Opinions

Herziening bevestigt het oorspronkelijke cijfer. Regisseur Scott Stewart levert uitstekend werk af wanneer het aankomt op de waarborging van het mysterie en de opbouw van sfeer. Dark Skies vormt daarbij een vlekkeloze combinatie tussen bovennatuurlijke en buitenaardse elementen, alhoewel de richting tegen de finale aan duidelijk naar dat tweede trekt. Het acteerwerk van zowel de jonge als de volwassen castleden is keurig, het verloop van gebeurtenissen is boeiend en de film duurt vooral nergens te lang. Er worden inderdaad wel een aantal onnodige elementen aan de plot toegevoegd en heel erg spannend wil het nergens worden, maar kwaliteit wordt hoe dan ook geleverd.

Sfeervol.

Begon inderdaad vrij sterk. De grootste diepgang op het ritueel was uitermate boeiend om te zien. De film is eigenlijk in het begon gewoon boeiend, het middenstuk is sfeervol en het einde is van spannend naar compleet stompzinnig.

Gavin levert hier een best bijzonder filmpje af. Heel spannend is het nergens, maar qua sfeer is het helemaal top. Deed me op sommige momenten wat denken aan Hereditary . Het acteerwerk is in het algemeen prima, vooral van Oram. Walker was wat wisselvallend, maar in het algemeen prima.

Jammer dat het einde wat afgeraffeld aanvoelt. De sfeer is eigenlijk weg en die vreemdde figuren waren ook niet bepaald dingen die sfeervol overkwamen. Jammer, want de goede opbouw is daar eigenlijk teniet gedaan. Hierdoor net geen 3,5*.

Aaneenschakeling van goedkoop uitgewerkte horrorverhaaltjes met een schaarse verzameling aan goede griezelmomenten. Specifiek de demon komt best leuk voor de dag dankzij een aantal leuk bedachte camerafilters, maar andere segmenten maken beduidend minder indruk. Sommige van die verhalen worden geteisterd door slecht acteerwerk (Cam Girls) en anderen juist weer door een nodeloos vervreemdende plotwending (Hunter & Hunted). Uiteindelijk zit je vooral vast met een mengelmoes aan half geslaagde ideeën waar simpelweg niet de financiële benodigdheden voor over waren. Jammer, want regisseursduo Vincent J. Guastini en Michael McQuown tonen bij vlagen hun potentie.

Solide.

Rare lage score, maar ergens wel begrijpelijk. Dark Tide is het slachtoffer geworden van slechte promoting, en je kan dan ook bedrogen uitkomen als je een blik op de poster werpt. Dat schept uiteraard de verkeerde verwachtingen, maar gelukkig kon ik er omheen kijken.

Ik hoor enkele geluiden dat deze film Berry-onwaardig is, maar wat mij betreft is dit 1 van haar betere rollen. Heerlijk naturel gespeeld en geen overacting waar Berry wel vaker naartoe grijpt. Ze speelt lekker humaan en dat pakt opvallend goed uit.

De rest acteert ook heel degelijk, ondanks dat sommige moeite hebben met hun accent (Martinez) of iets te onzeker zijn (Tyler). Maar iedereen acteert uitermate humaan en naturel waardoor de film al snel realistischer en geloofwaardiger aanvoelt in vergelijking met zijn haaiensoortgenoten.

De regie is ook helemaal niet verkeerd, alles voelt erg naturel aan. Het wordt zo geregisseerd dat het lijkt op een rauwe documentatie, ondanks dit uiteraard verre van is. De haaienaanvallen worden wat chaotisch en onoverzichtelijk in beeld gebracht, maar de algemene regie kan er gewoon mee door.

De locatie is natuurlijk ook prachtig en aangezien ik zelf ook weleens in soortgelijke omgevingen ben geweest helpt dat de ervaring wat verder. Enkele onderwaterbeelden zijn schitterend om te zien, net als de beelden van de blauwe oceaan of de (echte!) haaien.

Dankzij strakke regie maakt het niet zo heel veel uit dat de haaien pas laat aan beginnen te vallen. De film bouwt zijn spanning uitstekend op, ik zat daadwerkelijk een aantal keer in spanning. Waar het dan weer misgaat zijn de pay-offs en vooral de finale. Regisseur Stockwell kan het karwei goed opbouwen, maar niet afmaken.

Zo is de finale erg duister waardoor je niets ziet en de haaienaanvallen worden onoverzichtelijk in beeld gebracht wat echt wel beter had gekund. De film is qua karakterontwikkeling ook wat kort door de bocht, maar dat hoef je ook niet al te veel te verwachten in een haaienfilm. Dark Tide is zo slecht nog niet, sterk acteerwerk van de cast en uitstekende opbouw van spanning doen de film net wat beter zijn dan zijn genregenoten. Jammer dat de promotie de mist in is gelopen, maar ach ja, hoe kijken mensen anders naar een simpele haaienfilm.

Mwa.

Niet al te beste boekverfilming. Ik heb het boek nooit gelezen, maar zo veel pagina's in een film van 90 minuten is inderdaad bedenkelijk. Overigens zijn de personages best leuk, Elba en McConaughey doen het prima in hun personages.

De film voelt wat afgeraffeld aan. Het begint best sterk, maar zwakt al snel af in een wat te standaard vertelling. Dat jongetje doet het opzicht best leuk en de actie is prima gedaan. Jammer dat de film simpelweg te snel aanvoelt.

Nauwelijks echt spanning, en een echte dreiging is ook nergens te bekennen. Om gelijk 0,5* te geven ga ik niet doen, maar dit was inderdaad niet al te best. Pluspunten voor enkele actiescenes en goed acteerwerk van de acteurs.

Vooraf zou je wellicht denken dat het monster op de poster een behoorlijke domper gaat worden voor de film zelf. Mocht je dat (net zoals ik) hebben gedacht, dan heb je gelijk. Regisseur Danny Draven brengt een ontzettend lomp en saai vormgegeven creatuur tot leven binnen een film die helemaal niet zo onaardig is als je vooraf zou verwachten. Dark Walker speelt zich af in een pretpark en de vormgeving van de achtergrond is daardoor meer dan geslaagd. Charmante details en een lollige inrichting leveren een behoorlijk leuk schouwspel op, ook al zijn de tieners die erdoorheen banjeren allesbehalve interessant. Draven profiteert van een redelijk foute aanpak door veelvuldig gebruik van allerlei clichés te maken, maar ze ook net zo lomp weer naast zich neer te leggen. De trucage waarbij een bepaald figuur wordt aangevallen en er vervolgens een emmer met bloed tegen de muur aan wordt gekwakt begint na enige tijd z'n flair te verliezen, maar het geheel loopt best aanstekelijk en duurt geen minuut te lang. Spijtig is natuurlijk de uiteindelijke horror, maar het is duidelijk dat er mensen aan de film hebben gewerkt met oprechte liefde voor het desbetreffende genre. Dat laatste levert in ieder geval lomp vermaak op ondanks een groot gebrek aan kwaliteit.

Rustig opgebouwde, effectieve monsterhorror waarin wordt bewezen dat een film niet alleen hoeft te leunen op dure computereffecten of luidruchtige schrikmomenten. Sterker nog, eenmaal de CGI uit de kast wordt gehaald beleeft de film haar zwakste momenten. Kevin Durand doet het uitstekend in de hoofdrol en de bijpersonages acteren evenzeer overtuigend, alhoewel de dramatiek op de zijkant voor een ietwat trage aanloop zorgt. De wat inhoudelijkere laagjes zijn niet de elementen waar een film als Dark Was the Night het van moet hebben, maar de sfeerbeelden werken daarentegen uiterst aanstekelijk. Zeker de opbouw naar de finale is spannend en tussendoor haalt regisseur Jack Heller genoeg moois uit de omgeving. De cinematografie oogt doordacht en het gespeel met licht levert verder een positieve bijdrage. Je moet wel het geduld hebben om in deze wereld geïnvesteerd te raken, maar als dat lukt wacht je een fijne en sfeervolle horrorfilm op.

Matige film.

Originele film nog niet eerder gezien, maar net als vele andere Japanse horrorfilms waar Amerika mee aan de haak is geslagen verwacht ik er niet veel van. Als het dezelfde stijl van deze film hanteert verwacht ik zelfs helemaal niets, maar gezien het verschil in gemiddelde cijfers denk ik dat het wel andere koek kan en zal zijn.

Ondanks een divers aantal pogingen van regisseur Salles kan geen enkele scene zich kenmerken in sfeer of spanning. De opbouw faalt telkens weer door een nogal onrustige structuur. De editing springt van de hak op de tak waardoor de kijker niet eens tijd heeft om de griezelige situatie tot zich te nemen. De horror begint redelijk vroeg waardoor de tweede helft wat meer uitpakt, maar spannend of dreigend is de toon nooit.

Het acteerwerk is niet erg sterk. Opvallend aan Connelly is dat ze in elke film, wat voor genre dan ook, met hetzelfde onzekere gezicht rondloopt. Haar dialogen zijn wat matigjes en de delivery is dat ook. Haar kind is gelukkig iets beter, maar ja. Wat kan je precies verwachten van het acteerwerk van zo'n grietje in een rommelige horrorfilm als Dark Water? Postlethwaite vond ik best oké.

Er hangt nogal wat chaos in de aanpak en opbouw van de horror. Scenes draaien nooit qua toon en de pay-offs stellen vaak teleur. Wat wel geslaagd is is de cinematografie tot op zekere mate. Aardige filters en meer dan degelijke kleuren. Het gebouw is best sfeervol. Bovendien pakt de finale best aardig uit en was ik zeker te spreken over het einde. Zal ook wel in het origineel zijn gedaan, maar ik zie het in ieder geval voor het eerst.

Soms is het wel duidelijk dat dit een remake is. Ik ga er niet vanuit dat bioscoopvoer als deze film ooit met een aantal ideeën die in deze film worden gepresenteerd kan komen. Dark Water is gewoon ongestructureerd en gebrekkig geregisseerd op het vlak van horror, waardoor de kern van de doelstelling niet aanslaat. Enkele attributen zijn er wel, maar verder duurt het eerder lang zonder dat het ergens heel interessant wordt. Jammer.

Half.

Vooraf had ik op basis van de filmtitel eerder een soort internetfilm verwacht. Cicada 3301 is onder de liefhebbers geen onbekend mysterie. Een gegeven waar je toch wel veel mee kan doen, alleen kiest Ritchson het vooral om als achtergrond te gebruiken. Het concept mag dan wel een rode lijn vormen, de kern ligt toch ergens anders.

Het is vooral de richting die wordt gekozen die de film effectief om zeep weet te helpen. Niettemin was het verrassend om te zien hoe luchtig de film nog was. Met aardig frisse en soms brutale humor worden we door het verhaal gesmeten. Uiteindelijk doet de film wel erg z'n best om nog grappig te zijn, maar eenmaal het allemaal op een wat minder natuurlijke manier gebeurt slaat het toch zwakker aan.

Het mysterie kent wat boeiende elementen, maar het is vooral de creatieve vormgeving van enkele actiescenes die de kers op de taart vormt voor deze film. De uiteindelijke uitkomst is namelijk eerder flauw te noemen, met een toch wat vervelende zoektocht naar een mysterieuze organisatie. Je zou denken dat je wat verder kan denken dan dat als je dit soort thema's aanhaakt.

Uiteindelijk kijkt het nog wel redelijk weg maar het verhaal kent niet genoeg interesse of energie om het allemaal op een sleeptouw te helpen. Dat neemt niet weg dat er een redelijk tempo inzit, alleen voor een film als deze wordt er toch wat meer inspanning van zowel het script als de regie verwacht. Beide kanten falen te veel waardoor de film vooral blijft haken op het feit dat het enkel en alleen vermakelijk te noemen is.

Stapje minder.

Hungerford had destijds een beetje het voordeel dat het nog een beetje fris aanvoelde en zichzelf niet al te serieus nam. Daar rammelde ook van alles aan het script, maar je kon de energie nog wel voelen en het de crew niet ontnemen dat ze voor dat microbudget nog een aardig project hadden neergezet.

Hungerford moest een beetje het leerpunt van Casson zijn als regisseur. Zijn lessen kon hij dan toepassen in dit deel. Dit deel was natuurlijk gedoemd om niet perfect te zijn, maar met genoeg enthousiasme en een degelijk script had nog wel wonderen kunnen doen. Maar die lessen heeft Casson echter niet geleerd lijkt het.

Alle frisheid en lol lijken er volledig uit te zijn geknald. Slechts qua special effects pakt de film nog weleens groot uit, alhoewel de CGI er ook niet al te best uitziet. Maar vanwege het microbudget valt dat nog wel ergens te vergeven.

Script heeft kuren aan alle kanten. Er bevinden enorme gaten in het plot. Het gaat in noodtempo door, zeker in de eerste 20 minuten, om later plots weer heel traag te zijn. Maar dat leidt bij allebei de stukken tot problemen helaas. En daar heeft The Darkest Dawn behoorlijk last van.

Karakterontwikkeling is echt om te huilen. Vooral als de groep van Casson zich mengt met de 2 zusters en ze het direct zo goed met elkaar kunnen vinden is nogal eigenaardig schrijfwerk. Karakters zijn in vergelijking met Hungerford ook behoorlijk saai geworden. Iedereen is nu heroïsch en standaard, terwijl ze in het vorige deel ergens nog een eigen gezicht hadden.

Voor de rest is er qua regie ook nog van alles te bekennen wat niet al te best is. De bewegingen van de camera ogen totaal niet realistisch, en de momenten waarop deze aangaat evenmin. Ik zei het in het vorige deel ook al, beide films van Casson hadden de FPV-techniek moeten toepassen. Dan valt de film echt stukken beter in zijn plaats.

Ook sound editing is niet al te best, de crew lijkt regelmatig aan zaken te beginnen waar ze de talenten niet voor hebben. Vooral richting het einde in die helikopter. Maar de film pakt wel nog opvallend groots uit qua special effects en dat verdient toch wel complimenten. Vooral de beelden van apocalypse London zien er nog wel geinig uit.

Voor de rest begint de film uiteindelijk saai te worden en sleept er onnodig veel probleempjes bij dat niet had gehoeven. Richting het einde kaatst het tempo weer langzaam terug en pakt nog een aantal keer groots uit. Maar voor de rest mist het toch de talenten, niet bepaald het enthousiasme. Wel goed acteerwerk, iedereen krijgt matige karakters maar het enthousiasme en de energie is nog wel voelbaar. Daarom zal ik niet lager geven dan een 1,5*. Als Casson er nog eentje maakt, laat het dan vooral FPV zijn, ik denk dat hij daar nog wel leuk kan uitpakken. (En vooral die suffe Glitch-trucjes eruit kan laten).

Prima.

Vond dit wel een prima actie/sciencefiction met prima effecten en een prima tempo. Vooral dat tempo doet het hem, want als dit langer duurde was het minder geweest, 89 minuten is precies goed voor een popcornfilm zoals dit.

Hirsch doet het prima, nergens heel goed maar hij is wel uit te staan, net als de rest. Alleen Vernadskaya was wat minder, maar ach, dat kind was ook maar rond de 15. Russische accenten zijn duidelijk hoorbaar en dat zorgt voor wat houterigheid hier en daar, maar in het algemeen was het niet storend.

Vond de effecten prima, alleen richting het einde als de aliens wat beter in beeld komen viel het wat door de mand. Sommige effecten zagen er nog vrij realistisch uit, zoals de scene waar de aliens stralen zenden om grondstoffen te absorberen. Voor de rest is de originaliteit slechts beperkt, aangezien de film toch wel wat heeft gebruikt van andere films zoals 28 Days Later... en War of the Worlds

De aliens zelf waren niet al te spannend, en de film is nergens heel spannend en meer popcornvoer. Helemaal in het begin was het hier en daar wel beklemmend, maar daar blijft het dan ook bij. Ik heb me hier toch wel prima mee vermaakt.

Half.

The Darkest Minds kan zich in dezelfde cabine plaatsen als een hoop andere tienerfilms over mensen met magische krachten, speciale gaven of mensen die leven in een apocalyptische toekomst. Deze film komt daarmee ook eigenlijk drie jaar te laat, maar niettemin wilde ik het een keertje zien. Op een dag dus maar aangeklikt.

Het begint allemaal nog wel vlotjes. Het concept wordt redelijk gehaast geïntroduceerd, maar ik gok dat de regisseuse eigenlijk niet zo'n zin had om het allemaal uit te leggen. Niet dat het verder onduidelijk is, het wordt ons uitgelegd alsof we idioten zijn, maar dat hoort er nu eenmaal bij. Veel meer dan kinderen die in een categorie van kleuren vallen heb je niet nodig en veel dieper gaat het concept ook eigenlijk niet.

Het is erg jammer dat ze gekozen hebben voor Stenberg in de hoofdrol. In The Hunger Games paste ze goed, maar alle heisa om haar heen daarna heb ik nooit zo begrepen. Ook in deze film schiet ze aardig tekort. Het sentiment kan ze niet aan en als personage is ze oersaai. Eigenlijk bijzonder om te zien hoe dit soort films altijd dezelfde soort mensen blijven schrijven. Denk dat het dus maar eens tijd is om een echt leuk personage neer te zetten, niet altijd dit soort serieuze, platte mensen.

Visueel ziet het er wat beter uit, al betrekt Nelson de camera nooit echt in de actie en laat het woord aan de computer over die alle scenes voorziet van speciale effecten. Qua filtertjes en CGI ziet het er best aardig uit, maar er zit geen scene tussen die weet op te vallen. Gelukkig weet het allemaal nog wel lekker achter elkaar te volgen in hoog tempo waardoor de film nooit bepaald saai te noemen is, anderzijds is dit meer van hetzelfde.

Ik denk dat het de gemiddelde kijker moeiteloos op de bank weet te houden, maar ik snap best waarom deze film wat langs ons heen is gegaan. Een wat verwoede poging om dit soort films nieuw leven in te blazen, maar eentje die niet bepaald succesvol is. Ik vraag me af of we binnenkort nog zo'n film krijgen, maar dan hoop ik dat ze het wat sterker inrichten dan dat deze film dat doet.

Amateuristische, chaotische en ongecontroleerde rommel die weliswaar nog een budget heeft gekregen voor productie, iets dat regisseur Noel Tan verder vooral te grabbel gooit. Darkest Night is totaal onoverzichtelijk, met een constante, vervelende rode filter om visueel een stroomuitval vorm te geven. Lelijk geschoten en theatraal geacteerd, deze weinig innemende film laat de kijker na een vermakelijk eerste kwartier (waar we alles nog wél kunnen volgen) vooral raden naar wat er precies aan de hand is. Dreigend is dat in ieder geval niet, want na afloop van het geheel zul je ongetwijfeld vergeten wat hier nu precies de boel op stelten aan het zetten is.

Amper doordachte thrillerfilm met enkele bloederige scenes, maar deze voelen erg aan als B-materiaal. Vooral het overtollig geanimeerde bloedvergieten maakt een goedkope indruk, evenals het feit dat regisseur Howard J. Ford amper gebruikt maakt van praktische effecten om het realisme enigszins op te krikken. Ed Westwick doet het alleraardigst in de hoofdrol en qua thematiek wint DarkGame genoeg punten, maar ik vond de antagonisten dermate karikaturaal dat ik het gebeuren moeilijk serieus kon nemen als een evenement dat daadwerkelijk mogelijk is. Vooral jammerlijk is dat het scenario van Tom George, Gary Grant en Niall Johnson teveel afwisselt qua perspectief, want het speurwerk wordt voortdurend en te regelmatig omgeruild voor de situatie van de slachtoffers. Zeker gezien het uiterst matige acteerwerk van dit kleine groepje spelers is dat geen verstandige keuze geweest, bovendien kreeg ik amper de indruk dat de bedreiging enige controle had over het spel. Het is al bij al een povere weergave van een digitale mythe, dermate beperkt uitgewerkt dat het weinig indruk op me achterliet.

Het vroegere werk van regisseur Johannes Roberts geeft amper zijn huidige kwaliteiten weer, maar iedere naam moet natuurlijk ergens beginnen. Darkhunters is een ideaal voorbeeld van een horrorfilm waarbinnen de voorbereiding simpelweg onvoldoende is, zeker aangezien de inhoudelijke structuur ver te zoeken is. Het acteerwerk is bovendien ondermaats en wordt er op visueel vlak veel te veel gebruik gemaakt van houterige computereffecten. De interacties tussen goed en kwaad slaan nergens op, het conceptuele vlak lijkt regelmatig vergeten te worden en de degelijke opening spiegelt amper het vervolg van de film. Het fijne is dat Roberts ondertussen een heel stuk verder is op kwalitatief vlak, maar dat maakt een geheel als Darkhunters niet bepaald beter te verteren.

Niet zo heel bijzonder.

Darkness Falls was zo'n film die vlak na recente gewelddadige gebeurtenissen werd uitgebracht. Toch wel een periode die zijn tol eiste van horrorfilms, en Darkenss Falls is daar duidelijk slachtoffer van. PG-13 is wel het laatste wat films zoals deze kunnen gebruiken.

Liebesman leek altijd wel een regisseur te zijn die van wat lawaai hield, zo ook in Darkness Falls. Subtiel is deze film namelijk niet en het monster komt al tijdens de opening vol in beeld. Niet de beste keuze als je het mij vraagt, maar als het vervolg van de film verrassend zou zijn was er nog omheen te kijken.

Niet in dit geval, want het vervolg is wel vermakelijk enzovoort, maar niet perse beter. Vooral veel lawaai en geschreeuw maar niet van het meest kwalitatieve soort. Lompe spanningsopbouw en flauwe, lawaaierige schrikmomenten. Deze zogenaamde tandenfee vond ik ook niet de meest dreigende opkomst, dus dat remt de ervaring ook een beetje.

Acteerwerk is prima. Niks bijzonders maar ook niks storends. Een aantal rollen van acteurs die later bekender werden, altijd leuk om de jongere gezichten terug te zien. Verder zijn de personages redelijk saai, maar opnieuw zit er niks echt storends bij. Gewoon klassieke invullingen in het verhaal eigenlijk.

De finale zit redelijk vol met horror, maar mist wederom weer wat spanning. Gelukkig ligt het tempo hoog, veel hoger in vergelijking met de meeste mysteryhorrorfilms. Voor het vermaak is dat wel fijn, en aangezien de film maar 85 minuten duurt lijkt er ook niet al te veel ambitie in het spel te zijn.

De moorden gaan wel net wat te snel, knip 1x met je ogen en je hebt het gemist. Moest een paar scenes herzien om te zien wat er zojuist gebeurde. Darkness Falls is interessant en soms degelijk geregisseerd, maar het gebrek aan spanning is toch wel killer. Niet per definitie slecht, maar het had een stuk beter kunnen zijn.

McLean probeert iets anders.

Dit laat dan ook direct zien dat McLean veel beter af is in horrorfilms met natuur als omgeving. Jungle liet in ieder geval zien dat McLean zich heerlijk thuis kan voelen omringt met natuur. Deze spookhuisfilm kent wel een opening met mooie natuur, maar McLean weet zich eenmaal in het huis zelf geen raad meer.

Wel heeft hij een opvallend degelijke cast bij elkaar weten te schrapen. Bacon en Mitchell zijn niet de eerste de beste acteur/actrice die ik in spookhuishorror verwacht. Waar ik echter dacht dat ik Bacon goed zou vinden en Mitchell irritant, bleek het tegenovergestelde waar te zijn.

Bacon doet het maar matig, terwijl Mitchell wel oprecht haar best lijkt te doen. Mazouz was duidelijk onervaren als ventje en doet het ook ondermaats. Fry loopt er ook wat verloren bij, maar doet wel haar best. Ik neem aan dat dat wel een goed element is.

Uiteindelijk had ik slechter verwacht gezien een absurd lage score van 2,31. Deze film valt reuzemee. Bij vlagen best vakkundig. Spookhuiselementen zijn rijkelijk aanwezig, en alhoewel het nooit spannend wordt, kent de film wel een aantal degelijke opbouwmomenten die de spanning er een beetje inhouden. Enkele scenes kennen ook een gezonde dosis sfeer, zoals de met bloed besmeerde badkamer.

Ook een redelijk originele soort dreiging die het huishouden bedreigt, maar de slotfase waar ze verslagen worden door middel van steentjes in het zand te gooien was toch wel een redelijke afknapper. Voor de rest weet McLean nooit in de voetsporen van Wan te staan in spookhuishorror, en daarom is dit vooral een tamme horrorfilm geworden.

Het kent een paar degelijke scares en een paar degelijk sfeervolle scenes, maar in het algemeen doet het weinig om uniek te zijn. Hier ben je snel doorheen, maar ook op zijn beurt weer snel vergeten.

Matig.

Een film die me erg deed denken aan The Eyes of My Mother en dat is zeker geen compliment. TEOMM is een film die ik namelijk met een passie slecht vind. Toen het bleek dat deze film in dezelfde lijnen ging vallen vreesde ik toch wel voor een laag cijfer, maar deze vind ik net wat geslaagder.

Vooral omdat deze film meer zin lijkt te hebben. Op het vlak van regie is dit toch echt stukken beter dan eerdergenoemde. Je kan echter wel meteen al raden dat dit een arthouse horrorfilm betreft en die zijn wat anders dan andere horrorfilms. Ik kan er soms van genieten, maar soms ook niet, en Darling is een geval waarbij ik er niet van kan genieten.

Vooral het tempo en de lege inhoud zijn de dooddoeners van deze film. Darling is gewoon niet vooruit te branden, en ik zie er maar weinig verheffende kunst in. Het ultralage budget helpt daar uiteraard ook niet aan mee, maar ook zonder budget kan je als film in staat zijn tot gave dingen. Darling heeft die ook, maar bij lange na niet genoeg.

De montage en de editing zijn nog wel geslaagd te noemen, met af en toe flitsende beelden van gezichten tussendoor. Echt creepy wil het alleen niet worden, terwijl de film hier overduidelijk wel op mikt. Het kalme en rustige werkt alleen niet echt en de spanning wil nergens onder je huid kruipen. Wat overblijft is dan vooral een lege film helaas.

Acteerwerk is niet briljant, Carter kan duidelijk haar rol niet aan. Ze is gewoon niet zo eng of mysterieus en geeft maar weinig mee aan haar personage. Ook de overige rollen zijn niet briljant en het gespook eerder saai. Verder is het allemaal ontzettend kaal en visueel onaantrekkelijk. Het zwart-wit heeft nauwelijks meerwaarde.

Tussendoor wordt de kijker nog getrakteerd op aardige horrorscenes, maar dat laat lang op zich wachten en eenmaal ze gepasseerd zijn zit je weer te kijken naar een leeg gebeuren. Ik kan er gewoon niet zo veel mee. Echte irritatie was er niet, maar wel verveling. Korte film waar ik maar moeizaam doorheen kwam helaas.

Aardig.

Dacht eigenlijk de andere Dashcam te zien geregisseerd door aanstormend talent Rob Savage. Na dertig minuten begon het me echter te jeuken, want de plotomschrijving was helemaal anders en ik kon de castleden ook niet terug vinden op IMDb. Kwam er uiteindelijk na een halfuur achter dat dit de verkeerde film was.

Niettemin toch afgekeken want wat ik zag was best interessant te noemen. Film die weer het schermenconcept herhaalt die de afgelopen periode weer populair is geworden. Zeker met COVID-19 in het achterhoofd kunnen deze filmpjes makkelijk zijn om te maken. Jammer alleen dat de film ook half een reguliere film is, en die is toch wel een stukje saaier ingericht.

Verder ontbreekt het de film volledig aan spanning eenmaal uit de doeken wordt gedaan wat er precies gaande is. Dat is ook meteen het punt dat de kijker minder geïnvesteerd raakt in het verhaal zelf. Veel thriller is er na enige tijd ook niet meer aan, want wanneer het pad zichtbaar wordt raakt de film van pure thriller naar mysterieus misdaadverhaaltje.

Niettemin vond ik het erg sterk beginnen en de film pakt nagenoeg gelijk. Saaie rollen, maar degelijk geacteerd. De acteurs proberen wel degelijk om er wat van te maken, maar het lukt alleen niet briljant goed. Daar heeft de regisseur zelf ook wel wat over te zeggen, want voor een film die wat kritiek wenst te leveren op de samenvatting vond ik het allemaal maar inside-the-box en veilig.

Vermakelijke internetfilm die naar de tweede helft toe wel behoorlijk afzwakt om naar een flauw einde te komen. Dashcam was eigenlijk niet een film die ik ooit had gekeken als ik er niet ingestonken was, maar niettemin een fijne (ongelukkige) tegenkomst die zijn momenten zeker kent, maar onder de internetthrillers duidelijk niet een van de sterkste.

Teleurstelling.

Rob Savage wist twee jaar geleden hoge ogen te gooien met zijn filmdebuut. De naam hoorde ik al een aantal keer voorbijkomen voordat deze zelfs uitkwam en het leek er even op dat hij op efficiënte wijze de industrie over zou nemen met een nieuwe soort van horror. Met Dashcam lijkt hij weer een nieuwe hype op te willen zetten.

Voor de kijkers die echter verwachten dat de film naar z'n titel luistert; helaas. Alleen de opening speelt zich zowat op een echte Dashcam af, de rest is gewoon een beeld van een zeer vervelende streamer die haarzelf filmt in deze bijzondere situatie. Hardy past echter voor geen meter in deze film. Het voelt vooral zo aan dat de film snelle bekendheid nodig had en daar een influencer voor inhuurde, maar waarbij deze haar gemaakte persoonlijkheid koste wat het kost niet los wilde laten voor de rol.

Dashcam is een drukke film. Elke scene kent wel iets dat bijzonder of onderscheidend is. Ze hebben de film volledig volgepropt met lawaai, snelle editing en voortdurende beweging. Echt saai kan de film dus niet worden. Het gebrek aan overzichtelijkheid is logisch binnen dit soort films, maar hier lijkt het toch ook net wat te vaak te worden ingezet om niet te presenteren wat het gevaar eigenlijk is, terwijl dat geen echte meerwaarde heeft.

Spanning wordt voortdurend om zeep geholpen door het hoofdpersonage die de situatie waarin ze terechtkomt nooit echt serieus kan nemen. Angst is nooit te merken, wel arrogantie en pogingen tot humor. Hierdoor kan Savage er niet in slagen om het gevaar van het verhaal echt goed te communiceren, terwijl het allemaal grof genoeg is om aan te slaan en dat blijft een gemis.

Sterke gore gelukkig, dat wel. De smerigheid van Dashcam komt volledig onverwacht, maar ook enkele sfeervolle trucjes slaan aan. Savage trekt voortdurend wat uit de kast om het als geheel uniek en vernieuwend te blijven presenteren. Dat weet het resultaat tot zekere hoogte vooruit te helpen, maar wordt vervolgens ook weer terug gedrukt door een aantal erg hinderlijke elementen. Een teleurstellende film dus, maar ik blijf Savage volgen.

Geen Friedberg?

Hij zal vast wel ergens bij betrokken zijn geweest, maar hier op MovieMeter zie ik maar 1 van de beruchte parodiemakers in de regiecredits staan. Dat kan mogelijk beter zijn en ook slechter zijn, maar wat mij betreft had Date Movie er waarschijnlijk hetzelfde uitgezien als Friedberg in de regiecredits had gestaan. Hij heeft er in ieder geval duidelijk aan meegeschreven.

Date Movie is een beetje van hetzelfde niveau als de andere parodiefilms afkomstig van dit duo, maar bij vlagen iets komischer. Niet veel komischer, maar grappen worden soms zo dwaas gebracht dat ik een lach niet kon tegenhouden. Ik heb niet plat gelegen, maar af en toe wel normaal kunnen lachen. Toegegeven, ik zat wel in een melige bui, maarja.

Hannigan is altijd wel charmant, zo ook hier. Ik zie haar als vrouwelijke komiek erg graag in het algemeen. In hou niet zo van komieken, zowel van beide geslachten, maar van het vrouwelijke geslacht zijn het er tot nu toe nog minder dan van het mannelijke geslacht. Heeft overigens niet met voorkeur of discriminatie te maken, mocht je dit denken, lieve lezer.

Andere rollen, wat kan je er van zeggen. Iedereen gaat er wel voor en echt slecht acteerwerk zit er niet bij. Iedereen lijkt precies te weten waar die aan begonnen is en volgt die procedures dan ook overtuigend. Het zorgt voor enkele komische momenten, maar uiteindelijk is het de regie die de meeste komedie doodslaat.

In elke scene komt er eigenlijk wel een verwijzing of grap voorbij. Het probleem met Seltzer & Friedberg is dat ze te veel verwijzingen en grappen in de film willen stoppen. Vaak zo veel dat het als geheel geforceerd aan begint te voelen. Vaak is de timing van zo'n grap ook niet te best, waardoor het vaak grappiger is als je bezoek met een neutraal gezicht naar zo'n melig gebeuren zit te kijken.

Het is vooral te danken aan Hannigan en een aantal effectieve grappen dat dit 1 van de betere parodiefilms van dit duo is geworden. Nog steeds bedenkelijk en geforceerd, maar vooral in de eerste 20 minuten heb ik een aantal keer goed kunnen lachen. Daarna zwakt de film wel af, maar aan entertainment is er genoeg.

Ik hoor dit niet te zeggen, maar ik heb wel liever zo'n melig gebeuren als hier dan zo'n subtiele Britse komedie. Maar ook ik kan helaas niet ontkennen dat dit wel bedenkelijk is op zijn tijd. Deze film is ook niet het beste voorbeeld van mijn eerdergenoemde definitie. De timing en het gevoel voor humor zijn soms zo slecht dat je bij vlagen met plaatsvervangende schaamte zit te kijken. Maar bon, de regisseurs lijken het nog wel leuk te vinden.

Creatieve film met een ongekende variatie, zeker aangezien regisseur Bill Watterson vast geen eindeloos budget zal hebben gehad. Dave Made a Maze is het resultaat van iemand die een echte passie kent voor ontwerpen en niets in de weg laat zitten om dat tot uiting te brengen. Het levert een film op die altijd wel weer iets nieuws kan bieden en doorlopend blijft boeien, ondanks dat het acteerwerk matig is. Je moet als kijker ook wat geduld op kunnen brengen voor de redelijk kinderachtige humor, die niet echt samen gaat met de psychologische inhoud. Dat laatste aspect wordt gelukkig wat beter verkend, maar niettemin hadden de makers best verder mogen gaan. Het absurde concept wordt echter dusdanig gedetailleerd en eigenzinnig uitgewerkt dat alle kritiekpunten weinig last zullen bezorgen. Geweldig wat de visuele makers allemaal voor elkaar hebben gekregen en hoe lang ze dat gerekt krijgen. Alleen daarvoor verdient deze bijzondere avonturenkomedie een ruim voldoende.

Ok.

Versie gezien: Ultimate Final Cut (156 minuten). Dat is ook persoonlijk voor mij een wat veiligere keuze. Als ik de kans krijg, kijk ik altijd de langere versie, ook als achteraf blijkt dat de kortere versies misschien beter zijn. Ik weet niet of dat bij deze film uiteindelijk verschil gaat maken.

Het blijft een relatief goedkoop gebeuren, verpakt in een grootse setting. Maar IMDb geeft desondanks een budget aan van enkel 650.000, dus het is wel knap dat je dat toch zo'n grootste setting in elkaar kan schroeven. Dat komt de film zelf dan ook duidelijk ten goede.

In het begin had ik wel grote twijfels toen ik de eerste hoofdrollen ten tonele zag verschijnen. Achteraf ben ik dan ook geen echt goede hoofdrol tegengekomen. De enige die in de beurt kwam was Foree. En Savini in zijn kortere rol was ook wel te doen. Maar de rest vond ik erg matig acteren.

Grootse setting, bij vlagen goed benut, maar zeker niet ten alle tijden. Voornamelijk de spanning die je eruit kan halen en de mogelijkheden om zo'n setting voor jezelf te hebben worden niet of nauwelijks uitgediept. Spanning was ver te zoeken, en de mogelijkheden worden te weinig laten zien.

Ook de schmink van die zombies is niet bepaald geslaagd, terwijl Savini er normaal gesproken erg goed mee is. Maar dit is nogal afgeraffeld. Blauwe zombies? Ik vond het in ieder geval helemaal niks, het had wel wat grauwer en "doder" gemogen allemaal. De bloeduitspattingen waren dan wel weer leuk gedaan.

Het is niet dat de film ergens spannend wordt of intens is, maar dat is wel te verwachtten als je een echt oude film bekijkt. Zodra er actie is, is het wel weer best leuk. Voornamelijk de sequentie van de motorbende is een stuk waarbij de film opleeft. De film kent wel meerdere momenten die erg entertainend zijn, maar er is niet iets wat er ver bovenuit steekt.

Wat verdieping in de karakters is een begrijpelijke keuze, en het werkt ook wel degelijk. Soms wat te afgeraffeld, maar een solide uitdieping van de karakters zelf. Jammer dat ze alleen zo houterig geacteerd worden, anders was het toch allemaal een stuk beter geweest.

Vaart zit er voor de rest goed in, film is nergens saai. Het kent een paar stukjes die wat inkakken, maar in het algemeen is het een vermakelijk geheel en wat mij betreft wel een film die de klassiekerstatus verdient. De setting blijft natuurlijk erg leuk, alleen kon er voor mijn gevoel meer uitgehaald worden.

Lekker brute zombiefilm.

Als ik van Snyder zie wat hij tegenwoordig maakt (Superman films) begon ik eens te kijken naar wat hij eerst op het doek neerzette.

Na een goede 300 en een prima Watchmen was Dawn of the Dead aan de beurt. Ik ben niet echt van het genre zombie, want ze zijn meestal allemaal hetzelfde. Deze is ook een basic zombie film, maar deze was erg leuk.

Mede door het niet al te lang opbouwen en een lekker lange en brute eindactie scoort deze film hoog bij mij. Daarnaast is er verrassend genoeg ook nog best acteerwerk aan de orde, en lekker smerige koppen gebruiken als zombie. Voor de liefhebber van Actie/Horror is dit een aanrader.

Tegenvaller.

Was erg enthousiast met Rise of the Planet of the Apes maar dit was me toch eens een tegenvaller. Hij is niet eens zo heel slecht, maar ik had er gewoon zo veel meer power van verwacht. En dat met Reeves aan het roer.

Waarbij het eerste deel een lange inleiding had met aan het einde een mooi spektakel was dit gewoon niet zo het geval. De lange inleiding is er best wel, maar met wat meer spanning dat ik opzich niet heel erg vond. Cast doet het meer dan ok, maar overklast zichzelf niet.

Soms zit er dan een mooie actiescene in maar ik vond het wat tekort schieten. Dankzij de aap "Koba" zit er uberhaupt spanning in. Slotfase vond ik leuk om te zien maar qua actie dus te zwak. CGI is wel beter dan het voorgaande deel en de locatie ook. Leuk om te zien hoe ze het verhaal compleet hebben kunnen omdraaien.

Minste Reeves voor mij, maar niet slecht. Kijken of deel 3 wel leuk is.

Flauwe komediefilm met wat griezelconcepten naar het einde toe, die eigenlijk amper invloed hebben op de afloop. Regisseur Chad Ostrom gebruikt twee erg vervelende hoofdpersonages om zijn verhaal voortgang in te blazen en aangezien dit niet de meest sympathieke of interessante figuren zijn, verzandt The Day after Halloween al snel in een opgave. Naar het einde toe wint de inhoud wat aan kracht door het gespeel met chronologische volgorde en tijdlijnen, maar de uiteindelijke insteek is nogal goedkoop en eenvoudig gevonden. Van een zekere Halloween-sfeer is ook geen sprake en enkel het overtuigende en professionele acteerwerk van de castleden kan positief benoemd worden.

Top.

Blijft toch wel een van mijn favoriete rampenfilms en all time favorieten. Emmerich zet hier de films neer die ik het liefst van hem zie. Lekker veel spektakel, een verhaal dat totaal niks voorstelt en mooie effecten, en voila, een rampenfilm.

Acteerwerk is niet bijzonder en het verhaal is vrij standaard. Maar de film is uiterst vermakelijk en boeiend om te volgen. De effecten zijn best goed gedaan en weten ook erg stijlvol te zijn. Vele natuurrampen hier, en allemaal zijn ze leuk gedaan.

Het voelt toch ergens wel fout aan, zoveel mensenleed en toch zo genieten . Maar ach, wat maakt het uit. Deze film kan zich best geslaagd noemen in zijn genre.

Interessante vondst.

Ziet er eigenlijk niet uit als een film die ik gaandeweg goed kan waarderen, maar deze Day Night Day Night viel me in heel veel opzichten mee. Het is wel zo dat de visuele lay-out van de film me niet meteen trekt, daarom was de eerste helft ook net wat taaier om even doorheen te komen, daarna kon de film me pakken.

Het betreft eigenlijk een kijkje op de voorbereiding van een terroristische aanslag. Meer plot zit er niet in en daar lijkt regisseuse Loktev ook totaal niet geïnteresseerd in te zijn. Wel lijkt ze geïnteresseerd te zijn in hoeveel ze kan halen uit weinig middelen. Ik vermoed namelijk dat ze met wat indie-acteurtjes de straat zijn opgetrokken en daar hebben gefilmd.

Het enige echte probleem dat de film wat in de weg zit is Williams zelf. Althans, tijdens de eerste helft. Haar bijna cartooneske verschijning maakt het soms moeilijk om de film routineus serieus te nemen. In de tweede helft lijkt ze haar nepmasker echter thuis te laten. Daar zien we een veel menselijker figuur die ik wat beter kan plaatsen en begrijpen, maar de eerste helft was moeilijker.

Het soms verstikkende gevoel en uitermate intrigerende verloop maken deze film net wat beter dan de algemene film in dit kader. Deze film zette me tevens aan het denken, en vormt daarmee een van de weinige films waarin ik ook een theorie aan kan plakken. Die ga ik hier niet helemaal uitwerken, maar het overkomt me niet vaak en daarvoor uiteraard complimenten.

Boeiende film over een boeiend onderwerp. Vanwege de budgettaire beperkingen hoef je hier geen grootse actiescenes van te verwachten, maar als dat zo was geweest had het waarschijnlijk wel wat meer publiek getrokken. Fijne vondst. Visueel gedurende de eerste helft wat onbevredigend maar verder een fijne indiethriller.

Regisseur George A. Romero toont zich bekwaam wanneer het aankomt op make-up effecten, want die komen bijzonder indrukwekkend voor de dag. Zeer grafisch en verfrissend gedetailleerd, waardoor het extra zonde is dat het bijna een geheel uur duurt voordat het zombieplezier definitief mag beginnen. De eerste 60 minuten worden besteed aan opbouw en introductie, maar geen van de castleden beschikt over passend acteertalent. Terry Alexander is de enige die een zekere charme kent, maar zijn rol is dermate minuscuul en afgedankt dat het voor de puntenregeling geen effect heeft. De finale is gelukkig spetterend en de actie wordt prettig opgevoerd naarmate deze slotfase vordert, maar de bestempeling met een echte klassiekerstatus had van mij niet gehoeven. Het personage van Joseph Pilato was overigens een ware verschrikking om naar te kijken, echt ongelooflijk dat dit figuur zo'n bekende status heeft weten te bemachtigen.

Ten opzichte van het bronmateriaal weet regisseur Steve Miner er iets beter het tempo in te krijgen en kent 't personages die wat beter acteren, maar eigenlijk heeft dit weinig te maken met George A. Romero's gedachtegang. Day of the Dead staat namelijk erg op zichzelf en gebruikt zelfs rennende/versnellende zombies als antagonisten in plaats van wandelend gevaar. Geregeld pakt het geheel uit met aardige kills en lompe slachtpartijen, maar de effecten daarentegen zijn houterig en te duidelijk geanimeerd. De aanloop duurt daarnaast net iets te lang en de personages zijn nergens bijzonder interessant, maar na een halfuur zit de vaart er prima in en kijkt de slotfase degelijk weg. Wat meer focus op praktische effecten had voor een voldoende kunnen zorgen, voor nu vormt 't een degelijk tussendoortje met weinig hoogtepunten.