Opinions

Tam.

Maar inderdaad ook niet zo heel slecht. Het heeft zijn meeste kracht toch wel te danken aan de regiekracht. Alhoewel deze bij lange na niet perfect is, weet Cortés best wel een eind te komen, vaak in de vorm van de sfeer zelf.

Waar het echter fout gaat is dat Cortés duidelijk niet een horrorregisseur is. Hij kan meer de voetsporen van Del Toro volgen, en alhoewel deze film best een fantasierijk randje heeft, is het nooit volledig en blijft het vooral bij een donker-huis thema.

Robb doet het best aardig, in de eerste scenes had ik even twijfels maar ze weet snel haar draai te vinden. Ook Fuhrman en Day als meisjes vond ik best indruk maken. Moroles en Russel vond ik wel meer onderuit gaan, deze types zijn duidelijk niet voor hen.

Thurman heeft ergens wel charme, maar krijgt haar acteerkracht er hier nooit volledig uit. Genoeg uitstraling, maar weinig acteerkracht in deze film. Silver gaat ook wat onderuit wanneer hij meer de drama kant op moet gaan, helaas.

Huis en settings zijn sfeervol gebracht. Sfeer is optimaal wanneer Robb een figuur ziet staan in de donkere gang maar helaas wanneer het echt spannend moet zijn of eng moet zijn gaat de film onderuit. Enkele makke schrikmomenten moeten voor de dreiging zorgen, maar dit werkt niet echt helemaal lekker.

Jammer, want het is allemaal sfeervol genoeg. Op een gegeven moment gaat het verhaal vervelen, en dat is een best slecht teken met zo'n setting. Gelukkig weet de finale verrassend bombastisch te zijn en krijgt de film ergens nog best een rauw randje soms, maar toen was het eigenlijk al te laat.

Genoeg sfeer, knappe setting en goed acteerwerk. Echter te weinig opbouw en spanning en een wat teleurstellende slotfase. Erg jammer, maar je moet deze film vooral zien als een gemiste kans eigenlijk.

Volkomen oninteressant langspeelfilmdebuut van regisseur Ben Wheatley, die vooral veel figuren introduceert maar diens bestaansrecht nergens rechtvaardigt. Ik geloof eigenlijk niet dat ik ooit zo'n saaie film heb gezien, werkelijk geen enkele scene trok me maar een beetje naar het scherm toe. Het voornaamste probleem is dat de figuren allesbehalve boeiend worden neergezet. Ze zeveren door over alles en nog wat, maar ik zag niet in waarom ik me er enigszins om zou moeten bekommeren. De nerveuze en kale regie van Wheatley maakt de presentatie ervan daarnaast niet bepaald beter, alles oogt snel in elkaar gedraaid en graflelijk. Enkel de acteerprestaties zijn zeer redelijk, maar als zelfs Michael Smiley hier geen interessante invalshoek in kan spelen draait het snel uit op niets. Het verhaal zal vast met een slimme insteek bedacht zijn, maar het interesseerde me werkelijk geen mallemoer. Ik heb in het verleden weleens moeite moeten doen om een film uit te zitten, maar Down Terrace zat echt tegen het onmogelijke aan.

Links en rechts kent Down to Hell wat leuke effecten en passend camerawerk, maar eigenlijk was het doorkomen al bij al een behoorlijke uitdaging. Het geheel kent vooral een te serieuze toon en de personages worden amper voorzien van kleur om leuk te zijn. Eigenlijk is ieder figuurtje van bordkarton en die slagen er niet in de aandacht van de kijker te trekken. Wanneer ze vervolgens aan hun einde komen is het weliswaar bloederig, maar dermate karig vormgegeven dat het weinig verschil maakt. De creatieve drang van regisseur Ryûhei Kitamura zorgt voor wat onverwachte momenten, maar dat is dan ook het voornaamste compliment dat hier aan te geven valt.

Goed.

Erg nuchter ook. Ik mag die Kitamura wel. Hij is nu al een tijdje bezig met zijn stempel op films te drukken in Amerika, maar toch krijgen zijn films maar relatief weinig aandacht. Zeker zijn meer recente horrorfilms. Nu heeft hij waarschijnlijk zijn beste films in Azië gemaakt, maar daarin ben ik wat minder geïnteresseerd.

Downrange is een film die zowat bovenaan stond bij mij in het kader van "deze film wil ik het liefst zien". Het gebeurt me ook niet vaak dat ik een film op mijn DVD verlanglijst zet zonder hem gezien te hebben, maar bij deze gebeurde dat. Alleen heb ik hem nog niet op DVD, ik heb hem gehuurd, wat tevens ook niet vaak voorkomt.

Kitamura heeft lak aan een introductie. Al in de eerste 30 seconden krijgen we autopech. En na een klein kwartier vallen er al twee doden. De vaart zit er desondanks niet heel erg in, maar de spanning genoeg. Daarnaast was het ook gewoon boeiend. Normaal hou ik niet zo van dit soort settings, maar Downrange gaat toch net wat verder wat het leuker maakt.

Wie andere Amerikaanse Kitamura films heeft gezien zal het er misschien mee eens zijn dat realisme niet meteen zijn eerste trademark was. In Downrange is het dat verrassend genoeg wel, al blijft het beperkt om aan het nodige bloedvergieten te voldoen. Toch is de algemene aftermath van zo'n moord opvallend realistisch naar mijn mening. Vuil bloed, vieze omgeving en een angstaanjagend overzicht.

Het acteerwerk is niet heel bijzonder, maar ik vond Pearson best aardig acteren. De overige tieners doen wel hun best maar kunnen hun inwisselbaarheid helaas niet verhullen. Acteerwerk is ook uiteindelijk niet zo boeiend, de film zelf en de aanpak ervan zijn dat wel. Kitamura geeft genoeg regiepower mee.

Leuk camerawerk vooral, genoeg trucjes te bekennen. De spinnende camera bijvoorbeeld. Ook de lompheid en grofheid van de film op het gebied van geweld maken het redelijk bijzonder. Veel wordt gewoon in beeld gebracht waarbij het bloed alle kanten opspuit en een erg smerig lichaam achterlaat.

Alhoewel de film niet de volledige speelduur spannend weet te zijn kent het wel zijn momenten. Toch is het voornamelijk het vermaak dat spreekt. Het is allemaal erg boeiend om te zien en dankzij een hoop slachtvee is er qua horror ook genoeg te genieten. Onnodig slachtvee natuurlijk, zoals de politie en de auto, maar het maakt de film er wel veel leuker op.

Tot slot wil ik nog even de toon prijzen van de film. De hardheid knalt namelijk flink door. Het gaat er best bruut aan toe, en ik mag het wel. Nu heb je dus een film die uitstekend geregisseerd is, boeiend is en ook nog ballen heeft op het gebied van horror. En dat met een redelijk saai concept. Misschien maar ooit eens een Aziatische film van Kitamura opzetten.

Matige slasher.

Tja, het concept is ook niet erg origineel. De zombies zelf misschien wel en een nieuwe locatie dan dat ik meestal zie. Maar het verhaal zelf is natuurlijk flinterdun. Paniekerende groep vrienden die dan omringd zijn en een manier moeten vinden om terug te vechten.

Niets nieuws, en soms ook een beetje saai. Maar blij vlagen zitten er brute en zeer vermakelijke scenes in. Met als voorbeeld Een sneeuwscooter met mini gun en een gezicht dat open gerukt word door zombies. en die scenes maken deze film wel een voldoende.

Het vervolg was verrassend beter

Grappig vervolg.

Waarbij de eerste film een beetje een matige slasher was was deze verrassend grappig. En bij vlagen ook nog eens origineel. Ik had opnieuw zo'n slasher verwacht met af en toe vermakelijke stukjes maar dit was iets anders. En dat brengt lollige scenes met zich mee.

Het concept zombieleger tegen zombieleger vond ik heel lollig. Ik keek deze film met een maat en we lagen plat toen de zombies een dorp aanvielen met lollige gevolgen.. Ik vind persoonlijk dit deel beter dan het origineel.

Leuk, maar ook niet veel meer

Gezien: Blu-ray versie.

Klassieke horrorfilms of films in het algemeen die afstammen uit de jaren 20 en 30 gaan er regelmatig goed bij me in. Daar kan ik in ieder geval meer waardering voor opbrengen dan films die 40 jaar later werden uitgebracht. Deze oude variant op een bekend verhaaltje kon me echter totaal niet bekoren, vooral omdat het niet echt binnenkwam.

Normaal vind ik dit soort films uitermate charmant, maar dat kan te maken hebben met het feit dat ik ook voor die tijd wat duurdere films zag. Dit lijkt voor wat minder geld te zijn gemaakt, en dat valt erg van het resultaat af te lezen. Het verhaal dat in de eerste 10 minuten nog weet te boeien vervalt namelijk al snel in een wat knullig geheel dat nooit een sterke indruk achterlaat.

Vooral de Mr. Hyde versie vond ik ronduit belachelijk overkomen. Wellicht dat die beelden vroeger veel indruk hebben gemaakt op de zenuwen van de kijker, maar tegenwoordig ziet het er niet meer uit. Een beetje dwaas de camera inkijken met een gebogen rug, ik kan er weinig sympathie voor opbrengen. Als vervolgens ook nog een soort romantiekplotje wordt toegevoegd is het snel afgelopen met de pret.

Ik kwam er nogal moeilijk doorheen. Wellicht dat ik het beter had kunnen waarderen als ik de 50-minuten versie voor ogen had, maar in dit geval was er geen andere keuze dan de langste versie en die duurde dus vooral lang. Soms zijn films van dit kaliber uitermate sfeervol en indrukwekkend, maar hier kon ik die knappe beelden eigenlijk geen moment herkennen.

Ondanks de meerdere verfilmingen moet de gotische novelle van Robert Louis Stevenson voor mij nog altijd op een boeiende, interessante manier worden geregisseerd. Ook deze klassieke vertelling van regisseur Rouben Mamoulian brengt daar geen verandering in, mede omdat de film nogal weinig elementen biedt om als horrorliefhebber enthousiast van te worden. Intrigerend zijn de FPV-experimenten van de camera en de technische invulling van de eerste transformatie, maar die verbleken al snel bij de nogal saai ingevulde hoofdrollen. Fredric March speelt een ronduit belachelijk personage als Mr. Hyde die vooral geen enkele dreiging of eigenzinnigheid uitstraalt, waardoor hij de hele film enkel oogt als vervelend ettertje. Als Dr. Jekyll is hij vooral te klassiek en overdreven kinderlijk om zijn alterego te compenseren. De vrouwelijke bijrollen ogen zelfs voor die tijd bijzonder ouderwets en Mamoulian krijgt het niet voor elkaar een decor op te bouwen dat charmant oogt, waardoor deze jaren '30 adaptie uiteindelijk uitermate vermoeiend is om doorheen te bijten.

De eerste Bond.

Nooit mijn favoriete reeks geweest, maar toch maar eens voor de grap herzien. Echter betekend de eerste Bond-film voor mij niet gelijk dat het een goede opening was. Alhoewel de bekende elementen er weer inzitten, had er toch meer ingezeten voor mij.

Connery als Bond. Ik weet niet wat ik ervan moet vinden. Het heeft hem wel tot icoon gemaakt in ieder geval, maar als Bond vind ik hem eigenlijk vooral een smerige verschijning bij vlagen. Heel glad, ietwat saai maar bij vlagen wel erg charmant. Dat wel.

Het probleem dat ik met Dr. No heb is dat het me nooit echt wist te boeien. Pas richting het einde begon ik wat meer in de film te komen. Voor de rest kon ik soms genieten van de bekende scenes, zoals Andress die het strand oploopt. Die bikini moet wel mode zijn geweest toen. Nu vind ik het er echt niet uitzien.

Acteerwerk voor de rest vond ik ook niet heel speciaal. Wiseman vond ik echt heel erg gemaakt. Alsof hij van een andere planeet leek te komen. Andress was ook niet al te speciaal. Typische definitie van een bond-girl denk ik zo. Maar weinig Bond-girls maken echt indruk op me.

Bij vlagen krijgen we wel een aardige actiescène, maar het verhaaltje boeide me voornamelijk niet. Anders was dit wel iets leuker geweest wat mij betreft. Maar nu vooral brave actie ondersteund door enkele bekende Bond-elementen. Voor mij iets te min. Maar voor de fan natuurlijk wel leuk.

Minste Kubrick.

Althans, voor mij persoonlijk dan. Ondanks dat ik er nog een hoop moet zien, is dit tot nu toe van de 6 de grootste domper. Ik was er al een beetje bang voor, een perfectionist zoals Kubrick gemixed met een wat theatrale en flauwe komedie is te apart.

Het verhaal is al standaard moeilijk te volgen. Kubrick kijk ik vooral voor zijn prachtige vondsten, maar veel mooie dingen zag ik hier eigenlijk niet. De meest indrukwekkende scenes waren dan nog de bestorming van het gebouw, gefilmd in een soort Saving Private Ryan-achtige manier.

Voor de rest is de komedie zelf niet bijster grappig. Op het einde kwamen er een aantal trekjes die ik wel mocht, maar een briljante film in zijn genre vind ik dit echt niet. Het verbaasd me daarom ook nogal dat deze Kubrick als zo'n goede film wordt gezien en zelfs een plekje in de top 250 heeft weten te veroveren.

Alhoewel de setting mooi is en enkele beelden zoals ik al eerder zei knap waren, kan ik helaas niet zeggen dat ik hier makkelijk doorheen kwam. Politieke satire doet het dan ook standaard niet geweldig bij me, maar dit is simpelweg niet heel hilarisch.

Wel enkele legendarische momenten, maar deze film van een man zoals Kubrick valt me tegen. Hij kan veel beter, dus ik hoop dat ik nog wel een paar keer verrast kan worden door de beste man in de toekomst. Moet wel lukken hoop ik.

Leuk!

Anthologiefilm waar ik me vooraf totaal niet over had ingelezen. Ondanks dat regelmatig het gevoel in de lucht hangt dat dit een beetje een vriendenprojectje is moet ik zeggen dat die vrienden los van elkaar wel goede statussen hebben opgebouwd. Iconen ontmoeten elkaar dus in de trein en ieder van hen sterft in een persoonlijk toegeschreven verhaal.

Voordelig is dat elk verhaaltje kwalitatief blijft en niet bang is om wat van het fantasierijke te nemen. Eigenlijk werken ze allemaal wel op hun eigen manier en haken ze een eigen horroridee aan. Erg origineel zijn deze ideeën niet en prachtig uitgewerkt evenmin, maar toch vermakelijk. Je ziet niet vaak anthologiefilms die eigenlijk geen enkele misser hebben, maar deze film raakt vrijwel elk doel.

Wellicht te weinig memorabel en soms ook wat knullig geacteerd, maar al bij al heb ik me vermaakt. Ik hoef de verhaaltjes niet apart te beoordelen, want in principe hebben ze allemaal dezelfde kritiek. Een erg consistente anthologiefilm dus, waar ik totaal geen moeite mee heb gehad. Entertainend, vlot maar nergens spectaculair. Ruim voldoende wat mij betreft.

Knap.

Ik zag deze film eigenlijk direct na het zien van de jaren 20 versie van Dr. Jekyll and Mr. Hyde en die maakte weinig tot geen indruk. Hoog tijd dat ik mezelf dus weer even uit de brand ga helpen met een film die ook als ware klassieker in de boekjes staat afkomstig uit de jaren 30. Bovendien ook nog eens Lugosi hier, een acteur waar ik na het lezen van zijn levensverhaal wat meer sympathie voor kan opbrengen.

Jammer genoeg is hij soms wel een lichte stoorzender in deze film. Soms uitermate charmant en indrukwekkend, maar ook weleens wat te nep. Aan overacting was destijds geen gebrek. Er wordt gecommuniceerd met grootse gebaren en woeste expressies, maar het acteerwerk is wat mij betreft duidelijk de zwakste schakel van de film. Dan komt een soms dwaze maar charmante Lugosi er duidelijk het beste vanaf. Bovendien zie ik hem nu echt wel als het gezicht van Dracula. Geen Oldman of iets dergelijks.

Knap aan de film is de sfeer en setting die wordt neergezet. Uiteraard zijn de effecten verouderd, maar de stille en spookachtige beelden van de omgeving zijn uitzonderlijk sterk. Mooi gebruik van verlichting, prachtig ingerichte sets en een sfeerzetting die zichzelf ondanks de korte speelduur nooit verwaarloosd met dwaze of te snelle montage. Er wordt de rust genomen, en het wegnemen van de bombastische soundtrack werkt uitstekend.

Zeker een charmante klassieker dit, die ik goed kan smaken. Geboeid heb ik de poppetjes kunnen volgen in een verhaal dat niet bijzonder complex is en goed weet te vermaken. Het acteerwerk zal mijn ding nooit zijn, maar de inrichting van de film is dat wel. Lekker duister, grimmig maar niettemin stilistisch. Terecht bestempeld als klassieker als je het mij vraagt. Leuke ontdekking.

Tussen de iconische klassieker van Tod Browning en de latere, stijlvollere film van Francis Ford Coppola moet deze hervertelling van regisseur Terence Fisher spijtig genoeg het onderspit delven. Zeker met eerdergenoemde als concurrenten valt het ten zeerste op hoe beperkt deze versie van Dracula blijft in haar kwaliteiten, maar het kan nog altijd rekenen op een geweldig spelende Christopher Lee. Het is enigszins opvallend dat Fisher uiteindelijk niet al te veel gebruik van hem maakt en de voorkeur geeft aan de andere (hoofd)figuren. Uiteraard is dat gedaan met het bronmateriaal in het achterhoofd, maar de protagonisten beschikken over weinig karakter en weten het beeld nauwelijks boeiend op te vullen. De achtergrond, onder andere gefilmd binnen Bray Studios gelegen in Engeland, vormt een veel interessanter beeld dan bijvoorbeeld een Van Helsing. De finale kent een aantal opvallende speciale effecten en de eerste 20 minuten zijn uitstekend, maar het middenstuk is een aanzienlijk stuk taaier en Fisher heeft geen enkele controle over zijn zwalkende tempo. Zeker dat laatste maakt van Dracula een redelijk zware zit, terwijl de uiteindelijke visuele opvulling juist een frissere indruk lijkt te willen maken. Voor Hammer Studio's is deze inmiddels klassieke filmadaptie een schot in de roos, maar voor mij persoonlijk nauwelijks waardig om tussen (of boven) haar concurrenten te staan.

Leuk.

Toch nog een best prima verrassing van Coppola, een man die best films kan maken, maar geen echte experimenten leek aan te durven. Met deze film lijkt hij dan ook haast de spot met mij te drijven, want hier wordt volop geëxperimenteerd.

Het is al snel in het begin duidelijk dat dit een soort ode is aan andere films. Zowat alles is niet bepaald een doorsnee horrorfilm. De sets, het camerawerk en het experimenteren van visuele trucjes zou je niet snel in een horrorfilm verwachten, maar hier gebeurd het volop.

Acteerwerk is zwaar over-the-top, soms net iets te veel, maar ergens hoort het er wel bij. Oldman krijgt een hele moeilijke rol, maar voert hem echter met verve uit. Erg overtuigende Dracula met indrukwekkende make-up en aankleding soms. Vooral in zijn rode gewaad.

Vooral enkele scenes blinken uit in liefde voor horror. Vooral de eerste tocht naar het kasteel van Reeves, met de boze oogjes in de lucht. Maar ook de silhouetten-oorlog, slotfase en een Dracula die in het donker in ratten veranderd zijn indrukwekkend.

De film bevat indrukwekkende horrorscenes die niet vervelen. Er is veel liefde in gegaan en alles is, ondanks dat het apart is, erg intrigerend en vermakelijk. Enkele scenes weten je met de juiste, sprookjesachtige horrorsfeer toch aardig rillingen te geven. Coppola maakt er wel een leuk feestje van.

Wel jammer dat de romantiek net wat te apart was om genietbaar te zijn. Het blijft daar net iets te apart, maar aan de horrorkant werkt het wel. Erg leuk filmpje, waar ik me niet mee heb verveelt. Dat dit toch een redelijke status heeft weten te bemachtigen is me dan ook best duidelijk.

Matig.

De titel was al niet bepaald veelbelovend, vampierfilms worden tegenwoordig steeds minder met een aantal uitzonderingen. Dracula Untold is eigenlijk zo voorspelbaar als wat. De lijn van de film is vanaf het begin bekend, en dan vraag je je serieus af of de regisseur nog überhaupt wat input heeft gekregen, want het lijkt er niet op.

Nu heeft de film ook nog het nadeel dat ik absoluut geen fan ben van dit tijdperk, de wat oudere sfeer begon me al snel te vervelen. Regisseur Shore lijkt soms nog wel zijn best te doen om de film wat meer flair te geven, maar tevergeefs. Visueel moet ik niettemin zeggen dat het er solide uitziet, maar ook wat wederom wat standaard. Het kleurgebruik en de look zijn allebei zoals je kan verwachten binnen dit soort films.

Acteerwerk is matig, maar Evans weet zich nog wel te redden. De bijrollen vond ik allemaal maar een zooitje, met uitzondering van Dance, die wel 3 minuten in beeld mag komen dit keer. Toch wel de acteurs die erg goed zijn, maar nooit tijd worden gegund. Acteurs zoals Cooper zijn bijna onzichtbaar in deze film, veel voegt hij niet bepaald toe, terwijl zijn personage toch wel een centraal punt vormt in de film.

Verder kenmerkt Dracula Untold zich in een rommelig verhaal en weinig hoogtepunten. Deze film voegt buiten een aantal aardig stijlvolle beelden weinig toe aan het genre. Volkomen humorloos en vechtpartijen die nooit echt bijzonder willen worden, het is regelmatig best vermoeiend te noemen. Wel is het zo dat de film wat tempo wint tijdens de tweede helft, die de suffe eerste helft weet te compenseren.

Weinig bijzondere film waar je niks aan zal missen mocht je hem ook willen zien. Het dient vooral snel vermaak te dienen, maar toch vraag ik me af of dit wel zo is aangezien de film zichzelf behoorlijk serieus neemt. Ik weet niet echt wat precies het doel was van de film, maar ik vermoed dat de studio bemoeizuchtig was. Als vermaak aardig, soms redelijk stijlvol, maar in zijn geheel best vermoeiend en totaal niet onderscheidend helaas. De naam "Dracula" zal hier vooral een stunt zijn geweest om geld in het laatje te brengen.

Regisseur Luc Besson herenigt zichzelf met Caleb Landry Jones voor nog een film waarin hij een innemende hoofdrol mag spelen, maar helaas werkt dit eeuwenoude verhaal aanzienlijk minder effectief dan bijvoorbeeld Dogman. Dracula: A Love Tale voelt vooral te bekend aan, waardoor de speelduur van 129 minuten beduidend weinig verrassingen op tafel tovert. Op visueel vlak mag je daarnaast uiteraard een keurige invulling verwachten van Besson, maar spijtig genoeg maakt hij een nogal lompe en ongeconcentreerde indruk. De locaties zijn weliswaar mooi, maar het gefocuste camerawerk, de doeltreffende montage en enige vorm van energie ontbreken volledig. Het zorgt ervoor dat Dracula geen saaie film is, maar wel een geheel dat je na afloop meteen weer gaat vergeten. Pluspunten voor uitmuntend acteerwerk van de castleden.

Halfje eraf na herziening. Regisseur Sam Raimi behoudt nog altijd een amusante en luchtige toon over zijn horrorkomedie, die het uiteindelijk eerder van het absurdisme en de droogheid moet hebben dan van de gruwel en/of spanning. Alison Lohman is perfect gecast als hoofdrolspeelster, die de energieke trekjes van haar personage overtuigend bijbeent. De overige rollen vormen vooral bijzaak, maar zitten de voortgang gelukkig verder niet in de weg. Het problematische van Drag Me to Hell is het gebrek aan vernieuwend materiaal, waardoor zeker het middenstuk na enige tijd een vermoeiend effect krijgt. De speciale effecten zijn verder ook niet best, maar desondanks vermaakt de film prima.

Aardig.

Ik kan me er wel bij aansluiten dat dit filmpje net wat te lang doorgaat, maar het is overduidelijk dat een man zoals Zahler achter het stuur zit. Dit filmpje lijkt dan ook best op zijn voorgaande films, alleen iets minder pulpy en veel serieuzer qua toon.

Begin is niet erg interessant, daar kan ik kort over zijn. Ondanks het soms sfeervolle gebruik van de camera en uitmuntend acteerwerk van Gibson en Vaughn weet het niet erg boeiend te zijn. Realistisch zal het allemaal wel zijn, maar dat betekent niet dat het gelijk interessant wordt.

Het is overigens wel duidelijk dat Zahler het beste is in karakters zelf. Veel karakters in deze film met allemaal een keurige opbouw van achtergrond dat het net die serieuze push geeft die ze nodig hebben. Dit werkt vooral rondom de karakters zoals Carpenter, Gibson en Vaughn.

In vergelijking met de rest van Zahler's films is dit iets minder bleek en wat donkerder en mistiger. Sets zijn daarom wel geslaagd en sfeervol gebruik van gemaakt. Echter zit je als kijker behoorlijk op je honger, vooral als je meer ervaring met Zahler hebt. Er zijn niet al te veel momenten dat de film een hoogtepunt kent.

Als je Zahler kent, zal je moeten weten dat de laatste 30 tot 45 minuten altijd pulpy en gewelddadig zijn. Echter valt dat hier best mee ondanks een aantal smerige scenes. Maar het zijn vooral kogels waarbij wat bloed vloeit. Meeste gruwelijke geweld blijft dan vooral uit beeld of op afstand.

Ik kan niet zeggen dat het doodsaai werd maar rondom het midden had ik in de bioscoop nog wel moeite echt mijn aandacht erbij te houden. 159 minuten is echt net iets te lang voor een film zoals dit. Zahler wil net iets te veel met zijn karakters en geeft ze zowat allemaal minstens 5 minuten aan achtergrond. Daarbuiten worden enkele conversaties gewoon te lang uitgerekt.

Maar toch bewijst Zahler wederom wel weer een vakman te zijn ondanks de budgettaire beperkingen. De sets zijn gaaf, karakters sterk en acteerwerk bovengemiddeld Daarbuiten is het ook de onvoorspelbaarheid en soms plotselinge wreedheid die de film boven water houden. Tweede deel kent net wat meer hoogtepunten dan het eerste deel, maar het blijft Zahler. Ik ga hem in de gaten blijven houden.

Haha.

Ik zal maar gelijk met de deur in huis vallen. Ik heb de serie waarop het gebaseerd is nooit gezien. Films als deze kijk ik gewoon ter vermaak en gezien de vele slechte recensies betreffende de connectie tussen deze film en de serie had ik die ook makkelijk over kunnen slaan. Natuurlijk is het slecht, maar dat had juist een leuk effect op me.

Script is werkelijk waardeloos. Plotgaten ter grootte van de beruchte meteorietinslag die de dinosaurussen uitroeide. Er worden hele stukken overgeslagen, zo lijkt het. Zo'n Amerikaans jochie die overigens de naam Goku krijgt is ook te ridicuul voor woorden natuurlijk. Net als de overige acteurs die te veel animefiguren na moeten doen. Weerhoudt je toch van dergelijke zaken, Wong. Maak er dan maar een eigen figuurtje van, want een heel seizoen in ruim 90 minuten opvolgen kan geen enkele scriptschrijver/regisseur.

Gelukkig kijkt het allemaal ontzettend lekker weg. Het acteerwerk vond ik niet perse heel slecht. De acteurs worden in hoeken gedrukt waar het uiteraard onmogelijk is om ze goed te vinden, maar ik vind dat ze duidelijk de poging hebben gedaan. Goed is het ook uiteraard niet, maar ik zie er wel een mate van enthousiasme in. Ik zou daarom ook eerder mijn ongenoegen uitspreken over de scriptschrijvers die hun rollen hebben geschreven.

Veel momenten waarbij ik (onbedoeld) in een deuk lag. Vooral omdat het allemaal zo onnozel overkomt.De opa die wordt fijngeknepen bijvoorbeeld, waarbij de schurk zegt "I will have your dragon ball!". Als dat stukje bedoeld was had ik er niet om gelachen, maar hier dus juist wel omdat ze het duidelijk zelf niet doorhadden. Effecten zelf vond ik ook niet mis. Prima geanimeerd met wat lollige stukjes. Het huis dat vermorzelt was ziet er meer dan redelijk uit. Finale mist wellicht wat groots spektakel maar ook dat vond ik er niet lelijk uitzien.

Het is erg luchtig, kleurrijk en zeker in het begin best frisjes geregisseerd. Ik heb me er prima mee vermaakt. De serie heb ik nooit gezien omdat dergelijke onnozelheid niet aan mij besteedt is, dus ik begrijp wel volledig waarom men dit niks vind. Voor de fans zal het uiteraard een belediging zijn. Ik kan er nog wel wat lol mee beleven. Goed is het niet, daarvoor is het veel te rommelig, maar verder met lekkere vaart en frisjes gebracht. Kan er wel wat mee. Prima voor een middagje niks doen.

Matig.

Cohen is altijd een beperkte regisseur geweest met enkele hele kleine uitschietertjes. Maar ook die titels kregen bij mij enkel een zesje of een zeven. De rest van zijn carrière is relatief matig en beperkt. Ook deze vroegere DragonHeart blijft beperkt in de inhoud.

Vooral de look van de film is niet al te best. Erg simpel in elkaar gestoken sets en makkelijk camerawerk. Scenes zoals de vroege aanval op het boerendorpje zien er maar sfeerloos en droevig uit. Er is weinig leven te bekennen en de stijl blijft ten alle tijden nogal saai. Dat is enkel het begin van een film die visueel nergens weet te overtuigen.

Acteerwerk is gelukkig net wat beter met een prima Quaid in de hoofdrol. Connery blijft ook een erg intimiderende en herkenbare stem hebben. Je kan de beste man maar moeilijk afrekenen voor zijn personage. Dat personage is helaas wel een ontzettend lelijk geanimeerde draak. Het leek zowat het begin te zijn voor de SyFy-films. Jammer, want zijn draakje was wel leuk verder. Hij ziet er alleen niet uit.

Eerste helft van de film wil dankzij de humor nog wel luchtig uitpakken, maar als de film langzaam serieuzer gaat worden begint het allemaal als een kaartenhuis in elkaar te vallen. Tweede helft van de film is maar een saai spektakelstukje met een teleurstellende finale en onzichtbare pogingen tot sentiment.

Het is echter de bijna afwezige cinematografie en kleurloze invulling van de sets die de film het meest op zijn plaat doen vallen. Het ziet er allemaal te simpel uit, alsof er gewoon 0.0 moeite in is gegaan. DragonHeart zal vast een leuke film zijn geweest als je ermee bent opgegroeid, maar ondertussen laat het allerlei steken vallen. Cohen bewijst eigenlijk opnieuw aan mij dat hij op regievlak niet heel veel voorstelt.

Ondermaatse folkhorror waarin regisseursduo Karin Engman en Klas Persson de bossen bij vlagen bijzonder lelijk in beeld brengen, een ware prestatie met de Scandinavische natuurpracht in het achterhoofd. Een hoop bonuspunten gaan naar de castleden, die allemaal hun rollen met overtuiging neerzetten en goed opgaan in de authenticiteit. Draug komt verder erg langzaam op gang, maar zet met een bijzonder slecht in elkaar gedraaide opening niettemin meteen de toon. De rode filters komen bijzonder amateuristisch voor de dag en de dreiging wordt slordig (en daardoor ineffectief) opgebouwd. De personages komen in diverse gevaarlijke situaties terecht en het interesseerde me als kijker allemaal werkelijk geen drol. Draug komt uiteindelijk nog met een luidruchtige slotfase, maar tegen die tijd zijn de meeste mensen waarschijnlijk allang afgehaakt.

Herzien en toch maar een half puntje erbij. Buitengewoon waanzinnig kleurgebruik en daarnaast werd de naargeestige toon ten volste gevoeld. Shaun Evans steelt werkelijk de show als Quaid en ook Hanne Steen speelt bewonderenswaardig. De film loopt ietwat snel van stapel, maar de tweede helft is dermate onvoorspelbaar en luguber dat ik zelfs bij herziening niet helemaal meer wist hoe het af zou lopen. Regisseur Anthony DiBlasi levert met Dread een bijzonder indrukwekkend debuut af.

De vorige film van Kimo Stamboel viel positief op qua horror, maar hij laat zijn energieke kant iets te veel gaan met DreadOut. Met name de hoofdpersonages doen weinig anders dan hard schreeuwen en door elkaar heen praten, waardoor het al vroeg moeilijk is om een gevoelsmatige band met de basis op te bouwen. Eenmaal de horror uit de remblokken schiet voert Stamboel het tempo op, maar uiteindelijk verzandt het gebeuren in een aaneenschakeling van harde geluiden, weinig imponerende demonen en veel fantasierijke ideeën die elkaar niet bepaald sterk aanvullen. Tussendoor een aantal creatieve vondsten en de visuele kant oogt zeer verzorgd en gevarieerd, maar Stamboel verkijkt zich op de eigenzinnigheid die zijn vorige projecten zo leuk maakte.

Begint goed, tweede stuk zwakker.

Deze film had het misschien dan ook wat beter volledig bij spookhuis kunnen laten, want na de plottwist zwakt de film af naar een wat saaier, romantischer en mysterieuzer verhaal. Op papier klinkt dat goed, maar echter is het dat niet helemaal helaas.

Craig is een wat dubieuze keuze voor de hoofdrol, maar uiteindelijk doet hij het best aardig. Hij weet zijn rol tenminste genoeg charme te geven. Weisz valt soms wat door de mand, maar dat ligt dan vooral aan de wat mindere regie tijdens de scenes. Scene waarin Weisz geëmotioneerd is over de dode kinderen, die was door zwakke regie haast komisch. Voor de rest voegt Watts weinig toe. Zowel als rol als prestatie.

Het best gelukt in de film is wel dat er een zowat perfect Wintersfeertje hangt. De omgeving is goed gelukt, het ziet er zowat sprookjesachtig uit. Het is vooral in het begin echt goed gelukt. Het wintersfeertje krijgt later helaas minder focus.

Voor de rest is de film nergens heel spannend, maar in het eerste gedeelte krijgt de film een aardig aantal charmante en sfeervolle momenten. Het boeit tenminste volledig. Echter krijgt de film al snel een flinke kanteling na de plottwist en krijgt de film een meer psychologisch gedeelte.

Echter is het tweede deel wel wat saaier ondanks een interessante poging. Helaas gaat het zowat helemaal mis in de slotfase. De regisseur kreeg waarschijnlijk plots te weinig tijd en moest dus maar snel iets verzinnen. Alhoewel het moment waarop Craig afscheid neemt van zijn geestengezien nog wel ok was, was de komst van de heren gewoonweg slap.

De poging is goed, de potentie lag er zeker, maar echter zijn er maar weinig elementen die echt goed zijn gelukt. Maar de stukken die wel gelukt zijn, zijn dan ook echt wel goed gelukt.

Nicolas Cage zet zijn recentelijke opmars met Dream Scenario een mooi stuk verder, want zijn acteerprestatie in deze fantasierijke komediefilm van regisseur Kristoffer Borgli is serieus indrukwekkend. Voorheen waren zijn drukke, luide en hyperactieve personages leuk vanwege de ongeremdheid, maar dit keer komt hij met een emotieopwekkende en sympathieke rol op de proppen die het juist van zijn ingetogenheid moet hebben. Op conceptueel vlak pakt Borgli evenzeer goed uit met wat creatieve vondsten en leuke ideeën op satirisch vlak. Richting de tweede helft begint de satire zelf wat lomper te worden, maar voor de langste tijd vormt Dream Scenario een goede film om over na te denken. De dramatiek slaat bovendien aan en de horrorscenes tussendoor zijn leuk. Voorheen kon ik waarderen dat het distributiebedrijf A24 met eigenzinnige films op de proppen kwam, maar dit keer komen ze met een oprecht sterke film aanzetten die het niet enkel moet hebben van onderscheiding. Wat mij betreft zonder twijfel één van de betere films binnen 2024.

Tsja.

Had goed kunnen zijn, maar Kasdan bewijst het dus weer dat King boeken niet zo makkelijk te verfilmen zijn. Deze taak is dus te moeilijk geworden voor Kasdan, want deze film lijkt het resultaat te zijn van een mislukte King verfilming.

Ik vond het begin al niet zo heel boeiend, maar het verhaal stond tenminste nog overeind. Het was al onnodig verwarrend, maar dat hoort er dan maar bij. Uiteindelijk kon ik het nog wel volgen, de bossen waren mooi in beeld gebracht en die alien slangen waren echt heel gaaf.

Helaas begint het verhaal daarna al snel in elkaar te vallen. 134 minuten is ruim de tijd om een goede, kloppende en interessante horrorfilm te maken, en toch weet Kasdan het nog zo rommelig af te leveren. Het lijkt zelfs alsof er 3 sciencefiction films bij elkaar zijn gepropt.

Wat Freeman dacht weet ik ook niet, maar hij loopt wel een beetje voor gek hier. Iedereen ziet er normaal uit en dan is zijn look een soort Professor Lupardi. Ook Jane weet weinig met zijn rol mee te brengen, elke keer bij het horen van zijn stem moet ik weer aan Batman denken.

Het verhaal kent zo goed als geen spanning, dat opmerkelijk is voor een horrorfilm. De meeste weten tenminste een beetje sfeer te creëren, maar deze faalt daar een beetje in. Ook kent het een aantal schoonheidsfoutjes. Beaver ziet die vent maar voor het eerst, maar weet gelijk welke muts tot hem toebehoort.

Gelukkig is het allemaal vlot en vermakelijk, de aliens zien er goed uit en Lewis weet een goed two-faced karakter neer te zetten. 134 minuten gingen vrij vlot om, al is deze film niet bijzonder voor de rest.

Mwa.

Bijzonder eigenlijk om te zien hoe namen zoals Bill Condon zoveel verschillende soorten films maken. Misschien doet hij zichzelf in zoveel mogelijk genres positioneren totdat er eentje raakt bij het publiek. Een strategie die ik best kan ondersteunen, alleen moet ik bij Condon nog films ontdekken die het echt goed doen.

Showgirls is een film die zichzelf snel op de radar wil gooien met visuele kunstjes. Veel kleuren, glitters en liedjes die het scherm opvullen. Dat is ook te verwachten als je Beyonce in de hoofdrol hebt staan, dan kun je natuurlijk wel een soort musical verwachten. Verder nog bijzondere bijpersonages zoals die van Foxx, die er echt niet uitziet. Maar het hoort wel bij de tijd, dus vergeven is het hem makkelijk.

Deze film schiet vooral tekort in het verbinden met het publiek. De film duurt lang en er gebeurt veel, maar zelden weet dit ook daadwerkelijk aan te slaan. Bovendien zijn het nogal uitgekauwde scenario's die hier worden gepresenteerd zonder dat de presentatie ervan echt geweldig is. Wel kleurrijk en opbeurend, maar nooit een stijl die zich van andere films kan onderscheiden.

Had het een wat consistentere flow aangehouden in combinatie met een wat kortere speelduur, dan was Dreamgirls uiteraard makkelijker geweest om uit te zitten. Voor nu is het een standaardproduct dat aardig te kijken valt, maar te uitgekauwd aandoet om nog langer indruk te maken bij het publiek. Tenzij je een grote fan bent van Beyonce natuurlijk, dan gaat het allemaal ook wat makkelijker.

Matig.

Dreamkatcher was een film die tijdens het zoeken naar een film in de aanbieding lag. Ik huur in deze periode weleens wat van Pathe Thuis om de bioscoop een klein beetje te steunen, en de keuze kwam daarbij op Dreamkatcher terecht. Ik was me bewust van de slechte geluiden, maar die negeer ik wel vaker.

Hier zijn ze echter best terecht, want heel goed was deze film niet. Harris wil wel, maar kan niet. Dreamkatcher kiest dan ook voor een redelijk moeilijk pad door de sfeer over de schrikmomenten en spanning te trekken. Dit werkt niet snel, maar als het werkt dan zit je goed. In Dreamkatcher werkt het echter niet.

Het acteerwerk is wel aardig en de film kent enkele relatief grote namen. Shaye en Mitchell glijden echter samen wel steeds verder af, al lijkt Shaye dit soort rollen gewoon heel leuk te vinden. Ze doen het ook aardig, en dat kotertje ook zeker. Aan het acteerwerk ligt het dan ook niet, maar wel aan de regie zelf. Dreamkatcher voelt namelijk nogal leeg aan.

Tempo is niet per definitie traag maar de scenes die tegen horror aantikken zijn gewoon niet dreigend of spannend genoeg. De cinematografie is te plat en de details zijn net niet genoeg in orde. Verder wordt er wel een aardig sfeertje neergezet, maar tegenover andere horrorfilms in dit kader is deze sfeer niet opgewassen.

Niettemin duurt het allemaal niet te lang en kijkt aardig weg, maar van Dreamkatcher werd ik niet warm of koud. Ik vind het allemaal maar een beetje leeg en afstandelijk. Niet spannend, sfeervol of intrigerend genoeg. Dat neemt niet weg dat het als productie niet perse slecht is, en er wordt aardig geacteerd, maar verder deed deze film me weinig. Helaas.

Herziening.

Dredd blijft een film die ik vroeger een stuk gaver vond dan dat ik 'm nu vind. Toch moet ik erkennen dat dit binnen zijn soort één van de betere is die gelukkig ook genoeg bloed en innovatieve regiemomenten kent om zich te kunnen onderscheiden van soortgelijke films. De uitgevoerde praktijken in deze film zijn namelijk uitermate simpel.

Ik weet ook niet helemaal wat ik van Urban moet denken. Dat hij zijn helmpje de hele film opheeft is wel een bewuste keuze, maar van zijn eigen talent laat hij weinig zien. Een diepe stem en wat woeste mondhoeken zijn alle momenten die je te zien krijgt van hem. Ik vind het eigenlijk niet overtuigend genoeg, zeker eenmaal de andere judges op komen dagen. Dan kan je ze niet eens meer uit elkaar halen.

De actie en zeker de slowmotionbeelden vond ik een stuk beter ingericht. Erg lollige effecten, uitstekend camerawerk en een aantal ontzettend memorabele actiemomenten. Er zitten genoeg prachtbeelden in deze film die het de moeite waard maken om uit te zitten. Daarnaast duurt het met minder dan 100 minuten op de klok ook niet zo lang en kan het een vermakelijke avond makkelijk garanderen.

Soms wat tempomomenten die wat beter hadden kunnen gaan, maar verder een vermakelijke en best innovatieve actiefilm die zich ook enkel en alleen bezighoudt met de actie en niet veel onnodige zijplotjes. Maakt van films als deze al meteen betere films naar mijn inzien, want ik mag films wel die het gewoon bij de kern houden zonder te veel poespas eromheen. Wederom leuke avond gehad met Dredd.

Gestileerde thrillerfilm die de volledige duur moet opboksen tegen onvoorstelbaar slechte acteerprestaties, waartussen Angie Dickinson met vlag en wimpel de kroon spant in onkunde. Uitermate bijzonder is dat een geroemde regisseur als Brian De Palma dat zelf klaarblijkelijk niet inzag, maar wellicht was hij afgeleid door de rol van zijn eigen ex-vrouw die hier in een behoorlijk erotische positie wordt gezet. Dressed to Kill profiteert verder van een aantal onverwachte wendingen en sfeervolle nachtopnames. Individuele scenes hebben gefocust camerawerk en een aantal momenten tussendoor kennen effectieve spanningsopbouw, maar uiteindelijk vormt het geheel alsnog een klus om doorheen te komen en doet veel te lang over de redelijk vlakke inhoud.