Opinions

Matig.

En tevens een tegenvaller, want vooraf had ik er best zin in. Dit zijn van die typische simpele horrorfilms met tieners in de hoofdrol. Je ziet ze wel vaker in de bioscopen verschijnen tegenwoordig. De hoogste kwaliteit hebben ze niet snel, maar weten vaak wel genoeg entertainment te bieden. Iets wat deze film niet doet.

De film is namelijk met zo'n grappig plot en vaart nog best saai te noemen. De film neemt even de tijd voor een kleine inleiding om daarna de versnelling hard in te trappen, en toch is het best saai te noemen. De horror wil namelijk niet erg spannend worden en de film kent te weinig verfrissende visuele momenten.

De regie is bij vlagen wel energiek met genoeg trucjes en solide camerawerk, maar het wil als geheel niet erg boeien. Na enige tijd ligt de vaart er behoorlijk in, maar de spanning werkt totaal niet mee en de moordenaar van buiten af straalt ook te weinig dreiging uit om echt eng te worden. Creepy wil de film ook niet worden, en als het richting het einde met wat schrikmomenten uit de hoek wil komen weet je als kijker ook wel hoe laat het is.

Het acteerwerk van de jongens is eenmaal de angst inslaat best slecht. Daarvoor weten ze zich nog wel te redden, maar tranen en angst zijn duidelijk niet de sterkste acteereigenschappen van de heren. De stem van Sawyers is best geschikt, maar ook zijn rol wil nergens echt eng worden.

De film ziet er visueel wel netjes uit, maar mist toch echt die frisheid. Dat de film zo somber eindigt is nog wel leuk, maar dat wil het als geheel niet redden van een nogal clichématige bedoening die niet echt boeiend wil worden. Het is allemaal gewoon niet spannend of leuk om te zien. Ik kan mijn vinger niet helemaal op de zere plek leggen, maar het was als horrorfilm gewoon niet zo boeiend.

Half.

Gekeken omdat de film binnenkort van Netflix verdwijnt en ik wel zin had in een horrorfilm. Vooraf vond ik het bijzonder dat ze namen zoals Oyelowo hadden weten te strikken. Hij lijkt me niet meteen iemand die voor horrorwerk kiest. Toen ik de film uiteindelijk zag begreep ik waarom, want het is eerder een mysteriefilm met wat korte sciencefictionelementen.

Van horror of thriller is nauwelijks wat te bekennen. Wel jammer, want dat lijkt iets te zijn waar Estes op mikt. De spanning breekt alleen nauwelijks door, waardoor tamelijk lugubere scenes niet echt opvallen. Zeker de eerste ontdekking van de moord op de familie is daar een goed voorbeeld van. Gelukkig maakt dat niet veel uit, want het duurt niet lang voordat er een best interessant en opvallend complex concept uit de doeken wordt gedaan. De complexiteit komt alleen vooral tot stand door de wat warrige vertelling, maar dat forceert je wel bij de les te blijven.

Voor een lange tijd loopt de film best lekker. Er wordt goed geacteerd, al drijft het personage van Oyelowo teveel op gekte en verwarring. De frustratie die ik voelde toen Williamson vragen aan Oyelowo bleef stellen nadat het verleden net was veranderd maar waar Oyelowo stokstijf blijft nadenken zonder antwoord te geven was groots. Gelukkig zijn de acteurs bekwaam genoeg om dat een beetje te verhelpen, maar niettemin blijven dat soort scenes onnodig. De echte zwakte van de film zit hem echter in een teleurstellende finale met een flauwe wending. Crooked cops hebben we nu wel genoeg gezien.

Het kijkt aardig weg en voor een lange tijd is de film ook onvoorspelbaar genoeg. Het concept is redelijk bekend, maar als je het zoals ik niet meteen verwacht komt het best verrassend binnen. In dat opzicht is Don't Let Go een uitstekende film om zo blanco mogelijk in te gaan. Dat doet je als kijker oprecht goed, maar dat mag je helemaal zelf weten natuurlijk.

De lugubere poster wekt hoge verwachtingen, maar het was relatief snel duidelijk dat het filmproject van regisseur Kelly Smith over weinig budgettaire middelen beschikte. De chaotisch gefilmde opening en de weinig opgeleukte achtergronden zijn daar ideale voorbeelden van, maar op inhoudelijk vlak biedt de film gelukkig een aantal onverwachte plotwendingen. De personages zijn wellicht aan de irritante kant, maar ik vond alle castleden overtuigend genoeg acteren om dat enigszins te verbloemen. Het geheel duurt bovendien maar 76 minuten, waardoor het als snel tussendoortje zijn werk goed doet. De finale is verder prima, maar de opbouw is echter wat uitgesponnen. Met wat actiever bloedvergieten en fraaiere cinematografie had het een effectief genrewerkje kunnen zijn, nu is het vooral kort en bondig vertier.

Op inhoudelijk vlak slaat deze horrorfilm van regisseur Michael Bafaro als een tang op een varken, maar de uitwerking is links en rechts niettemin best lollig. Vooral op conceptueel vlak wint Don't Look Away een boel punten, bovendien is de spanningsopbouw subtiel genoeg om dat te ondersteunen. Toch zal je er als kijker rekening mee moeten houden dat het acteerwerk weinig opzienbarend is, waardoor de urgentie of de passie simpelweg nergens te voelen valt. De aanloop is gelukkig kort en bondig waardoor de film genoeg levert op het vlak van vermaak, maar eenmaal het laatste halfuur aanbreekt leken scenaristen Michael Mitton en Bafaro zelf geen enkele controle meer te hebben over het geheel. Het verzandt allemaal in een nogal rommelige mengelmoes van diverse ideeën die niet samengaan, maar het eerste uur biedt genoeg actie om te blijven entertainen. Extra krediet voor het soms opvallend grafische bloedvergieten.

Net niet.

Don't Look Now is typisch een klassieke horrorfilm die ik helemaal over het hoofd heb gezien. Kwam er eigenlijk pas achter dat dit een film was die ik nog nooit eerder had gezien toen de film voorbij schoot op TV. Toen direct maar meegepakt. Helaas moet ik wel zeggen dat het me als resultaat ietwat tegenviel. Het leek gewoon wat te missen.

Maar dat neemt niet weg dat deze film zeker zijn hoogtepunten kent, voornamelijk in de vorm van een aantal stijlvolle scenes. Al vroeg wordt de kijker verrast met een opvallend duistere scene die je tegenwoordig niet heel vaak meer tegenkomt in soortgelijke films. Het feit dat deze film dan uit 1973 komt maakt het net wat specialer, en dat werkt voordelig.

Visueel ziet het er buiten die stijlvolle momenten echter wat kaal uit. Met het camerawerk is weinig mis, maar ik mis toch een wat onveilig gevoel. Soms lukt het, maar regisseur Roeg kan dit alleen niet vasthouden. Hierdoor heb je vooral een film die er maar half uitkomt, en het vooral moet hebben van "die" scenes in plaats van de film als geheel.

Acteerwerk is ook niet perfect ondanks dat Sutherland het altijd wel naar behoren doet. Verder wordt er net wat te snel naar theatraal acteerwerk gegrepen dat het als resultaat soms wat dwaas laat aanvoelen. Niet ieder personage kent de charme die het moet hebben, en dat creëert een aantal onbedoeld ongemakkelijke scenes richting de finale.

Wel zit het verhaal goed in elkaar en maakt de finale zelf de film een beetje af. Tussendoor had ik echter te veel het gevoel dat de film steunt op sterke scenes, maar als geheel toch niet helemaal "af" is. Stijlvol mag het soms zijn, in het algemeen is het gewoon een film waar ik nooit helemaal inkwam en daardoor maar een beperkte indruk achterliet. Ik denk ook niet dat ik de behoefte krijg om dit ooit opnieuw te zien. Helaas.

Gewoon goed.

Don't Look Up plaatst zichzelf precies in een positie die bijna niet te bekritiseren valt, tenzij de film je beledigt uiteraard. En dat zal vast wel gebeurd zijn, want deze film tikt zoveel soorten groepen op hun achterhoofd dat enige vorm van controverse bijna niet uit kan blijven. Uiteraard ook perfect gekozen met de huidige coronacrisis, waar het veel van zijn beelden door laat beïnvloeden.

McKay weet erg goed waar hij mee bezig is maar draaft hier en daar net wat te enthousiast door. De sterkte van de film is dat het zijn inhoud richt op echt bestaande mensen en situaties. Daar haalt het zijn kracht ook vandaan, en alhoewel ongemakkelijk kan ik er nog wel om lachen want het is erg herkenbaar. Soms gaat de film alleen over in volbloed komedie en springt naar typetjes zoals een Jonah Hill die helemaal nergens op gebaseerd lijkt te zijn.

Veel acteurs komen samen in dit grote project van McKay die makkelijk publiek bereikt door dit op Netflix neer te zetten met een uitstekende marketing. Tik je ook lekker veel mensen mee op de vingers. DiCaprio keert ook weer terug naar zijn films. Leek voor een lange tijd weg te zijn of simpelweg te duur, maar in deze film laat hij weer zien wat hij allemaal kan bereiken. Een nogal onwerkelijk personage voor zijn doen, maar ideaal uitgevoerd.

Overige leden zijn ook prima, zelfs de acteurs die ik totaal niet in de film vond passen. Mag je ook wel verwachten als je een cast bij elkaar raapt van dit kaliber. Er was er echter eentje die ik met kop en schouders boven de andere uit vond steken en dat was Rylance. Ik zie hem alleen maar in nauwelijks zichtbare bijrollen, dit keer besloot hij zichzelf even in de spotlights te zetten en ik vond hem en zijn personage geweldig.

De jammere gedeeltes van de film zitten hem in de allerlaatste scene en te veel elementen die op komedie gericht zijn. Er wordt wel heel hard geprobeerd om het geheel luchtig te houden, maar dat voelt soms net wat te geforceerd aan. Dan voelen de pogingen om de film te doordrenken met een enigszins realistische stijl ook ongebalanceerd aan. Wanneer de film echter herkenbaar is tilt het zichzelf naar hoog niveau. Dan zijn de lelijke speciale effecten zo vergeven. Don't Look Up is de film die we wellicht niet willen zien en daarom maar over random dingen gaan klagen zoals dat "het een film is die alleen maar zeikt", maar de sterkte van de film is dat het juist die mensen te kakken zet.

Ik kan daarom ook erg lachen om deze quote van Stephan. Simpelweg hilarisch.

Redelijke thrillerfilm met een aardig concept dat net niet genoeg stand weet te houden voor deze duur. In kort formaat had dit gebeuren van regisseursduo Brian Netto en Adam Schindler namelijk veel beter voor de dag kunnen komen, maar het vermaakt niettemin prima. Kelsey Asbille en Finn Wittrock wisselen elkaar aardig af en geven genoeg mee aan hun personages om niet te vervelen. Spijtig is het gebrek aan consistente spanning en een ietwat grootsere finale, maar als makers zit je natuurlijk gelimiteerd aan de realistische grenzen van een bepaald basisidee. Niet dat Don't Move verder geloofwaardig is, maar daar hebben dit soort genrewerkjes natuurlijk weinig baat bij.

Verwaarloosde film.

Wat ik daarmee bedoel? Don't Say a Word kent een aantal aardige en leuk gevonden concepten om met een duf detectiveverhaal te mengen. Fleder kiest namelijk voor een redelijk makkelijke aanpak binnen dat kader en kiest daarom treffend voor wat extra verhaal en gedoe dat wel interessant is, en bovendien ook vernieuwend kan uitpakken.

Dit element komt in de vorm van het personage van Murphy. Een gestoord iemand met een dieper laagje. De ideale kracht van de film gedurende het eerste halfuur, maar na enige tijd besluit Fleder dit plot gewoon letterlijk bij het reguliere verhaal te mengen waardoor het al zijn unieke flair verliest. Bovendien ook erg ouderwets en misplaatst geregisseerd. Alles komt nogal lomp en onsubtiel binnen, terwijl meerdere scenes sentimenteel bedoelt lijken te zijn.

Douglas vormt een saai personage waaraan hij niets mee kan geven. De ruimte is er ook niet voor, want Fleder en zijn scriptschrijvers kiezen voor moeilijke dialogen die waarschijnlijk regelrecht uit andere films zijn overgenomen. Hetzelfde kan gezegd worden van Janssen, die overigens ook een voorbeeld is van een interessant zijelement dat compleet wordt verwaarloosd. Vooral omdat het uiteindelijk allemaal achter het pad van Douglas wordt gevoegd dat ten opzichte van Janssen en Murphy erg standaard loopt. Dan neem je alle onderscheidende mogelijkheden van de film weg en daarmee meteen de interesse.

Verder vond ik het er maar lelijk uitzien. Lelijke kleuren, misplaatste slowmotion en een finale die door Hollywood zelf overgenomen lijkt te zijn. Van spanning is kort sprake, maar dat zijn niet de scenes die er expliciet op mikken. Eerder de korte scenes die tot stand komen dankzij de zijplotjes die het scherm vroeg in de film nog aardig kunnen vullen. Er worden wel pogingen gedaan om het allemaal wat mysterieuzer over te brengen, maar het probleem is dat het simpelweg niet boeit.

Je neemt een saai verhaal maar voegt er interessante elementen aan toe die uiteindelijk vervagen in hetzelfde saaie verhaal. Don't Say a Word nodigt de kijker nergens echt uit voor een belevenis of avontuur, ziet er te lomp uit om spannend te zijn en laat vooral een onbevredigende indruk achter. Er zijn regisseurs die een zelfde soort stijl stukken beter hebben gehanteerd. Films als deze laten me weer blij worden van het feit dat we wat gladder te werk gaan tegenwoordig binnen dit subgenre.

Goedkope prullenbakfilm die duidelijk enkel en alleen werd gemaakt om Jamie Kennedy een vrijer platform te geven, maar zijn volstrekt ongemotiveerde en luie acteerprestatie wordt ruimschoots overklast door Matt Rife. Hij slaagt er namelijk in om van zijn kale rol iets leuks te maken en moet daarvoor opboksen tegen een hoop karikatuur en flauwe humor, waar hij vervolgens nog mee wegkomt ook. Regisseur RJ Collins profiteert van de stortlading aan scherpe humor en lollige dialogen, waardoor de film nooit echt verzandt in saaiheid. Vanuit een objectief standpunt ziet het er op visueel vlak lelijk uit en mist het op inhoudelijk vlak veel creativiteit, maar een hoop geinige bijpersonages houden de vaart erin en de dramatiek kent precies de juiste dosis. Alleen jammer dat Kennedy er duidelijk geen zin in had, eigenlijk moesten ze de film gewoon aan Rife geven.

Onevenwichtige thrillerfilm die een enorme kans onbenut laat richting het einde, waarin regisseur Alex McAulay nadrukkelijk voor een brave afsluiting kiest. Dat zijn helaas niet de inslagen die een film als Don't Tell a Soul boven water kunnen houden, want vanuit het basisconcept wil het ook niet echt lekker vlotten. De wisselwerking tussen Jack Dylan Glazer en Fionn Whitehead is op die manier interessanter dan de sinistere gebeurtenis die het verhaal voorwaarts moet duwen. De spanning komt nergens lekker los en het eerste uur hobbelt vooral wat braafjes aan de kijker voorbij. Naarmate het laatste halfuur zijn intrede doet, pakt McAulay uit met een aantal interessante wendingen. Helaas worden die afgesloten met weinig lef, waardoor je niet bepaald met veel stof achterblijft en vooral de neiging krijgt om dit project voor een groot deel te vergeten. Er wordt goed geacteerd en de visuele stilering is passend, maar niet genoeg om een voldoende te rechtvaardigen.

Goed geacteerde dramafilm die minder met komedie te maken heeft dan je vooraf zou denken. De persoonlijke situaties tussen de personages krijgen namelijk voorrang en die zijn verre van komisch. De castleden doen het leuk als ze met elkaar op het podium staan en weten zich goed raad met de improvisaties, maar kunnen niet verhullen dat ze als personages niet heel boeiend of vernieuwend voor de dag komen. Hierdoor brengt regisseur en acteur Mike Birbiglia weinig vernieuwing en dat levert geen al te bijzonder eindresultaat op. Dankzij een redelijk directe aanpak en het overtuigende acteerwerk krijgt Don't Think Twice nog een aantal bonuspunten.

Regisseur Andy Fickman gebruikt een snelle benadering om zijn film mee op te starten, een broodnodige keuze als je ervoor kiest om een griezelfilm uit te spannen tot 110 minuten. Het voordeel is dat er een mysterieuze benadering volgt (na een inleiding van 20 minuten) die zichzelf niet meteen in de kaarten laat kijken, maar uiteindelijk ten onder gaat aan een beperkte beheersing vanuit de regie. Spannend of sfeervol wordt Don't Turn Out the Lights namelijk niet en het duurt allemaal te lang voor de middelmatige onthulling die daar op volgt. Punten voor de enthousiaste castleden, verder heeft deze film weinig om het lijf.

Aardig.

Alle politieke meningen even buiten beschouwing gelaten over Don't Worry Darling, de inhoud van de film mag er best wezen. Leuk om in ieder geval te zien dat Wilde als regisseuse niet wil blijven hangen in dezelfde stijl als de vorige film, maar nu echt een poging doet om haarzelf serieus op de kaart te zetten. Daar helpen leden zoals Pugh natuurlijk goed aan mee.

Het verloop van de film is soms ouderwets en ongemakkelijk, maar dat zal wellicht de bedoeling zijn. In dit geval vond ik het bij vlagen te boers. Neem bijvoorbeeld de tapdansscene van Styles. Dat soort dingen zijn dusdanig awkward dat het eigenlijk niet veel meer toevoegt aan de toonzetting en een geforceerde indruk maakt. Daarnaast had het tempo soms wel in versnelling twee mogen staan. Niet alle beelden zijn even interessant en niet elke bijrol is geslaagd. Ik vind vooral dat met name Wilde zelf beter gewoon achter de camera had kunnen staan.

De stilering is best aardig, maar braaf. De productie is best grootschalig, dus wat extra energieke regie-uitdaging was best welkom geweest. Wilde liet dat met haar regiedebuut best aardig zien, dus dat de techniek er nu niet was is geen excuus. Niettemin is het ook zeker niet ondermaats. De effecten worden vooral buiten beeld gelaten, maar de kleuren zitten er best aardig tussenin vermengd en de locatie is scherp gekozen. Ideale setting voor een concept als deze.

Ik vond de wending best aangenaam. Ik had het in ieder geval niet verwacht, maar echt bijzonder spannend is het evenmin. Ik vond het sullige "echte" personage van Styles zeer interessant, maar we krijgen het niet veel langer dan 5 minuten te zien. Zeker die stukken hadden van mij wat meer uitgediept mogen worden. Dan had je het dreigende karakter van Pine wat kunnen terugschroeven. Niet onaardig geacteerd, maar er komt geen spanning of intimiderende houding van hem af. Ik denk dat de acteerkwaliteiten van Pine hem op andere vlakken veel memorabeler hadden kunnen maken. Bovendien vind ik de keuze voor een villain-achtige verschijning in een film als Don't Worry Darling niet passend. Dat doet een deel van het mysterieuze karakter teniet.

Kortom, de film is best aardig. Wilde zet haar niveau goed door, al mag het volgende project nu echt bovengemiddeld zijn. Misschien iets dat wat minder op een boodschap is gericht, maar meer op haar kundigheid als regisseuse. Want ze is niet slecht. Ik denk vooral dat ze nog een project moet vinden dat echt een match is. Overigens kan ik Pugh als actrice erg waarderen. In deze specifieke film wordt ze enigszins belemmerd door een wat braaf personage, maar dat ze tegenwoordig steeds grotere rollen in bredere projecten krijgt kan ik alleen maar toejuichen.

Leuk.

Voor de verandering een misdaaddrama dat me wel kon boeien. Na het saaie American Gangster dacht ik dat ik het genre wel beu was geworden, maar Donnie Brasco kon ik gek genoeg nog wel waarderen. De chemie tussen Pacino en Depp is er wel degelijk.

Visueel niet erg boeiend, maar het verhaal is nog wel vermakelijk om te volgen. Soms moest ik harder lachen dan bij de meeste komedies. Uiteindelijk is het weer zo'n waargebeurd verhaaltje maar tenminste een die wel een beetje blijft boeien.

Toch wel een tof filmpje, dat niet overdreven lang duurt.

Vreemd.

Niet echt mijn soort film deze Donnie Darko. Normaal hou ik wel van dat vreemde gedoe maar hier ging het totaal niet. Gyllenhaal speelt nogal saai en kwam niet bepaald heel overtuigend op me over, maar ook de rest was niet bepaald heel bijzonder.

Grappig dat Rogen even opdook, maar voor de rest was het een verhaal dat me niet echt pakte. Al was er genoeg gek gedoe en meerdere werkende twistjes. Het verhaal duurde wat te lang en simpelweg pakte me niet helemaal.

Niet bijzonder acteerwerk, maar interessante elementen hier en daar, en daar scoort de film mee. Een voldoende krijgt hij sowieso, maar overtuigen deed het me niet echt. Bizar, ja, pakkend, nee. Ik snap overigens wel waarom sommige mensen deze film wel goed kunnen vinden. Einde is ook wel goed.

Mwa.

Pieter Kuijpers laat ons kundig zien hoe je een film per 20 minuten steeds verder kan verkloten. Doodslag wordt opgedeeld in vier hoofdstukken waarvan I verreweg het interessantste stuk is. II, III en IV kunnen dat niveau niet meer halen, maar ik verkies dan ook vooral om het perspectief van een hulpverlener te belichten over één of ander afgezaagd discriminatieverhaal.

Niet dat de film overigens inhoudsloos is. Het wil behoorlijk wat vertellen en de problemen die worden aangehaald zijn hoe dan ook relevant, alleen zo ongeloofwaardig naar voren gezet. De mentale aftakeling van Maassen is rond het begin nog wel in te beelden, maar uiteindelijk is de sprong naar wanhoop te gehaast en lijkt het alsof Maassen op en dag wakker werd en besloot lekker gek te gaan doen. Ik snap de sprongen in tijd tussen de hoofdstukken wel, maar dat vind ik een slap excuus om zo'n ingewikkeld verhaal te vertellen.

Rauw is de film absoluut niet, geen idee wat Kuijpers dan ook met II in gedachte had. Rare regiekeuze om opeens te wisselen naar een zwartwit-contrast. De intrede van Aschat is ook een misser. Natuurlijk een ontzettende zak waar we als kijker moeten meedenken over zijn bewoordingen en het achterliggende moraal, maar de connectie tussen hem en Maassen vond ik allesbehalve overtuigend. Ik vond de onderbouwing vooral te gemakkelijk. Dat Maassen zijn chauffeur werd bijvoorbeeld, het komt bijna uit de lucht vallen. De manipulatie van het publiek en de finale in de ziekenwagen vond ik nog erger. Dat soort dingen liggen veel dieper, je kan dit gewoon niet binnen twee scenes afhandelen. Typisch voorbeeld van te veel hooi op je vork nemen.

Ik lijk nu wel kritisch, want de eerste twee hoofdstukken waren erg vermakelijk voordat Doodslag uit de bocht vliegt. De film is vooral het eerste kwart erg sterk en de eerste consequenties van de stoot logisch. Daarna ontspoort de film volledig en komen we bij een uiterst matige finale terecht. Daar vond ik Maassen ook stukken zwakker acteren dan in het begin van de film. Voor een Nederlands project is het best oké, maar inhoudelijk vond ik het helaas veel te gemakkelijk. Dat neemt niet weg dat het qua niveau zeer redelijk is en een hoop andere NL-werkjes voorbij schiet.

Gaat wel.

Doom the game heb ik nog nooit gespeeld laat staan gezien. Ik heb het niet erg op games maar toen ik het had opgezocht en allemaal monsters zag dacht ik wel dat dit opzich wel een leuk actiefilmpje kon worden. Aangezien het een grote knipoog geeft naar de monstertjes.

Helaas is het wel iets minder geworden dan ik had gehoopt. Het duurt erg lang voordat de monstertjes eigenlijk in beeld komen en kregen we eerst 3 x een soort gemuteerde mensen te zien en dat was wel jammer. En als eenmaal de monstertjes zelf in beeld komen was het toch allemaal wel niet zo fraai. Ook al heb ik slechter gezien, ik had op meer gehoopt.

Naar het einde toe zit er trouwens wel een leuke scene in, die met Urban in first person shooter. Dat maakt de film naar een 2,5*

Matig.

Je kan het ook wel verwachten, een goedkoper vervolg op een gamefilm die ook al niet zo geslaagd was. Het eerste deel vond ik vooral te kort schieten qua variatie in monstertjes. Zelfs met minder budget kan je daar met een vervolgfilm juist op inspelen, maar deze Doom: Annihilation stelt op dat vlak helaas best teleur en is qua niveau dus nog wat minder.

Dat deze film eigenlijk is gefinancierd door studio's zoals Universal doet mijn wenkbrauwen fronsen. Ik zou het namelijk niet kunnen raden na het zien van de film. Het ziet er allemaal best goedkoop en plastiek uit. Dat er veel kleurtjes en decoraties worden gebruikt weet dit gelukkig nog wat vooruit te helpen. Het geld wordt pas echt duidelijk wanneer we richting de finale reizen, waar er plots wel wordt uitgepakt.

We volgen dit keer eenzelfde soort concept als dat we 14 jaar terug ook zagen. Soldaatjes komen aan in één of andere verlaten basis om op onderzoek te gaan en komen erachter dat het niet zo pluis is natuurlijk. Wat vooral jammer is, is dat de variatie in bedreigingen nog altijd wat ontbreekt. Waar het vorige deel monsters had, heeft dit deel zombies en mensen in demonenpakjes. Ze hebben dus eigenlijk toch een manier gevonden om nog meer teleur te stellen.

Dat wil niet zeggen dat de film compleet brak is. Ik kon bepaalde effectjes waarderen en zeker de finale waar ze in een soort hellewereld belanden vond ik leuk gedaan. Qua vormgeving is de film echt niet zo waardeloos als je zou denken. Het mist alleen die durf om er extra voor te gaan, want het is vooral het gebrek aan creativiteit dat de film de das om doet.

Ik heb me niettemin best vermaakt. Genoeg actie, veel geluid en een aardig tempo. Wel mag het duidelijk zijn dat er niet een al te briljante regisseur achter de schermen staat. Eentje die er soms echt te veel met de pet naar gooit, want de elementen waar de film echt op moet scoren (energie, monstertjes, game etc.) worden totaal niet benut. Resultaat is dus een film die nog wat matiger is dan het eerste deel, maar verder aardig wegkijkt.

Mwa.

Eigenlijk een beetje een tegenvaller voor een Marshall. Hij kan wel degelijk films maken, alleen Doomsday is niet bepaald zijn beste film. Het idee ligt me altijd wel, dat apocalyptische gebeuren. Vooral hoe de mensheid zich erna gedraagt is wel lollig.

De film kent zeker een aantal sterke scenes, maar is in het algemeen wat lawaaierig en matig uitgewerkt. Sowieso, Rhona Mitra kan niet acteren en staat er eigenlijk alleen maar voor haar uiterlijk. Qua bloed en gore zat het wel goed.

Vooral de punker gebieden waren leuk, begon ook wel sterk, maar het ridderachtige gebied was niks en de film is vaak wat saai op sommige stukken. Qua actie genoeg te beleven, maar allemaal te stompzinnig gedaan.

Half.

Bijzondere film. Zeldzaam een regisseur zo hard zien proberen om een eigenzinnige wereld tot leven te brengen. Toegegeven, dat lukt Jogia ook aardig, zeker in de eerste paar minuten. De kleurrijke montage helpt meteen en de introductie loopt vlot, daarna begint de geforceerde regie-inbreng op te vallen. Trouwens leuk om Janssen weer eens te zien. Briljant actrice allerminst, maar opvallend is het wel.

Door Mouse kent een aantal pijnpunten. Allereerst het personage van Law zelf. Al dat gedoe om van haar een cool en stoer figuur te maken is niet om aan te zien. De stoïcijnse blikken, de constant falende oneliners (zelden iemand zoveel onzin uit zien kramen) en merkwaardige vormgeving werken averechts. Klaarblijkelijk is het ook moeilijk om je kapsel te veranderen. Law gaat zelfs naar bed zonder maar iets aan haar kapsel te doen, maar gelukkig zit het permanent goed in Jogia-land. Het jammere is dat Law helemaal niet onaardig acteert (zeker te merken in meer dramatische scenes), het is echt de vormgeving van Jogia zelf die het personage in de steek laat.

Het tweede pijnpunt is lef, of de kunde om lef uit te kunnen voeren. Richting de finale zitten er een aantal geweldsuitbarstingen tussen die via stripboekscenes worden uitgevoerd. Onzinnige, onbegrijpelijke keuze. Zeker omdat ze enkel op die momenten worden ingezet. De bijpersonages kennen ook maar weinig kleur. Powers kijkt de hele film lang hetzelfde (en kan ook z'n kapsel niet veranderen) waardoor het wel heel makkelijke rollen worden. Voor hem geldt ook dat hij wel degelijk kan acteren, maar niets kan opschieten met de vormgeving.

Gelukkig is het cinematografisch niet onaardig. Mooie, kleurrijk versierde settings en een best creatieve invulling van het verhaal. Door Mouse is geen moment saai. In de tweede helft van de film zitten er zelfs uitstekende scenes tussen (De veiling) en werkt zich toe naar een meer dan degelijke finale. Jogia leek niet helemaal te weten hoe het moest eindigen want Door Mouse gaat vooral te lang door, maar de dialoog tussen De Dame en Mouse was best geslaagd. Alles daarna had geschrapt of vervangen mogen worden.

Door Mouse haalt ook veel voordeel uit het hoge tempo. Opvallend hoog voor een noirfilm, maar ik kon het alleen maar toejuichen. Daarnaast is het ook een moderne film die feilloos langs een hoop trends loopt. Dat zal niet iedereen liggen, maar voor mij deed het best aardig z'n werk. Bij elkaar is het een half geslaagd resultaat geworden dat ik tot op zekere hoogte goed kon waarderen.

Kitamura op de rem.

Want als je een aantal andere films van hem hebt gezien zal het je snel opvallen dat deze film zich maar beperkt tot enkele trucjes, terwijl hij daarvoor geweldig kon uithalen met z'n stijl. The Doorman is op een hoop opzichten echter braaf. Ik hoop dan ook niet dat Kitamura nu met deze films doorgaat, want dat zal toch een grote stap terug zijn.

Verder zit het qua regie eigenlijk nog wel goed met deze film, maar in het achterhoofd dat het allemaal afkomstig is van Kitamura maakt het wel frustrerend. Het oogt namelijk erg braaf allemaal. Het camerawerk beperkt zich maar tot enkele bijzondere scenes en het verloop is erg standaard. Net als het geweld eigenlijk, bijzonder voor Kitamura. Dit is dan ook tot nu toe de braafste film die ik van hem zie.

Acteerwerk is aardig, maar net als een hoop andere elementen, niet bepaald bijzonder. Rose kan aardig vechten en heeft enkele goede scenes, maar Reno daartegenover valt toch wat tegen. Als acteur past hij perfect in deze film, maar Kitamura doet toch te weinig met hem. Eigenlijk vormt Hennie dan ook een leukere schurk dan Reno.

Montage is verder aardig maar inderdaad wat rommelig soms. De bewegingen en snelheid zijn goed, maar het camerawerk oogt soms net wat te chaotisch. Veel shots zijn daarom ook weleens onnodig, tenminste, dat lijkt zo. Kitamura had soms wat meer de rust mogen bewaren, want verder toont hij wel redelijk gevoel te hebben voor actie. Het komt aardig binnen, en zeker de opening is best aardig.

Verder enkele erg gave shots met de camera, maar toch kent The Doorman niet het meest interessante verloop. Script zit vol met clichés en voorspelbaarheden en zeker de kinderen zijn regelmatig een beetje irritant. Het gaat de boel verder ook nogal gemakkelijk af en logica zit niet echt in deze film, maar verder is het aardig vermaak. Kitamura kan zeker beter, dus laten we hopen dat dit project vooral centjes moest opbrengen zodat zijn volgende film weer lekker kan knallen.

Regisseur Oliver Stone mag zich visueel volop uitleven in deze registratie van Jim Morrisons turbulente levensloop. Zeker de tweede helt bevat daarmee een aantal uitstekend in beeld gebrachte concertregistraties met een innemende stilering. Val Kilmer zit uitzonderlijk goed in zijn rol tijdens de krankzinnigere scenes en zijn personage leent zich voor genoeg excentrieke momenten. Jammerlijk is dat zo'n verhaal uiteraard met een uitgesponnen inleiding moet komen en die neemt in het geval van The Doors een geheel uur in beslag. Daar zit Stone duidelijk minder comfortabel op zijn plek, want het duurt erg lang voordat de film je weet te absorberen. De bijpersonages verwateren bovendien compleet naar de achtergrond, maar eenmaal Kilmer zijn microfoon oppakt wordt er gelukkig efficiënte afleiding aangeboden.

Matig.

Een nogal ongebalanceerde film die niet los wil laten van de oude Dora-serie die gericht is op zeer jeugdige kijkers maar ook graag een spannend en avontuurlijk pad op wenst te gaan. De afwisseling met spannende situaties die voor de jongsten te eng zijn en kinderachtige musicalscenes is dan ook niet al te sterk gedaan.

Dat is echter niet het enige probleem waar Dora and the Lost City of Gold mee kampt. Voor een avonturenfilm ziet het er visueel namelijk niet overtuigend genoeg uit. Na enige tijd gaat de film een CGI-kant op, maar de effecten weten daarin nauwelijks te overtuigen. Het is nogal houterig geanimeerd geweld die de doelgroep waarschijnlijk niet op zal merken, maar de meekijkers zoals ik wel.

Acteerwerk vond ik ook maar zozo. Merced komt er nog wel redelijk vanaf dankzij haar enthousiasme, maar de rol is gewoon te dwaas om er iets goeds mee te doen. Het is vooral een stripfiguurtje in de echte wereld neerplanten en kijken wat er gebeurt, maar de situaties worden er enkel onwerkelijker en ongemakkelijker mee. Dit kan wel voor een deel de intentie zijn, maar Dora verandert niet en uiteindelijk is de film zelf gewoon een soort stripboek. Voor kinderen geen probleem, maar ik had een beetje menselijkheid erg gewaardeerd tussendoor.

Het voelt nergens te lang aan en een redelijk speelse aanpak realiseert een aardige kijkbeurt, maar verder maakt deze film maar weinig indruk. Ik vond de scenes in de middelbare school eigenlijk een stuk interessanter dan in het bos. Een paar aardige shots van de natuur redden het geheel nog een beetje, en daarnaast zijn de personages eigenzinnig genoeg om het energieke karakter van de film bij te blijven.

Verder een redelijk matige film met ondermaatse CGI en vooral vervelende situaties. Een balans is er niet echt. Ik heb geen idee of de film wat dappere kinderen aanspreekt of gewoon de kleinsten onder ons. Beiden lijkt me onwerkelijk aangezien de doelgroepen qua interesses zo ver uit elkaar lijken te liggen. Misschien zit ik daar extra mee, maar ach. Een irritatie is een irritatie zeg ik maar.

Niet hoogstaand.

Dorian Gray geeft me een beetje een arrogante vibe. Niet omdat het personage van Barnes zelf zo arrogant is, maar omdat regisseur Parker met deze film leek te denken dat hij er al was door enkel en alleen een charmante setting te regisseren. De film leunt weliswaar op een aardig stijltje, maar inhoudelijk valt het door de mand.

Barnes levert een aardige, maar ietwat terughoudende prestatie af. De rol lijkt wat te beschamend voor hem te zijn, en de nerveuze trekjes die door zijn rol erbij komen kijken worden helaas niet onderdrukt. Firth daarentegen lijkt zich volledig in zijn element te voelen met zijn sarcastische en innemende rol. Het moet dan ook vooral van zijn personage komen hier, want daar zit ook de meeste verrassing in.

Het concept van een magisch schilderij lijkt van tevoren op een erg origineel gegeven, maar wordt nauwelijks benut door regisseur Parker. De kijker weet dat er iets verandert, maar het had veel origineler kunnen zijn. Bovendien wordt het uiteindelijk ook op een rommelige manier afgerond om volledig kopje onder te gaan tijdens een flauwe en vergeetbare finale.

Visueel is er weinig te klagen over de film. Aardige keuze voor muziek, charmant ingericht. Het camerawerk had wat bijzonderder mogen zijn, maar qua kleur valt er in Dorian Gray genoeg te aanschouwen. Dat moest ook wel, want het woordje "kunst" vormt een belangrijk punt door de film heen. Eigenlijk draait het er zelfs om, dus een beetje gevoel voor inkleuring was dan ook broodnodig.

De rommelige afwerking en het gebrek aan originaliteit terwijl de film er wel dringend om vroeg zijn te voelen en laten het ten onder gaan. Verder zat er wel een aardige film achter met een redelijk charmante regiestijl. Het ontbreekt de film gewoon aan sfeer en spanning ook verder. Een teleurstellende film als geheel met potentie, maar te veel zwaktepunten.

Tja.

Ik was de laatste tijd een beetje in de war waarom die oude films me niet altijd even goed smaken. Nou, hier vond ik die reden wel erg goed in terug. Die romantiek ging me wel heel erg irriteren. Het voelt zo nep aan, waarbij het niet op me over kwam.

Die soundtrack kan ook echt niet. Het leek wel een soort Marvel slotfase, veel te bombastisch op rustige momenten. Stanwyck was gewoon irritant, vond haar ook niet heel knap eigenlijk .Dat het zwart-wit is, kan Wilder niet veel aan doen en daar trek ik niets voor af.

Niet heel theatraal (gelukkig) en McMurray voert zijn rol bijzonder goed uit en tilt de film naar een hoger niveau. Echter, de "perfecte" moord was helemaal niet zo perfect in mijn ogen. Hoe abnormaal wil je je nu precies gedragen? Alsof ze gewoon ontdekt willen worden. Maar daar moet je blijkbaar overheen kijken.

Ook niet erg boeiend, voelde geen moment spanning. Ik vond het niet echt saai, dat dan weer niet, maar echt heel goed, laat staan top 100 materiaal vind ik het absoluut niet. Het voelt niet alleen door het acteerwerk, maar ook gewoon door de beslissingen niet echt geloofwaardig aan en het verhaal blijft vrij voorspelbaar ook. En nogmaals, die romantiek was zo overdreven dommig en onwerkelijk dat je je begint af te vragen waarom zo'n intelligent figuur als MacMurray er nog in meegaat ook.

Campbell.

Ondertussen is het weer even geleden dat ik een film van deze man zag, en ik denk niet dat ik er nog veel op de verlanglijst heb staan. Campbell is een ontzettend duffe regisseur die werkelijk niets kan toevoegen aan zijn films op het vlak van regie. Waarschijnlijk is dat ook de reden waarom hij nooit is doorgebroken.

In plaats daarvan is hij klem te komen zitten in het maken van dit soort Tv-films. De films hebben zeker een mate van educatie, maar zijn verder nogal standaard en voorspelbaar ingericht. Deze film draait ook om een bekend maatschappelijk probleem dat op de dag van vandaag spijtig genoeg nog altijd aan de orde is. Het is echter alleen de eerste helft van de film die zich aan het onderwerp houdt.

De tweede helft is namelijk meer een echt fictieverhaal, met schurkachtige personages en de helden. Het verhaal en de boodschap worden steeds verder naar achteren gedrongen, en enkel het degelijke acteerwerk kan de film nog boven water houden. De eerste helft is daarom ook stukken beter te doen, en boeit daarnaast ook gewoon heel erg goed.

De keuzes die worden gemaakt vanuit het schrijfwerk zijn herhaald. Het lijkt wel of verkrachters in Amerika in dit soort films altijd dezelfde achtergrond hebben. Het voelt niet realistisch meer aan, ik had liever gezien dat een persoon niet alleen een absolute loser wordt door zijn achtergrond maar bijvoorbeeld ook door zijn eigen geest. Dat uitgangspunt is ontelbaar veel interessanter dan wat er nu staat, die alles de schuld geeft aan het zware leven.

Boeiende film wel, die niet al te lang duurt en best aardig acteerwerk kent. De rest van de film wordt ontzettend lui ingevuld, erg ondermaats geregisseerd van een regisseur die waarschijnlijk liever thuis op de bank zat dan op de set. Maar goed, dat is ondertussen te verwachten van een Tv-film als deze, die doen tegenwoordig niet zo veel meer.

Beter dan verwacht.

Je zou niet denken dat dit soort films eigenlijk verder komen dan een 1,5*, maar deze film vond ik eigenlijk wat beter dan ik had verwacht. Uiteraard kampt het nog met de problemen die dit soort films wel vaker hebben, maar inhoudelijk oogt het allemaal net wat schattiger dan de gemiddelde sportfilm met tieners.

Dit keer dus een soort indirecte biografiefilm. Waarom zeg ik indirect? Kijk voor de lol eens op de trivia-pagina van IMDb. Klaarblijkelijk is het allemaal een beetje verdraait, maar de kinderen die hiernaar kijken zullen er vast weinig last van hebben. Ik heb me in ieder geval wel weten te vermaken, en veel meer hoef je ook niet te weten over deze twee dames behalve dat ze een behoorlijke lengte hebben.

De sportscenes weten te vermaken en de onderlinge verhoudingen tussen iedereen zijn best leuk. Het acteerwerk is niet briljant, maar ze slagen er wel in om de personages iets interessanter te maken dan normaal. Vooral omdat het niet altijd evenveel wordt ingewreven. Soms zijn gezichtsuitdrukkingen treffend, en deze film weet daar naar mijn eigen optiek wat beter gebruik van te maken.

Verder kent het genoeg schattige momenten en kon ik de finale wel waarderen. Qua narratief zitten er wat rommeligheden in die gebruikelijk zijn zoals personages die na enige tijd zowat vergeten worden, maar verder kijkt het prima weg. Ik betwijfel dat deze film veel aangeklikt zal worden op Disney+, maar ach, ik heb me voor een middagje aardig vermaakt. Niet briljant verder, maar net wat verrassender dan gewoonlijk.

Eerste Kieslowski.

Eigenlijk wel een bekend regisseur, onder het publiek dat actief naar deze films zoekt. Ik weet dat zijn naam vaak als voorbeeld wordt gebruikt in filmcursussen, en ik begrijp achteraf ook meteen waarom. Dit zijn de films die ook tot op de dag van vandaag nog innovatief en geslaagd aanvoelen. Kieslowski lijkt erg trefzeker te zijn.

Het voornaamste voordeel van deze film is uiteindelijk de aandacht die richting decoratie en cinematografie gaat. Ik krijg niet de indruk dat deze film heel duur was om te maken. Kieslowski bewijst dan ook met deze film dat geld niet alles is dat telt, talent is ook een belangrijke factor, en dat laat deze film vlekkeloos zien via de stijl van regisseren.

Het acteerwerk is aardig, wat me minder pakte van de film waren de dialogen die me gewoon niet geboeid konden houden en de film langer aan deden laten voelen. Dat is meteen mijn enige kritiekpunt, maar het is wel zo dat ik hierdoor geen interesse had om achter de boodschap te komen of het verhaal zelf te volgen. Het kon me worst wezen, ik was vooral betoverd door de regiestijl.

De cinematografie van deze film is magistraal en de kleuren komen geweldig tot leven, zowel in de binnen als buitenwereld. Het levert een bijna fantasierijke sfeer op, en het zou me niet verbazen als regisseurs zoals Jeunet of Del Toro hier hun inspiratie vandaan hebben gehaald. Een verzorgde regiestijl laat deze film altijd stralen, met sterk camerawerk en goede standpunten.

De gedetailleerde aanpak van de film doet het hem, inhoudelijk interesseerde de film me alleen helemaal niets. Ik zal dan wel het een en ander gemist hebben, maar ik vond de stijl ook een stuk belangrijker in deze film. Boeiend geheel, bijzonder geregisseerd. Ik kon mijn ogen de hele speelduur eigenlijk uitkijken, en dat is fijn. Goede film.

Hm.

Toch niet echt een heel goede film dit, waar ik vooraf ook niet al te hoge verwachtingen voor had. Typisch RTL7-voer waarbij het leuk was dat Topher Grace er ook in speelde. Grace was ook gelijk de enige reden waarom ik hem had meegepakt van de TV.

Verhaaltje is in het eerste uur nog wel aardig om te volgen, om uiteindelijk in het laatste half uur finaal in te storten. Maar dat neemt niet weg dat het geen vermoeiende 98 minuten waren. Daarvoor wist het verhaaltje het eerste uur genoeg te boeien.

Gere is ondertussen langzaam het pad richting een Cage & Willis carrière aan het nemen. Steeds mindere rollen, steeds suffere rollen. Deze valt echter nog mee. Hij weet zich ook wel staande te houden. Grace is niet heel geschikt voor wat serieuzer werk, maar weet zich nog behoorlijk solide te redden.

Qua regie heeft het weinig om het lijf. Rare soundtrack soms en klunzige achtervolgingen in het eerste half uur. Voelt in ieder geval heel erg aan als TV-film. Je ziet maar weinig hoogtepunten. Klassiek camerawerk. Wat leeg kleurgebruik. Minder acteerwerk van bijpersonages.

Maar dat geeft uiteindelijk nog niet al te veel reden om het onvoldoende te beoordelen. Want waar het verhaal nog enige houvast had in het eerste uur, stapelen de slordigheden zich op in het laatste half uur. Twists die nergens onderbouwd zijn, klunzige gevechtjes. Clichés die wel heel erg prominent te zien zijn.

Geen beste film, maar het vermaakt wel en kent goed acteerwerk van Gere en Grace. Daarvoor nog een 2,5*.

Matige Maas.

Onze Maas op avontuur in het buitenland, hopen dat hij net als in Nederland de industrie snel kan opschudden met een horrorfilm over een lift. Nu ben ik al niet de grootste fan van zijn Nederlandse versie, maar deze Amerikaanse remake is zowaar serieus matig.

Liften blijven altijd wel een leuke villain voor een horrorfilm, aangezien het idee te stompzinnig voor woorden is. Maas loste dat beter op in zijn Nederlandse film, want hier wordt daadwerkelijk een poging gedaan om een sterke verklaring te geven voor de horrorlift. Die verklaringen zijn alleen vreselijk, zowaar nog belachelijker dan het concept zelf.

Overigens is het tevens de simpelste verklaring die je kan geven. Gemene professors die een lift met eigen leven hebben gecreëerd. Eigenlijk de meest banale verklaring die je kan geven, maar goed, als de rest van de film leuker was geweest had het nog vergeven kunnen worden. Het is jammer dat de rest van de film niet perse beter is.

Van de gedateerde CGI naar matige soundtrack, er gaat van alles mis in de regie. Het acteerwerk is serieus slecht. Marshall loopt er verloren bij en Watts doet ook weer een misstapje. Niet dat ik haar überhaupt ooit zo goed heb gevonden, maar dit is voor haar doen ondermaats. Daarnaast kennen we nog enkele bijrollen die op z'n beurt ook weinig indruk maken.

Verder is er een gebrek aan spanning, er is bijna geen opbouw te bekennen en enkel de scenes in de lift zelf zijn de moeite waard vanwege de lompe toon die ze uitstralen. Het is jammer dat de film op een hoop gebieden faalt, maar het valt moeilijk te ontkennen dat het allemaal niet vermaakt door de vele lollige typetjes die hierin rondlopen. De kills zelf vind ik ook hilarisch, de skater die de lift in werd gezogen vond ik zelfs een hoogtepunt.

Jammer dat de film slimmer wil zijn dan eigenlijk nodig is en de meest suffe verklaringen geeft. De finale gaat hierdoor goed mis. Verder duurt het net iets te lang, maar het vermaak blijft er ten alle tijden in en dat is fijn. Jammer dat Maas hierna niet echt meer op buitenlands avontuur ging, maar ach ja, dit was dan ook niet zijn beste stempel.