten halen.

Best een vermakelijk tussendoortje van Adam Green, al weet ik dat hij stukken beter kan dan dit. Digging up the Marrow moet het vooral hebben van de satirische beelden tussendoor waar Green zichzelf en zijn collega's mee op de hak neemt. De komedie van de film is daarmee een stuk aandoenlijker dan de horrorscenes, wat eigenlijk helemaal niet zou moeten. De bedreigingen zijn niet spannend of creatief genoeg en de sfeer valt te vaak plat, waardoor deze relatief korte film uiteindelijk veel te lang gaat duren. Het is toch niet scherp, lomp, bloederig of sfeervol genoeg om te blijven interesseren, waardoor je je na enige tijd gaat afvragen hoeveel minuten er nog achteraan komen. De finale is nog wel oké, maar komt veel te laat. Green zit absoluut op de juiste plek, maar nu moet er nog een echt bovengemiddelde film uitkomen. Dit is dan nog iets te flauw.

Enkel Daan Schuurmans en Jonas Smulders weten nog wat charme aan diens personages mee te geven binnen deze zeer merkwaardige dramafilm vol oninteressante personages, oersaaie situaties en spanningsloze thrilleropbouw. De invloed van de Nederlandse boekenschrijver Herman Koch is duidelijk, want bijna elk personage wordt bijna constant afgezeikt door het hoofdfiguur, zeer matig vertolkt door Jacob Derwig. Ik werd dusdanig gestoord van het bijna constante geklaag en de pessimistische houding van Paul dat het me weinig kon bommen hoe hij de (uiteindelijke) situatie binnen Het Diner precies ervoer. Dat is uiteraard iets wat je bij een film als deze voor lief moet nemen, maar daardoor absoluut geen degelijke kijkervaring creëert. Waar het ook fout gaat is bij de dialogen, die veel te theatraal en gemaakt geschreven zijn door regisseur Menno Meyjes en Koch zelf. De redenatie is begrijpelijk (want boek), maar de uiteindelijke castleden weten zich er geen raad mee en praten alsof ze met veel moeite iets van een bord op 3 kilometer afstand aan het oplezen zijn. Ik schrok van het uitzonderlijk slechte acteerwerk van Thekla Reuten, die normaal gesproken altijd positief wist op te vallen. Al bij al spendeert Meyjes veel te weinig aan opbouw rond het diner zelf (het staat zowat centraal, maar ik geloof dat ze er bij elkaar geen 30 minuten zitten) en veel te veel rond wat er zich buiten het restaurant en in het verleden gebeurt of is gebeurd. Toen het einde aanbrak voelde ik me al helemaal beroofd, aangezien dit niet slim geplaatst is, maar vooral willekeurig omdat misschien het budget op was. Een open einde is in ieder geval niet onverwachts een film laten eindigen als er nauwelijks een conclusie aan vast geschreven is. Het Diner is al bij al een ambitieuze, maar uiterst mislukte boekverfilming. Die Koch is me er wel eentje.

Erg vermoeiend.

De meeste komedies lijken nog ergens naartoe te willen gaan, maar deze film lijkt echter niet zo opgenomen te zijn. Het leek haast wel alsof de acteurs gewoon werden neergezet en dat de volgende streek eigenlijk gewoon dat moment in hun hoofdjes opkwamen.

Carell is echt geen slecht acteur, en dit type overtuigend ergens wel. Echter is het nergens gewoon echt grappig. Een aantal keer wel kunnen lachen om zijn droge uiterlijk, maar dat is vooral te danken aan het feit dat Carell dit ook echt graag lijkt te willen doen.

Rudd voegt niet al te veel toe uiteindelijk. Galifianakis krijgt maar een heel beperkte rol en de rest hangt er maar wat bij. Geen van alle is ook echt leuk. Alles lijkt van Carell te komen maar ook hij kan dit gewoonweg niet redden. Hij krijgt gewoonweg geen steun.

Verhaal is compleet ruk. Nogmaals, het lijkt haast ter plekke op de set verzonnen te zijn. Daarnaast is het ook best vermoeiend. 1 oncomfortabele streek is nog wel ok, 2-3 misschien ook, maar er zit een grens aan. En deze leunt er continue op. Het is gewoon niet zo grappig.

1 of 2 keer gelachen, maar voor de rest heb ik weinig kunnen lachen voor een film die zichzelf helemaal volpropt met grappen. Vaak te druk gebracht of gewoonweg zelfs vermoeiend gebracht. En dan duurt het nog 114 minuten ook. Laat het gewoon bij 90 minuten, dan was het misschien nog de vlotte kant opgegaan.

Mwa.

Bijzonder hoe een regisseur als Tremaine bij dit soort films uitkomt. Als ik zijn carrière zo bekijk, had ik hem absoluut niet als regisseur van deze film verwacht. Aan de andere kant herken je toch, op een vreemde wijze, zijn hand als de scenes nogal smerig van aard zijn. Doet je gelijk denken aan zijn documentaire-fratsen.

Verder is de film redelijk standaard en voorspelbaar qua lijn, en mocht je ook bekend zijn met het bronmateriaal dan is dat nog makkelijker. Het enige verrassende aan de film is vooral het wat speelse karakter, maar dat beperkt zich tot enkele scenes. De dramakant van het verhaal weet nergens echt te overtuigen, en dat heeft er gedeeltelijk mee te maken dat de regie te weinig mengt met de personages.

Soms gedetailleerd qua stilering, maar de algemene indruk is nooit echt heel bijzonder. Ik denk dan ook, zonder twijfel, dat ik de film weer vergeten ben na enkel een week. Misschien dat ik me niet moet bekoren om films met muzikale achtergrond, maar het enige dat ik hiervan ga onthouden zijn wat opvallend smerige scenes die het witte doek op nogal bijzondere wijze opvullen.

Matig.

Maar ik zal toegeven dat een film zoals The Dirties na het zien van een film zoals Klass niet de beste keuze is. Vooral de toon van beide films is volledig anders, wat opzicht geen probleem is, maar in The Dirties wil de toon die het dan wel heeft niet echt werken, ten koste van het eindresultaat.

Kende Johnson verder als regisseur ook niet, maar zo te zien is zijn carrière nog niet heel breed. Hij lijkt zich wel vaker op dit genre te concentreren, maar wat mij betreft mag zijn opkomende project gewoon een normale film zijn. The Dirties doet soms pogingen realistisch over te komen, maar vrijwel alles in deze film voelt gemaakt en nep aan.

Daarnaast wil het na een tijdje ook niet meer boeien. Je kijkt heel lang tegen twee geinende jongens aan die de speelduur een beetje opvullen. Jolig zijn voor een uur gaat uiteindelijk vervelen en dan snak je eigenlijk naar wat meer serieuze beelden. Die komen ook, maar relatief laat. Zodra ze komen tillen ze wel het niveau van de film op, maar dan is het eigenlijk al te laat.

Visueel verder lelijk en kaal, maar dat zal er ook wel bij horen. Zoals deze film echter wordt neergezet word ik niet warm of koud van. Ik vind het nogal saai en regulier, geen stijl waarmee je de cinema beter mee gaat maken. Ondanks dat de film verder een controversieel pad bewandelt blijft het allemaal toch nogal binnen de lijntjes en achterhaald aanvoelen, wat de film zeker niet ten goede komt.

Acteerwerk is ook niet geweldig, maar de twee heren doen het prima. Het zijn alleen geen memorabele personages en vooral Johnson is nogal een schmierende verschijning die steeds als een stripfiguur aanvoelt, waar hij soms ook letterlijk voor lijkt te gaan maar in deze setting vind ik dat niet bepaald passend.

De finale moet schokkend zijn, en de opbouw is goed, maar duurt vooral te lang en de impact blijft uit. Zeker omdat het allemaal toch niet heel schokkend en wederom nogal ongeloofwaardig in beeld wordt gebracht. Gelukkig kent de film nog een aantal scenes in de meer dramatische hoek die aardig worden uitgewerkt en het niveau behoorlijk omhoog tillen dankzij goed acteerwerk, maar verder was The Dirties alles behalve bijzonder. Redelijk uniek, maar wat mij betreft met een verkeerde en nogal ongeloofwaardige aanpak. Jammer.

Matig gebeuren.

Ondanks dat het een klassieker status heeft vond ik dit een vrij knullige film die me geen moment heeft weten te overtuigen. Het feit dat het aanvoelt als een John Hughes film maakt het er qua acteerwerk dus niet veel beter op.

Swayze en Grey mogen er dan leuk uitzien, qua acteren is het best matig. De drama is slecht en vreemd, de romantiek is duf en je voelt geen moment echt een soort binding. Het voelt gewoon niet aan alsof je dit soort dingen kan gaan geloven.

Qua dans is het veel beter dan wat ik zelf kan, dus daar durf ik niet al te veel op te zeggen. Het zag er best knap en gedurfd uit soms. Maar ook hier geld weer dat het wat duffe acteren de geloofwaardigheid behoorlijk weg neemt van die scenes.

De feel good werkt dus ook niet helemaal daardoor. Wat wel leuk is is dat je er makkelijk doorheen bent en een aantal scenes plots wat beter zijn. Sommige actrices en acteurs hebben best wat charme, zoals Orbach. Hij was echt de koning qua acteren in dit verhaal naar mijn mening.

Uiteindelijk niet al te slecht, maar ik vond het iets te knullig en te afstandelijk soms om me echt emotioneel in te leven met de karakters. Daarin weet het verhaal simpelweg te weinig op te vallen en dat is jammer. Want het plot zelf was best leuk bedacht zo.

De sterk gevonden inhoud leent zich voor een aantal doeltreffende dramatische momenten, maar deze zijn zeer zeldzaam. In plaats daarvan zet regisseuse Sacha Polak constant in op de uitwerking van een boel onsympathieke personages die de meest absurde levenskeuzes blijven maken, waardoor het voor de kijker een ware uitdaging vormt om enig medeleven te tonen. Het acteerwerk van hoofdrolspeelster Vicky Knight is overtuigend, maar ook zij kan geen charme meegeven aan haar weinig innemende persoonlijkheid. Polak bezit daarnaast geen heel overtuigende visuele stijl, waardoor Dirty God gematigd overtuigend voor de dag komt en eigenlijk veel te lang duurt.

Prima vermaak.

Slecht verhaal en bij vlagen bedenkelijke komedie, maar in de juiste mood valt er prima doorheen te komen. Met een enkele blik op de poster kan je zien dat dit geen hoogstaande cinema gaat worden. De Niro gaat tegenwoordig ook niet echt meer voor de meest sterke rollen zo te zien.

De komedie is niet perse hilarisch maar wel luchtig. Efron heeft ondertussen wel een prima gevoel voor humor gekregen, al zullen er enkelen uiteraard vraagtekens bij zetten. Persoonlijk vind ik Efron en De Niro in dit geval een leuk duo. Beiden lijken plezier te hebben en weten samen de speelduur redelijk op te vullen.

De speelduur is voor zo'n flutverhaaltje wat aan de lange kant, maar niet extreem lang uitgesponnen. Wie dan ook een soort Apatow-film verwacht komt bedrogen uit. Dit is pure komedie met wat schaarse subtiele momentjes richting de slotfase. Dat zijn tegenwoordig een beetje de nodige ingrediënten, maar de film stort zich uiteindelijk vooral op de komedie en dat maakt de film wel leuker.

Soms een leuk glimlachmomentje, maar ook een aantal missers. De personages van Mantzoukas en Pally missen bijvoorbeeld het doel behoorlijk. Visueel is het verder niet heel sterk, maar zonnig genoeg en het heeft een best frisse look. Hierdoor kom je net wat beter door de speelduur heen.

Het blijven films waar je van moet houden en waar je voor open moet staan. Je kan soms enkele vraagtekens zetten bij het verhaal, maar uiteindelijk blijven dit simpele minuten waar ik me best mee heb vermaakt. Leuk voor een keertje, maar geen film die ik perse nog een keer hoef te zien nee.

Typisch Eastwood.

Maar niet minder vermakelijk daarom, want deze film is voor zijn jaartal nog behoorlijk leuk eigenlijk. De "do I feel lucky, do ya punk?" scene blijft natuurlijk eventjes bij. Maar naast een paar leuke quotes, leuke shootouts, een gekke Eastwood en een nog gekkere Scorpio is dit filmpje eigenlijk heel normaal.

Eigenlijk vond ik Robinson als Scorpio zelfs leuker dan Eastwood. Eastwood speelt altijd een beetje hetzelfde type, en doet dit redelijk maar soms net iets te overdreven met zijn stoere gezicht. Visueel is het zoals verwacht niet volledig met de tijd meegegaan.

Een verhaal dat niet erg origineel is, een normale copflick is het eigenlijk gewoon. Het is allemaal vreselijk voorspelbaar, en dan zijn het enkele bijzondere momenten die er nog eventjes bovenuit steken. Zoals richting het begin, de schietpartij midden op straat is natuurlijk een bekende.

Voor de rest niet al te bijzonder eigenlijk. Het is best vermakelijk, zeker richting het einde en de film bied veel boeiende actie maar niet te veel. Het weet wel degelijk in de rem te trappen soms, al durft de film soms wel wat uit te halen. Wel leuk om eens gezien te hebben.

Trouwens, de boodschap dat de politie eigenlijk een stel mietjes zijn en de killer gewoon laten jagen is natuurlijk wel erg grappig. Maar dat red de film uiteindelijk niet helemaal van een hoog cijfer. Het blijft gewoon een 6 voor mij.

Ok Misdaadsthriller.

Eigenlijk alleen opgezet vanwege Gemma Artenton. Toch wel een heel knap koppie en een fijn gezicht om zo te zien. Ik had de Nederlandse remake, Bloedlink , eerder gezien dan dit, dus ik wist al exact hoe het verhaal zou lopen.

Artenton, Marsan en Compston acteren alle 3 voldoende. De grimmige sfeer in de film is prima uitgevoerd. Alleen de vaart was het pijnpunt, want soms sleept het allemaal maar een beetje. De lol van de twistjes was er voor mij een beetje af.

In het algemeen weet de film wel te boeien, maar ik moet toegeven dat ik dit niks bijzonders vond. Ik had het allemaal graag wat spannender gezien, wat deze film dus niet echt was.

Niet zo slecht.

Wat een score ook weer voor een film die dat eigenlijk niet perse verdient. Het is geen perfecte, hoogstaande film, maar zo'n tragische onvoldoende is ook niet erg op z'n plaats. Maar ja, iedereen beleeft een film weer anders, daar zal ik dus vrede mee moeten houden denk ik zo.

Met Caruso aan het roer is er wel sprake van een beetje kwaliteit, al heeft hij zichzelf als regisseur vooral bewezen als energiek. Ook The Disappointments Room is best energiek gefilmd en in elkaar gestoken. Interessante shots hier en daar en een lekker tempo door de film heen. Bovendien duurt het ook niet al te lang.

Beckinsale doet het best goed. Ik moest in het begin een beetje aan haar wennen, maar uiteindelijk doet ze wel waar ze goed in is. Ze speelt haar rol als moeder dan ook gewoon voldoende. De overige rollen die worden ingevuld door Raido en Till zijn ook zeker het vernoemen waard. Er wordt gewoon solide geacteerd.

Zoals ik eerder aangaf is het qua tempo wel in orde. Visueel oogt de film verzorgd, het huis is leuk ingericht. Soms charmant camerawerk en geinige make-up. Ook qua cinematografie oogt de film verzorgd en professioneel. Bij vlagen krijgen we ook een aantal nare scenes voorgeschoteld die ervoor zorgen dat de film net wat meer impact achterlaat soms. Denk daarbij maar aan de plaatjes van de "mislukkingen" of de aanval van de hond. Nare stukjes.

Waar het wel misgaat is dat de film buiten wat narigheid niet zo veel engs weet te bieden. Het wil nooit echt spannend worden. De montage oogt daarvoor wat sloom en de spanningsopbouw wordt een beetje verwaarloosd, waardoor het als horrorfilm vooral moet hebben van war narigheid.

De film lijkt ook niet helemaal te kunnen kiezen wat het precies wilt zijn. Er worden namelijk naar meerdere wegen gereikt maar allen worden ze niet echt benut, waardoor de film eigenlijk zijn eigen verhaal niet afmaakt. De historie van het huis of de gekte van Beckinsale. Na de laatste scene wordt het nog steeds niet helemaal duidelijk welke kant de film nu op wil. Het zal best beide wegen zijn, maar dat komt dan wat slordig over.

Als eindresultaat is het wel voldoende, maar niet bepaald perfect. Best verzorgd en charmant soms, maar gewoon niet zo spannend in het algemeen helaas.

Ok.

Logisch natuurlijk dat een figuur als Tommy Wiseau een film over zichzelf krijgt. Ik had stiekem ook gehoopt dat we hem nog konden aanschouwen als cameo in deze film, want Franco en Wiseau hebben elkaar wel gesproken tijdens het filmen.

In ieder geval is deze film beter dan The Room. (duh). Maar deze film is ook weer niet veel beter dan een ok-filmpje die je nagenoeg 2 uur na het zien ervan weer bent vergeten. De film bevat gewoon te weinig eigenaardigheden om het allemaal memorabel te maken of te houden.

Wel leuk dat de broeders Franco hun handen aaneen sloegen voor deze film. Dat levert wel die extra chemie op tussen de karakters. Al is er geen sprake van briljante chemie. Wel voldoende chemie, en daardoor werkt de film wel wat beter op dat gebied.

Franco doet het goed als Wiseau, maar je blijft hem wel zien als een acteur die Wiseau gewoon nadoet. Ze worden nooit echt 1 samen. Wel doet Franco hem met verve na. De andere Franco doet het ook zeker niet verkeerd, maar zijn rol is wel wat "normaler" uitgewerkt en naast zo'n figuur als Franco/Wiseau verbleekt hij dan ook.

Ook jammer dat de film in de eerste 40 minuten niet veel verder komt dan een standaard ik-wil-beroemd-worden-in-de-showbusiness verhaal. Pas wanneer ze beginnen met het maken van de befaamde film zelf begint de film langzaam op te leven en vindt daar zijn balans. Wel fijn, want dat gebeuren daarvoor wist me nooit te pakken.

Ook een beetje vloekend cameragebruik. Vloekend met de toon van de film dan. In de eerste 3 kwartier is het nog wel passend omdat het allemaal nogal rauw in beeld gebracht is, maar daarna gaat de film langzaam over in komedie en dan werkt die rauwe uitstraling wat minder.

Ook een wat Amerikaanse slotfase tijdens de première, maar dat hoort er een beetje bij. Het is dat de film wel vermakelijk blijft en een leuk kijkje levert in de gebeurtenissen rondom het maken van de film. De drama is wat aan de saaie kant en werkt niet altijd even goed, maar de komedie is dan wel weer wat beter. Uiteindelijk levert het een voldoende resultaat op dat voldoende kijkbaar blijft.

Echt hoor.

Normaal probeer ik een beetje te lachen bij een film. Oei wat was dat lastig hier. Het was gewoon simpelweg nergens grappig. Normaal waardeer ik een film waarin uitgehaald wordt naar andere toppers. Maar hier kon ik echt niets mee. Ik denk dat dit de allerslechtste film is die ik ooit heb gezien.

De 0,5 die ik niet heb gegeven is vanwege de Alvin en de Chipmunks scene dat werkelijk de enige scene was die "leuk" was. De trailer zag er best uit, maar de film was werkelijk heel slecht. Geen idee wie hier nou echt van kan houden, want dit was simpelweg verreweg van een beetje leuk, op die ene scene na. Zeer irritante karakters met als toppunt "Juney"

Friedberg en Seltzer kunnen maar beter stoppen met het maken van dit soort kinderachtige films.

Goed internetdrama.

Ik zal gewoon even elk verhaal beoordelen.

Nina Dunham: De zwakste van de film. Er zit nauwelijks een echt "Plot" in, dit was ook het enige filmpje dat ik eigenlijk ook niet kon uitleggen aan andere. Vond het maar een dun verhaaltje. 2,0*

Jason & Frye: De beste van de film, en naar mijn mening ook het meest realistisch. Goed acteerwerk, een beetje een overbodig maar goed eind en een paar heftige scenes. Ja, dit vond ik zeker een mooie. 3,5*

Derek & Cindy: Wel een ok filmpje. Niet heel bijzonder, niet slecht, niet heel goed. Wel een vermakelijk en redelijk filmpje. Is natuurlijk altijd vervelend als dit soort dingen bij jou gebeuren. 3,0*

Afgerond naar 3,0*.

Ok.

Bijzondere thrillerfilm in een leuk jasje. Zo'n gegeven als een ambitieuze student die compleet doorslaat had ik nog niet eerder gezien, maar zoals het hier uitgewerkt wordt kan je niet bijster origineel noemen. Wel vermakelijk, want qua vermaak schiet Dismissed niets tekort.

Sprouse maakt zich nu een beetje los van zijn Zack & Cody imago en doet dus een thrillerfilm waarin hij de schurk speelt. Ik kan niet zeggen dat hij eng is of elke dialoog goed eruit rolt, maar hij doet het best aardig. In ieder geval een stuk beter dan Osborne, die er maar verloren bijloopt als Engelse leraar hier.

De film start aardig entertainend, maar uiteindelijk eindigt het niet al te sterk. Aangezien het mysterieuze er in het begin beter in wordt gehouden zit je goed aan de buis gekluisterd. Wanneer het pad en het verloop van de film wat duidelijk worden begint het barstjes te kennen waardoor het niet altijd even interessant is, maar toch wil het nooit echt vervelen.

De regie is redelijk, maar had wel wat strakker en vooral spannender gekund. De uitstraling van Sprouse had wat beter moeten zijn en de spanningen tussen Sprouse en Osborne al helemaal. Hierdoor kan deze film nooit echt beklijven of tot je doordringen, maar vermaken doet het gelukkig wel en met verve.

Details zijn in orde, en de cinematografie ook. Soms erg passend, en de wendingen zijn soms bijzonder te noemen. Niet van het verhaal, maar als dan plots de vrouw van Osborne aan het einde sterft zit je wel te kijken. Daarnaast is het ook gewoon leuk om te volgen, al heeft deze film een voorsprong bij mij vanwege de setting. Toch is het gewoon een bijzonder concept dat wel oké is om te volgen.

Het duurt daarnaast ook niet te lang en bewandelt niet al te vaak een clichépad. Begrijp me niet verkeerd, ze worden wel bewandeld, maar de film springt er fris genoeg mee om en vermaakt goed. Ik heb me dan ook geen moment echt verveeld, maar het gebrek aan spanning en echte chemie is een pijnpunt voor Dismissed. Verder leuk om eens gezien te hebben.

Ambitieuze, maar rommelig in elkaar gezette film waarin regisseur Michael Winnick simpelweg niet alle ideeën tot een goed geheel samensmelt. In principe komen dit soort horrorfilms, waarin personages zich in een bovennatuurlijke en mysterieuze wereld bevinden en moeten zien te ontsnappen, steeds vaker voor. Disquiet probeert dat met zo min mogelijk budget uit te werken, maar niettemin stort Winnick zich in allerlei soorten bombast dat amper stimulerend voor de dag komt. De verschillende bedreigingen worden bovendien meerdere malen ingezet, maar als ze weinig angst aanjagen sla je de plank toch mis. Jonathan Rhys Meyers doet zijn best in de hoofdrol, maar maakt zich geregeld schuldig aan overacting. Lochlyn Munro en Garry Chalk doen het in dat opzicht wat genuanceerder, ondanks hun nogal beperkte aanwezigheid. Disquiet kent verder een aantal sterke momenten naar het einde toe en blijft de gehele duur lang onvoorspelbaar genoeg, maar zal uiteindelijk niet veel meer zijn dan snelle filler voor de filmfanaten.

De aparte opmaak van regisseur Terence Davies werkt na een halfuur spijtig genoeg niet meer. De fragmentarische vertelling, afgewisseld met lange, muzikale intermezzo's, is namelijk in het begin intrigerend, maar spoedig ook vermoeiend. Het acteerwerk is echter netjes; zeker Pete Postlethwaite maakt indruk als getroebleerde, gecompliceerde vader die een instabiele relatie onderhoudt met zijn kinderen. De jongere castleden acteren echter wat gespeeld en het verhaal heeft niet al te veel om handen, waardoor de tweede helft eigenlijk toch wat saai uitpakt.

Halfje erbij na herziening. Regisseur Neill Blomkamp levert vakmanschap van de hoogste plank af, met een effectief satirisch laagje en vooral veel visuele creativiteit. De computereffecten zijn uitzonderlijk gedetailleerd en worden perfect met het geheel samengesmolten, dat daarnaast ook kan profiteren van Sharlto Copley's geweldige acteerprestatie. Bijzonder aan het geheel is het hoge tempo, dat moeiteloos wordt vastgehouden dankzij de pijlsnelle editing. Blomkamp en medescenarist Terri Tatchell introduceren voortdurend leuke ideeën die op gelijkwaardige wijze worden uitgewerkt. De personages boeien met gemak, de finale is verfrissend spectaculair en de maatschappijkritische inslag geeft stof tot nadenken. Het is alweer even geleden dat een film me zoveel adrenaline wist te bezorgen, jammer dat Blomkamp dit niveau hierna niet meer kon evenaren.

Best leuk.

Deze film voelt erg aan als een Transformers film. Zeker als een tiener-LaBeouf notabene de hoofdrol speelt. Maar deze film, alhoewel een heel Amerikaans gevoel, is wel net wat vlotter en vermakelijker dan een normale pro-Amerikaanse film. Wellicht vandaar de hoge score.

Deze film is nergens bijzonder origineel, te bedenken omdat het eigenlijk een remake is, en is ook nergens echt heel opvallend. Deze film is vooral ontzettend vlot en vermakelijk, en dat maakt de zit vooral erg leuk hier.

De 105 minuten gaan er namelijk uiteindelijk wel in noodtempo doorheen. Eerste deel neemt zichzelf ook vaak niet erg serieus en is vooral komedie. En alhoewel er op een gegeven moment weer wat thriller bij komt kijken, is de film alsnog tamelijk komisch tot aan de slotfase.

Bovendien is Morse ook gewoon een leuke rol. Lekker eng en soms best dreigend. Het is vooral omdat hij een behoorlijke kerel is die zich dan vooral vreemd gedraagt. De film geeft wel snel en te lomp weg dat hij daadwerkelijk een moordenaar is, maar dat maakt het niet minder leuk.

Voor de rest volgt de film braaf de lijntjes van een normale tienerthriller, maar de regie is hier dan toch net wat effectiever. Het verloopt allemaal lekker vlot, en bovendien is het toch wel redelijk spannend soms. Dit soort films zijn ideaal als je als wat jonger guppie aan horrorfilms wil wagen.

Ja, een erg entertainend filmpje. Nergens verveeld, maar doet wel net wat te weinig om echt op te vallen. Wel lekker sfeervol naar het einde toe en duurt ook voor de rest niet te lang.

Matigjes.

Een film die heel erg een product van haar tijd is. Disturbing Behavior is moeilijk aan te rekenen als een film die zijn tijd vooruit is, maar dat kan regelmatig ook een bepaalde charme hebben. Soms slaat die charme erg aan bij me, maar in het geval van deze film vond ik het allemaal maar belachelijk overkomen.

Wat opvalt is hoe weinig acteurs er eigenlijk wel niet in de film passen en hoe Holmes er gemakkelijk als beste personage bovenuit komt. De opening met haar is aardig verrassend, maar eenmaal de onthulling dan uit de doeken wordt gedaan is het toch maar flauw. Vooral omdat het op het gebied van horror nogal wat wensen overlaat.

Een mysterieus, slapend stadje dat wordt overvallen met bijzondere gebeurtenissen, meer heeft de film niet om het lijf. Desondanks probeert het intelligenter te zijn dan dat het is, waardoor de stompzinnigheid van het geheel toch extra hinderlijk over weet te komen. Daarbij komt ook nog eens kijken dat de uitwerking van het kwaad al helemaal een verdrietig idee was. Geen idee hoe dat erdoorheen is gekomen.

Wel nog redelijke personages en een tempo dat aardig lekker doorschiet. De film mag dan wel belachelijk zijn, het weet wel goed wat vermaak is en door per minuut belachelijker te worden weet het op wonderbaarlijke wijze wel te boeien. Het is een echte film die een bepaald publiek erg gelukkig kan maken, maar ik behoor toch meer tot de doelgroep die het allemaal wat normaler wil zien.

Tja.

Een stapje terug voor Shackleton inderdaad. Disturbing the Peace is een film die me een beetje laat afvragen of regisseren wel iets voor Shackleton is. 211 was nog wel degelijk te noemen, maar ook al redelijk gevoelloos. Deze film slaat daarin nog wat verder door, een interessant concept daarmee ten spijt.

Zo leeg en adrenalineloos als deze film maken ze ze niet vaak meer. Althans, zo maken ze ze nog wel, maar niet met een verdienstelijk budget. Deze film had namelijk een aardig aantal centjes tot z'n beschikking, maar weet er maar weinig te benutten. Misschien hebben ze alle munten gewoon aan huur uitgegeven om de setting te kunnen betalen.

Want voor figuranten leken ze geen geld meer te hebben. Er lijken maar 10 personen rond te wandelen in dit stadje. De motorbende kent meer leden dan de stad. De actie is tevens ook onprofessioneel in beeld gebracht. Zonder snelheid en inspanning in beeld gebracht. Tevens ook veilig geregisseerde explosies en zo merk je als kijker toch al snel dat er wat mis gegaan moet zijn tijdens de productie.

Acteerwerk vond ik aardig. De personages zijn standaard, maar Pearce doet het verdienstelijk en ook Sawa vond ik oké. Buiten die twee niet al te opvallende prestaties inderdaad, maar zo dramatisch als hier wordt beweerd was het ook weer niet. Het ligt er vooral aan dat Shackleton te veel hooi op zijn vork neemt, hij wil te veel. Zoveel oninteressante en eentonige personages willen uitdiepen is gewoon een onmogelijke opgave, en deze film levert goed bewijs.

Wel is het allemaal redelijk vermakelijk, en het concept is leuk. De schurken acteren levendig genoeg en het is fijn dat de film er niet te lang over doet om op gang te komen. Verder is er inderdaad weinig te bekennen dat echt opvalt. Dit is een nogal leeg geregisseerde film zonder hart en ziel. De actie is niet hard en intensief genoeg, visueel niet boeiend genoeg en qua ontwikkeling wil het te veel.

Nee, dit kan je dus eigenlijk onmogelijk een goede film noemen. Ik wilde dit eerst een 1,5* geven, maar tijdens het schrijven van deze review ontdekte ik dat ik eigenlijk te weinig reden heb om dat cijfer te geven. Daarom maar besloten er 1,0* van te maken. Beslist geen goede film, maar niet dusdanig catastrofaal om de laagste stempel op deze prent te drukken.

Tsja.

Wel bijzonder dat een filmpje zoals dit zo lang duurt. Het verhaal is echt niet origineel genoeg om zo'n speelduur uit te lokken. De vervolgen waren ook geflopt, maar heb ik nog niet gezien. Deze film heeft een leuk verhaal, maar duurt te lang.

Shailene Woodley doet het redelijk, Theo James en Kate Winslet zijn vrij irritant. De film ziet er visueel best mooi uit, maar er was nergens echte spanning te bekennen. De actie was ook wel redelijk, maar had meer in mogen zitten.

Zitten een paar aardige wendingen in, en is in het algemeen ook best een redelijke film. Redelijk acteerwerk en soms lekker duister. Prima film, die eigenlijk maximaal 110 minuten moest duren. Ooit eens de vervolgen kijken.

De herziening boet weinig kracht in. De Franse regisseur Xavier Gens dirigeert een bijzonder indrukwekkende en naargeestige film op het witte doek die vooral geen genade kent. Specifiek het psychologische vlak wordt uitstekend en doeltreffend ongeremd uitgewerkt, wat naarmate de tweede helft vordert resulteert in zeer memorabele momenten. De muziek van Jean-Pierre Taïeb en de visuele regie van Gens maken het vervolgens verder af en dat levert zeker in de slotfase een boel punten op. De speelduur had compacter gekund en bepaalde insteken voelen ietwat geforceerd aan, maar een film als The Divide is zeker in een tijd van nu van groots belang.

Met een halfje verhoogd na herziening. Django Unchained is puur vakmanschap met een overdonderend laatste uur, waarin regisseur Quentin Tarantino zijn beste kwaliteiten laat zien wanneer het op de spanningsboog aankomt. Het compenseert tot op zekere hoogte de acteerprestatie van Leonardo DiCaprio, die overtuigend in zijn rol kruipt, maar iets te snel grijpt naar luide stemvolumes. Christoph Waltz en Jamie Foxx doen het verder bovengemiddeld en de actiescenes pakken heerlijk door, maar het belangrijkste is dat Tarantino zijn film van genoeg humor, tempo en gebeurtenissen voorziet om de behoorlijk uitgesponnen speelduur geen minuut te lang aan te laten voelen.