Opinions

Een steengoede film waarbij het verhaal soms wat onoverzichtelijk kan worden. Altijd handig om een pen en papiertje bij de hand te houden en de namen bij te houden.

Ik vind Guy Pearce als de good cop juist een verademing, en Russell Crowe (tesamen met die dikke cop) en natuurlijk hun baas zijn onuitstaanbaar als corrupte cops. Van Kevin Spacey had ik meer verwacht, zijn personage komt nogal 'meh' over en is niet heel erg uitgediept. Zo zie je maar weer dat ieder persoon de filmpersonages anders weet te waarderen. En dat kan natuurlijk ook afhangen van het tijdstip waarop je een film bekijkt, hoe je je op dat moment voelt enz.

"Breakfast is the most important meal you can eat in the morning."

Een toneelachtige film met mooi kleurenpalet en een Jerry Lewis die minder irritant is dan in sommige andere films. Best wel leuk voor een luie zondagnamiddag, of eender welke andere dag waarop je in een melige bui bent.

Soms kan ik echt lachen om bepaalde opmerkingen. Ik zal wel in een melige bui zijn!

Erg leuke zwarte komedie met Peter Sellers en Alec Guinness. Beter dan de remake uit 2004!

Inderdaad erg grappig dat het hele dorp meegaat in de waanvoorstelling van de eenzaat en fantast Lars (Ryan Gosling). En eigenlijk ook wel vertederend, zoiets zou je enkel in een klein Amerikaans stadje tegenkomen waar iedereen elkaar kent, denk ik.

Wel leuk voor jongetjes van de leeftijd van dat manneke in de film, maar voor het oudere publiek is deze film toch veel minder geschikt: een simpel verhaal met grappen die niet echt leuk zijn.

Dat dus!

Frankrijk, 14de eeuw en iedereen spreekt Engels (of Amerikaans). De Franse namen worden dan ook erg verbasterd uitgesproken. De Middeleeuwse aankleding, setting en klederdracht worden mooi weergegeven. De grijze (en soms gele) kleurenfilters die constant worden gebruikt, maken het geheel weliswaar een beetje kill en afstandelijk. De acteerprestaties maken me ook niet echt warm.

Ik vind verder het onderwerp van deze film maar magertjes, en zeker niet voldoende om me 153 minuten te boeien. De drie invalshoeken, elk vanuit het standpunt van de hoofdrolspelers, dragen maar weinig toe aan de spanning aangezien zelfs in het verhaal van Jacques er geen vraag over bestaat dat er sprake is van verkrachting. De vrouw van sir Jean flirt dan wel even met Jacques en ze lijkt bij haar man te zijn omdat "my lord provides for me", maar hij komt zelfs in zijn eigen verhaal niet als de good guy over door zich aan haar op te dringen.

De enkele snippets van veldslagen doorheen de film zijn wel lekker bruut in beeld gebracht, net als het hoogtepunt van de film: het beslissende duel. Door het sterke laatste half uur geef ik deze film een half puntje extra, anders was ik op een magere 3* blijven steken.

Een mooi, traag drama met goed acteerwerk van beide hoofdrolspelers en ook de vader uit Married with Children in een bijrol. Af en toe ook een grappig moment. Er gebeurt niets opzienbarends, want het is eerder een realistische vertelling over twee mannen, twee verschillende generaties die door het leven geen meevaller worden gegund en wiens paden elkaar kruisen in een aftandse hamburgertent.

Een prachtige film en misschien de meest intrigerende film over Jezus Christus ooit gemaakt. Willem Dafoe zet heel goed de menselijke kant van de Godmens neer, met het nodige afzien en de innerlijke strijd (zijn eigen leven als mens leiden of zijn goddelijke taak als redder van de mensheid vervullen).

Deze alternatieve kijk op het leven van Jezus is veel interessanter dan de zoveelste woord-voor-woord verfilming van de evangelieën. Mooie, aangrijpende muziek ook!

Jammer genoeg kan ik deze film nergens op dvd of blu-ray vinden.

Inderdaad, ik vind deze film best nog vermakelijk tot aan het einde. Niet alleen is het een erg simpel einde maar het komt ook heel abrupt. Wel een leuke verwijzing naar de Friends serie, die blijkbaar een vorm van troost geeft aan veel mensen. Het is allemaal niet echt, maar het is soms een van de weinige dingen die ons blij maken!

Een wat kinderlijke sprookjesfilm met mooie, kleurrijke beelden, eenhoorns, trollen, een mooie Mia Sara en een piepjonge Tom Cruise die als een soort Sneeuwwitje en Peter Pan heel romantisch door het bos huppelen tot ze met het kwaad worden geconfronteerd. De film gaat dan wat meer de duistere kant op, getrouw aan de traditionele oorspronkelijke sprookjes voordat Disney zich ermee ging bemoeien. Het hoogtepunt is Tim Curry als duivel, enfin de Lord of Darkness. En ook de magistrale muziek van Jerry Goldsmith, hoewel die soms wat te nadrukkelijk aanwezig is. De versie met de muziek van Tangerine Dream heb ik dus niet gezien.

Vervelende zwart wit flash backs, slechterikken met een zorro-maskertje op, debiele gevechten, een belachelijke voorstelling van wat de toekomst moet voorstellen. De achtergrondmuziek, het acteren en de cameravoering (met overbodige slow motion en inzoomen) doet sterk denken aan een slechte romcom aflevering. Deze lowbudget 'sci fi' film kun je gerust overslaan.

Mee eens, de beelden in het museum archief zijn nog wel leuk. Vooral de scene met die doos van pandora en Bob Newhart. Maar de rest van de film is enorm flauw. Niet grappig, ook niet voor een zogenaamde parodie. De knappe nerd die openbloeit tot held - rol van Noah Wyle kan enkel de vrouwelijke fans van ER bekoren, me dunkt. En waarin zit de logica dat de speer die de zij van Christus heeft doorboord haar bezitter speciale krachten zou geven? Sommige beelden (zoals in de piramide bijvoorbeeld) doen mij eerder denken aan een Tomb Raider spel dan aan Indiana Jones, en dan heb ik het niet over de indrukwekkende buste van Sonya Walger. Jammer genoeg lijken de special effects ook eerder op een computerspel dan op een film.

"Hippos like chocolat!"

Een grappige uitspraak, maar is het ook correct? Ik heb mij de moeite genomen om dit na te googlen en vond deze uitleg op de website Wildexplained:

"Wild hippos natural habitat is not found near cocoa plants or other sources of chocolate, and they are not attracted to it in captivity. It is hard to tell whether hippos like chocolate or not. But if you try to feed them with chocolate, they would probably eat it. However, this doesn’t necessarily mean that hippos like to eat chocolate."

Zo, weer iets bijgeleerd! Als je achterna gezeten wordt door een boze 'hippo' en je hebt toevallig een reep chocolade bij je, dan kan je proberen om hem af te leiden door de chocolade in zijn opengesperde muil te werpen.

Allan Quatermain and the Lost City of Gold (1986) vind ik leuker, het slaagt beter in het parodiëren van de Indiana Jones films en Richard Chamberlain is natuurlijk stoerder dan Noah Wyle. Wyle speelt nochtans minder het sulletje uit het eerste deel en dit vervolg is meer vakkundig gemaakt. Het is wel opvallend dat de SFX in deze film uit 2006 slechter zijn dan in Raiders of the Lost Ark, een film van 1981.

Het zegt veel over deze film dat ik meer met de comments heb moeten lachen dan met de film zelf. Waar in deel 1 nog wat avontuur te bespeuren is, zij het erg amateuristisch gedaan, probeert men hier serieuzer te doen met meer dialogen en spanning, maar het valt allemaal plat op zijn gat. Deze filmreeks is te kinderachtig en flauw om daarmee weg te komen. Het verhaal slaat weer eens nergens op, met een gegeven rond Judas die een vampier zou geweest zijn. Het enige positieve is het talent van de twee oude rotten in het vak Bob Newhart en Jane Curtin. Newhart vond ik altijd grappig in de Dean Martin show uit de jaren '60.

De tweede en helaas laatste Bondfilm met een overtuigende Timothy Dalton als de keiharde en op wraak beluste James Bond. Dalton trachtte met zijn vertolking terug te keren naar de Bond van Ian Flemming en hij is daar naar mijn mening erg goed in geslaagd.

Carey Lowell als CIA-agente Pam Bouvier is een sterke Bondgirl die getuige het bargevecht haar mannetje naast Bond kan staan. Talisa Soto als Lupe is beeldschoon, maar haar rol is niet erg sterk uitgewerkt. Robert Davi als drugsbaron Franz Sanchez is één van de meest dreigende en realistische Bondschurken. En Benicio Del Toro als Dario, het hulpje van Sanchez, kan als geen ander de rol van halve gek spelen.

Wayne Newton als oversekste cultleider Joe "Bless your heart" Butcher moet een komische noot in de film brengen en dat lukt best goed. David Hedison speelt voor de tweede keer Felix Leiter (hij deed het ook al in Live And Let Die). Hij doet het redelijk goed, alleen is hij aan het eind van de film opvallend opgewekt ook al werd hij door een haai half opgegeten en is zijn kersverse bruid verkracht en vermoord.

Hoewel het verhaal goed in elkaar zit is het toch heel ongeloofwaardig dat een slimme schurk als Sanchez nooit te weten komt wie Bond werkelijk is, hoewel die Sanchez aan het begin van de film heeft gevangen genomen en vervolgens de hele film door zonder vermomming de organisatie van Sanchez aan het saboteren is, totdat Bond het hem zelf verteld... en dan gelooft Sanchez Bond ook nog meteen dat hij MI6 de rug heeft toegekeerd en als huurmoordenaar voor Sanchez wil werken.

Een ander minpuntje aan Licence To Kill is de soundtrack, ik vond deze niet heel erg memorabel en passen bij een Bondfilm. Deze minpunten verhinderen mij om de volle 5 punten aan deze erg vermakelijke film te geven, ik vind hem dan ook iets minder goed dan die andere Bondfilm met Timothy Dalton: The Living Daylights.


Felix Leiter: "Where's my wife?"
Dario: "Don't worry, we gave her a nice Honeymooooon!"

M: "This private vendetta of yours could easily compromise her Majesty's government. You have an assignment, and I expect you to carry it out objectively and professionally!"
Bond: "Then you have my resignation, sir!"
M: "We're not a country club, 007!"

Bond: "Pam, this is Q, my uncle. Uncle, this is Miss Kennedy, my cousin."
Q: "Ah, we must be related!"

Bond: "In my business you prepare for the unexpected."
Sanchez: "And what business is that?"
Bond: "I help people with problems."
Sanchez: "Problem solver."
Bond: "More of a problem eliminator."

Sanchez tegen Bond alvorens hem in een cocaïneversnipperaar neer te laten: "When you are up to your ankles, you'll beg to tell me everything. When you are up to your knees, you'll kiss my ass to kill you!"

Eindelijk deze film ook gezien. En hoewel het begin van de film aan spanning ontbrak en ik de karakters nogal leeg en oninteressant vond, vond ik de alien wel goed gemaakt en eens de alien begint te groeien komt de film toch eindelijk op gang. Wel een beetje ongeloofwaardig hoe snel die buitenaardse evolutie gaat zeg, maar het verhaal moet natuurlijk wel opschieten!

Het al dan niet verrassende einde vind ik wel leuk bedacht, ik had het in ieder geval niet zien aankomen. Ik had gedacht aan een einde à la Gravity, een film waar ik regelmatig aan moest denken bij het zien van Life. Ook aan het veel spannender Alien moest ik af en toe even denken, maar om deze film nu als een soort Alien meets Gravity te bestempelen is misschien wat overdreven, hoewel de makers zeker wel beïnvloed zullen zijn door die twee films.

Al met al een leuke film, zij het geen hoogvlieger en zeker geen meesterwerk! Jake Gyllenhaal, mij vooral bekend van de uitstekende Source Code, vind ik nogal zwak in Life. Ryan Reynolds daar ben ik geen fan van, die ging gelukkig al snel dood. Eyecandy Rebecca Ferguson deed het wel redelijk, ook haar rol was niet bijzonder te noemen.

Hiroyuki Sanada gaf met zijn karakter wel een meerwaarde aan deze film, met zijn gezinnetje dat thuis op hem wacht. De muziek is goed in deze film, niet te bombastisch zoals bijvoorbeeld in Interstellar het geval was.

"Hij staat stil, hij staat op de vijftiende.. dat is toch het restaurant?"
"Misschien heeft ie honger?"


Liften die mensen vermoorden, computers die hun eigen programma's gaan maken, biologische chips die zichzelf vermenigvuldigen... het is natuurlijk te stom voor woorden maar met dit eenvoudig gegeven maakte Dick Maas wel een spannende film.

Het synthesizer muziekje wekt ook de spanning op. Het beeld waarbij het kleine meisje voor de lift stond deed me zelfs even denken aan The Shining.

Willeke van Ammelrooy was toch wel een mooie vrouw zeg. Ik herkende ook een jonge Kees Prins (bekend geworden met de serie Jiskefet) als Nachtwaker nummer 2.

Heel lastig om een score te geven aan deze film. Enerzijds is het cinematografisch mooi geschoten in zwart-wit beelden die lijken op een film van rond 1940, met sfeervolle beelden en sterk ondersteund door geluid (de wind, zee en de krakende vuurtoren) en muziek, en met goed acteerwerk van beide hoofdrolspelers. Vooral Willem Dafoe is een genot om bezig te zien. Anderzijds is het een film zonder veel verhaal en met veel dialogen. Niet iedereen houdt van een 'praatfilm', en in deze film zit een hoop dronkenmanspraat. Dit moet een psychologische horror/mysterie voorstellen, en dat is het ook wel, maar veel horror zit er niet in. Een paar droomachtige beelden en een zeemeeuw tegen de rotsen doodslaan, en dat is het zo'n beetje. Ook is het geluid soms te hard en op den duur begint de misthoorn die elke twee minuten in je oren toetert wel een beetje te storen. Het hele verhaal had eigenlijk even goed in een kortfilm verteld kunnen worden, want veel gebeurt er eigenlijk niet. The Lighthouse is een film die niet iedereen zal weten te bekoren. Het kan een beetje artsy-fartsy overkomen. Zelf kan ik wel genieten van een film die iets anders tracht te doen dan de doorsnee film, maar ik zou hem toch niet meteen op blu-ray aanschaffen of binnenkort opnieuw bekijken.

Wel grappig, vooral die scène waarin een kerel Ricky wil wurgen met zijn eigen darmen. De SFX zien er niet uit, maar dat past wel in dit soort pulpfilms.

"TRESPASSERS WILL BE EATEN"


Bij herziening vind ik deze film toch beter dan in mijn herinnering. Het blijft een flauwe Bondfilm met veel humor, een sheriff die zo lijkt weggelopen uit een The Dukes Of Hazard aflevering, Bond die een sigaartje rookt terwijl hij met een paraglider naar het eiland van de vijand zweeft en op het eind van de film met die Kananga die als een ballon opblaast en in stukjes vliegt.

Maar het moet gezegd dat er ook veel positieve zaken in de film zitten. Allereerst is Roger Moore een echte Engelse gentleman, charmant en grappig en hij ziet er ondanks zijn leeftijd jonger uit dan Connery in Diamonds Are Forever. Hoewel hij niet de lichamelijke fitheid en kracht uitstraalt die Connery en Dalton wel hadden, is hij toch geloofwaardig als geheim agent. Hij had dan ook al enige ervaring opgedaan met dergelijke rollen in The Saint en The Persuaders.

Live and Let Die heeft ook één van de mooiste, zo niet dè mooiste, Bondgirl van alle Bondfilms: Jane Seymour in de rol van Solitaire. Het was wel een beetje stom dat er 007 op de achterkant van de kaarten van solitaire stond, een knipoogje naar het publiek neem ik aan.

Het hele voodoo gedoe zorgt wel voor iets nieuws in de Bondfilms, maar steekt na een tijdje toch wat tegen. Vooral die Baron Samedi die steeds als een gek lacht vond ik nogal irritant. En die mensen die als wilden dansen rond die martelpaal was een beetje belachelijk. Als ze solitaire op handen naar de martelpaal droegen dacht ik even dat ik naar een oude Tarzan film aan het kijken was.

Julius Harris als Tee Hee met zijn robotarm is een gedenkwaardige bad guy. Yaphet Kotto als Kananga vond ik niet echt veel dreiging uitstralen. En waarom hij een dubbelrol moest spelen begrijp ik niet goed, want volgens mij had Bond hem toch van in het begin al door. En dat masker van hem leek echt op niets.

Clifton James als Sheriff Pepper moest wat extra humor in de film brengen en hoewel zijn idiote zuiderse gedrag wat over the top is, vond ik het nog wel leuk. Leuker dan zijn rol in The Man With The Golden Gun in ieder geval.

Deze film zit trouwens vol humor en actie, dus je kan bijna niet anders dan genieten van deze Bondfilm met hoog amusementswaarde. Bond die over de krokodillen loopt is wel het hoogtepunt, een erg goede stunt is dat! De achtervolging met de bootjes is ook wel leuk maar duurt inderdaad erg lang, 13 minuten in totaal.

Ook Quarrel uit Dr. No komt even terug, of tenminste zijn zoon Quarrel jr. Het moment waarop ze met een bootje naar het eiland van Kananga vaarden deed mij eigenlijk ook wat denken aan Dr. No.

De titelsong van Paul McCartney and the Wings beviel mij niet zo. Het past weliswaar bij de toon van de film en de jaren 70. Ik vond het wel beter klinken toen die zwarte vrouw in die nachtclub het zong. Ik heb het even nagekeken en haar naam is B. J. Arnau.

Al met al geen slechte Bondfilm en een goede start voor Roger Moore dus.


Bond wordt 's ochtends vroeg door M thuis bezocht.
Bond: "Insomnia, sir?"
M: "Instructions."

Geheim agent kijkt naar een voorbijtrekkende rouwstoet: "Whose funeral is it?"
Zwarte man naast hem: "Yours."

Nadat zijn chauffeur is neergeschoten en hij met moeite de auto kon doen stoppen door tegen een andere wagen aan te knallen, belt James naar Felix:
Bond: "Hello Felix? You know how i hate to trouble you, but I've eh... run into a little bother."

Rosie carver van de CIA: "You're only my second mission you know. My first was Banks, the agent who was killed."
Bond: "It's a relief to know I'm next in line, for the same kind of aid!"

Rosie: "Oh I should have never gotten into any of this, I'm gonna be completely useless to you!"
Bond: "Oh I'm sure we'll be able to lick you into shape."

Bond: "I'd like some answers now."
Solitaire: "Please you dont understand, they'll kill me if I do."
Bond: "And I'll kill you if you don't."
Solitaire: "But you couldn't, you wouldn't. Not after what we've just done."
Bond: "I certainly wouldn't have killed you before."

Toen ik The Living Daylights voor het eerst in de bios zag, was ik reuze benieuwd hoe de nieuwe Bond er zou uitzien. Na A View To A Kill met de veel te oude maar altijd sympathieke Roger Moore was het hoog tijd voor een nieuw gezicht.

En als we in de openingscène eerst twee collega's van Bond te zien krijgen is het nog even spannend wie hem zal zijn. Tot we Timothy Dalton in de camera zien kijken met zijn scherpe blik, donker haar en ruige uitstraling. Ik wist meteen dat het goed zat met deze nieuwe Bond.

Naast zijn ruige en knappe uiterlijk had Dalton ook nog mee dat hij een erg goede karakteracteur is die zich op het toneel al bewezen had als klassiek geschoolde acteur. Als we toch kritisch willen zijn zouden we kunnen opmerken dat lollige oneliners hem niet zo goed liggen, daar waren Connery en Moore veel beter in. Maar met Dalton werd een stap terug gezet naar de Bond van Fleming, echter zonder de 'fun' van de Bondfilms uit het oog te verliezen (iets waar George Lazenby en later Daniel Craig zich wel schuldig aan zouden maken).

Alles in deze Bondfilm straalt een heuse spionnagesfeer uit en het verhaal zit heel goed in elkaar. Bond is zijn oversten steeds een stapje voor: hij schat juist in dat Kara Milovy (gespeeld door Maryam d'Abo) geen beroepsmoordenaar is en dat generaal Pushkin (John Rhys-Davies) onschuldig is aan de moord op de 00-agenten.

Maryam d'Abo is zeker niet de mooiste Bondgirl ooit en ze speelt eigenlijk maar een dom gansje, maar het is wel verfrissend om een Bond te zien die zich voor de verandering eens aan één vrouw houdt. De romantische scènes tussen Dalton en d'Abo zijn erg overtuigend en zelfs vertederend.

Jeroen Krabbé speelt zijn rol als Georgi Koskov die doet alsof hij naar het Westen wil overlopen en die in feite generaal Pushkin valselijk de schuld in schoenen wil schuiven met enige humor. Ook Joe Don Baker zet zijn rol als wapenhandelaar Brad Whitaker nogal luchtig neer. Andreas Wisniewski is indrukwekkend als Russische huurmoordenaar Necros die middenin een vergadering van MI6 met ontplofbare melkflessen gooit en Koskov onder de neus van de Britse geheime dienst komt ontvoeren.

De muziek van John Barry is weer top in deze film! De vele actiescènes zijn erg leuk, vooral de openingsscène tijdens de 00-training , de achtervolging met de wagen op het ijs, de ontsnapping in de cellokist, het gevecht tussen Bond en Necros in de touwen aan de achterklep van het vliegtuig...

Timothy Dalton is na Connery mijn favoriete Bondacteur en ik had hem graag in wat meer Bondfilms willen bewonderen. The Living Daylights is één van mijn favoriete Bondfilms (samen met From Russia With Love, Goldfinger, Licence To Kill en Golden Eye). Timothy Dalton deed wat Daniel Craig vandaag de dag tracht te doen: een meer serieuze Bond neerzetten... en hij deed het naar mijn mening beter.

"Good evening Sheriff."

"Shut up!"

"This one is new to me... he's very pretty!"

Eén van de grappigste spaghetti westerns ooit met het beste komische duo ooit: Bud Spencer en Terence Hill.

De Wolverine films zitten altijd vol harde actie en zijn minder onnodig gecompliceerd dan de andere X-Men films. Deze films staan volledig op zichzelf en je hoeft dus het hele (oninteressante) X-Men wereldje niet te kennen. Een lekker duister sfeertje in de nabije toekomst, die er niet al te rooskleurig uitziet. Goed spel van Hugh Jackman en Patrick Stewart. Mooie karakteruitdieping maar dan zonder teveel gezeur. Grappig om het meisje te zien vechten alsof ze Hit Girl uit Kick-Ass is. Ben wel een fan van James Mangold, hij heeft een aantal goede films gemaakt.

Wat een mooie beschrijving! En jammer genoeg is het waar. De film had potentie en ziet er visueel bij momenten heel aardig uit, maar onder de vlag van Disney werd het een dwaze klucht met een Johnny Depp die zijn rol als Jack Sparrow nog eens wil overdoen. Zijn vertelling van zijn levensverhaal kon mij absoluut niet boeien! Erg kinderachtige grappen en een onnozel verhaal. Wat worden er toch weinig goede westerns gemaakt zeg.

Inderdaad, een van de beste moderne oorlogsfilms. Erg rauw, gewelddadig, met een erg hoog macho-gehalte maar ook het leed van de soldaten wordt goed in beeld gebracht. Ik heb deze film op blu-ray aangeschaft, zo goed vind ik hem.

Jackie Chan in een serieuzere rol dan we van hem gewend zijn. De Kung fu is in deze film ook meer realistisch en minder over de top. Chan schrikt er niet voor terug om iemand om het leven te brengen. Ook de mooie Nora Miao, die o.a. in Way of the Dragon, Fist of Fury en The Big Boss met Bruce Lee meedeed, is van de partij.

Dragon Lee tracht de grappige toer op te gaan, maar slaagt daar niet helemaal in. Ik zie hem liever in een serieuze rol. Zijn martial arts kunsten zijn wel altijd de moeite waard, maar in deze film ziet het er allemaal veel te fake uit. Ook de geluidseffecten tijdens de gevechten zijn belachelijk. Sommige ideeën zijn wel goed bedacht: zoals de magneten en het zwaard, of de olie zodat de tegenstander Lee niet kan vastgrijpen. Maar het kan de film niet redden, dit is duidelijk een mindere van de Dragon.

Een mooie film-trilogie. Dit deel iets minder spectaculair, minder veldslagen en meer de opbouw van de sprookjeswereld en de personages. Het kleurgebruik vind ik soms wat minder geslaagd en ook zijn sommige gevechten niet zo mooi gefilmd. De Special effects staan nog steeds overeind, vooral het hilarische verschil in grootte van de mensen en de Hobbits. Heel grappig als tovenaar Gandalf in dat kleine Hobbit-huisje binnenstapt!

Ik zag de special extended editie en ik moet zeggen, de tijd ging toch snel voorbij. Heb mij geen moment verveeld. Vind dit, naast het eerste deel, het beste uit de trilogie. Hoewel er weinig verschil zit tussen de drie delen en je ze gewoon allen na elkaar moet bekijken. Dit derde deel komt op mij meer over als een leuke avonturenfilm, terwijl het eerste deel een mooie romantische wereld neerzet waarin je zo kunt wegdromen. Eén minpuntje aan deze trilogie is wel het onduidelijk camerawerk bij de van man tot man gevechten (hand-to-hand combat). Dat had wel beter gekund met langere takes zonder dat het camerastandpunt om de seconde verspringt.

De innerlijke strijd van Gollum en de strijd om het vertrouwen van Frodo tussen Gollum en Sam zijn inderdaad erg leuk om te volgen. De drie delen zouden meteen na elkaar zijn opgenomen dus misschien kan het niet, maar ik vind toch dat Gollum er soms beter uitziet in dit deel. Of misschien ben ik gewend geraakt aan hem, maar vooral aan het begin van deze film als hij verandert van Sméagol in Gollum en ook later rond 23 minuten in de film als hij in zijn droom praat ziet het er wel goed uit, vooral als het licht op zijn huid valt. Op andere momenten ziet hij er dan weer uit als in het tweede deel. Bij dit soort fantasie-films moet je natuurlijk de CGI voor lief nemen, en gewoon meegaan in het verhaal.

Nu ook de tweede LOTR film herzien en het bevalt me wel. Prachtige locaties in Nieuw-Zeeland. Meer actie dan in het eerste deel. De CGI van de Gollem is wel erg onovertuigend. Ik blijf Elijah Wood een vervelend ventje vinden met zijn grote ogen en brave Hendrikje spelen, en ook dat dikkertje dat met hem meereist. Orlando Bloom toont nog maar eens dat hij geen sterke acteur is (wat ook al bleek uit de Pirates-films). Viggo Mortensen, Ian McKellen en natuurlijk Christopher Lee zijn echter klasbakken. Ik vind deze film bijna even goed als de eerste in de trilogie, maar je moet ze natuurlijk allemaal na elkaar bekijken want het vormt een doorlopend verhaal.