Opinions

Aardig.

Stallone in een horrorfilm, als dat maar goed gaat. Als acteur heeft hij best aardige rollen gespeeld en naarmate de beste man ouder werd begon hij ook wat zelfzekerder te zijn en weet hij waar hij voor gemaakt is. Deze Eye See You zit meer in de tijd waarin hij nog moest uitvogelen wie hij was, maar dat maakt zijn prestatie niet perse minder.

Opvallend aan deze film is dat het vroeg met een redelijk nare scene opent, zeker gezien de vrouw van Stallone al binnen 10 minuten op een redelijk gruwelijke wijze het lootje legt. Als je de omschrijving nog niet hebt gelezen is dat verrassend, maar ik ging de film dan ook blanco in en dat wist toch wel bij vlagen een aardige verrassing af te leveren. Tevens gooit de film na 20 minuten zijn roer om.

Een film die eerst op de zoveelste detectivefilm lijkt wordt uiteindelijk een sfeervolle whodunitfilm. Dat levert enkele zeer sfeervolle plaatjes op en regisseur Gillespie weet de ontwenningskliniek goed in te richten. Het ziet er creepy uit en is ook gebouwd op een bijzonder afgelegen locatie die makkelijk goed voer is voor wat lekkere horror.

Jammer genoeg wil de film nooit optimaal spannend worden, ondanks dat het best wel wat lugubere scenes kent. In zijn geheel maakt de film gewoon teveel kabaal. De soundtrack ligt er te dik bovenop en de film kent iets te veel tempo om echt subtiel spannend te zijn, toch wel vaak de soort spanning die bij dit soort films van belang is.

Stallone doet het aardig en de onthulling is verrassend te noemen, maar in zijn geheel is het toch het vermaak dat deze film op de been houdt. Zowel de spanning als het mysterieaspect zelf hadden beter uitgewerkt mogen worden, het rommelige verloop is wat de film tegenhoudt om goed te worden. Verder wel best aardig te noemen.

Ach.

Een soort engeltjes van Charlie kloon met minder actie en minder editing. Het is dat ik die films eigenlijk al niet geweldig vond dat de voorafgaande verwachtingen van deze film niet hoopvoller maakte. D.E.B.S. is eigenlijk een soort van de vergeten kloon van eerdergenoemde voorbeeld, maar niettemin van hetzelfde niveau.

Wel met wat minder budget, waardoor Robinson de focus toch om heeft gegooid naar een wat meer romantisch gebeuren. Het spionnengebeuren is nog altijd prominent aanwezig, maar het blijft toch duidelijk dat de dames zelf in de schijnwerpers staan. Waar zit dan eigenlijk het probleem? Bij de dames uiteraard, omdat er geen enkele memorabel weet te blijven.

Kon na afloop van de film geen enkele naam meer opnoemen in ieder geval, maar de speelduur is niet te lang en het verloop redelijk vlot. Het is dan ook geen vermoeiende film om doorheen te komen, wel een film die te lang blijft ouwehoeren zonder echt iets zinnigs te zeggen. Enkele korte sequenties op het vlak van actie zijn vermakelijk, verder ben je een film als deze binnen minuten weer vergeten.

Ach.

Een Turkse horrorfilm voor de verandering, en tevens een horrorfilm die 5 vervolgdelen met zich meebracht waarvan er enkelen 160 minuten duren. Ik, als horrorliefhebber, raak om deze reden direct geïnteresseerd in het deel waarmee het allemaal begon, maar echt goed kan ik het helaas niet noemen.

Wel kent deze film zo zijn momenten. Zo is de opening al snel effectief creepy en geeft direct een apart sfeertje aan de film mee. Het budget is direct voelbaar, en daarom is het knapper dat ze er toch nog enkele effectieve kunstjes mee kunnen doen. Daarvoor alvast mijn complimenten, maar verder vond ik het niet al te bijzonder helaas.

Inhoudelijk neemt de film "ik breng niets nieuws onder de horizon" wel heel letterlijk, want in principe is elk idee van deze film gejat uit een horrorklassieker. Het zijn eigenlijk niet eens meer invloeden, gewoon hele ideeën die gekopieerd worden waarbij enkel een woordje wordt verandert. Creatief kan ik de film dus niet noemen, ondanks dat het concept best veelbelovend was.

Verder kent de film matige sound editing, matig acteerwerk en een behoorlijk matige kwaliteit. Dat laatste kan echter nog weleens voordelig werken. Enkele scenes zijn zoals ik eerder aangaf effectief creepy in deze film. De vele harde geluiden willen je ook nog weleens te pakken krijgen en het tempo ligt hoog. Saai kan ik deze film niet noemen, en dat is iets waar ik de film op kan prijzen.

Jammer dat het richting het einde volledig de bocht uitvliegt met een nogal rommelige uitwerking. Alle logica verdwijnt volledig, en hierdoor eindigt het cijfer lager dan het cijfer dat ik de film oorspronkelijk wilde geven, namelijk een 2,5*. Rust en creativiteit zijn twee punten die de film hard nodig heeft. Voor nu kent het zijn momenten, maar te weinig om de film als geheel boven water te houden. Jammer.

Erg dwaas vervolg op een film waar ik eigenlijk geen scene meer van voor de geest kan halen, maar wellicht is de overdreven vormgeving ook een beetje de appeal van deze horrorreeks. In ieder geval staat elk deel klaarblijkelijk relatief op zichzelf, dus dat maakt het allemaal makkelijk te volgen. Veel inhoudelijke complexiteit is er dan ook niet, gewoon een familie die wordt overspoeld met duivelse gebeurtenissen. De erbarmelijke dialogen, het voortdurende geschreeuw en de zeer ondermaatse computereffecten wekken direct de indruk dat regisseur Hasan Karacadag geen enkele controle had over het geheel, maar de castleden stoppen zoveel volume in hun rollen dat er nog wel iets komisch aan wordt meegegeven. Ik heb geregeld kunnen grinniken om de absurdistische gebeurtenissen en het duurt allemaal met 85 minuten niet te lang, maar op kwalitatief vlak is het dermate brak dat dit cijfer het maximale is wat ik eraan toeken.

Te verwachten.

Films als The Mighty Ducks hebben dus blijkbaar toch een publiek aan de haak weten te slaan. Mocht deze film op de dag van vandaag worden uitgebracht, zou ik nooit hebben verwacht dat het nog twee gevolgen en twee spin-off series zou krijgen. Toch weet Weisman er eentje van te maken. Vraag me niet hoe. Het niveau blijft echter hetzelfde.

Wel fijn dat de film de origine en introducties al in de vorige film heeft gedaan. Het geeft deze film meteen meer de ruimte om zich op de sport te storten, en dit gebeurt vervolgens ook. Meer wedstrijden, meer sport, maar nagenoeg hetzelfde recept. Waar het in de vorige film misschien het team was dat de conflicten veroorzaakte, is het dit keer Estevez zelf die de boel lijkt te vergeten.

Maar het personage van Estevez handelt vervolgens zo dom dat ik me afvraag of de connectie tussen de trainer en de teamleden niet gewoon een soort propagandavorm is. Ik krab mezelf toch wel op het achterhoofd hoe het zo ver kan komen in deze film. Misschien handig voor de levenslessen, maar de chronologie lijkt voor geen meter te kloppen. Zeker niet op zulk kort termijn.

Verder blijft het allemaal lekker voorspelbaar en makkelijk, maar wel erg entertainend. Dat heeft er vooral mee te maken dat de hockeyspelletjes nooit echt vervelen. Het zijn allemaal bekende recepten die worden hergebruikt voor deze film, maar Weisman weet het wel vlot genoeg in beeld te krijgen. Niet dat de wedstrijden ook daadwerkelijk spannend zijn, maar ik kan me voorstellen dat de kinderen hier wel eventjes zoet mee zijn.

Ik zou eigenlijk willen zeggen dat deze film een stap in de juiste richting is voor de reeks. Het publiek is het daar alleen kennelijk niet mee eens, maar ik zie liever sport dan het achtergrondverhaal van de poppetjes die erin zitten. Zeker als die poppetjes nogal dom handelen. Voornamelijk dat weerhoudt me ervan om de film te bekronen met een nipte voldoende. Ach, als de kinderen het maar leuk vinden. Toch?

Passend slot.

Zelfs naar mijn optiek wat beter dan de vorige twee delen, hoe vreemd dat ook klinkt. De films waren nooit bijzonder onderhoudend en ik had wellicht niet de andere films hoeven kijken nadat het eerste deel al met 2,5* werd beoordeeld, maar de nieuwsgierigheid en verveling kregen toch de voorkeur. Daardoor maar gekeken.

Het viel me dus erg mee. De kinderen worden ouder en krijgen meer verantwoordelijkheden. Met ouder worden hooit dus ook een oudere omgeving, en die wordt hier gecreëerd in de vorm van sportieve opleiding. Daar hoort een nieuwe trainer en aanpak bij en natuurlijk vinden de eendjes dat niet helemaal goed. Alleen al met die simpele redenatie kan al een hele film worden ingevuld.

Wat ik vooral beter vond werken is de ontwikkeling tussen de kinderen en de nieuwe trainer. Wat de film bijvoorbeeld doet (verrassend genoeg) is afscheid nemen van wat sleutelpersonages. Nordling als nieuwe trainer vormt een verfrissend en intrigerend personage dat zich lang genoeg niet in de kaarten laat kijken. Bovendien is het acteerwerk van de kinderen er wat op vooruit gegaan waardoor ze beter op hun benen staan.

Het verloop is voorspelbaar en de wedstrijden worden niet erg spannend geregisseerd, maar de film vermaakt waar het moet vermaken. Diegene die echt wat nieuws verwachten kunnen gerust teleurgesteld op de volgende film klikken, maar diegene die een herhaling verwachten die de zaken net wat beter aanpakt kan zich met deze finale ast wel vermaken. Leuk vermaak, ook voor de kleinsten onder ons.

Goede Zhang.

Zhang is 1 van de weinige Aziatische regisseurs van wie ik zijn huidige filmcarrière wel kan waarderen. Dit is pas de derde film die ik van hem zie, maar dat Aziatische films op solide voldoendes uitkomen komt niet vaak voor bij mij. Het is in het algemeen mijn cinema niet. Deze film keek ik dan ook puur voor de top 250.

Zhang is op visueel gebied een erg kundig regisseur. Dat laat hij hier wederom weer zien. Ik ben van Zhang een beetje gewend dat kleur zijn trademark is, hier is het allemaal wat meer ingetogen. Desondanks weet Zhang hier en daar de kleuren weer voortreffelijk op het scherm te portretteren.

Maar het blijft hier ook niet enkel bij de kleuren. Er is visueel veel moois te ontdekken hier. Van de mooie, gedetailleerde kamers naar de knappe camerastandpunten. Het ziet er allemaal tip-top uit. De muziek is mooi, en niet de bombastisch of te veel gebruikt. De kamers zijn mooi ingericht en de details zijn rijkelijk aanwezig.

Qua verhaal is het allemaal wat voorspelbaarder, maar het valt niet al te veel op gelukkig. Zhang volgt niet te onkundig de lijntjes en verbloemt de clichés vaak met een visueel duwtje. De dialogen zijn daarnaast best treffend, alhoewel de film soms terugvalt in wat ouderwets gebrabbel. Dat had er wel uitgelaten mogen worden van mij.

Acteerwerk is eigenlijk nog best prima, iets dat ik niet vaak over Aziatisch acteren zeg. Ik vind het vaak te theatraal vanuit dat gebied, en daarom ligt het me wat minder. Hier is het allemaal wat humaner en rustiger, waardoor er meer ruimte is voor "echt" acteertalent. Dat weet Zhang goed te benutten.

De uitdieping van de karakters vond ik iets minder geslaagd. De switch tussen bitchy en lief ging me vaak wat te onkundig, en bovendien had ik nooit voeling met een personage. Zowel voor de "goede" als de "slechte" kant. En het einde, "The Next Summer", had zeker weggelaten moeten worden.

Voor de rest wel een betere film vanuit het Aziatische continent. Ik heb er niet vaak goede woorden voor, omdat de cinema niet aan mij is besteed, maar de rustigere en humanere vertelstijl in dit geval kon ik erg waarderen.

Volstrekt chaotische uitkomst van een productie die de speelduur oorspronkelijk op 300 minuten had staan, maar waarin flink geknipt is. Dat blijkt uit het eindresultaat van Da Hong Zha, waar de rommeligheid hoogtij viert. Het verloop springt haastig van het ene perspectief naar het andere, zonder die afwisseling natuurlijk over te laten komen. Bruce Willis is totaal misplaatst als Jack Johnson en neemt nergens de moeite om enige vorm van emotie of passie te tonen en zijn medecollega's doen het spijtig genoeg niet veel beter. Tussendoor zet regisseur Xiao Feng vol in op uitgesponnen bombardementen, maar ook die worden teniet gedaan door beperkte computereffecten. The Bombing haalt geregeld uit met explosieve gewelddadigheden die tot op zekere hoogte weten te boeien, maar verder is dit geheel amper te volgen en totaal van de pot gerukt.

Ok.

Wel een redelijk boeiende boekverfilming dit van Ron Howard. Al kon ik weinig meeleven met enkele personages en vond ik ze maar vrij saai uitgewerkt. Tom Hanks heeft eigenlijk ook niet echt een chemie met Audrey Tatou, en dat is soms behoorlijk te merken.

Wel fijne prestaties en enkele sterke scenes. De goede mystery in het boek schijnt hier overigens niet al te best in zijn bewerkt en dat klopt ook deels, want qua mystery was het niet altijd even interessant. Wel enkele leuke karakters zoals Silas.

Boeiende film, maar ik vond het nergens een uitblinker. Duurt ook met zijn speelduur van 149 minuten wat lang, maar voor een boekverfilming is dat wel vergeven aan de film. Boeiend vormgegeven, prima acteerwerk en enkele goede scenes, maar daar blijft het ook bij.

Er zijn weinig betere opties dan de surrealistische aanpak van regisseur Quentin Dupieux om dit soort figuren mee te verfilmen. Daaaaaali! lijkt bovendien een antwoord te zijn op het absurdisme binnen de kunstwereld, waarmee er doeltreffend wordt uitgehaald naar enkele figuren die hierin rondwandelen. Gelukkig betekent dit niet dat de productie hier wordt verwaarloosd en verlaagd naar makkelijke inkoppertjes. Zo kent de film verzorgd camerawerk, genoeg details in de decors en verdienstelijk acteerwerk. Na enige tijd is het grapje wel uitgewerkt en verliest het geheel wat kracht naar het einde toe, maar Dupieux bewijst zichzelf wederom een capabel regisseur die een eigenzinnige en unieke stilering hanteert.

Weinig imponerende voortzetting binnen dit verrassend uitgebreide horroruniversum afkomstig uit Turkije. Na veel geëxperimenteerd te hebben met computereffecten en religieuze thema's gaat regisseur Hasan Karacadag dit keer aan de haal met Paranormal Activity. We zitten dus opgescheept met een found footage dit keer, maar het pakt allemaal nog minder uit dan voorheen. Vooral omdat Karacadag daadwerkelijk iets unieks probeerde neer te zetten met de voorgaande delen en dit keer erg braafjes binnen de lijntjes kleurt. Dat houdt in dat er een hoop ineffectieve scares, dommige beslissingen, vervelende familieleden en een nietszeggende geschiedenisachtergrond hoogtij vieren. Het meest absurde aan het geheel is dat de makers erin zijn geslaagd zoiets inhoudsloos te rekken tot wel 119 minuten. De allerlaatste 10 minuten kennen nog een zekere spanning, verder is het vooral veilig gespook en gegrom. Ik kreeg sterk de indruk dat de acteurs evenals de scenaristen vergaten dat alles via een camera gefilmd moest worden, want het verhaal lijkt er allesbehalve rekening mee te houden. Zo'n vader die bijvoorbeeld tijdens een levensgevaarlijke situatie met camera en al schreeuwend op zijn dochtertje afrent, je verzint zoiets gewoon niet.

Na drie nogal onbenullige delen lijkt de Turkse regisseur Hasan Karacadag met dit deel eindelijk kwalitatieve vooruitgang te boeken. Het hanteert niettemin dezelfde benadering als het voorgaande deel (found footage), maar dit keer werkt de opbouw wat aanstekelijker. De personages zelf lijken vooral wat gecontroleerder te zijn, met name Ali Murat Özgen speelt een intrigerend en genuanceerd figuur. Het zorgt er allemaal voor dat het een iets doordachtere indruk maakt, maar richting de tweede helft gaat het dan toch weer mis en pakt Karacadag herhaaldelijk uit met erg povere horrormomenten. Er is genoeg aan de hand en het bombast bereikt haast recordvolumes om niet te vervelen, maar de film wordt er alleen geen moment spannender mee. Na enige tijd verdwijnt de logica waarom de personages überhaupt nog een camera vasthebben volledig en maakt daardoor een afgeraffelde indruk. Dankzij de eerste helft is het algemeen sterker dan de vorige delen, maar als horrorfilm nog altijd te armoedig (en vooral te lang).

Regisseur Hasan Karacadag leek het weer aan te durven om van de found footage-elementen af te stappen en net zoals de eerste twee delen weer een traditionele horrorfilm te dirigeren. Het eindresultaat is echter haast rampzalig te noemen, met een bijzonder rommelige afwerking, uitermate ondermaats acteerwerk en horrormomenten die simpelweg niet werken. Veel geluid en bombast is er nog altijd, maar het constante knip-en-plakwerk neemt alle spanning weg van een dergelijke scene. Karacadag houdt zich bovendien niet bezig met opbouw en springt steeds nogal ongeduldig naar het spektakel, maar het resulteert in een gebeuren dat niet te doorgronden valt. Links en rechts sfeervolle locatiekeuzes, maar dat kan simpelweg niet het enige positieve element zijn binnen een doorlopend geheel van 133 minuten. Absurd lang uitgerekt voor de nogal lege inhoud, wellicht wordt het tijd dat er weer een nieuw concept uit de doeken wordt gedaan. De Dabbe-reeks is namelijk bedoeld als een soort omnibus, maar elk deel lijkt wel heel erg op elkaar.

Sfeervolle en griezelige horrorthriller met een angstaanjagend wezen, ook al maakt regisseur Benjamin Barfoot de keuze om deze creatuur tamelijk vroeg in volle glorie naar voren te brengen. Alhoewel de finale er geen kracht mee verliest, gaat er wel een deel van het mysterie mee verloren. Daar komt vervolgens bij dat de castleden niet enorm weten te overtuigen en er over de grote lijn wat context mist, maar het concept van Daddy's Head staat stabiel genoeg. Barfoot brengt een gefocust en atmosferisch genrewerkje naar het grote witte doek dat exact doet wat het moet doen.

Doorsnee.

Daddy's Home. Het ideale voorbeeld van komedies die zonder doel worden gemaakt. Uiteraard moet het geld verdienen, maar dat lijkt dan ook echt de enige reden te zijn voor het bestaansrecht van deze film. Uitermate inhoudsloos en simpel gemaakt. Krijg niet het gevoel dat de film meer wilde zijn, en soms is dat ook fijn.

Jammer genoeg vond ik het allemaal niet zo bijzonder hier. Ferrell blijft ook een erg wisselende acteur voor mij. Net als een handjevol aan andere komedieacteurs zie ik hem liever in films die niet volbloed komedie zijn. Het geschreeuw en absurde karakter dat vaak bij het soort personages als in Daddy's Home komt kijken is niet iets waar ik graag naar kijk. Gedurende deze film heb ik ook een paar keer flink met mijn ogen gerold.

Het is een film die gewoon weinig ambitie kent. Mij aan het lachen krijgen lukte vrijwel nooit. Op de momenten dat de film het allemaal zelfs nog wat zwaarder wordt aanzet begon het vervelend te worden. Wel jammer, want Wahlberg en Ferrell hebben geen moeite om de kijker aan de buis gekluisterd te houden. Want eerlijk is eerlijk, Daddy's Home is zonder meer een vermakelijke film.

Verder voorspelbaar en subjectief. Een soort film waar je echt van moet houden. Kan je om schreeuwerige, soms ongemakkelijke maar veilige humor lachen? Daddy's Home is je film. Ikzelf kan ook goed om domme dingen lachen, maar dan meer van humor die niet zo zelfbewust is als bij deze film. Ik kan er gewoon niet zo veel mee, maar dat neemt niet weg dat het goed vermaak blijft voor een avondje bankhangen.

Opvallend.

Ik had voorganger 7 Days nog niet gezien, maar die staat wel op de watchlist. Dit schept wel redelijke verwachtingen op, en aangezien dit de Australische versie was, verwacht ik dat de Franse (of Canadeze?) versie hopelijk nog iets harder zal gaan worden. Deze slaat al in ieder geval goed binnen soms.

Ik had het vooraf ook niet verwacht. Ik ging er zowat blind in, dus ik had geen idee dat het een wraak-martel film zou worden. Had vooral op een drama/thriller geschoten als ik zo naar het begin van de film kijk. Maar de film keert op een behoorlijke wijze.

Visueel is er in het eerste deel van de film niet veel te beleven. De locatie is mooi, maar blijkbaar is er het budget niet in op gegaan, want de locatie wordt nauwelijks in het voordeel gebruikt. Ook de mooie stranden worden nooit echt degelijk in beeld gebracht.

Eenmaal in de laatste 45 minuten is de film een stukje mooier en beter. Opvallend hard gebracht en ook nog eens volop in beeld. Behoorlijk pijnlijk soms, wat ook opvalt. De hele kamer ziet er in ieder geval kil en bruut uit en de martelingen zelf zijn ook opvallend rauw daarmee.

Degelijk acteerwerk. De enige die een beetje opvalt qua acteerkunsten is Thomson. Voor de rest valt er weinig te zien, behalve iemand die overtuigend kan schreeuwen. Eerste deel van de film is wat mij betreft ook iets te lang waardoor het vooral saai is.

Wel is het resultaat een harde film in het tweede gedeelte. Daarvoor nog een voldoende, want het eerste deel is niets voor mij.

Regisseur Pablo Parés toont veel voorliefde en passie voor zijn concepten, maar de filmische kwaliteiten (en het budget) om zo'n kolossaal uitgebreide vertelling te ondersteunen ontbreken. Er wordt werkelijk een enorm arsenaal aan personages geïntroduceerd die allemaal over hun eigen gaves beschikken, maar weinig daarvan weten echt gaaf te zijn. Zelfs met zoveel unieke eigenschappen was het moeilijk om ergens voor te juichen. Dit wordt echter ook deels veroorzaakt door het rommelige scenario, waarbij er in principe twee kampen tegenover elkaar staan maar geen daarvan een echt "goede kant" vormt. Het helpt ook niet dat er regelmatig leden van kamp naar kamp overlopen, waardoor de chaotische opeenstapeling nog wat wordt versterkt. Een stortvloed aan melige Aziatische invloeden, houterige effecten en kinderachtige kostuums maken het eindgerecht compleet, maar echter mag wel worden toegegeven dat de slotfase veel potentie toont en de bijzondere vaart van het verhaal 't geen opgave maakt om Daemonium uit te zitten. Caro Angus speelt overigens bij elkaar 4 verschillende personages en vormt qua acteerkracht de winnaar van de film. De verliezer is duidelijk Dany Casco, waarbij zijn personage, zonder aantoonbare gave en enkel het vermogen om anderen van dichtbij door het hoofd te schieten, het serieus heeft weten te schoppen tot leider van een groep demonen. Ik stond er perplex van, maar uiteindelijk is een film met zo'n enorm enthousiasme ergens wel leuk om te zien.

Wederom een leuke Gordon.

Maar na een relatief saai eerste half uur was er even weinig hoop voor Gordon voor mij. Zijn voorgaande films die ik zag waren Re-Animator en Dolls en die vond ik beide echt heerlijk. Deze is de minste van de 3, maar nog steeds een bovengemiddeld horrorfilmpje.

Ondanks dat deze wel even de tijd nodig heeft om naar de geweldige finale toe te werken, weet deze altijd nog wel een beetje te boeien. Maar na het zien van de eerste 30 minuten zag ik er geen voldoende meer inzitten. Maar pas nadat die oude man over de geschiedenis van het stadje begint te vertellen wint de film kracht.

De leuke designs komen om de hoek kijken, de gore springt omhoog en het tempo versnelt. En uiteindelijk werkt dit naar een heerlijk sfeervolle finale toe die ook nog wel weer te verontrusten. Zeker het moment waarbij Rabal wordt geëxecuteerd door middel van verwijdering van het gezicht stond ik toch wel even te kijken.

En de film wordt steeds bruter en harder. Uiteindelijk was ik gewoon van mening dat de finale gewoon heel erg leuk was. De sfeer is sterk, lekker fantasierijk. Meer wezentjes, meer creepyness. Dit soort zaken zorgen ervoor dat Dagon nog weet te slagen.

Maar de CGI is vaak wel bedroevend, en het eerste deel blijft wederom best saai en braaf. Dat was ik ook niet echt van Gordon gewend. Maar die echte Gordon lijkt weer tot leven te komen in de laatste 45 minuten. Zo zie ik horror gewoon graag.

Tweede Dupieux.

Een filmmaker die echt actief onderscheidend lijkt te willen zijn. Ik zie zelden films die zo hun best doen om origineel over te komen en daar kan je van houden of niet. Soms vind ik het te geforceerd, maar de kurkdroge manier waarmee Dupieux zijn films invult heeft me tot nu toe alleen maar overtuigd. Zo ook bij Deerskin, gelukkig.

Het duurt even voordat de film echter aftrapt en zelfs voor een erg korte speelduur van onder de 80 minuten voelt het aan alsof de inleiding wat te lang doorgaat. Het concept is ridicuul, maar het werkt wel. Vooral omdat Dupieux het met een toon brengt waar je stiekem wel goed naar kan kijken. De humor was wat halfjes voor me, maar niet omdat het zo slecht is, maar omdat het niet door iedereen gewaardeerd kan worden waaronder ikzelf. Het is me net wat te droog.

Wanneer de film wat horrorelementen toevoegt kon ik er goed naar kijken, maar bovendien voelt alles aan deze film eigenlijk gewoon 'juist' aan. Perfecte toon, precies de juiste stilering en een verloop dat nergens sterk verveelt. Tel daar nog een nogal uitzonderlijke rol van Dujardin bij op en Deerskin is geboren; een vermakelijke, korte en bizarre film.

Duister wanneer het duister moet zijn. Deerskin is waarschijnlijk één van de apartere films die je zal aantreffen, en ik gok dat dit met de overige films van Dupieux niet anders is. Inhoudelijk is het flinterdun, maar er zal altijd wel door een specifiek publiek wat achter worden gevonden. Ikzelf geniet vooral van de toon en schaarse horrorscenes die ik erg geslaagd vond. Deerskin laat je met vraagtekens, maar ook met glimlachjes achter. Best leuk voor een keer.

Sommige rollen zijn acteur Matthew McConaughey simpelweg op z'n buik geschreven, waaronder deze Ron Woodroof. Met volle overgave geeft hij vorm aan dit unieke personage dat met de eerste indruk weinig sympathie lijkt los te maken, maar waar uiteindelijk verandering in komt. Regisseur Jean-Marc Vallée dirigeert op uitstekende wijze een rauwe en grimmige toon naar voren om de "onderwereld" van Amerika treffend te beschrijven. Op visueel vlak is het dus geen bijzonder uitbundige film, maar wel uiterst professioneel en met veel oog op de kern. Vallée en McConaughey worden verder bijgestaan door Jared Leto, die evenzeer indrukwekkend acteert. Tegenwoordig lijkt hij exclusief op te draven in de wat excentriekere rollen, maar hij komt er elke keer weer goed vanaf. Het uiteindelijke minpunt komt in de vorm van Jennifer Garner, waarvan haar figuur te weinig inhoudelijke rechtvaardiging kent om nog zo'n aanzienlijk stuk van de verhaalsfocus in te nemen. Vallée lijkt verder ook niet geïnteresseerd te zijn in de onderbouwing van Rons oppositie, waardoor Dallas Buyers Club weinig genuanceerd overkomt. Niettemin een uitstekend geregisseerde en boeiende biografiefilm over een wereld die ver van mijn eigen bed ligt.

Flauwtjes.

Ondanks dat ik de klassieker niet erg kon waarderen, en de remake ook niet, wilde ik dit vervolgdeel op de reeks wel een kans geven. Ik had niet zo snel kunnen raden dat dit soort films vervolgen zouden krijgen. Daar lijkt het me toch wat te 'intelligent' voor. Daarin bleek ik ook gelijk te hebben, want deze film doet wat klassieker aan.

Nu dus vooral een thrillerfilm met tussendoor wat demonische invloeden en lompe moorden. Ze hebben de film qua atmosfeer wat teruggeschroefd en qua horror juist wat opgevoerd. Dat zorgt ervoor dat de film voor mij persoonlijk wat beter werkt, omdat ik het eerste deel niet erg kon waarderen. Uiteraard is dat deel qua narratief sterker, maar ik kom een heel stuk makkelijker door deze film heen (Logisch).

Wat de film vooral wat specialer maakt voor me is dat de film ook nog weleens wat wil experimenteren met de camera. Zo is er een sequentie waar deze letterlijk onder het ijs trekt. Ook overige sequenties worden aardig opgebouwd. Andere scenes zijn dan weer compleet ridicuul, zoals de aanval van de vogel. Dat maakt van deze film toch ook weleens een dwaas gebeuren.

Acteerwerk is overigens ook erg dwaas, het verbaasde me regelmatig hoeveel onzin een film wel niet in het geheel kan betrekken. De nogal sullige typetjes die constant om de hoek komen kijken verbonden met kinderen die niet weten wat ze eigenlijk moeten doen maken er regelmatig een dommig en klungelig geheel van. Het wordt vooral vooruit geholpen door middel van wat onbedoeld komische moorden, maar de spanning ontbreekt volledig en dat is een gemis.

Veilig.

The Damned United is een biografische dramafilm die de riskante, ruigere stukjes uit het leven van Sheen lijkt te vermijden. In werkelijkheid is dit uiteraard niet zo, deze film lijkt best compleet te zijn voor wat het precies vertelt, maar toch voelt het aan alsof regisseur Hooper de echt moeilijkere stukjes vermijdt.

Zo krijgen we een redelijk standaardbeeld van deze periode van Clough. Veel achtergrond komen we niet van hem te weten, enkel hoe hij het deed tijdens het coachen van deze clubs. Veel gecoach zelf krijgen we echter helaas niet te zien, want de sport wordt tevens vermeden. Hier en daar zie je wat scenes met een voetbal, verder kent de film een groot gebrek aan sport.

Hooper gebruikt een redelijk rauwe filter voor zijn film, die op enkele momenten voordelig werkt, op andere momenten juist nadelig. The Damned United mist een echt luchtige push die het als resultaat kijkbaar kan houden. De montage en de editing zijn beiden onder niveau, en kunnen best wel wat meer kracht gebruiken. Gelukkig wist Hooper zich later wel te herpakken in de regiestoel.

Tot dusver lijkt mijn kritiek wat vreemd en kort-door-de-bocht te zijn, samengevat vond ik voornamelijk dat deze film te weinig moeite doet om van Clough een interessant figuur te maken. Het maakte me voor nu nogal weinig uit wat deze man ging uitspoken. Ik vond het een weinig interessant personage die de minuten maar moeizaam vol kreeg.

Verder had ik op wat meer sport gehoopt. Als je van Clough geen interessant personage kan maken, stop dan in ieder geval iets in de film dat wel leuk is om naar te kijken. Zeker tijdens de huidige periode waarin het EK bezig is ontbreekt het de film aan een sportief randje. Dat is jammer, want de visuele opzet was wel aardig en het verhaal zelf had potentie. Slecht is de film niet, goed echter ook niet.

Sfeervolle, sterk in elkaar gezette horrorthriller met een interessant gegeven en een doeltreffende omgeving. Regisseur Thordur Palsson weet precies waar hij zijn mosterd vandaan moet halen en zet een kleinschalige productie neer die effectief gebruikmaakt van haar minimale middelen. De muziekkeuze is op die manier zeer onheilspellend, het acteerwerk overtuigend en de spanningsboog effectief. Een aantal scènes worden zeer sterk opgebouwd, ook al zorgt de traagheid er spijtig genoeg wel voor dat het geheel niet doorlopend boeiend blijft. De uiteindelijke onthulling is wat plots en willekeurig, maar past goed in het concept.

Saai actiehorrorvehikel waar regisseur Riccardo Chemello een boel energie insteekt, maar niet veel verder komt dan dwaasheid. Specifiek de opening, waarin van alles ontploft en een ware kleurenexplosie tegen de camera aan gekwakt wordt, is eerder vermoeiend dan esthetisch. Uiteindelijk wordt er het een en ander geëxperimenteerd met locatiekeuze, computereffecten en relatieontwikkeling, maar dit heeft weinig effect. De enige die zijn rol wat kleur weet te geven is Stuart Martin, de overige leden zijn vooral vervelend en verzuipen in karikaturale handelingen. Wade Briggs transformeert veel te snel van oplichter naar held en Frida Gustavsson vormt een oersaaie verschijning als zijn tegenspeelster. De actiescenes tussendoor zijn verder door een stortlading aan gebrekkige fantasie-elementen vooral erg saai en de finale zit er helaas vol mee. Ik heb eigenlijk zelden zo'n clichématige inhoud op zo'n bezopen manier uitgevoerd zien worden en dat is zeker geen compliment. Punten voor een hoop bombarie en het personage van Martin, verder is dit een aanslag op je uithoudingsvermogen.

Tja.

Ik schaam me om dit te zeggen, maar ik heb hier meer om moeten lachen dan de gemiddelde komedie. Het is een nogal apart soort humor die soms ook niet al te leuk was, maar in een melige bui is dit eigenlijk nog best grappig.

Maar dan vooral het begin en het einde, die zijn zo droog dat de lach je gewoon binnenschiet. Het middenstuk is te weird en niet bepaald grappig meer. De droogheid is er ook een beetje af daar, waardoor je eigenlijk niet echt meer wacht.

Verhaal zelf is natuurlijk niet aan de ode, en goed of slecht acteerwerk is hier vaak ook moeilijk te zeggen. Sommige scenes waren best komisch, maar in het algemeen is het nogal een puberale en vrij flauwe film die typisch van een Wayans iemand af komt.

Zeer excentrieke, ijskoude vampierenfilm met twee ontzettende minkukels in de hoofdrollen. Dat moet in de wereld die regisseur Roman Polanski neerzet klaarblijkelijk doorgaan voor scherpe komedie en aan de gemiddelde cijfers te zien worden er hoge ogen mee gegooid, maar Dance of the Vampires is vooral een humorfilm van de simpelste soort. Dat houdt in dat er veel rare gezichten worden getrokken en knullige dialogen worden uitgesproken, maar het distantieert de kijker vooral van enige sfeerzetting en/of spanning. Verder valt op dat de make-upeffecten aan de eenvoudige kant zijn en de finale nergens echt loskomt, maar qua wereldschepping staat deze film niettemin als een huis. Andere filmexperimenten van Polanski rond dit tijdperk waren beduidend geslaagder.

Ach.

Niet slecht, maar voor mij wederom een film die niet perse in de top 250 hoeft te staan. Wel denk ik dat de film een ander effect zou hebben mocht het 1 van de eerste grotemensen films geweest zijn die ik heb gezien. Net als bij The Terminator bijvoorbeeld.

Film opent bedenkelijk. De boodschap kan ik wel ondersteunen, maar de manier waarop het wordt uitgevoerd is niet aan mij besteed. De bombastische muziek, het sentiment etc. Ik vreesde serieus voor wat komen ging. Maar gelukkig is de rest van de film niet snel zoals de opening.

Want de film had wel opvallend mooie beelden, ik herkende een beetje de geduldige natuurbeelden van Malick erin terug. Mooie landschappen, optimaal gebruikt en sterk in beeld gebracht. Omgevingen zien er ook machtig uit, en de look van de woestijn was ook zeker een genot om tegenaan te kijken.

Qua verhaal duurt het allemaal wel erg lang, en dat kwam vooral omdat ik niet vond dat alles nut had in het verhaal. Denk maar aan het liefdesplotje. Ik ben er een beetje allergisch voor geworden, en zoals het hier wordt neergezet is het in geen enkel opzicht vernieuwend. Laat McDonnell gewoon de tolk blijven wat mij betreft.

Het acteerwerk is zo-zo. De indianen spelen goed, Greene was ook weer behoorlijk herkenbaar. Weinig indianen komen echter in de spotlights te staan waardoor ik de functies van de karakters door elkaar haal. Costner was ok, qua uitstraling wat plat maar wel beter dan wat ik doorgaans van hem zie. McDonnell vond ik dan weer erg slecht en nep.

De film blijft vaak intrigeren, mede door de soms magische visuele look. Alhoewel de actiescènes erg mak in beeld gebracht worden, is het toch de look die de film boven water weet te halen. Naarmate we in het laatste uur stappen kent de film ook wat meer een richting die ik een klein beetje mis in het overige plot. Voor de rest wordt de karakteropbouw geduldig gebracht, maar het liefdesplotje was dan wel weer een beetje afgeraffeld. Jammer.

Soms kent de film daarnaast een aantal onbedoeld komische momenten. Denk maar aan Costner die het indianendansje bij het vuur doet. Ik schoot per ongeluk in de lach. Film brengt dat soort zaken toch echt een stuk te serieus wat mij betreft.

Film durft vaak gelukkig een beetje de clichés te ontwijken, maar het weet me niet genoeg te overtuigen. Omdat ik het visueel soms zo mooi vond, kan ik het cijfer een beetje boosten. Maar helaas is dit wel een film die ik waarschijnlijk op jongere leeftijd had moeten zien.

Simplistische, maar zeer entertainende genrefilm met uitstekende hoofdrollen vanuit Hassie Harrison en Jai Courtney. Zij zorgen er samen voor dat de kijker gepast wordt afgeleid van het feit dat Dangerous Animals relatief snel vervalt in een herhaling van zetten. Regisseur Sean Byrne kiest er daarnaast voor om de haaien vooral een bijrol te schenken en richt de spanning meer op de fysieke strijd binnen de bootruimtes. Dat pakt zeker naar het einde toe best spannend uit, maar er ontbreekt uiteindelijk toch wat dreiging en venijnigheid. Niettemin bouwt Byrne een goede balans op tussen grafisch geweld en een effectieve spanningsboog, waardoor dit geheel toch weinig fout doet buiten dat het een bekend gegeven herkauwt.

Ach ja.

Dit soort films zijn nooit mijn ding geweest maar toch blijf ik diverse soorten binnen dit kader een kans geven. Keer op keer raak ik ook teleurgesteld. Ik denk dat ik me er nu echt bij neer zal moeten leggen dat kostuumfilms gewoon niet tot het soort film behoren waar ik graag naar kijk, want opnieuw kon ik er totaal niet inkomen.

Niettemin had ik er vooraf wel hoop voor, want Malkovich behoort tot 1 van mijn favoriete acteurs en als hij ook nog eens een rol mag spelen waarin hij zijn charisma loslaat en lekker gemeen is dan kan ik daar graag mee leven. Het is dan ook jammer dat ik Malkovich het enige personage vond die echt boven de anderen uitstak, ondanks dat er meerdere bekende namen in meespelen.

Close, Thurman, Pfeiffer, Reeves & Kurtz. Het zijn allemaal gerespecteerde namen binnen de acteerbusiness en regisseur Frears zet veel druk op diens personages waardoor er veel acteerruimte ontstaat. Het zijn zonder twijfel moeilijke rollen waar weinig acteurs en actrices aan kunnen voldoen, en naar mijn mening kunnen de meeste in deze film dat niet. Close was nog wel te doen, maar leden zoals Reeves komen vooral dwaas over.

Visueel zit er zoals verwacht veel detail in de setpieces, maar daar houdt het ook weer op voor mij. Ik vond het allemaal extreem saai in beeld gebracht, buiten wat interessante vormgevingen zoals waar het zwaardgevecht in plaatsvond. De camera kadreert niet erg mooi en de bewegingen zijn ook niet bijzonder. Ook lijkt er nergens maar een beetje tempo in te komen en de langdradige dialogen zorgen er tevens voor dat ik nooit echt in de film kon komen.

Het komt er allemaal op neer dat ik niet van dit soort films hou en ze uit eigenwijsheid toch blijf kijken voor de status. Helaas was ook deze film een kostuumfilm waar ik gewoon niet veel mee kan. Niet boeiend geacteerd, vervelend verloop en een verleidingsspelletje die ik nooit echt van de grond vond komen. Sorry, maar ik kan er echt geen hoger cijfer aan geven.

Wel ok.

Geen grootse productie dit van Netflix, maar van Netflix verwacht ik ook niet snel grootste dingen meer. Paar opmerkelijke titels die zijn uitgekomen afgelopen jaar vanuit Netflix, maar nog steeds een hoop films die maar weinig vernieuwends weten te betekenen in hun genres.

Dangerous Lies is daar ook helaas geen uitzondering op. Wel steunt de film op nogal enthousiaste regie die ik niet meteen had verwacht. Maar qua regie en trucjes weet de film echt nog wel wat uit de poppenkast te toveren. Vooral de camera swingt lekker met het verhaal mee wat de toon wat vlotter maakt.

Mendes speelt ook een charmante rol die de hoofdrol wel waard is. Een ander personage die ik erg geslaagd vond was die van Gigandet. Normaal zag hij er altijd een beetje hetzelfde uit, en om hem nu zo opgedoft te zien was wel geinig om te zien. Gould viel me echter tegen. Qua charme zit het wel goed, maar qua uitspreken van de dialogen komt het gewoon onbedoeld komisch over.

Het huis is charmant ingericht, belicht en gebruikt. Degelijke camerastandpunten en een sfeervolle look. Of er optimaal gebruik van gemaakt wordt, niet zozeer, maar het doet in ieder geval genoeg pogingen. De eerste long-take van de film zag er ook opvallend energiek uit, met wat neon op de achtergrond doet dat het meteen ook erg goed.

Film werkt ook eigenlijk goed naar een verrassende onthulling toe, maar als het er daarop aankomt, kiest de film weer voor een makkelijke onthulling. Dat de makelaar en de advocaat de bad-guys zijn is eigenlijk de meest luie en suffe uitwerking die je maar kan bedenken.

Het is vooral de slotfase die de film belemmert groter te zijn. Het had best een degelijk resultaat kunnen zijn. De regie was on-point, het acteerwerk was goed van de hoofdpersonages, en dan klapt de film plots volledig dicht in het laatste kwartier. En er gaat nagenoeg 0,5* tot misschien wel 1,0* af vanwege die afgeraffelde onthulling.

Maar wel degelijk uitgevoerd geheel voor de rest. Vermaak biedt het in ieder geval wel.