Opinions

Na alle Friday the 13th films nog eens gekeken te hebben, besloot ik om ook deze klassieker nog maar eens in de Blu Ray-speler te duwen. De sfeer zit wel goed moet ik zeggen, en Jami Lee Curtis is altijd leuk om te op het scherm te zien. Zelfs de kleine kinderen zijn dit keer niet echt storend! Maar ik stoorde mij wel een beetje aan de domme handelingen van Laurie (Curtis). Tot twee keer toe laat ze de machete op de grond vallen nadat ze Michael Myers neerstak, zodat hij het gewoon weer kan oprapen. En ze keert hem ook nog eens vaak de rug toe, waarna ze beweegloos zit te snikken en snotteren tot hij weer opdaagt. Het verhaal heeft ook een open einde, en er wordt totaal geen uitleg verschaft voor het motief van de moordenaar, hoe hij na zijn hele leven opgesloten te zitten kan autorijden, of waarom hij een masker draagt. Bovendien moet je erg lang wachten voor er iets noemenswaardig gebeurt, eigenlijk is Myers meer een geniepige stalker dan een meedogenloze killer. En als er dan eindelijk een kill voorkomt, is het erg ondermaats. Daarom vind ik de Friday the 13th films leuker om na lange tijd opnieuw te bekijken. Een half puntje eraf!

Ik ben momenteel alle Halloweenfilms aan het herzien en heb die van Rob Zombie (wat een naam!) voor het laatst bewaard, omdat ik die minder goed vond dan de latere remakes van David Gordon Green (behalve Halloween Ends). In deze remake wordt het achtergrondverhaal van Myers verteld, en hoewel daar wel enige logica in zit neemt het ook het mysterie rond "The Shape" een beetje weg. Ook duurt de film voor mij hierdoor veel te lang (ik zag de versie van 121 minuten). Eens de volwassen Michael uit het instituut ontsnapt, wordt de film veel minder interessant. Je kunt dan beter het origineel uit 1978 opleggen.

Michael komt voortdurend in beeld, terwijl hij in de eerdere films als een schaduw op de achtergrond bleef om zijn slachtoffers stiekem te bespieden. Hij is nu een boom van een vent, waar hij in de film uit 1978 een normale jonge kerel was. De bedreiging ging eerder uit van de ogenschijnlijke willekeur van zijn misdaden, het masker en het feit dat hij schijnbaar zonder enig emotie zijn slachtoffers uitschakelde. Hij is in deze remakes een doorsnee serial killer, die iedereen die op zijn pad komt zonder reden en met zoveel mogelijk geweld en sadisme vermoordt. Daeg Faerch ziet er overigens wel erg ceepy uit als de jonge Michael.

Wat in deze film meteen opvalt, is de blauwgrijze filter die gebruikt wordt. En het camerawerk, dat soms heel hectisch is, met veel ingezoomde en blurry beelden. De film speelt zich anno nu af, er wordt dus afstand geworden van de jaren 70-80 setting die toch typerend is voor de Halloweenfilms. Het is ook erg wennen aan de nieuwe dr. Loomis en Laurie Strode. Vooral Laurie Strode wordt beduidend minder goed neergezet dan in de oorspronkelijke Halloweenfilms. Het is nu een vervelend tienerwichtje geworden, gespeeld door een actrice zonder veel charisma. Een leuk detail is wel dat Danielle Andrea Harris terugkeert, zij speelde de rol van Jamie Loyd in Halloween 4 en 5 en speelt in deze film Annie, de vriendin van Laurie en Lynda.

Het grootste gemis is misschien wel dat er in deze film niemand is die enige sympathie opwekt, alle personages zijn erg vervelend. Misschien komt dat ook omdat deze keer meer het standpunt van Michael wordt ingenomen dan van de bewoners van Haddonfield? Wat ik dan weer niet snap is waarom een gewetenloze killer als Michael Myers kleine kinderen steeds ongemoeid laat? En hoe weet hij dat Laurie zijn zusje is?

Nog enkele klein foutjes tenslotte: De jonge Michael krijgt in het gesticht zomaar een metalen vork om te eten, waarmee hij de verpleegster neersteekt. Als Michael Lynda (de blonde vriendin van Laurie) doodt, is ze poedelnaakt maar later in de film ligt ze in de kelder van het huis met een onderbroek aan. Loomis wordt zowat de ogen uitgestoken en de schedel verbrijzeld, maar even later heeft hij geen spatje bloed op zijn gelaat en lijkt hij nergens last van te hebben.

Ook ik vind de originele Halloween (1978) samen met deel 2 en 4 het beste. En deze laatste nieuwe film sluit mooi aan in dat rijtje (hoewel hij alle vervolgdelen blijkbaar negeert, zelfs de orginele vervolgen 2 en 4).

Laurie Strode heeft veertig jaar na de eerste film dus blijkbaar een dochter die Karen heet en een kleindochter genaamd Allyson. Mogen we dan aannemen dat Karen het zusje is van Jamie uit Halloween 4 en 5? Of is het de zus van John uit H20? Waar was zij dan in die film? Of zijn dit allemaal kinderen van verschillende vaders, aangezien in deze film wordt gezegd dat Laurie twee mislukte huwelijken achter de rug heeft? En waarom horen we nu niets meer van John?

Ah, je zou er hoofdpijn van krijgen. Laten we het dus maar niet proberen te begrijpen, en gewoon de film op zichzelf inschatten. En ja, dat valt mee. Een rustig opgebouwd verhaal, over het algemeen goed geacteerd en wat leuk om taaie tante Jamie Lee Curtis terug te zien! Oma Laurie neemt het op tegen opa Michael, zeg maar. Het moment waarin Michael eindelijk op Halloween avond het stadje Haddonfield in wandelt en je hoort het themalied van John Carpenter: kippenvel moment! De nieuwe familieleden van Laurie zijn wel oké, hoewel ik de man van haar dochter Karen wel een beetje vervelend vind.

En wat ik niet helemaal begrijp is waarom Laurie de laaste 20 minuten van de film in het duister in haar huis naar Michael zoekt, had hij dan de electriciteit afgelegd? En ik vind het ook een beetje vreemd hoe het hoofd van die gekke dokter zo gemakkelijk tot pulp wordt getrapt? Ben nu wel benieuwd naar het vervolg dat er in 2021 zou aankomen.

Michael Myers en dr. Loomis zijn weer terug, slechts wat schrammetjes overgehouden aan hun avontuur in een vuurzee na een enorme ontploffing in het tweede deel. Realistisch is het niet, maar dat zijn we gewend van films als Halloween en Friday the 13th. En het is een goede manier om het derde deel uit deze serie te vergeten. Halloween 4: The Return of Michael Myers is op het niveau van de originele Halloween film. Ik mis wel een beetje Jamie Lee Curtis, maar die komt in latere delen gewoon terug uit het rijk der doden. Dus no biggie!

Ook deel 5 nog eens in de (tweejaarlijkse) herziening gegooid en het is duidelijk dat de teloorgang van deze serie is ingezet (als we deel 3 even niet meerekenen). Irritante karakters zoals die hyperactieve Tina en dat blonde vriendje die zich als Michael verkleed en dezelfde prank herhaaldelijk uithaalt door te doen alsof hij de killer is, maar die had je in deel 1 eigenlijk ook al want de twee vriendinnen van Laurie waren ook bloedirritant. Dr. Loomis is nog slechts een schaduw van zichzelf. En langzamerhand gaat men de demonische cult BS kant op, met die man in het zwart die er maar voor spek en bonen bijloopt in deze film. De spanning die zo aanwezig was in deel 1 en 2 is nu compleet verdwenen, Michael doet zijn masker even af, op vraag van kleine Jamie, en pinkt een traantje weg.

Deze film doet inderdaad een beetje denken aan lichtgevallen in het horror slasher genre zoals Scream. Niet toevallig speelt de film Scream ook ergens op de tv, geloof ik.

Het is zeker leuk om Jamie Lee Curtis terug te zien, dat maakt de film een stuk interesssanter om te volgen. En als ze de kop van Michael Myers afhakt, lijkt het het definitieve einde van deze serie maar... het geld moet natuurlijk in het laadje komen he? Dus komen er na deze film nog enkele slechte delen aan.

Ik vraag mij met anderen af waarom Josh Hartnett steeds hemden draagt die hem meerdere maten te groot zijn. En dat kapsel van hem leidt ook nogal af, het lijkt wel alsof hij er zelf de schaar in heeft gezet. LL Cool J (wat een idiote naam!) is een van de vele Amerikaanse rappers die denkt dat hij ook kan acteren, maar gelukkig speelt hij zijn rol nogal onderdrukt en stoort hij dus niet erg.

Opnieuw worden eerdere delen in deze filmserie gewoon genegeerd, van het kind van Jason en Jamie horen we bijvoorbeeld niets meer. Ook Tommy Doyle zien we niet meer en van de man in het zwart en zijn demonische cult horen we helemaal niets meer.

Daar ben ik het mee eens. Dit deel is duidelijk beter dan het trage eerste deel, er zit meer vaart in en de sfeer (en muziek) is erg spannend. Leuk om Curtis en Pleasence terug te zien en ook tof dat de film verdergaat waar deel een eindigde. Ik herken ook Ana Alicia, die ik nog ken als Melissa uit de tv-serie Falcon Crest. Wat ik wel erg toevallig vind, is dat die kerel aan het begin van de film net dezelfde overall en hetzelfde masker draagt als Michael Myers. En waarom reageert hij niet als de politie hem wil stoppen? De spanning wordt ook een beetje weggehaald, als men Myers laat zien nog voordat de lijkschouwer kan bepalen dat het om een andere jongeman gaat.

Lelijk gefilmd, met schokkende beelden alsof de cameraman alzheimer heeft en steeds achter een hoekje of door een raam stiekem staat mee te kijken. Met onsmakelijke grijze tint, waarschijnlijk om het realistischer te doen lijken. Veel bloed en overdreven geweld om te shockeren. Alle personages in deze film zijn onsympathiek, zelfs de cops. En iedereen zweert als een ketter. Zo zegt Laurie niet minder dan zes keer "fuckin'" in één zin, is dat nu echt nodig?

De eerste 25 minuten van de film zijn trouwens puur tijdverlies, want het blijkt allemaal slechts een droom van Laurie Strode te zijn. Het meisje dat Laurie speelt kan absoluut niet tippen aan Jamie Lee Curtis en gilt en krijst nog meer dan haar voorganger. De moeder van Michael Myers wordt nog maar eens opgevoerd, omdat de actrice de vrouw van Rob Zombie is. Ik begrijp niet hoe de moeder zomaar gezellig met de moordlustige jonge Michael kan zitten praten, terwijl hij toch haar man en dochter heeft vermoord?

Waar in de vorige film tenminste een poging wordt gedaan om een verhaal te vertellen, gaat het hier nergens meer over. De hele symboliek (het witte paard en de geest van de moeder) die Zombie in deze film, maar ook in het vorige deel, wil gooien is een poging om gewichtig en intelligent te doen. Maar het werkt voor geen meter en kan niet verhullen dat dit geen geslaagde horror of suspense film is, maar een gewelddadige en bloedige slasher zonder inhoud.

Een rariteitenkabinet, dat vind ik een goede omschrijving van de Halloween versies van Rob Zombie.

Minder spannend dan het vorige deel en meer bloederige kills, die voor mij soms wat erover gingen (het oude koppel) en soms juist werden afgeraffeld (het homo-koppel). Veel onlogische acties van de personages, maar dat is wel normaal in een horrorfilm. Hoe kan de menigte namelijk dat klein oud dik mannetje in het ziekenhuis ervan verdenken de boomlange enge killer Michael Myers te zijn? Verder wordt in de film echt teveel onzin tussen de kills gestopt om de speelduur van de film te rekken, want eigenlijk zit er inhoudelijk weinig verhaal in. De verwijzingen naar personages uit de vorige delen komen geforceerd over en doen voor mij niet veel. De heldin Laurie Strode ligt de hele tijd in het ziekenhuis en haar dochter kan duidelijk niet in haar voetstappen treden. Ook de kleindochter doet maar weinig productief in de film. Enkel Tommy Doyle, een overlevende uit de eerste film, doet nog zijn best om wat tegenwerk te bieden. Maar veel meer dan de meute op te hitsen doet hij ook weer niet. En natuurlijk kan deze mensenmassa Myers niet klein krijgen. Niemand die eraan denkt om hem een kogel door het hoofd te jagen. Enfin, wel een leuk tussendoortje en hopelijk komt Laurie Strode uit haar ziekenbedje om de eindstrijd met Michael aan te gaan in de derde en (voorlopig) laatste film.

Ik ben het hiermee eens, behalve met het laatste punt. Wat een dom idee: zet een paar onnozele halzen in het huis van Michael Myers voor een Big Brother show. En natuurlijk ook nog een zwarte rapper die denkt dat hij kan acteren! Mogelijks het slechtste deel uit de Halloween serie.

Volgens de beschrijving bij deze film is het een kind van Michael, maar het wordt in de film zelf inderdaad maar zijdelings vermeld. Donald Pleasence is voor de laatste keer weer van de partij, en hij is gelukkig een stuk minder suf dan in het vorige deel. Ik vind het ook leuk om Paul Rudd, die ik ken o.a. uit de tv-serie Friends en natuurlijk de Ant-Man films, als jonge knaap in een film te zien opdraven als peeping Tom die zijn blonde buurvrouw in haar slaapkamer bespiedt met de zoomlens van zijn fotocamera. Deze film is niet echt spannend, en dus minder goed dan delen 1,2 en 4, maar er hangt wel een lekker duister sfeertje. Het achtergrondverhaal met de satanische sekte doet er eigenlijk niet zozeer toe, maar men heeft tenminste een poging gedaan om de motivatie van Myers te verklaren. Hoewel het mysterie rond de figuur van Myers eigenlijk juist zo leuk was aan de eerste delen. Ik vind dit deel weer iets beter dan deel 5. Alleen is het laatste pakweg halfuur weer wat minder. De ontknoping (wie de man in het zwart is en dat teken op de pols van Dr. Loomis), het zal allemaal wel. Eigenlijk had men beter na deel 4 ermee kunnen ophouden.

Een bovengemiddelde thriller met goede acteerprestaties en een sterke vertolking van Rebecca De Mornay als de koelbloedige verleidster en 'homebreaker'. Een aanrader! Deze film hoort wat mij betreft in hetzelfde rijtje als andere sterke thrillers uit de jaren '80 en '90, zoals Basic Instinct (van hetzelfde jaar), Fatal Attraction (1987), Presumed Innocent (1990) en Disclosure (1994).

Clint Eastwood zint op wraak, zo zien we hem graag bezig! Onderhoudende film met een interessant thema (wraak vs rechtspraak/de wet of zoiets). Goede acteerprestaties ook van de andere acteurs. En een leuk mondharmonica-deuntje! Ik geef normaal gezien de voorkeur aan spaghetti-westerns maar deze mag ook gezien worden!

Wel een vermakelijk filmpje, maar zowel de beschrijving als de trailer geven al bijna de hele film weg en verder is er dan ook niet veel aan. De uiteindelijke ontknoping is een serieuze let-down. De film is niet eng en de kills zijn niet bloederig. Het is dan ook meer een romantische komedie dan een horror flick. Jessica Rothe heeft duidelijk lol in haar rol. En hoewel de film een zeker tienergehalte heeft, was ze hier al dertig jaar oud. Met een leuke verwijzing naar andere films in dit genre zoals Groundhog Day (maar ook handige manier om verwijten te vermijden). Ik wil het vervolg wel eens zien, hoewel hij op deze site nog lager scoort dan deze film.

Deze film heeft dus totaal niets meer met horror te maken, het is gewoon een romantische komedie met wat drama en sci fi er bovenop gegooid. Jessica Rothe is nog steeds erg leuk, en zij redt de film dan ook van de totale ondergang. Vooral de onverschillige manier waarop ze steeds opnieuw zelf een einde aan haar leven maakt, is wel grappig gedaan. Maar het verhaal wordt uiteindelijke te chaotisch gebracht. En de humor wordt vooral in de tweede helft van de film te puberaal, met als dieptepunt inderdaad de scène met de Franse uitwiselingsstudente. Minder grappig dan Groundhog Day en een minder goed opgebouwd verhaal dan Back To The Future. Het stukje tijdens de eindcredits doet niets goed verwachten voor het eventuele derde deel in deze serie.

Prima film zoals alleen Tarantino ze kan maken, niet even sterk als Django Unchained (2012) maar samen met The Revenant toch wel de beste western van 2015.

- People used to... eat here.
- I told you she's good!
- Well, it's a dinning room.

Een komische kinder horrorfilm uit de stal van Disney, maar ik heb niet veel gelachen of gegriezeld. Wel één keertje, toen die kaars zichzelf uitblies. Owen Wilson en Danny DeVito proberen nog wat humor te brengen, want spannend wordt het nergens, maar ze hebben niet veel om mee te werken. De drama momenten had men van mij mogen weglaten alsook de traantjes van Ben als hij over zijn oude vlam bezig is. Het enige opmerkelijke aan deze film zijn de CGI effecten en computeranimatie, maar niets dat we niet eerder hebben gezien (kamers die draaien en spoken die uit fotolijsten komen). De film duurt inderdaad minstens 25 minuten te lang.

De film begint met een ingezoomde camera op het gelaat van ijdeltuit Kenneth Branagh, die zichzelf met zijn grijze haren en belachelijke borstelsnor nu al voor de derde keer Hercule Poirot waant. Even later ontmoet snorremans schrijfster Ariadne Oliver, gespeeld door Tina Fey (mij vooral bekend als Sarah Palin lookalike in SNL). Zij stelt fake Poirot voor om een medium, genaamd miss Reynolds, te bezoeken. Zij werd uitgenodigd door de rouwende moeder Rowena Drake om diens overleden dochter te contacteren.

De pro's van deze film zijn de beelden in Venetië (zet daar een camera neer et voila, je krijgt automatisch sfeervolle beelden). De con's zijn het weinig inspirerende verhaal (dat maar losjes op het boek Hallowe'en Party zou zijn gebaseerd, dat zich oorspronkelijk niet in Venetië maar in Engeland afspeelt). Branagh heeft niet alleen de setting gewijzigd maar ook de toon van het verhaal, hij wil er eerder een soort gotische horror van maken door alles heel donker te filmen. Eigenlijk speelt bijna de hele film zich af in een donker huis en krijgen we veel gepraat te horen, maar heel weinig te zien.

We krijgen wederom te maken met een matige vertolking van Hercule Poirot door Kenneth Branagh, die zichzelf totaal miscast heeft doordat hij uiterlijk niet gelijkt op de beroemde Belgische detective en bovendien niet in staat blijkt te zijn om zich op overtuigende wijze een Frans (of eigenlijk Waals) accent aan te meten. In deze film zegt Branagh overigens niet in God te geloven, terwijl de Poirot van Agatha Christie een praktiserend katholiek is.

Laten we hopen dat dit derde deel het laatste deel is dat Branagh zal ophoesten. En nu ga ik de Blu-ray box met David Suchet nog eens bovenhalen (in 2010 verfilmde hij Hallowe'en Party al eens) om de vieze smaak van A Haunting in Venice door te spoelen.

"I can't speak for the others but I think you're ready for the field."

Vlotte actie van begin tot eind. Met mooie plaatsen in o.a. Ijsland, Portugal en Marokko. Een beetje een lichtgewicht naast de Bond en M.I. films waarop deze Heart of Stone duidelijk gebaseerd is. De mooie Gal Gadot doet natuurlijk haar stunts helemaal niet zelf, zoals Tom Cruise wel presteert. De muziek is ook maar nietszeggend.

Nazi's en het occulte, altijd een leuke combinatie! John Hurt als de professor Bruttenholm en Ron Perlman als Hellboy zitten goed in hun rol. Mooie cinematografie en decors, en ook leuke vreemde wezens. Het verhaal is niet onnodig gecompliceerd, zoals je vaak in dit soort superheldenfilms toch wel hebt. Er had wel wat meer humor in mogen zitten, de oneliners van Hellboy zijn duidelijk humoristisch bedoeld maar meer dan een glimlach hou ik er toch niet aan over.

Er zitten heel wat beelden in het donker in deze film, zoals je tegenwoordig vaak in superheldenfilms ziet, maar het past wel bij het verhaal aangezien de wezens zowat uit de hel tevoorschijn komen. Toch vind ik het jammer en het oogt niet mooi. Een ander minpuntje is dat er voor mij te weinig nazi's in voorkomen, ik vind dat tijdsbeeld veel interessanter dan de modernere setting waarin de rest van de film zich afspeelt.

Het is wel even wennen aan een Hellboy zonder Ron Perlman, maar David Harbour doet het ook wel goed in de rol van deze anti-held. Hij heeft ook opvallend meer haar dan zijn voorganger, en dan de Hellboy van de comic books.

Zijn side-kick Alice (Sasha Lane), die om de haverklap met Brits accent "fuck" en "fucking" zegt, is minder goed gekozen en nogal een irritante persoon. En ook de aziatische major Ben (Daniel Dae Kim), die praat alsof hij Jason Statham is, past niet helemaal in het plaatje.

Deze film is wat minder donker opgenomen dan de voorgangers, wat ik alleen maar kan toejuichen. De CGI is de ene keer geslaagder te noemen dan de andere. De opening met de moord op heks Milla Jovovich (The Blood Queen) ziet er bijvoorbeeld erg slecht uit. Ook de ectoplasma verschijning die uit de mond van Alice komt, ziet er erg nep uit.

Maar er zitten wel een aantal ontmoetingen met leuke monsters in de film, zoals de monsters met everzwijnkoppen, de Baba Yaga (oude vervormde vrouw) en het gevecht met de drie reuzen. En er is meer blood and gore dan in de vorige Hellboy films.

Deze tweede Hellboy is een stuk luchtiger dan de eerste, meer afgestemd op fantasy en humor, kortom meer stripverhaalachtig. Er zitten weer een pak leuke creatures in en de CGI is beter dan in het eerste deel. Sommige delen doen mij zelfs denken aan Star Wars. De decors zijn weer erg fantasierijk en de special effects zien er mooi uit. Er zit ook een goede vaart in de film. Ron Perlman en Selma Blair zetten hun rollen als Hellboy en Liz Sherman goed neer. Jeffrey Tambor stoort mij niet, hoewel hij weinig grappige dialoog heeft en hij me wat aan dr. Phil doet denken. De leukste personages zijn voor mij Johann Craus en Abraham Sapien. De Hellboy films zijn geen meesterwerken, maar wel altijd vermakelijk.

Een zeer goede sprookjesachtige film met horrorelementen en een mooi kleurenpalet.

Ik heb jammer genoeg de gedubde versie gezien, had veel liever het komische accent van de Oostenrijkse eik "Arnold Strong" gehoord.

Deze film is natuurlijk erg slecht, de gevechten op de boot waarbij Arnold mannen in het rond gooit en met de vuist bovenop de kop slaat alsof hij Jerommeke uit de Suske en Wiske stripverhalen is zijn hilarisch. Maar deze film introduceerde hem wel in Amerika en er zouden in de jaren '80 enkele leuke actiefilms volgen die geschiedenis zouden maken.

Een wat vreemde maar beklemmende film. Het beste is om dit eerst en vooral als een film, een drama of thriller met wat horrorelementen, te bekijken en niet als een doorsnee horrorfilm. Goed geacteerd, vooral van Toni Collette als de moeder. Het zoontje is wel een beetje vervelend met zijn gegrien. Het gezinnetje vertoont ook veel realistischer gedrag dan de mensen in de meeste horrorfilms. Het enige wat ik wat vreemd vind is de snelle overgang die de moeder maakt van de seances te willen doen om haar dochter terug te brengen naar het besef dat er iets serieus is misgegaan en er een eind aan te willen maken.

Ook ik dacht dat Charlie een belangrijker plaats in de film zou innemen. Alleen al van haar gezicht zou je immers nachtmerries overhouden.

Deze film moet het inderdaad meer van de beklemmende sfeer en de horror van rouw, verlies,schuld en zelfs wantrouwen hebben dan van die vervelende jump scares waar tegenwoordig zoveel horrorfilms door geplaagd worden.
Dat dacht ik dus ook, nadat de moeder die oma een kamer in de schaduw zag staan. Maar blijkbaar pakt het verhaal dus helemaal anders uit.

Ze vroeg er toch wel heel erg om!

Deze film valt inderdaad te vergelijken met de latere film Pale Rider, echter vind ik High Plains Drifter aangenamer om te bekijken. Misschien ook wel omdat Clint in Pale Rider een beetje te oud wordt voor de rol van wraakengel maar ook omdat zijn latere films naar mijn mening soms té ernstig en zoetsappig werden. Clint is gewoon op zijn best in zijn rol als zwijgzame anti-held.

Een goede en sfeervolle horror/thriller, met de nodige humor. De mutanten zien er overtuigend en realistisch uit. Soms kreeg ik zelfs medelijden met hen, vooral die ene in de rolstoel. (althans, tot hij zijn mobieltje bovenhaalt) En het achtergrondverhaal met de nucleaire test maakt het geheel nog meer aandoenlijk.

Hoewel sommige grappen minder waren, heb ik mij toch goed vermaakt met deze komedie. Madeline Kahn was zoals altijd super. De beste delen waren het stuk over de Franse Revolutie en het stuk over het Laatste Avondmaal.


Comicus: "Alright, alright... Jesus!"
Jezus: "Yes?"
Comicus: "What?"
Jezus: "What?"
Comicus: "What?"
Jezus: "Yes?"
Comicus: "Jesus!"
Jezus: "What?"
Comicus: "Yes?"
Jezus: "What?"
Comicus: "No, YOU said what!"
Jezus: "What?"

De film had wel potentieel maar het is allemaal 'net niet'. De humor zit soms wel goed en een roadmovie is altijd leuk, maar dat gezeur tussen pantoffelheld Yul en zijn irritante vriendin Annie -hoewel in het begin nog 'cute'- wordt al heel snel erg irritant en neemt alle vaart uit de film. De hele tijd zat ik te zeggen: "Laat die trut toch aan de kant van de weg staan en rij door, man!"

"My mother told me never to do this."

Een spannende thriller met de Nederlander Rutger Hauer, die dit jaar is overleden, als seriemoordenaar John Ryder. Ook C. Thomas Howell, als Jim Halsey de angstige jongeman die aan Ryder tracht te ontkomen, zit erg goed in zijn rol. De film begint al goed als Jim in een stormweer over de wegen ergens in Californië rijdt, verveeld en bijna in slaap dommelend. De openingsscène met de close up bij het aansteken van zijn sigaret is erg sfeervol geschoten. De onheilspellende muziek op de achtergrond doet het ergste noodlot voor Jim vermoeden. Ryder staat aan de kant van de weg te liften, er weerklinkt een donderslag als Jim de auto stopt. Het angstanjagende kat-en muisspelletje kan nu beginnen.
Voor mij is dit een echte cult klassieker, een film die je moet gezien hebben.

"What do you want?"
"I want you to stop me."