Opinions

Dwaas uitstapje van bekend regisseur David Cronenberg, die een mooi gedecoreerde wereld teveel laat afhangen van acteurs en actrices die hun rol(len) niet aankunnen. Zeker Keira Knightley is werkelijk te absurd voor woorden, die in het begin hysterische trekjes vertoond en later plots wel stabiel kan communiceren. Uiteraard is dat vanuit psychologisch standpunt onderbouwd door Cronenberg, maar binnen deze beperkte speelduur kan zo'n ontwikkeling een stuk subtieler in beeld worden gebracht. Aan de lange onderbouwing van de echte personen waarop deze film is gebaseerd twijfel ik niet, maar ik heb er weinig van kunnen vernemen. In principe mist een film als A Dangerous Method een eigen, visuele stempel. Er lijkt totaal geen (unieke) inbreng te zijn van de regisseur zelf en dat levert een hopeloos veilige film op zonder eigenzinnige trekjes. Afkomstig van Cronenberg, die inmiddels een enorm oeuvre achter de rug heeft, is dat spijtig te noemen. Zeker met uitstapjes en latere projecten moet je in staat zijn een zekere vorm van kwaliteit te kunnen tonen, maar A Dangerous Method kent er nauwelijks wat van. In principe voelt de volledige invulling ongeïnspireerd aan en stelt de film op psychologisch vlak simpelweg te weinig tentoon om doorlopend te boeien. Ik kan met dit late project van Cronenberg niet veel. Wellicht binnenkort toch maar weer een oude film van hem opzoeken.

Zeer matig.

Helaas, alleen gekeken vanwege het verhaal uiteindelijk. Highschool-achtige verhalen liggen me altijd wel. En nu een lerares in de spotlight staat met een lastige klas wilde ik hem gewoon even proeven, maar zoals wel vaker als ik mijn smaak een beetje volg komt er een teleurstelling uit.

Pfeiffer is wat stroef. Hier en daar heeft ze aardige dingen, maar haar rol is uitermate suf gebracht verder en haar rare trekjes zijn soms iets te. Heel overdreven haar mond open laten staan bijvoorbeeld soms. Bovendien is ze als lerares weinig geloofwaardig.

Er zijn maar weinig goed uitgewerkte stukken in de film. Slechts het stuk tussen Pfeiffer en student Raul zijn iets sterker. Ook de enige echte chemie in de film, mede door de best degelijke rol van Santiago. Dat zijn dan ook wel de enige.

De rest hebben namelijk nooit echt chemie. Sommige karakters zijn er en verdwijnen weer. Een echte band voel je nergens echt met een student buiten Santiago om. Daarom boeit het je maar weinig als er iets in de vorm van drama gebeurd.

Het is ook wel tamelijk haastig. De meeste problemen staan bijna niet in de spotlight, en er worden maar enkele minuten aandacht aan besteed. Er is niet echt een sfeertje. Nooit echt een heel warm momentje waar je blij van kan worden. De film heeft eigenlijk niks. En als Pfeiffer bij lange na niet weet te dragen, is het nog minder.

Het drama was ook wel een beetje te sterk aangezet soms. De soundtrack, ondanks Gangster's Paradise en leuk nummer is, bombardeert net wat te lang door op verkeerde momenten. Zo'n nummer als deze moet vooral in de opening of credits te horen zijn. In de film is het vooral onbedoeld komisch. Te sterk aangezet.

Saai was het niet, en het krijgt nog wel extra punten voor de chemie tussen Pfeiffer en Santiago. Als de film nu 1 leerling meer tijd had gegeven was het vast beter geworden. Nu hebben we verschillende zware onderwerpen waarvan niks eigenlijk werkt. Soms voelde het zelfs aan alsof het de regisseur zelf ook maar weinig uitmaakte.

Regisseur John Barr profiteert van een ervaren cast en tropische locaties, maar vraagt teveel van de kijker op het vlak van logica. Zo bevat de finale Odeya Rush die eigenhandig een misdaadorganisatie uitroeit. Het slaat zacht uitgedrukt nergens op en Barr brengt het niet dynamisch of overtuigend genoeg in beeld om de kijker dat te doen laten vergeten. Gelukkig is de opbouw best aardig te noemen en wordt er naar behoren geacteerd, waardoor Dangerous Waters nergens een vermoeiende zit vormt, maar op visueel en inhoudelijk vlak te weinig kan bieden.

Een stijgende lijn.

Daniel Isn't Real is een film die de zaken wat anders aanpakt en daardoor met een redelijk uniek resultaat aan komt zetten. Het kent bovendien ook een cast waarvan ik niet meteen had verwacht dat ze geschikt waren voor dit soort rollen. Daarmee doel ik vooral op Robbins en Schwarzenegger.

Robbins herkende ik namelijk vooral van zijn sullige en random types. Het was daarom even moeilijk om hem in zo'n serieuze rol te zien, alhoewel hij zeker weleens zijn innerlijke apartheid mag laten zien. Schwarzenegger acteerde beter dan ik had verwacht, in Midnight Sun bijvoorbeeld, die enkel een jaar eerder uitkwam, zag hij er vooral behoorlijk nerveus uit.

De film trapt direct de deuren plat door met een keiharde en abrupte opening te beginnen en daarmee direct de aandacht vast te grijpen. Daarna trapt de film weer volmondig op de rem en verandert in een redelijk traag gebeuren die niet altijd even veel weet te boeien. Wanneer de tweede helft aanbreekt wordt de film weer redelijk uniek en daardoor dus ook leuker.

De gekte, chaos en eigenzinnigheid van de film worden in de tweede helft uitstekend uitgewerkt. Visueel is er ook zeker niks mis mee, al zijn de vergelijkingen met Mandy wat misleidend. Mandy dringt veel en veel verder binnen in zijn eigen visuele wereld. Daniel Isn't Real is ten alle tijden toegankelijker. Je zou bijna kunnen zeggen dat deze film "boven de grond blijft".

In het tweede gedeelte, waar de film ook echt loskomt, is de film best wel apart. Maar wel leuk apart. Veel leuke kleurtjes, aparte sequenties, genoeg horror en vaart om de kijker geboeid te houden. Daarvoor moet je eerst een redelijk serieus en traag voortkabbelend drama zien te overwinnen, die vooral zo traag aanvoelt omdat de film zo bijzonder opent.

Het is best een leuke film. Het blijft erg toegankelijk, maar ook redelijk uniek en soms zelfs buitengewoon grof. De gore is hier en daar best hard, maar vooral erg leuk, wat vreemd klinkt, maar om dat te begrijpen zal je het vooral zelf moeten zien. De horror zelf is redelijk beperkt en apart, maar wel leuk. Eenmaal de gekte begint is de film op z'n best, het tragere eerste gedeelte is wat moeizamer.

Goed.

Mijn derde en tot nu toe beste Hooper die ik heb gezien. Als regisseur kiest hij de films die natuurlijk oscars opleveren, maar met The Danish Girl laat hij ook zien dat hij als regisseur best kabaal kan maken en oscars ook daadwerkelijk verdient met talent. En dat met een onderwerp waarvan ik vooraf niet al te veel had verwacht.

Ik keek de film vooraf eigenlijk alleen voor Redmayne. Ondertussen vind ik hem echt een goed acteur. Kiest ook vaak de moeilijke rollen maar weet deze vervolgens zo goed uit te voeren dat je zijn vreemde keuze voor rollen allang vergeet. Deze rol behoort ook zeker tot 1 van zijn betere rollen.

Ook Vikander doet het erg goed. Ik wist al dat ze als actrice goed was, maar hier laat ze toch weer zien dat het altijd beter kan. Vikander speelt veel verschillende types, wat het ook alleen maar leuker maakt om haar nu in deze rol te zien. Een moeilijke rol maar met volle overgave uitgevoerd.

Visueel erg goed. Een beetje klassiek, dat wel, maar uitstekende inrichting en cinematografie. Beter dan de andere films die ik van Hooper heb gezien. The Danish Girl lijkt in ieder geval genoeg budget te hebben, en Hooper weet deze dan ook mooi te benutten. Het resultaat laat het in ieder geval in volle glorie zien.

Heel emotioneel werd ik er niet van, maar het voelt dan ook nergens te zwaar aan. Er zitten genoeg sentimentele momenten bij, maar in tegenstelling tot een hoop andere films voelen deze momenten niet erg geforceerd aan. Het wordt niet in je gezicht gedrukt en de film lijkt ook niet echt een statement door je strot te duwen. Dat maakt de film wel plezieriger om uit te kijken.

Ik vind het wel jammer dat Redmayne niet de oscar won. DiCaprio speelde hij echt van de kaart wat mij betreft, maar aan de andere kant zat die DiCaprio ook al zo lang op zijn beeldje te wachten. The Danish Girl is een geslaagde film over een moeilijk onderwerp voor sommigen. De film gaat duidelijk een richting op met het onderwerp, maar laat uiteindelijk de kijker zelf oordelen, en dat vind ik mooi.

SyFy voor kinderen.

Ooit eens voorbij zien komen, en dus ook maar gekeken. Helaas vond ik dit niet meer dan de gemiddelde SyFy film, maar deze is dan weer rond kinderen gericht. Maar vergis je niet, kinderen kunnen dit nog behoorlijk spannend vinden.

Een goede keuze om die beesten voor een groot deel uit beeld te houden, want ze zagen er absoluut niet uit. Daarnaast zijn de twee broers wel leuk maar zo standaard, evenals de andere karakters en natuurlijk is het allemaal weer zo voorspelbaar.

Hier en daar zitten er sfeervollere momenten in, maar in het algemeen doet het niet echt wat het moet doen. Niet al te beste CGI, kinderen zullen dit spannend genoeg vinden, volwassenen kunnen dit beter overslaan.

Franse rampenfilm.

Had eigenlijk nog nooit een rampenfilm uit Frankrijk gezien. Tegenwoordig kom ik wel vaker in aanraking met rampenfilms die een kleiner budget hebben en z'n eigen taal spreken, maar waar die films normaal gesproken best tegenvallen weet Dans la Brume genoeg momenten te includeren om onderscheidend te blijven.

Leuk concept ook vooral, en de inval van die vreemde mist is meteen een sterke scene. Er worden wat knappe scenes mee gecreëerd met mooie animatie en puike cinematografie. Omdat je je moeilijk kan inbeelden hoe zo'n situatie in het echt zou uitpakken kon ik genieten van de visie die Roby eraan gaf. Het levert wat bijzondere en unieke scenes op die ik niet vaak zie, en deze worden ook meer dan competent naar voren gebracht.

Wel een beetje saaie personages en weinig spanning die werkt. Een dergelijke situatie is onzeker en dreigend, maar dat gevoel ademt de film maar zelden uit. Aangezien het ook geen grootse film is met spectaculaire massadestructiescenes moet het vooral kracht halen uit de spanning, maar dat wil niet echt lukken. Dat is dan ook het voornaamste minpunt aan Dans la Brume.

Verder staat er namelijk best een aardige film met een competent team achter de visuele weergave. De situatie van de personages is net wat boeiender en de achtergrond ook, alhoewel het nog steeds niet echt tot een originele soort behoort binnen de rampenfilms. Voor de mensen die al die verwoesting beu zijn kan ik deze film aanraden. Ik zie wel liever kometen of tornado's, maar een film als Dans la Brume is op z'n tijd ook zeker goed te doen.

Apart in elkaar gestoken Franse horrorfilm die naadloos aansluit bij de New French Extremity-beweging, die voornamelijk in de jaren 2000 opkwam. De film voelt dan ook vrijwel enkel en alleen aan als schokmiddel, aangezien regisseuse Marina de Van niet veel aanvangt met de dramatiek eromheen. Gelukkig draagt Dans Ma Peau wel een zekere (Franse) charme en acteert De Van zelf bijzonder goed, maar al bij al is dat te weinig om de situatie waarin het hoofdpersonage zich bevind enigszins emotioneel aan te laten voelen. Dat heeft er vooral mee te maken dat De Van als figuur gewoon niet zo heel boeiend is, waardoor de film regelmatig vervalt in oninteressante discussies. De regie kent wel een lekker rauwe en passende toonzetting en het aantal onsmakelijkheden liggen aardig hoog. Ik neem aan dat de liefhebber daar ook een film als deze voor kijkt. Juist hierdoor is het spijtig te noemen dat het geheel ook erg geïnteresseerd is in het scheppen van een achtergrond en daar gaat het dan ook mis. Het staat voor mij persoonlijk een best kundig geregisseerde film compleet in de weg.

Er was een periode waarin acteur Nils Verkooijen constant opdraafde in allerlei jeugddrama's, maar nu hij 26 jaar heeft aangetikt lijkt die voorbij te zijn. Ik vond vrijwel al zijn films rond hetzelfde niveau zitten en Dansen op de Vulkaan tikt die lijn min of meer precies aan. Voor een Nederlandse film vond ik de acteerprestaties helemaal niet verkeerd, maar het script is bijzonder uitgekauwd en de uitwerking clichématig. Een dieptepunt was de voorspelbare finale waarin Verkooijen op dat podium ineen zakt. De wereld van Nederlandse tieners wordt daarnaast nogal lomp (maar stiekem accuraat) weergegeven. Een speelduur van 81 minuten is verrassend kort voor een film als deze, maar de minuten worden wel optimaal benut. Er gebeurt veel en opdringerige messaging wordt daarbinnen gelukkig kundig vermeden, waardoor het een behoorlijk vlotte zit is. Medegebruiker Ebenezer Scrooge heeft 4 jaar geleden het opvallende feit aangekaart (en dat kan ik alleen maar ondersteunen) dat er eigenlijk weinig mensen goed kunnen dansen binnen een film die wel om het desbetreffende begrip draait, maar dat viel me ook echt serieus op. Na afloop rest de vraag of DODV de mensen die stofwisselingsziekte hebben enige eer heeft aangedaan. Met deze weinig verrassende uitwerking ben ik geneigd om nee te zeggen, maar dat mag ieder persoon voor zichzelf bepalen.

Best leuk.

Dante's Inferno is geen film die het moet hebben van de animatie zelf, want als je het enkel en alleen daarop gaat beoordelen zal er geen best cijfer uitkomen denk ik zo. Deze film lijkt qua stijl erg op een geanimeerde avonturenserie die uitgezonden wordt op Nickelodeon, waardoor de gore best verrassend is in het begin.

Wanneer we naar het verhaal zelf gaan kijken zal je snel ontdekken dat het origineel en grappig in elkaar steekt. Echt super slim is het ook weer niet, het is gewoon vooral erg leuk verzonnen en dat voornamelijk houdt de kijker voor het grootste deel aan de buis gekluisterd. Dat gedoe met de 9 ringen is vermakelijk om te volgen en houdt moeiteloos de aandacht vast.

Bovendien heeft de stemmencast er ook behoorlijk zin in, want ik zie het niet vaak meer gebeuren dat een Engelstalige cast zich zo uitleeft in diens rollen. McTavish schreeuwt er behoorlijk op los, en normaal zou ik het vervelend vinden, maar hier past het eigenlijk wel. Zijn stem is wild en agressief, erg passend bij het personage Dante zelf.

Wat je in deze film zal vinden is voornamelijk actie met wat sentimentele randjes eromheen geworven. Dat sentiment is niet altijd even boeiend, maar wordt compleet overrompelt door het explosieve geweld dat de rest van de film invult. Met veel fantasierijke ideeën wordt de boel tot leven gewekt en dat levert een uiterst vermakelijke en soms ronduit grove animatiefilm op.

Echt groots is het allemaal niet, het is vooral het feit dat het allemaal zo lekker en makkelijk wegkijkt dat het hem doet. Ik denk dat de fan van fantasierijke actiesprookjes zich kunnen uitleven op deze film, maar het blijft jammer dat de film op het vlak van animatie best achterblijft. Goede animatie gecombineerd met een lekker gegeven kan een heerlijk duo zijn, maar die komt er met deze film niet helemaal uit. Verder een leuke film.

Leuk.

Maar ik heb dan ook een behoorlijk zwak voor rampenfilms, en aangezien deze er nog eentje was die ik nog moest zien, heb ik hem maar eens opgenomen toen hij op TV voorbij kwam. Ik ben daarin dan ook zeker niet teleurgesteld.

Alhoewel deze film, zoals verwacht, een aanloopje moet nemen, is de beloning die je als kijker daarop krijgt wel goed. Het begin had wat sneller gemogen. Je krijgt geen binding met de karakters, dus skip dan maar ook een deel van de inleiding als je het toch niet lukt.

Brosnan en Hamilton zijn beide niet briljant, maar voldoen net eigenlijk. Het is vooral de regie die de acteurs overschreeuwen. Het spektakelgehalte ligt op een gegeven moment lekker hoog en verbazingwekkend genoeg ziet het er voor zijn tijd bovengemiddeld uit.

Veel spanning aanwezig, en sommige scenes zijn simpelweg heerlijk opgezet. Vooral de verwoesting van de stad en de brug die langzaam omkeert zijn absolute hoogtepunten. Het blijft ook lekker doorgaan zonder pauze, waardoor de verveling er nooit inslaat. Je zit dan als kijker geregeld even op het puntje van je stoel.

Voor een rampenfilm (denk aan Emmerich) duurt het allemaal ook helemaal niet zo heel lang. Je bent er zo doorheen eenmaal het spektakel begint en als je even je verstand op 0 zet heb je een erg vermakelijke, avontuurlijke film die een avondje popcornvreten en bankhangen zeker volmaakt. Veel meer heb ik dan ook niet toe te voegen.

Kinderlijke films die aan de haal gaan met "volwassen" onderwerpen zijn geen nieuwe vondsten in onze huidige wereld, maar de manier waarop regisseur Silas Howard het uitwerkt is op z'n zachtst gezegd discutabel. Centraal staat het personage van Riele Downs, een matig vertolkt en volstrekt onsympathiek figuur. Het scenario van Becca Greens en Wenonah Wilms wekt namelijk nooit de suggestie dat Downs ergens iets van opsteekt. Alles wordt met een grote dosis sarcasme aangepakt en bovendien heeft Darby de neiging om zich overal door middel van leugens uit te helpen. Het meest merkwaardige is dat ze als een betrouwbaar aanspreekpunt wordt gezien voor de recent overledenen om "verder te gaan", maar ik zou als geest juist heel hard van haar wegrennen. De bijrollen van Auli'i Cravalho en Asher Angel worden overtuigend vertolkt en de regie oogt regelmatig modern, maar de inhoud hangt als los zand aan elkaar. Kinderen zullen dit ongetwijfeld vermakelijk vinden, maar voor een film met deze boodschap is het beduidend weinig educatief uitgewerkt.

Nice!

Film die je een behoorlijke stomp in de maag geeft. Bijzonder dat dit eigenlijk nog is uitgebracht in de bioscoop, lijkt me vooral de Nederlandse bioscopen namelijk te gruwelijk. Ik weet niet precies waar de grens ligt, maar ik kan wel concluderen dat dit de bruutste horrorfilm is die ik op Netflix heb gezien.

Als Brake zich aan boort laat halen weet je als kijker al dat er genoeg gekke dingen gaan gebeuren. Brake is ook weer serieus goed op dreef. Hij kan geweldig dominant en eng spelen. Het zijn maar weinig acteurs gegeven. Jammer dat hij nooit echt de grote rollen heeft weten te bemachtigen.

Het verhaal is iets te pretentieus maar het wordt wel net genoeg onderbouwt allemaal. Bijzonder dat niemand elkaar herkent in die kamer na zo'n gebeurtenis uit het verleden. Dat hele verleden is ook wel erg sterk aangezet, maarja, er moeten uiteindelijk motieven zijn en die worden op die manier wel gegeven.

Visueel erg solide. De kamer en het gebouw zijn erg goed ingericht. De cinematografie is erg goed, past precies in het verhaal. Het acteerwerk is wel oké. Er zijn geen bijzondere prestaties, maar het is als geheel best geslaagd te noemen. Er valt vanuit mijn kant niet al te veel te klagen.

De film kent best harde en brute scenes. Het was wel even geleden dat ik bijna van het scherm wegkeek (maar uiteindelijk niet heb gedaan ). De made in het oog, de kever in de keel en de spinnen in het oor. Het is allemaal opvallend hard in beeld gebracht en vooral genadeloos getoond. Het maakt The Dare niet voor iedereen geschikt, maar voor de fan van wat brutere horrorfilms is het zeker een aanrader. Het duurt bovendien ook niet te lang, en het doet in principe niet veel fout behalve iets te veel clichés porren en een beetje een suf einde kiezen. Leuke horror dit.

Saai gebeuren.

Toch wel 1 van de mindere Marvel-films, maar ik kan ook niet zeggen dat de lat nu heel hoog ligt bij deze Marvel-films. Qua entertainment wil het allemaal vaak nog wel voldoen, maar het entertainment-gehalte in deze film vond ik helaas nogal tegenvallen.

Toch wel bijzonder hoe ze nog een best degelijk concept hebben weten te verpesten. Je hebt een best interessante held met een interessante gave, en er wordt nauwelijks gebruik van gemaakt. De bijzondere beelden vanuit oogpunt van Daredevil hadden best meer opbouw mogen hebben aangezien ze wel op zijn kindertijd ingaan. Maar hoe heeft hij zijn gaves kunnen ontwikkelen? Het gaat wel erg gehaast.

Qua actie is er ook niet veel bijzonders te bekennen. Soms zelfs onkundig en ongemakkelijk. De knokpartijen zijn nogal eenzijdig en zoutloos. De acteurs, op de sterke Clarke Duncan na, kunnen ook totaal niet vechten. Ik vraag me af of er wel enige vorm van training is geweest ter voorbereiding.

Garner is daarbij echt nogal onkundig in haar actiescènes. Je voelt al gelijk aan dat dit niet haar beste genre is. Zeker het eerste flirterige gevecht met Affleck is echt een dieptepunt van Marvel-gevechten. Affleck is op zijn beurt ook niet al te speciaal. Zeker aangezien ik betwijfel of hij zelf überhaupt klappen heeft uitgedeeld, want ik vermoed dat voornamelijk de stunt-double het voor hem heeft gedaan.

Bij vlagen visueel nog wel aantrekkelijke gevechten, maar nogal zoutloos. Groots is het ook zeker niet. De leukste momenten moeten komen van Farrell, maar veel verder dan wat joker-trekjes komt zijn rol niet. Qua regie zelf lijken er ook nogal een hoop zaken overgeslagen te worden en het verhaal wordt voornamelijk afgeraffeld. Wellicht dat de cut van 133 minuten een beter verhaal verteld, maar waarom moet het dan van een aparte cut komen en niet gelijk goed gaan in de normale cut?

Slordig filmpje dit, 1 van de mindere Marvels. Acteurs die voornamelijk verdwaald zijn en zich geen raad lijken te weten met het genre. Regie die nogal zoutloos is ook. Wel nog leuke inrichting van enkele actiescènes en redelijke schurken. Qua visuele inrichting is er niet al te veel te klagen, maar de film speelt het op dat gebied dan ook relatief veilig.

Pfoe.

Het is me soms echt een raadsel waarom Boll bekend staat als de "slechtste regisseur aller tijden". Zeker met films als deze bewijst de beste man toch wel degelijk over talent te beschikken. Het is ook een regisseur die alles gewoon in beeld brengt.

Al duurt het wel net iets te lang voordat de echt harde beelden beginnen. Wanneer de Amerikaantjes even het dorpje binnen komen wandelen en zoveel sympathie voor de bewoners hebben geloof ik eigenlijk wel. Het is net wat te melig.

Bovendien is het redelijk saai. Boll brengt het in beeld in een soort Greengrass-film, maar het effect daarmee begint dan ook pas na 40 minuten. En als die 40 minuten zijn aangebroken krijgen we misselijkmakende en krachtige cinema voor onze kiezen.

Opvallend hard gebracht. Genadeloos in beeld gebracht waardoor je je als kijker behoorlijk ongemakkelijk voelt. En dat lijkt Boll ook gewoon te willen. De slachting is echt impactvol in beeld gebracht en laat weinig aan de verbeelding over. Je voelt je simpelweg hulpeloos.

Dit soort cinema is eigenlijk helaas wel de cinema die iets meer aandacht moet krijgen. Of je het wil of niet, het laat wel degelijk zien wat er zich precies afspeelt en is daarom wel redelijk belangrijk. Je zou denken dat het redelijk nutteloos is aangezien het vooral over de moorden gaat, maar eigenlijk is dat precies de boodschap die Boll hier neerzet.

Geen onnodige romantiek, geen onnodige en irritante dramatiek eromheen, maar een kille, harde film die laat zien wat voor een wrede streken er wel niet gebeuren in dit soort gebieden. Boll is voor mij echt wel een heel degelijk regisseur, als hij zich maar op iets concentreert dat een beetje boodschap bevat, en geen Hollywood spektakel. Voelde me overigens na afloop echt vreselijk, en dat wil wat zeggen.

Mindere film van Anderson.

Ik durf dit zelfs voorzichtig de minste te noemen dit ik tot nu toe van hem heb gezien. Het positieve is dat de volgende films alleen maar beter werden, maar dat waren de vorige films echter ook. The Darjeeling Limited is zonder meer een erg typerende Wes Anderson, maar toch in een wat slecht gekozen omgeving.

Vroeger leken zijn films wat meer de voorkeur te geven aan het komische gehalte. Steeds meer sloop er echter een focus in die meer aandacht schonk aan de stilering. Deze film vormt al een aardige balans tussen deze stilering en de komedie, maar erg leuk vond ik het niet. Het mag dan ook duidelijk zijn dat Anderson niet zo veel kon in de omgeving waar je niet zo mooi aan kan sleutelen (daadwerkelijk geschoten in India, maar ja, hoeveel kan je daar eigenlijk mee doen als je Wes Anderson heet). Wat rest is dan ook een film die niet zo boeit.

De komedie was ook niet echt mijn ding. Zeer droogkomisch maar zelden effectief. Wilson lijkt erg buiten de boot te vallen hier. Ik zie hem liever in een wat serieuzere rol in plaats van zo'n melige als deze. Brody en Schwartzman lijken wat beter in de film te passen en geven meer dan verdienstelijke acteerprestaties af, maar daar houdt het ook weer op. De drie heren hebben een zekere mate van chemie, maar echt dragende figuren zijn het niet.

Hier en daar erg fraaie montages en sfeerzettingen. Ondanks dat het qua stilering een kleine stap terug lijkt te zijn voor Anderson wordt er nog steeds de nodige aandacht geschonken aan kleurgebruik en een frisse benadering. Erg grappig pakt het nergens uit, maar vervelend is het ook niet. Daarnaast stijgt het niveau van de film aanzienlijk wanneer ze op een plek staan waar meer ruimte was voor de typerende regie.

De komedie moet je ding maar zijn. Ondanks dat de film tussendoor wat zwaardere thema's aanraakt (maar er nauwelijks meer op ingaat verder) is het een specifiek stukje film voor een specifiek soort publiek. Nog niet zo precies als zijn latere films, en niet zo grappig als zijn eerdere films. Ik heb Andersons humor nooit geweldig gevonden, maar er zijn omgevingen waar Anderson daarin sterker is geweest. Deze film is er niet eentje van. Liever een plekje uitkiezen waar je meer mee kan doen. Dit was hem niet helemaal.

Interessant.

Vreemde film, maar soms wel lekker. Tevens is dit mijn tweede Bertino. Een aparte regisseur is het zeker, maar toch ben ik tot nu toe niet een hele grote fan. Ik waardeer wel zijn pogingen om wat unieks op het scherm te toveren, maar ik denk dat het toch beter kan.

Het voordeel van deze film is dat het allemaal menselijk aanvoelt. Bertino probeert iedereen uit te diepen en de look van de film zo realistisch mogelijk te krijgen. Dat lukt dan ook best goed, al mag het tempo soms wel een schop krijgen. Het neigt soms iets te saai te worden helaas.

Maar qua sfeer zit het vaak goed. Vooral in het tweede deel als de film wat spannendere scenes krijgt werkt het best goed. Hier en daar best griezelig, maar echt ultiem creepy weet Bertino het niet te krijgen. Daarvoor is de opbouw toch iets te mak en de pay-off te ondermaats, maar de sfeer voor een creepy film is er zeker.

Acteerwerk is erg sterk, de personages voelen ten alle tijden menselijk aan. Het zijn wel de standaard verschijningen, maar in een omgeving die "echt" aanvoelt en dat weet de film in zijn voordeel te gebruiken. Soms doen de personages iets te veel hun best om eng te zijn, maar verder is er weinig te klagen.

Het is jammer dat deze film uiteindelijk nergens echt onder je huid kruipt of erg creepy wordt, want dit had een erg enge film kunnen worden. De attributen zijn er wel, maar de pay-off gewoon niet. Zo wordt deze film nergens heel spannend, maar het ziet er wel sfeervol en menselijk uit. Daar eindigt het helaas ook weer zo'n beetje voor mij.

Matige Proyas.

Als regisseur best iemand die waardige films heeft gemaakt, ook al vind ik geen van zijn films echt baanbrekend. Dark City vind ik tot nu toe zijn minste. Qua verhaal en opzet is het 1 van zijn betere, qua uitwerking toch wel een mindere. Het verhaal biedt helaas dan ook niet genoeg houvast om de uitwerking te compenseren.

Visueel ziet het er aardig uit, de eerste scenes lopen over van sfeer. Al snel helpt regisseur Proyas echter eigenhandig een hoop sfeer om zeep. Een grote stoorzender is duidelijk de soundtrack, die tot in de eeuwigheid doorgaat. Onnodig luid, storend en niet passend. Het verhoogt op geen enkele manier de sfeer, het heeft eerder een verlagend en vertragend effect.

Qua kleurgebruik geen slechte film, zeker de grotere beelden worden aardig versierd. Het hart zit echt wel op de juiste plaats. De effecten zijn half. Er zitten zeker goede sequenties bij, maar er zitten ook erg lelijke sequenties bij. De effecten die praktisch worden gehouden zien er aardig uit, wanneer de computer erbij wordt gehaald loopt het toch allemaal wat minder vlot.

Het acteerwerk is in zijn geheel matig. De hoofdpersonages zijn inwisselbaar en de schurken missen dreiging. Bovendien vond ik die schurkenfiguren nogal idioot, niet bepaald de enge verschijningen die je in dit soort films hoopt te zien. Wanneer je ze in actie zit worden ze zelfs nog idioter, omdat Proyas te veel lompheid aan ze meegeeft. Neem nou zo'n sluiper die door de grond zakt. Toch wel behoorlijk lomp, en niet bepaald passend aan de toon. Daarnaast staat Sutherland ook te veel op standje overacting.

Er zitten zeker originele ideeën in deze film, en die worden ook best goed gebruikt hier en daar, maar gaan ten onder aan een regisseur die veel sfeer om zeep helpt en daarmee de originele ideeën en het aardige kleurgebruik af laat sterven. Uiteindelijk had ik gewoon moeite om de film uit te kijken, en dat is best een slecht teken als je de finale juist wat actievoller opzet.

Nee, ik vond dit maar een vermoeiende film. Het begint sterk, maar daalt daarna sterk af. Proyas is niet perse een slecht regisseur, maar een meesterwerk moet nog komen. Niet al zijn films zijn slecht, maar ook niet echt goed. Toch wel jammer, want van dit soort films moeten nu juist die punten komen. Ik kon ze zelf alleen niet zien, helaas.

Aardig.

Betere film dan ik vooraf had verwacht, vooral omdat de regisseur duidelijk wel aanleg heeft voor zijn vak en het genre waarin hij werkzaam is. Ondanks dat Dark Cloud geen hoge ogen kan gooien met spectaculaire beelden weet het klein genoeg te blijven binnen de middelen die het wel heeft. Het zorgt voor een best redelijke film.

Dit keer wederom een concept dat rond een op hol geslagen computer drijft. De redenatie waarom deze doet wat zij moet doen wordt makjes uitgewerkt, evenals andere achtergrondelementen waaraan wel een begin wordt gemaakt maar uiteindelijk worden verwaarloosd. De film moet het dan ook vooral hebben van het hoofdpersonage, Gabrielle, dat een band opbouwt met een artificieel apparaat.

De versiering van de film is wat herkauwd, maar ziet er netjes uit. De effecten voldoen en het gebruik van kleur evenals het op orde houden van de cinematografie zorgen ervoor dat Dark Cloud helemaal niet zo slecht is als dat het lijkt. Moet wel zeggen dat de poster aardig misleidend is, want deze film blijft toch korter en kleiner en ontwijkt behendig alle vormen van spektakel. Dat is niet erg, maar de marketing is dan wel een visitekaartje voor slechte recensies.

Ik kon me aardig vermaken met de film. Het boeit en het duurt niet te lang, maar ook het karakter van het hoofdpersonage is aardig herkenbaar her en der. Verder voldoet het aardig aan de normen die een genre als deze stelt aan een sciencefictionfilm. Het kiest geen moeilijk pad, maar weigert vervolgens ook de makkelijke paden te bewandelen. Het zorgt voor een keurige film met een aardige look die inhoudelijk wat te wensen overlaat.

Eigenaardig werkje.

Maar uiteindelijk niet heel speciaal voor mij, want ik moest lang wennen aan de animatronics / poppen. Wat het dan ook zijn, ik zie verschillende dingen. De beesten zijn wel met lekker veel detail gebracht, dat valt op, met wat sterke voice-acting.

Waar het verhaal punten laat liggen zijn de karakters zelf. Vooral de 2 Gelflings zijn zo standaard dat je hoofd er pijn van gaat doen. De mannelijke Gelfling weet werkelijk niets met zijn personage mee te brengen en de vrouwelijke Gelfling maakt alleen vervelende klanken.

Of dit te eng voor kinderen is ligt een beetje aan het kind zelf. Zelf was had ik hier ongetwijfeld nachtmerries van gekregen als klein jochie, maar nu natuurlijk niet. Maar ik zie dat kinderen dit dus wel kunnen kijken. Er zitten wel erg donkere scenes in voor een kinderfilm, en de tere zieltjes zullen dit misschien niet trekken.

Mooie voice-acting en de sets zijn mooi, maar de karakters zijn saai en weten niets met de rollen mee te brengen. De film deed me eigenlijk heel erg aan de Efteling denken.

Nadat regisseur David Slade zich even heeft beziggehouden met Tv-afleveringen en een enkel segment binnen een anthologiefilm keert hij met Dark Harvest dan eindelijk weer terug naar de pure horrorfilms. Ik kan er meteen duidelijk over zijn: wat is hij daarbinnen gemist! Het betreft dit keer een boekverfilming van de gelijknamige roman geschreven door Norman Partridge. Volgens mij neemt deze film wat andere wendingen, maar in het kader van plezier staat dat het eindresultaat gelukkig niet in de weg. De sfeer zit er vanaf het begin al lekker in en de kundige regie van Slade helpt het daarnaast nog een klein handje verder. De brutale en grafische moordscenes vallen behoorlijk op, maar ook de driftige cameravoering is treffend. De inzet van Slade om de samenwerking aan te gaan met cinematograaf Larry Smith (die o.a. heeft samengewerkt met Stanley Kubrick en Nicolas Windig Refn) zorgt voor een bijna uniek horrorresultaat dat me vanaf begin tot eind heeft weten te boeien. Bovenop al die complimenten komt ook nog kijken dat het acteerwerk van Casey Likes erg geslaagd is en dat geldt ook voor de bijfiguren. Wellicht zijn die iets te karikaturaal (zoals de agent en de pestkop), maar niettemin enthousiast. De donkere plotwending van Dark Harvest is weliswaar origineel gevonden, maar mist iets teveel context en de love-interest van Richie zorgt voor wat onhandige onderbrekingen binnen het hoge tempo. Verder ben ik gelukkig compleet overrompeld door dit nieuwe werkje van Slade. Ik kan nu al niet wachten op zijn volgende (horror)bijdrage.

Ondanks dat Regisseur Darin Scott over weinig budgettaire middelen beschikte, wist hij wel enkele relatief grote horrornamen te strikken. Jeffrey Combs komt hier bijvoorbeeld opdagen in een personage dat niet eens heel beperkt is en speelt dan ook veruit de beste rol. De overige leden zijn van mindere kwaliteit, maar echt storen doet het nergens. Bijzonder is dat er uit alle macht wordt uitgepakt met computereffecten om het spookhuis te voorzien van wat extra's. Vaak ziet het er niet uit, maar het levert wel variatie op in de bedreigingen waardoor het geheel vermakelijk wegkijkt. Het inhoudelijke verhaal ontspoort volledig richting de finale, maar voor enige tijd heeft de film wel de ruimte om alle onzin te verklaren met een reden die enigszins gegrond is. Verder is het wel een karige productie met weinig spanning en/of imponerende gore, maar ik moet toegeven dat ik me best vermaakt heb.

Na herziening de beoordeling toch een stukje verlaagd. Regisseur Christopher Nolan benut een kolossale schaal voor zijn derde Batfilm, maar echt indrukwekkende momenten komen pas laat in de tweede helft tevoorschijn. Opvallend is dat de actiescenes amper een greintje adrenaline bevatten en Christian Bale een weinig charismatische hoofdrol speelt. De film leeft op eenmaal Tom Hardy in beeld komt, die excentriek genoeg is om moeiteloos je aandacht vast te houden. De eerste helft van dit 165-minutendurende spektakel wil simpelweg niet losbranden waardoor de film behoorlijk taai aanvoelt, bovendien komen een hoop personages zoals die van Gary Oldman, Anne Hathaway (niettemin wel de beste Catwoman) en Marion Cotillard amper uit de verf. Wat uiteindelijk vooral ontbreekt zijn de thrillerelementen die de voorganger net wat unieker maakten, enkel de scene waarin Bane het stadium toespreekt kent een zekere dreiging. Het tempo wordt wel degelijk opgeschroefd in de tweede helft, maar naar mijn inzien heeft Nolan zijn kwaliteiten niet kunnen bewijzen met een film als deze.

Een herziening van Nolan. Het was vroeger mijn favoriete regisseur, maar ondertussen is dat niet meer zo. Ik heb goede, maar weinig herinneringen aan deze The Dark Knight in ieder geval. Een film die duidelijk volledig wordt gedragen door Ledger. Wat een bijzonder figuur speelt die man, en wat een zonde dat hij er zelf niet lang van kon genieten. Bale heb ik nooit zo'n geweldige Batman gevonden, maar dat vind ik van vrijwel niemand. Dat zware stemmetje is dusdanig sullig dat ik het in zo'n serieuze en grimmige wereld als deze amper serieus kan nemen. Nolan brengt diezelfde wereld overigens wel erg mooi tot leven. Spannende film die echt heerlijk is eenmaal de Joker in beeld komt en aardig is als het verhaal zelf centraal staat. Er hangt een knap sinister sfeertje en de volwassen aanpak kon ik ook waarderen, maar wanneer het echt op actie aankomt is Nolan gewoon niet de juiste man. Erg houterig in beeld gebracht, maar dat maakt voor de algemene film niet uit, want die is meer dan aardig. De 152 minuten waren tamelijk snel om.

"Saai" en "veel te lang uitgesponnen" zijn treffende omschrijvingen om dit weinig imponerende werkje van regisseuse Berkley Brady mee toe te lichten. Slechts de sporadische momenten van sfeer en redelijke opmaak redden het geheel van een lager cijfer. De castleden doen het per definitie niet onaardig, maar het scenario van Brady en Tim Cairo is volstrekt kleurloos en onopvallend, dat de invulling van de personages vervolgens sterk beïnvloedt. De weinig interessante gebeurtenissen en ellenlange opbouw werken uiteindelijk toe naar een finale die evenzeer kleurloos en onopvallend is, waardoor het een extra zuur effect kent dat de opening best intens werd vormgegeven. Brady doet zich er beter aan wat gefocuster te zijn op de genres en minder met de bijkomende drama-elementen, want geregeld valt Dark Nature werkelijk niet door te komen.

Televisiethriller met een onevenwichtig tempo en een aantal dode momenten in het middenstuk, maar ook een opvallend gebalanceerde en effectieve sfeerzetting. Het verhaal zit goed in de rails en het acteerwerk is redelijk, hoewel een boel personages zich veilig kunnen wenden tot sterk aangezette typetjes. Na een degelijk eerste kwartier ondervindt regisseur Frank De Felitta echter moeite om het allemaal interessant te presenteren, maar de tweede helft kent een boel aardige momenten en een sterke slotminuut. Uiteraard regelmatig met behoorlijk domme momenten, zoals het niet kunnen ontlopen van een zeer trage schudder in een overzichtelijk veld. Tussendoor had De Felitta ook iets meer tijd mogen nemen om de spanning wat meer onder je huid te laten kruipen, maar Dark Night of the Scarecrow staat best stevig en doet zeker niet onder aan soortgelijke filmconcurrenten.

Prima.

Deze X-Men voelde absoluut anders aan dan alle andere X-Men films. Dat ligt er vooral aan dat dit veel minder verhaal en plot heeft en meer voor de drama en actie gaat. Opzicht niet erg, maar op een gegeven moment begint het op te vallen.

Prima rol van Turner. Moeilijke rol wel, veel drama en een tamelijk zwak script. Toch weet ze er nog best wat van te maken en weet in haar rol nog best stoer te zijn uiteindelijk. Daarbij doet de rest het ook prima. McAvoy, Fassbender, Sheridan en het hele zooitje.

Visueel ook knap. Knapper dan voorgaande X-Men films geregisseerd door Singer ook. Veel coolere, knapper in beeld gebrachte actie die echt wel gaaf weet te zijn. Vooral de scene waarbij de X-Men tegen Phoenix vechten dichtbij haar vaders huis was knap. Gave actie daar.

Daarbij is het eerste deel wel te veel soapachtige drama die niet veel toevoegt. Het lijkt zichzelf ook steeds te herhalen. De "ik ken mijn krachten niet" en "wat gebeurd er met me" had ik dan op een gegeven moment ook wel een beetje gezien.

De film moet het dan vooral van de actie hebben. Die gaat in het tweede deel ook best goed los en weet het de film goed te redden. Mag ook wel met zo'n budget eigenlijk. Voor mij is dit qua actie zowat het knapste deel van de reeks maar qua verhaal duidelijk 1 van de zwakkere helaas. Maarja.

Met iets minder soapdrama en nog wat meer knapper in beeld gebrachte actie had dit nog iets beter kunnen werken. Maarja. Kijken of Kinberg er nog wat van kan opsteken.

Dark Places kent z'n beste momenten gedurende de eerste 20 minuten, waarin de maatschappij zelf vooral een beetje te kakken wordt gezet. De manier waarop gekkies worden getoond die in elke misdaadgebeurtenis een soort diepere betekenis denken te zien vond ik buitengewoon geslaagd. Daarnaast profiteert regisseur Gilles Paquet-Brenner soms van een aardige, gritty sfeerzetting die absoluut past bij een film als deze. Vervolgens wordt het duidelijk dat het verhaal aan plotwendingen wil beginnen en vanaf dat moment was het mijn waardering eigenlijk alweer verloren. Dark Places vormt geen inkijkje in de geest van een seriemoordenaar (waar ik vooraf op had gehoopt), maar eerder een soort puzzelwerkje waarvan de puzzelstukjes vooral uitgekauwd, vastgeroest en oersaai zijn. Het helpt ook niet dat ik de hoofdrol van Charlize Theron dermate oninteressant vond dat het me niet veel kon schelen wat ze precies ging ontdekken en hoe ze zich over de gebeurtenissen voelde. Een grote, gemiste kans waarin de meest interessante rollen (Tye Sheridan bijvoorbeeld) de minste screentime krijgen.

Matig.

Jammer, want in Dark Ride had ik oorspronkelijk best veel zin. Sowieso het hele pretparkconcept in horrorfilms, heerlijk. Dark Ride beperkt zich wel tot een enkele attractie, maar ook daar zat ik in principe niet zo heel erg mee. Met een degelijke uitwerking kom je namelijk heel ver.

Ik vind het leuk als het spookhuisthema wordt belicht, maar een uur lang in een slasher die maar 90 minuten duurt is toch te veel van het goede. Het is tenslotte een slasher die zich in een spookhuisfilm afspeelt, dus dan zit je als horrorfan wat op je honger te wachten als de wapens maar niet tevoorschijn komen.

Sowieso is er maar bitter weinig spanning te bekennen in deze film. Het spookhuis is leuk ingericht, maar ziet er meer uit alsof de crew het ter plekke heeft gevonden. Uiteindelijk verliest het ook zijn charme omdat de film zich niet echt op het spookhuis focust, eerder op de tieners die wat dingen doen in een verlaten spookhuis, en ik had toch meer fun willen zien met het materiaal zelf.

Acteerwerk is ook best slecht verder en weinig types zijn realistisch te noemen. Alles voelt erg gescript aan, zowel de personages zelf als de dialogen. Ze doen heel erg hun best om zich aan de horrorregels te houden, maar het maakt de film er een stuk minder op. Daarbuiten denk ik ook niet dat de echte tieners zich maar en beetje in de lijnen van deze tieners gedragen.

Weinig horror verder, en eenmaal het bloedvergieten uitbreekt wil het ook niet altijd even goed uithalen. Wat gespat met bloed en sfeervol gebruik van de locatie soms, maar verder niet al te bijzonder. De leukste scene vind uiteindelijk plaats buiten het spookhuis. Daarmee bedoel ik de ontsnapping uit de inrichting, en die duurde maar 3 minuten.

Verder is de aanloop naar het spookhuis wel aardig te noemen, en de decoraties in het plaatsje zelf zien er leuk uit. Toch gaat er een hoop potentie van deze film verloren en dat is best jammer, want dit soort concepten gaan er doorgaans goed in bij mij. Teleurstellende horrorfilm, op naar de volgende.

Suf.

Een van de mindere Burtons. Het idee is al niet heel erg geslaagd, maar kan opzicht nog wel redelijk uitgevoerd worden. Burton doet dit echter niet dat ervoor zorgt dat dit deel maar saai en behoorlijk flauw is uitgepakt. Dit laat zien dat Depp niet meteen een garantie is voor een goede film.

De grappen zijn flauw, het acteerwerk saai en het verhaal is ook maar saai. Depp acteert redelijk als vampier, maar is al snel niet leuk meer en de chemie is er al snel af. Green maakt hier ook een behoorlijke blunder, Pfeiffer en Moretz weten ook niet echt te overtuigen.

Flauwe film, die alleen een leuk fantast sfeertje heeft, en dat heb je het ook weer gehad. Van Burton ben ik toch wel wat beter gewend. De 113 minuten gingen soms wel heel traag hiermee.