Opinions

Voor mij is dit het beste deel uit de Mad Max reeks. Er lijkt meer geld in deze film gestoken te zijn dan in de eerste, die ik wel goed maar soms ook saai vond. Mel Gibson zit deze keer ook beter in zijn rol als de stille en getraumatiseerde Max.

De derde film met Tina Turner (wat deed die eigenlijk in een film?) moet ik nog bekijken, die heb ik lang geleden wel eens gezien en ik meen mij te herinneren dat ik die niet zo goed vond. Een beetje teveel over the top geloof ik.

Kan een Mad Max film dan te erg over the top gaan, vraag je misschien? En ik zeg: ja, als het de makers enkel nog om het shock-effect te doen is en niet meer om de inhoud.

De film mist de ruige sfeer die je in de voorgaande delen wel vindt. Het begint nog redelijk goed met die kooi waarin hij tegen een reus moet vechten, maar wanneer hij door de woestijn loopt en die bende kinderen tegen komt wordt het allemaal erg gezapig en kindvriendelijk. Sommige stukken lijken erg op de nieuwste Mad Max-film, de makers daarvan hebben deze film dus goed bekeken. Dit deel wou ik nog zien om de hele serie gezien te hebben, en ik heb er geen spijt van. Als hele serie vind ik de Mad Max films wel amusant.

Dit voorlopig laatste deel uit de Mad Max reeks eindelijk gezien en de eerste pakweg 15 minuten vond ik er echt niets aan. Weinig verhaal, belachelijke personages die zo uit een Star Wars film lijken te komen en actiebeelden die heel irritant versneld afgespeeld worden.

Het moet trouwens gezed dat Tom Hardy mij niet echt wist te overtuigen in de rol van Max. Hij weet in ieder geval het iconische personage dat Mel Gibson neerzette niet te evenaren. Ik vond het dan wel weer goed dat hem, net als Gibson voor hem, heel weinig dialoog in de mond werd gelegd. Dat past bij het karakter van de getraumatiseerde ex-cop.

Er wordt in deze film weinig over de achtergrond van Max verteld. Eigenlijk is de hele film bijna één groot spectakel met de ene na de andere actie-scene (achtervolging). Charlize Theron vond ik wel goed als de harde Furiosa. De special effecten die gebruikt zijn om haar een prosthetische arm te geven vond ik erg goed gedaan.

Al bij al krijgt deze film van mij een kleine voldoende, ik zal mij Fury Road niet lang weten te herinneren denk ik. Waar ging het ook alweer over? Oh ja, wilde achtervolgingen in de woestijn en een hoop vreemde snuiters. Leuk om een keertje gezien te hebben maar niet geweldig.

"I believe that bear is wearing peoples clothes!"



Geen misse western, maar wel met een mager reeds vele malen eerder verteld verhaaltje. Een stadje wordt door een bende in de greep gehouden, onschuldigen worden vermoord, een arme schone jonkvrouw is uit op wraak en vraagt onze held om hulp.

De beelden zijn mooi geschoten maar de muziek vind ik minder bijzonder. Het bekende themalied uit de Magnificent 7 film van 1960, gecomponeerd door Elmer Bernstein, mis ik wel een beetje doorheen deze film. Alleen op het einde krijgen we het even te horen.

Denzel Washington als premiejager (bestonden er eigenlijk wel zwarte premiejagers in die tijd?) speelt zijn rol heel droog en zoutloos. Dat zou kunnen werken indien de andere bendeleden hem hierin volgen en men met The Magnificent 7 een heel serieuze film wou maken.

Vooral Chris Pratt en Vincent D'Onofrio als de gezette Jack Horne brengen echter wat humor in de film. Dat geeft naar mijn gevoel een nogal onevenwichtige opzet van deze film. Ofwel missen de andere acteurs met Washington op kop gevoel voor humor, ofwel passen Pratt en D'Onofrio niet echt in deze film.

Chris Pratt valt bovendien een beetje uit de toon omdat hij, zoals iemand al opmerkte, te modern overkomt voor de tijd waarin de film zich afspeelt, ik denk dat het aan zijn te moderne accent lag. Maar na een tijdje wen je er wel aan en ik heb best wel genoten van deze film, ondanks het gebrek aan diepgang.

Deze film brengt niets nieuws en is de zoveelste remake die zijn voorganger niet kan overtreffen. Langs de andere kant kan ik alleen maar toejuichen dat er vandaag de dag nog steeds kwalitatief hoogstaande westerns gemaakt worden. Niet dat er deze eeuw veel uitschieters in dit genre zijn, enkel The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007) en Django Unchained (2012) 'schieten' mij zo te binnen (is The Revenant (2015) een western?).

Tenslotte wil ik nog opmerken dat een bepaalde scéne uit deze film mij erg deed denken aan een andere film, namelijk als Sam Chisolm (Denzel Washington) een Bounty neerschiet en de saloon met de handen omhoog gestoken verlaat opdat hij niet door de plaatselijke sheriff en diens mannen zou neergeschoten worden. Dat deed Christopher Waltz hem voor in Django Unchained. Ik vroeg mij dan ook meteen af of het om een toevalligheid ging of een ode aan die andere western.

Eén van de beste films met Humphrey Bogart, wat zet hij toch een heerlijk macho type neer! Zijn harde gelaat, ruige rokersstem en snelle manier van praten, de manier waarop hij met vrouwen omgaat (doet mij een beetje denken aan James bond, die er zijn hand niet voor zou omdraaien om een dame als menselijk schild te gebruiken als iemand hem beschiet). Het zijn allemaal typische kenmerken van deze iconische acteur (gespeeld... of misschien was hij in het echt gewoon zo?). Je moet ervan houden, en ik vind het gewoon top!

"When you hear something that sounds like a gunshot... drive."


Deze spionagefilm nog eens gezien, en deze keer beviel hij me iets beter dan de eerste keer. De film start met een heel leuke achtervolging in Oost-Berlijn. Mooi geschoten met een overtuigende jaren '60 setting, mooie auto's, opzwepende muziek, wat humor en voldoende actie.

Wat mij bij de eerste kijkbeurt waarschijnlijk tegenhield om ervan te genieten, is de herinnering aan de superieure tv-serie uit de jaren '60 met David McCallum (als Illy... Illa... Illya Kurykuni... als Russische spion) en Robert Vaughn (als CIA-agent Napoleon Solo) in de hoofdrollen en waarop deze film gebaseerd is. Het verhaal is niet bijster boeiend en het samenspel tussen Hammer en Cavill (dat klinkt als een goede titel voor een detective verhaal) komt wat houterig over. Wat vreemd overigens dat men de rol van CIA-agent aan een Brit (Henry Cavill) heeft gegeven. Maar goed, hij is ook Superman de held der Amerikanen. Het Russische accent van stijve hark Armie Hammer is stroopdik. Vikander is geen groot talent, zij moet het vooral hebben van haar kleine meisjesachtige charme. Ook storend zijn de snelle camera jumps tijdens sommige achtervolgingen.

Ik geef de film nu toch een puntje erbij. Dit luchtig filmpje is vermakelijk, vooral dankzij de grappige oneliners van Cavill. De split screens doen terugdenken aan de oude spionage tv-series zoals Mission Impossible, een leuke 'touch'. De beste scene is de achtervolging met de bootjes terwijl Napoleon Solo in de truck een wijntje zit te drinken.

Mee eens, alleen zou een vervolg er jammer genoeg toch niet komen door het matige succes van deze film.

Het vervolg op Xin jing wu men 1991 (1991), ofwel Fist of Fury 1991. Dit vervolg is nog flauwer dan die andere film. Niet aan te raden voor echte Kung fu fans, tenzij je zoals ik bijna elke film in dit genre wilt zien. U bent gewaarschuwd.

Meestal vind ik biografieën niet zo leuk om te kijken, vooral niet als de persoon waar het over gaat onnavolgbaar is (denk maar aan de films over Chaplin en Cassius Clay).

Ook Andy Kaufman is zo'n persoon, maar het moet gezegd dat Jim Carrey een heel goede poging neerzet. Het enige wat ik jammer vind is, dat hij Kaufman constant neerzet als een schichtige neuroot terwijl die in het echte leven soms gewoon zelfverzekerd overkwam. Maar ik neem aan dat je in een film moet overdrijven om de aandacht van het publiek vast te houden?

Wat ik ook jammer vind is dat Courtney Love in de film zit, dat mens kan ik echt niet uitstaan! Wat wel heel leuk is, is dat sommige acteurs gewoon zichzelf spelen (zoals enkele acteurs uit de televisie-serie Taxi).

De film is meeslepend en zoals gezegd, Jim Carrey speelt zijn rol heel overtuigend. De man bewijst hier nog maar eens dat hij wel degelijk een goed acteur is!

The Man with the Golden Gun heeft een heel interessant uitgangspunt: Bond loopt zijn gelijke tegen het lijf in de persoon van hitman Scaramanga, gespeeld door Christopher Lee. Het eiland waarop Scaramanga woont is erg mooi en dat hij een schiettent in zijn huis heeft met onder andere een James Bond-pop is ook een leuke vondst.

Maar jammer genoeg wordt hier verder niet veel mee gedaan. De hele film door komt er geen enkel gevaar vanuit Scaramanga en ook de eindconfrontatie tussen beide mannen is heel onbevredigend. (Het is trouwens een beetje slordig dat bij het aanplakken van zijn derde tepel men blijkbaar het haar weggeschoren heeft aan die kant van zijn borst, maar niet aan de andere kant.)

Nick Nack, het knechtje van Scaramanga, is tamelijk irritant. En ook sheriff J.W. Pepper is weer terug, geen idee waarom ze die hebben terug gehaald. In Live and Let Die had hij nog een min of meer zinnige rol te spelen en was hij nog grappig, maar waarom hij Bond op een ongeloofwaardige manier bij toeval tijdens een vakantie in Thailand tegen het lijft moet lopen begrijp ik niet.

Bernard Lee in de rol van M wordt meer en meer bitter tegenover Bond. Hij blijft echter zijn emoties in bedwang houden en wordt nooit zo ergerlijk als zijn opvolger Judi Dench in de Brosnan films.

Het blijft allemaal luchtig en de Bondfilms met Roger Moore zijn dan ook altijd amusant te noemen, vol humor en hoewel Moore soms hardhandig met de vrouwen omgaat zoals ook Connery voor hem deed, blijft hij een charmante gentleman. Het is alleen jammer dat ze met de humor in de Moore Bondfilms soms wat te ver zijn gegaan: zo wordt de alombekende stunt met de auto over de brug (de corkscrew jump) volledig verpest door het trekfluit geluidseffect.

Maud Adams die Andrea, de vriendin van Scaramanga, speelt zou later nog eens als Bondgirl terugkeren in de film Octopussy. Zij is zeker een elegante, knappe vrouw. Jammer genoeg gaat ze redelijk vroeg in de film dood. Britt Ekland als agent Mary Goodnight speelt het domme blondje perfect. Het is niet ongewoon dat de Bondgirl een dom gansje is, slechts enkele uitzonderingen waren een sterke Bondgirl, soms is dat niet eens het Bondmeisje zelf maar de 'andere' vrouw (in dit geval is dat dus Maud Adams).

The Man with the Golden Gun is voor mij zeker niet de beste van Moore's Bondfilms, maar is zeker genietbaar. Tenslotte nog vermelden dat de titelsong mooi en krachtig gezongen wordt door Lulu.


Andrea: "Why should you trust me?"
Bond: "I dont, but neither will mr. Scaramanga trust you if he hears about this interesting little conversation. Who knows, he might even use one of those golden bullets on you. And that would be a pitty, because they're very expensive."


Bond: "I mean sir, who would pay a million dollars to have me killed?"
M: "Jealous husbands, outraged chefs, humiliated tailors... the list is endless!"

Bond: "Miss Anders... I didn't recognize you with your clothes on."

Bond: "Good morning. how's the water?"
Chew Mee: Why don't you come in and find out?"
Bond: "Sounds very tempting, miss...?"
Chew Mee: "Chew Mee."
Bond: "Really? Well, there's only one small problem. I have no swimming trunks."
Chew Mee: "Neither have I."

M: "Bond? Bond, are you there? Goodnight?"
Bond: "She's just coming, sir."
M: "Goodnight?... Goodnight?... Goodnight?"
Bond: "Good night, sir."

"I'm getting too old for this!"

Een totale miscast om Liam Neeson Philip Marlowe te laten spelen. Geef mij dan maar Humphrey Bogaert, Robert Mitchum of zelfs James Garner. Dat waren sterke, viriele, charmante vrouwenversierende krachtpatsers. Neeson is niet eens een Amerikaan maar een Ier, en hij is intussen reeds 70 jaar oud. Bovendien doet hij geen enkele poging om in de rol van Marlowe te zitten, Neeson speelt altijd gewoon zichzelf. Het verhaal zelf is ook niet boeiend en zelfs slaapverwekkend.

Goed geacteerd, vooral de twee meisjes zijn erg sterk, spannend en met een open einde waar ik jaren later nog soms over zit na te denken. Een film die aanvoelt als een stomp in de maag!

Een traag en mooi verhaal over Jezus' laatste dagen op aarde, verteld vanuit het standpunt van Maria Magdalena. Gebaseerd op de gnostische, apocriefe evangeliën die geen deel van het Nieuwe Testament uitmaken. Deze gnostische geschriften, die worden toegeschreven aan een apostel die telkens wordt aangeduid als de geliefde apostel van Jezus en die bepaalde geheime openbaringen zou ontvangen hebben, werden waarschijnlijk opgetekend in de tweede of derde eeuw na Christus, en dus lang nadat de apostelen waren gestorven. Zo wordt in het evangelie van Thomas de zogenaamde tweelingbroer van Jezus als geliefde en ingewijde apostel aangeduid. In het canonieke evangelie van Johannes is Johannes de geliefde apostel van Jezus, de enige die in leven zou blijven totdat Christus zou wederkomen.

In het apocriefe evangelie van Maria Magdalena is zij dus de enige die ingewijd is in de geheime leer van Jezus. In de film spreekt Maria de apostelen tegen die verwachten dat Jezus het Koninkrijk Gods op aarde komt brengen. De film weerspiegelt de typische gnostische gedachte dat Jezus de wereld niet kwam redden door zijn lijden, dood en opstanding (zoals het evangelie volgens de apostel Paulus luidt - 1 Korinthe 15:1-4), maar door zijn voorbeeld. Elke gelovige werkt aan het tot stand komen van het Koninkrijk door zijn godvruchtig leven en door de wet van de liefde: "Het Koninkrijk is in u".

Een leuk detail in deze film is dat Maria's naam wordt gezuiverd van de eeuwenlange aanname dat zij de bekeerde prostitué is die ook de naam Maria had, een aanname die later door de katholieke kerk werd teruggenomen. Wel staat opgetekend in de evangeliën dat Jezus haar van zeven demonen heeft bevrijd en dat zij één van de vrouwen was die Jezus volgden en met hun rijkdom financieel ondersteunden. Ook was zij zowel bij de kruisiging aanwezig als bij de verrijzenis van Jezus. Toen zij aan de apostelen het nieuws over de uit de dood opgestane Jezus kwam verkondigen, geloofden zij haar echter niet.

De film duurt twee uur maar is zo voorbij. De beelden zijn sober en de schaarse muziek onderstreept de rustige sfeer. Rooney Mara is overtuigend als de vrouw die getrouw aan Jezus zijde blijft staan. Joaquin Phoenix ziet er wat oud en uitgeleefd uit, en zijn stem komt eerder zwak over. Hij heeft duidelijk Maria nodig als zijn steunpilaar. Het mooiste moment uit de film vind ik de opstanding van Lazarus, als je de levensadem van God (Jezus) in het lichaam van Lazarus hoort gaan, net zoals God bij de schepping van Adam zijn levensadem (hebr.: ruach) in de neusgaten van de eerste mens blies.

Ik ben blij dat ook de opstanding van Jezus zelf even wordt belicht, waardoor toch aangegeven wordt dat de boodschap van Jezus meer is dan een les in sociale gerechtigheid en liefde. Het is ook de hoop van de gelovige op de overwinning over de dood. En daarvoor heeft de mens toch echt God nodig. Had Judas in deze film deze boodschap begrepen, dan had hij zich dus niet hoeven op te hangen om zij geliefden terug te zien.

"Reboots sell!"

Dat mag dan waar zijn, maar ze zijn vaak overbodig en minderwaardig. En deze vierde Matrix-film bewijst dat maar weer. Thomas Anderson lijkt op John Wick en is nu een ontwikkelaar van games die een zelfmoordpoging op zak heeft en therapie volgt. De Matrix is een spel dat hij heeft bedacht. Morpheus en agent Smith worden door nieuwe acteurs gespeeld (Laurence Fishburne en Hugo Weaving lieten deze film wijselijk links liggen), dan hadden ze evengoed andere personages kunnen bedenken. Agent Smith draagt geen zonnebril en noemt Neo niet meer mr. Anderson maar simpelweg Tom.

En dan hebben we nog Bugs ("as in the bunny"), een aziatische met blauwe haren en een tattoo met een konijn op haar arm. De andere personages kan ik mij maar met moeite herinneren. De film duurt lang, er wordt teveel gepraat en de actie scènes zijn onoverzichtelijk gefilmd. Dit is meer een parodie dan een echte Matrix-film. Er wordt regelmatig verwezen naar de eerdere films, waarvan men het succes blijkbaar graag wil evenaren. Vaak worden dan ook letterlijk stukken van die eerdere films getoond. Het enige effect hiervan is dat de kijker er aan herinnerd wordt hoeveel beter die films eigenlijk waren.

Soms is het leuk als films zichzelf niet te serieus nemen, maar hier wordt deze zelfrelativering overmatig toegepast. Morpheus die zegt: "No one can be told what the Matrix is... Bla bla... You have to see it for yourself." De discussie over het uitmelken van een reeks en waar een vierde Matrix-game over moet gaan (met een verwijzing naar Warner Brothers). De coffeeshop waarin Neo en Trinity elkaar ontmoeten met de naam Simulatte. En voor degenen die weigeren om hun zitje te verlaten voordat de eindcredits voorbij zijn: de post-credits scène waarin de game ontwikkelaars het hebben over een videoreeks die The Catrix heet, naar aanleiding van een YouTube filmpje uit 2013 met een parodie op de Matrix-films met katten.

Leuke film weer die de trilogie afsluit. Minder geslaagd dan X en Pearl, met weinig horror en een beetje een flauw einde, maar wel een leuke jaren 80 setting, goed acteerwerk weer van Mia Goth en enkele smerige, bloederige scenes. Als er ooit een vierde deel komt, dan hoop ik toch dat de magie van de eerste twee delen terug gevonden kan worden. Ik snap ook niet echt hoe Maxine zomaar haar vader de kop kan afschieten, om daarna niet te worden vervolgd voor een overbodige moord (hij was immers al onschadelijk gemaakt).

Goede actiefilm met Jason "ik kan niet acteren maar wel als de beste op je bakkes slaan" Statham in de rol van huurmoordenaar en Ben Foster als zijn arrogante leerjongen. Het verhaal blijft redelijk trouw aan de originele 'Mechanic' uit 1972 met Charles Bronson. Net als in het origineel komt aan het einde van de film nog een aardige twist, wat ik zo'n beetje het beste stuk van de hele film vond.

Daar ben ik het volledig mee eens.








"If you're reading this, you're dead!"

Dat gevoel had ik ook, de locatie is erg mooi maar samen met de verschijning van de mooie Jessica Alba in bikini deed het de film aanvoelen als een reclame-filmpje voor deze vakantiebestemming. Het gegeven dat een geharde killer na tien minuten verliefd wordt op Alba en zijn leven voor haar op het spel gaat zetten is, zoals Martijn al opmerkte, ook niet erg geloofwaardig.

De eerste 2 opdrachten die Bishop moet vervullen deden mij niet erg denken aan een stealthy -doe het lijken op een ongelukje- approach! De hele opzet met het glazen, hangende zwembad is wel origineel bedacht, dat wel. De schurk heeft weinig charisma. Het verhaaltje is erg simpel.

De eerste Mechanic-film was duidelijk de betere, en die vond ik al iets minder dan de originele Mechanic (1972) met Charles Bronson. Eigenlijk heeft deze Mechanic: Resurrection niets meer met het originele verhaal te maken. Als je het beordeelt als een op zichzelf staand actie-filmpje valt het nog wel mee. Een film die je je niet herinnert na en dag of twee.

Minderwaardige CGI, onlogische gebeurtenissen, de eerste helft van de film is veel te donker gefilmd. En Jason Statham krijgt enkel helemaal aan het begin van de film de kans om zijn Kung Fu kunstjes te laten zien. Vanaf het moment dat we op Fun Island belanden, wordt het nog enigszins leuk, maar er is bijna geen blood & gore, en dat voor een monsterfilm! MEG nummer 1 was ook geen kunstwerk, maar wel beter dan dit vervolg. En aangezien de ontsnapte haai mogelijk zwanger is, zal er wel een derde deel komen ook.

Jonas and the whale... eh, the shark!

Typisch een zomerse blockbuster met tamelijk goede CGI en wat mooi onderwaterbeelden. Ook leuk om aziatische mensen hun eigen taal te horen spreken. Jason Statham is natuurlijk geen steracteur maar hij doet waar hij goed in is, wat stoer lopen doen en met zijn ontblote bovenlichaam pronken. Er had wat mij betreft wat meer blood and gore in deze film mogen zitten, het is allemaal erg braafjes en kindvriendelijk. Ik begrijp niet waarom er horror bij de filmbeschrijving staat.

"What are we doing?"

"I hope it's foreplay!"

Dit is meer een thriller/komedie dan een komedie pur sang. Chevy Chase is altijd wel lachen geblazen en ook in deze film valt er genoeg te lachen. Maar er zit toch ook een duistere toon aan en is met momenten ook spannend. De speciale effecten vallen ook wel mee voor een film uit 1992.

Dat was ook mijn gevoel toen ik deze zoutloze film jaren geleden zag. Kon er niet om lachen en de aliens ogen echt belachelijk slecht.

The Way of the Dragon begint als een lichtvoetige komedie over een Chinese jongeman die voor het eerst in Rome aankomt. Als hij in een restaurant in de luchthaven van Rome lukraak iets uit het menu bestelt, krijgt hij vijf borden soep voorgeschoteld waardoor hij met buikkrampjes op zoek moet gaan naar het toilet.

Eens Bruce Lee echter zijn vechtkunsten mag laten zien, verandert de toon van de film toch lichtjes en krijgen we enkele geweldige confrontaties met de slechteriken te zien. Een indrukwekkend voorbeeld van Lee's acrobatie krijgen we te zien als hij vanuit stilstaande positie een lamp die aan het plafond hangt aan diggelen schopt.

Ik heb deze film als kind meerdere malen gezien maar kon mij niet herinneren dat Colt's Theme van Ennio Morricone uit de western "Once Upon A Time In The West" in de film gebruikt werd. Blijkbaar wou Bruce Lee met zijn films een soort Chinese spaghettiwesterns creëren? Daarmee was hij dan Quentin Tarantino en zijn Kill Bill dan decennia voor.

Het eindgevecht met Chuck Norris in het Colosseum is alom bekend. Bruce Lee gebruikt elk wapen waarover hij beschikt, zelfs het haar uit Norris borst trekkende, waarmee hij zijn stelling kracht bij zet dat elk wapen gebruikt mag worden om een gevecht te winnen. Maar hij toont ook respect voor zijn vijand door op het lijk van Norris diens judo-jasje en riem neer te leggen. Een mooie levensles voor ons allen!

Dat waren ook zo'n beetje mijn bedenkingen bij deze film. De logica ontbreekt hier toch wel? Maar aangezien de sfeer wel goed zat, de rollen van Chef Slowik (Ralph Fiennes) en Margot (Anya Taylor-Joy) mij aanspraken, en ik wel hou van een beetje mysterie en rariteiten en films die zich uitsluitend in één plaats afspelen, heb ik toch genoten van The Menu.

Allen lijkt inderdaad zichzelf in de rol van Wilson te hebben geschreven, of is het net het omgekeerde? Aan het begin van de film stoorde ik mij nog een beetje aan Wilson die een soort Woody Allen neerzet, maar dan jonger, groter en minder Joods. Maar uiteindelijk kon de film mij wel boeien, het zal vooral de setting in Parijs zijn, de muziek van die tijd alsook de romantiek met de beeldige Marion Cotillard. Ook leuk om historische figuren als Hemmingway en Picasso te zien. De leukste waren toch wel Adrien Brody als Salvador Dali, ik had graag zijn portret van Owen Wilson mét neushoorns gezien, en Vincent Menjou Cortes als Henri de Toulouse-Lautrec, die maar net met kop en schouders boven de tafel uitstak. Ik ben normaal niet zo voor romantische films maar bij Allen is er altijd een flinke portie humor en intellectueel geneuzel bij, wat de film zoveel interessanter maakt. Het verlangen naar het leven in een andere tijd, toen alles beter was, of toch niet? Maar ook de in Allen's films steeds terugkerende onderwerpen, zoals relaties met de verkeerde mensen en onmogelijke liefdes.

"You can fool me but you can not fool hemingway!"

Dit is één van mijn favoriete roadmovies, een echte 'feelgood'-movie. De chemie tussen Robert De Niro en Charles Grodin is super, het script blijft boeien, de dialogen zijn heel komisch en op het einde van het verhaal zit zelfs nog een ontroerend moment. De Niro bewijst dat hij naast zijn gangsterrollen ook nog grappig kan zijn.

Grappige Woody Allen film, maar zeker niet zo goed of diepzinnig als zijn meesterwerken (Annie Hall, Manhattan...). De Griekse theatertaferelen tussendoor worden te veelvuldig ingezet en hebben weinig meerwaarde. Mira Sorvino's stemmetje werkt na een tijd wat op de zenuwen en zij verdiende eigenlijk helemaal geen oscar voor haar rol. Ook Helena Bonham Carter draagt weinig bij tot de film. Allen zelf is bij momenten weer hilarisch als de lafhartige neuroot.

Ik heb ooit wel enkele keren Minecraft gespeeld en vond er niet veel aan. Na een aantal gebouwen gemaakt te hebben, had ik het wel gezien. Bij een verfilming van een game zou ik eerder denken aan een leuke animatiefilm zoals The Super Mario Bros. Movie (2023). Maar men heeft blijkbaar geopteerd voor een mix van CGI en life action, een onderneming die bijna nooit meevalt. Je ziet gewoon de acteurs tegen de green screens afsteken. De wolven zien er niet uit en de mond van de Piglins in de onderwereld (the Nether) bewegen de helft van de tijd niet als ze spreken. De eerste 25 minuten van de film speelt zich in de 'echte' wereld af en introduceert personages die niet weten te boeien. De usual suspects zitten er weer in: de spierbal, de nerd, de dikke zwarte vrouw... Het verhaal heeft weinig tot niets te maken met het spel, de karakters zijn vervelend en Jack Black lijkt niet op Minecraft Steve. Hij loopt de hele tijd gewoon de schreeuwerige Jack Black uit te hangen, zoals hij altijd doet. Samen met vier losers die in de Overworld terecht gekomen zijn, moet hij een manier vinden om terug naar de echte wereld te keren. Waar hebben we dat eerder gehoord? Oh ja Jumanji, een veel leukere film! En Jason Momoa is geen Dwayne Johnson! A Minecraft movie steekt Snow White naar de kroon om de slechtste film van 2025 te worden.

Een mooie, pakkende film met prachtige muziek van Ennio Morricone. Robert De Niro en Jeremy Irons zijn klasse-acteurs in deze film. En wat kan de mens toch corrupt zijn, het is alleen maar goed dat dit gegeven in films als deze in beeld wordt gebracht, we kunnen er niet genoeg aan herinnerd worden.

Opnieuw een leuk deel in deze avontuurlijke filmreeks. Jammer dat we nu geduldig moeten wachten op het tweede deel. Het verhaal van deze M.I.VII kon me wel boeien, maar er lijken minder spectaculaire actiescenes in te zitten dan in sommige vorige delen. Hayley Atwell is een leuke toevoeging aan het team. De laatste scene in de trein doet mij sterk denken aan een scene uit het spel Uncharted 2.

Ik heb alle M.I. films gezien en wou dus zeker dit zesde deel niet missen. Dit is toch wel één van mijn huidige favoriete filmseries, naast James Bond (maar die serie werd door ene Daniel Craig om zeep geholpen). En Tom Cruise doet het hem weer! Niet alleen doet hij vele stunts zelf, hij ziet er ook nog erg goed en sportief uit voor zijn leeftijd. Deze film zit dan ook vol actie, goed geschoten in lange takes. Mijn favoriete deel was de achtervolging met de motor en de sprong in free-fall die me waarachtig last deed krijgen van hoogtevrees.

Veel verhaal zit er deze keer niet in, en om die reden vind ik dit niet de beste in de reeks, maar ik heb toch weeral erg genoten van dit actiespektakel! Het zeemzoete stukje met zijn vrouw aan het einde hoefde voor mij niet (ik vraag me af wat de ene vrouw in de andere haar oor fluisterde) en het gevecht met superman Henry Cavill was een beetje ondermaats, maar dat zijn zo'n beetje de enige kritische puntjes die ik heb. Op naar deel 7!

Een kleine teleurstelling voor mij. Het rare verhaal met de losgeslagen AI die om onduidelijke redenen de wereld wil opblazen, de oncharismatische badguy Gabriel, de overmaat aan flasbacks, fanservice en terugkerende figuren uit vorige MI films...

Bovendien duurt de film veel te lang. Het eerste uur is zelfs saai te noemen. Pas na een uur komt het team, dat met nieuwe leden werd aangevuld, in actie en na anderhalf uur krijgen we het eerste grote stuntwerk te zien. De film bevat slechts twee indrukwekkende stunts (de onderzeeboot en de twee vliegtuigjes). Het hele verhaal errond dient slechts als opvulling. In de vorige films was de opbouw naar die scenes spannend en ook was de opzet van de vijand duidelijk.

Dit achtste deel voelt eerder aan als een afsluiter met een heel ernstige toon, dan als een waardige standalone MI film. Het is duidelijk dat deze filmreeks haar beste tijd wel heeft gehad.

Nu maar hopen dat er geen spinoffs worden gemaakt met Tom Cruise als teamleader die het nieuwe team vanachter zijn desk opdrachten geeft terwijl hij zijn hoge bloeddruk medicatie inneemt. We zullen dan waarschijnlijk enkel zijn bekende Tom Cruise loopje nog te zien krijgen als hij elke tien minuten naar het toilet moet.

Bedankt voor je service, Ethan. I salute you! 🫡