Opinions

Misschien wel de beste komedie met Norman Wisdom. De lange intro met de slaperige Norman is hilarisch, als hij van die trap afrolt (wat een stuntman toch ook!). Ook de scene als pastoor op het golfterrein is ongelooflijk grappig! De hele film is gewoon perfect gemaakt: geestig en ook pakkend (de liefde van een man voor zijn paard).

Deze thriller komt heel hard aan, juist omdat het gegeven heel realistisch is. Als je naar die ouders kijkt dan besef je dat het geen wonder is dat zulke nozems van kinderen bestaan. De wraakactie van Jenny is heel bevredigend, maar een happy end blijft toch uit.

Leuke sci-fiction-actiefilm met een goede Tom Cruise en een knappe maar ook stoere Emily Blunt. Cruise acteert met de nodige zelfspot en humor, vooral in het eerste deel. Ook Bill Paxton zet een leuke rol neer als sergeant smeerlap, en het moet gezegd dat de rol als ettertje hem echt goed afgaat (denk aan zijn rollen in de films The Terminator en True Lies).

De film barst van de actie en heeft redelijk goeie CGI. Alleen vond ik de aliens er niet erg realistisch uitzien. Het tweede deel van de film vond ik minder boeiend dan het eerste deel. De humor was ook een beetje weg. Maar al met al is dit een leuke popcorn-film.

Een flitsende, vooral het eerste deel beetje hyperactieve film over Elvis, verteld vanuit het standpunt van Colonel Tom Parker. Het is voor mij een vergissing om een bekende ster als Tom Hanks Colonel Parker te laten spelen. Je ziet gewoon dat het een act is, een soort komische rol van Hanks die een typetje speelt. Misschien had men beter een onbekende acteur gekozen? De jongen die Elvis speelt heeft wel wat gelijkenissen met de jonge Elvis en hij heeft zijn karakteristieke handelingen goed geobserveerd en ingestudeerd. Maar als wat oudere Elvis overtuigt hij minder. Het meisje dat Priscilla Presley moet voorstellen, lijkt helemaal niet op haar. Het woord 'negro' wordt in deze film niet geschuwd, dat is zeker een plus in deze tijden van censuur en het oppoetsen van onze geschiedenis. Er zit behoorlijk wat lekkere zwarte muziek in de film (gospel, blues). En de Elvis songs worden deels ingezongen door Austin Butler. Ik had liever de echte Elvis gehoord, maar soit daarvoor leg ik zijn muziek wel op of een speelfilm met Elvis zelf. Dat er in een film die zich in de jaren '50-'70 afspeelt moderne Hip Hop muziek gespeeld wordt, is natuurlijk doodzonde. Can't Help Falling in Love wordt dan weer door een vrouw gezongen. Kortom, niet zo slecht als ik had verwacht maar ik zie toch liever een echte docu over Elvis in plaats van deze deels fictieve bio. Gelukkig krijgen we op het einde nog even de echte Elvis te zien, want niemand kan in de schoenen staan van de King of Rock 'n' Roll.

Dit is de eerste film van Benson en Moorhead die ik zie, ik had ze misschien beter in de juiste volgorde gezien want Resolution schijnt een prequel op deze film te zijn lees ik. Ik stapte dus zonder enige voorkennis in deze film en het begin oogt erg amateuristisch (en waarschijnlijk ook low budget) moet ik zeggen, maar ik bleef verder kijken om te weten waar het verhaal zou heengaan. En dat vraagt toch enig geduld en doorzettingsvermogen. Dit is een traag opgebouwde film, dus je kan daar maar beter aan wennen want anders ga je de film al snel afzetten vrees ik. Ik wou toch graag weten wat er aan de hand is met deze sekte en de vreemde gebeurtenissen. Niet iedereen zal er blij mee zijn dat er meer vragen worden opgeworpen dan er antwoorden worden gegeven. Ik vind het wel mooi hoe die band tussen de broers aan het eind verandert, heb zelf een (dominante) oudere broer gehad en begrijp de boodschap dus heel goed.

"Don't think... feeeeewl!"

Na 'The Way of the Dragon' aan een herkijkbeurt te hebben onderworpen, heb ik nu ook 'Enter the Dragon' met Bruce Lee als geheim agent (of: de Chinese James Bond) nog eens bekeken en ik heb ervan genoten.

Net als in The Way of the Dragon is er plaats voor humor: bijvoorbeeld als Lee een vervelende vechtjas in een bootje laat plaats nemen en dan zelf niet instapt ("The Art of Fighting without Fighting").

Er wordt ruim de tijd genomen om alle vechters met hun achtergrond voor te stellen. Verder is het verhaal waarbij de drugbaron Han vechters wil recruteren voor zijn organisatie niet zo heel interessant en het is wachten tot het volgende gevecht van Bruce Lee op het vechtsporttoernooi, we zitten dan al meer dan 49 minuten in de film. En het is tijd voor een leuke oneliner van Lee: "Boards don't hit back!"

Het rondsluipen van Lee in de organisatie van Han is zoals gezegd weinig boeiend, het is steeds maar weer wachten tot het volgende gevecht van Lee. Jammer ook dat de gevechten ook vaak teveel in slow motion gefilmd zijn en er wordt vaak ingezoomd op zijn gezicht, waardoor je toch een stuk van zijn atletische stuntwerk mist.

Maar zowel de charisma van deze man als zijn martial art meesterschap maken heel veel goed, ik kan dan ook geen lage score geven voor een film met Bruce Lee. Hij is tenslotte toch een jeugdheld voor mij en vele anderen.

Iets beter dan deel 1, maar het drama gedeelte hadden ze van mij mogen weglaten. Het blijft moeilijk om in Denzel Washington een actieheld te zien maar het acteren gaat hem wel beter af in dit tweede deel, bijvoorbeeld als hij de jonge Miles streng aanspreekt als hij zich inlaat met de verkeerde mensen.

Een aardige actiefilm met een erg simpel verhaaltje. Denzel Washington is nooit mijn favoriete acteur geweest, hij speelt in alle films precies dezelfde rol. En als onoverwinnelijke actieheld kan hij me niet overtuigen. Maar de actiescenes zijn lekker hard en de manier waarop Washington de bad guys met gemak om zeep helpt doet een beetje denken aan John Wick, zij het dan met een stuk minder vijanden die vallen als vliegen. Het einde is dan weer nogal een anti-climax (waarbij de grote Russische mafiabaas wel heel makkelijk aan zijn einde komt).

Ongelooflijk dat deze film zo laag scoort hier. Een sterke actiefilm met die goeie ouwe Arnie, met een goed verhaal en grote wapens. Echt genieten met deze klassieker!

"Haha what a life, to wake up in the morning without a care in the world and nothing to do!"

Steve Reeves, de knapste en meest estetisch gespierde man die de wereld ooit met zijn aanwezigheid heeft vereerd, kruipt opnieuw in de rol van de Griekse mythologische halfgod Hercules. De film maakt gebruik van een verteller die het verhaal begeleidt. Daardoor krijg je meer de indruk dat je naar een radioboek zit te kijken dan naar een speelfilm. De teksten komen dan ook over alsof ze rechtstreeks uit een boek gehaald zijn. Spijtig van de gedubde stemmen. Het gezang en gedans tussendoor is ook meer een afleiding dan een aanvulling, maar deze muzikale afleidingen duren gelukkig niet te lang.

Als Hercules van het water uit de bron der vergetelheid drinkt wordt hij het slachtoffer van roodharige babe queen Omphale (Sylvia Lopez). Zijn vriend de jonge Ulysses probeert Hercules eraan te herinneren wie hij werkelijk is, om zo aan de evil queen te ontsnappen. Hoogtepunt van de film is het gevecht van Hercules met de tijgers en de veldslag met de paard en wagens waarbij Hercules de klimtorens met een touw naar beneden haalt.

En nog maar eens een Escape Plan. Niet te best, en dat plastieken gecorrigeerde gezicht van Stallone stoort mij ook heel erg. Alleen die aziatische Kung Fu meester Jin Zhang vind ik wel leuk om bezig te zien.

''Quantum Zeno effect... Atoms won't change if you take continuous measurements. So as long as they' re watching us, we can't change our state.''
Huh wat? Mensen zijn geen atomen! Maar goed, Escape Room begint redelijk boeiend en ik was wel benieuwd wat het groepje van 6 mensen zou overkomen in de raadselachtige kamers. Maar de puzzels zijn nogal inspiratieloos en de spanning en horror van o.a. Cube en Saw ontbreken helemaal.

Een beetje een kinderlijke film, niet zo goed als het origineel en de grappen zijn nogal flauw. Steve Carell doet het niet slecht, hoewel hij duidelijk geen tweede Jim Carrey is. Wanda Sykes is behoorlijk irritant met haar stomme opmerkingen ("If that comes out your front, I don't even want to know what's coming out your back!"). Wel een leuke familie-film en nog altijd beter dan die andere 'Noah' film uit 2014.

Horror in space is altijd wel een leuk gegeven. De film begint als een spannende psychologische mystery/thriller, maar eindigt in een simpele slasher movie. Een beetje jammer, daar had meer in gezeten - denk bijvoorbeeld aan de films Moon (2009) en Solaris (2002). De SFX zijn heel matig (de ijskristallen) en sommige handelingen van de karakters zijn erg dom (je arm in de gravity drive steken, een spookverschijning van je zoontje achternalopen terwijl de crew het ruimteschip zou moeten verlaten).

"Bio-scan is on the line!"

Ik had meer verwacht van deze film. Hij komt nogal traag op gang, de vele personages zijn oninteressant en worden maar vaag geschetst waardoor het mij niet kon boeien wie de beklimming al dan niet zou overleven. De beklimming zelf lijkt zoals iemand al heeft gezegd inderdaad meer op een lastige wandeltocht in de sneeuw met veel wind. En de sterftegevallen zijn niet aangrijpend in beeld gebracht: één iemand koppelt zich los van de kabel en een ander trekt zijn kleren uit, en allebei vallen ze op een nogal komische manier van de berg af. Het deed ons vooral lachen. Wat wèl mooi in beeld gebracht werd is de Everest zelf, maar daarvoor kan je natuurlijk ook een docu bekijken of naar mooie plaatjes googlen.

Everything Everywhere All at Once begint sterk als een soort Chinees familiedrama met de nodige humor, maar ontaardt al snel in een gimmick (de parallelle universa in het multiversum) die steeds herhaald wordt en eigenlijk zichzelf volledig verliest in de onzin en gekkigheid. De gevechtscènes zijn nog best leuk, vooral de eerste met de fannypack in het belastingskantoor. Waymond Wang ziet er zelfs een beetje uit als Jackie Chan. Ook het gevecht op de trap tussen Evelyn Wang en Deirdre Beaubeirdra is heel leuk en over de top. Altijd leuk om Michelle Yeoh aan het werk te zien als martial arts deskundige, en ze acteert nog niet eens zo slecht! De film duurt ook voor mij veel te lang en het zoetsappige einde kon ik wel missen. Natuurlijk loopt alles weer goed af, wordt het huwelijk van de Wangs gered en ook de relatie tussen moeder en dochter komt weer goed. Het was misschien realistischer geweest als in hun universum de boel in de soep loopt, maar in een ander universum alles weer goed komt? Ik vind het verder jammer dat de humor soms zo puberaal is (buttplugs, worstenvingers, wasberen, donuts enz.) Tijdens het eerste pakweg uur dacht ik nog dat ik deze film tenminste vier sterren zou geven, maar na het einde kan ik er niet meer dan drie sterren aan kwijt. Er had veel meer in gezeten als er een beter verhaal in zat en de humor minder kinderachtig was. Humor en actie kunnen zeker samen, denk maar aan de Jackie Chan films, maar hier is het allemaal een beetje flauw. Een jammerlijke misser!

Behalve het boek heeft deze film heel weinig met Evil Dead te maken, behalve dan op het eind de kettingzaag en Beth die zegt: "Come get some!". Dat een vrouw nu de hoofdrol overneemt, is niet verwonderlijk in deze tijd van politieke correctheid en girlpower. Maar wat een vreemd gezin: een moeder die tattoo's zet en in een uitgeleefd kraakpand woont, een dochter die op een jongen lijkt en posters maakt omdat de wereld persé moet gered worden, een zoon die op een meisje lijkt (de acteur verklaarde zichzelf in 2020 dan ook als transgender) en zich dj waant, een jongere dochter die de hoofden van poppen afsnijdt en die op een bezemsteel zet, en een tante die een zwangere groupie is.

Gelukkig gaan ze (bijna) allemaal dood. Als Beth na een uurtje tegen kleine Kassie zei dat ze haar niets zou laten overkomen, wist ik al meteen dat zij de film zouden overleven. Er vloeit genoeg bloed in deze film, maar het feit dat zowat de hele speelduur zich in één plaats (het appartement) voordoet brengt weinig afwisseling. Gelukkig gaan we ook nog even in de lift en naar de ondergrondse parking. Wel enkele leuke effecten: de strijd die zich in de gang afspeelt en enkel door het peephole wordt gezien, het wezen dat uit verchillende lichamen is samengesteld, en Beths gezicht dat in bloed gedrenkt is.

Mr. Flewitt's Secretary: "Hercules Parrot, sir!"

Poirot: [entering the office] "Poirot, Mademoiselle, pucker your lips as though you're about to bestow a kiss! Poi-rot."

Inderdaad deze film straalt een heerlijk, zonnig vakantie-sfeertje uit en Peter Ustinov is weer bijzonder amusant als de slimste Belgische detective van de wereld.

Erg sterke film. De eerste keer dat ik hem zag dacht ik de hele tijd dat Nathan de bad guy was. Een verrassend einde, vooral als het hoofdpersonage Caleb in het huis opgesloten wordt en er geen ongeloorwaardige ontsnapping aan te pas komt zoals zo vaak in andere films gebeurt. Wat mij betreft hadden ze een vervolg op deze film mogen maken, hoewel die vast niet zo goed was geworden. Juist de claustrofobische setting in de ondergrondse villa maakt deze film zo goed!

"The body and the blood... The body and the blood."


Weer zo'n overbodig(e) vervolg/remake van een klassieker. Het eerste uurtje begint erg traag als het koppel Victor Fielding en zijn zwangere vrouw in Haïti in een aardbeving terecht komen. De zwangerschap komt hierdoor in gevaar en dus moet vader Victor kiezen om het leven van zijn vrouw of zijn kind te redden. Dertien jaar later worden dochter Angela en haar vriendinnetje Katherine in het bos vermist. Na een half uurtje dacht ik: zit ik wel naar de juiste film te kijken, is dit horror? Er zit wel enige (psychologische) spanning in de film en je wilt als kijker te weten komen wat er precies in het bos is gebeurd, waar de twee meisjes voor drie dagen vermist waren geraakt.

Maar eens het duidelijk wordt voor de ouders van de meisjes (ook voor de ongelovige vader Victor) dat de meisjes bezeten zijn, heeft de film niet veel meer te bieden dan twee grommende en vloekende tienermeisjes die dan ook snel in een psychiatrisch ziekenhuis worden gestoken. Er wordt niet getoond hoe de meisjes in het bos bezeten geraken, of wat daar sowieso gebeurd is, en behalve het grommen en de griezelige make-up wordt er verder ook niets mee gedaan. We zien geen demonische wezens en krijgen niet te horen wat ze willen of wie ze zijn.

Het enige dat er dan nog opzit is de uitdrijving van de demonische krachten. De hulp van de kerk wordt ingeroepen, maar komt te laat. Dus moeten de plaatselijke kerkleden het maar zien op te lossen, met de hulp van een soort voodoo dokter. De film legt de nadruk op de samenwerking tussen de gelovige kerkhangers die de strijd met het kwaad moeten aangaan. De doopstatus van een van de meisjes wordt even aangehaald, en ook het ongeloof van vader Victor (begrijpelijk aangezien hij z'n vrouw is verloren en dus boos op God is/niet meer in God gelooft).

De meisjes die de rollen van Katherine en Angela vertolken doen het wel goed. En de make-up ziet er ook fraai uit. En leuk voor de fans van de vijftig jaar eerder gefilmde originele film om Ellen Burstyn (Chris) en Linda Blair (Regan) even terug te zien, hoewel hun rol erg minimaal is in deze film. Ik vind The Exorcist: Believer niet eng, ik heb eigenlijk niet een keertje geschrokken. Ik begrijp dat er nog twee delen zullen verfilmd worden. Het tweede deel is gepland voor 2025. Het is blijkbaar een nieuwe rage om van elke film al meteen een trilogie te maken, ongeacht of ze goed ontvangen worden of niet.

Niet veel beter dan de eerste Expendables film, wel leuk om onze Belgische Jean-Claude Van Damme nog eens in actie te zien. Hij doet het goed dit maal als 'de slechte', in het echte leven zou hij natuurlijk de ass kicken van Sylvester Stallone die helemaal geen vechtsport beoefent.

Dat vind ik dus ook. Verder vond ik het verhaal oninteressant en vooral Antonio Banderas leek hier niet op zijn plaats, hij lijkt zo fragiel tussen al die spierbundels. Minder dan de eerste twee Expendables films.

Leuke cameo van Ronda Rousey trouwens!

Een steengoede actiefilm met stoere Australiër Chris Hemsworth. Ik herinner mij dat hij een stuk gespierder was in de Thor films, of waren dat dan fake spieren? Golshifteh Farahani is een bloedmooie vrouw, van Iraanse afkomst. Het beste moment van de film, dat reeds door anderen werd vernoemd, is de ellenlange actiescene die in één take lijkt te zijn opgenomen. Dat is mooie cinema zeg!

Na een uur kakt de film even in als Tyler en Ovie aan bonding gaan doen. Echt ongeloofwaardig dat een badass als Tyler zich zomaar zou gaan openen tegenover een knul, en over zijn gestorven zoontje gaat vertellen met traantjes in de ogen. Na een twintigtal minuten herpakt de film zich en kunnen we weer genieten van pure actie. Alleen jammer dat het truukje met de lange take niet meer wordt gebruikt, maar men overgaat tot het gebruikelijke knip en plakwerk in de regiekamer.

Ook deze Extraction II is weer genieten. Net als in deel 1 zit er een lange scene in die in één take lijkt te zijn geschoten: de ontsnapping uit de gevangenis in Georgië en de indrukwekkende scene op de trein. Jammer dat later in de film weer gebruikt wordt gemaakt van de snelle montagetechniek waar zoveel hedendaagse actiefilms onder lijden, zoals in het flatgebouw in Wenen, Oostenrijk. Laat deel 3 maar komen!