Opinions

Ik hou wel van survival movies die zich op één plaats afspelen waar de hoofdrolspelers vast komen te zitten. De cinematografie is adembenemend en heel doeltreffend, vooral voor mensen zoals ik die aan hoogtevrees lijden. Ook ik zat met klamme handjes te kijken! De twee jonge vrouwen lijken soms wel over superkrachten te beschikken en ze lijken alle veiligheidsprotocollen i.v.m. het beklimmen van een hoge toren over boord te gooien, maar dat mag het plezier niet verpesten. Je kijkt zo'n film namelijk niet voor het realisme maar voor de fun. Hetgeen mij het meest heeft gestoord is het hele social media gebeuren ("Tits for clicks!") en het abrupte einde, waarbij de reddingsoperatie met de helicopter gewoon wordt overgeslagen. Van dezelfde producers als 47 Meters Down staat in de openingscredits, en dat blijkt wel: beide films hebben namelijk dezelfde twist op het einde.

Slappe hap met slappe acteurs Ryan Gosling en Emily Blunt. Enkele leuke actie scenes en een hoop slap romatisch gedoe.

"I feel just like Jodie Foster in that... Jodie Foster movie!"

De film is inderdaad niet spannend en ook niet eng. En de fantasieën van de personages konden veel origineler en interessanter gemaakt zijn. Het zijn ook allemaal bordkartonnen figuren waarmee je moeilijk meeleeft. Na een zwak begin met de voorstelling van de verschillende personages, gaat de film alle kanten op en raakt het verhaal kant noch wal.

Ik ken haar van dat ander wrakstuk van dezelfde regisseur, Truth or Dare (2018), wat ook al niet zo'n beste horror film is. Ze is gelukkig wel mooi, waarschijnlijk de reden waarom de regisseur haar steeds inhuurt, want verder maakt ze niet veel indruk op mij. Maggie Q viel wel mee vind ik, maar ook zij kan deze film niet redden van de verdrinkingsdood. Laat dit eiland maar snel weer zinken in de vergetelheid.

Far Cry, een goede game maar een erg slechte film.

Ben een fan van Dwayne Johnson en in mindere mate ook wel van Statham. Maar de actie waarmee de film opent doet mij al huiveren. Na gisteren genoten te hebben van John Wick 3 met de lange gevechtstaferelen zonder het hyperactieve camerawerk dat zovele films de laatste jaren teistert, begint Hobbs & Shaw al meteen met jumperig camerawerk in de eerste actiescène. Dan op naar de tweede actiescène, die er enkele minuten later al aankomt. Deze keer zien we Johnson en Statham aan het werk en opnieuw duurt elk shot maximum 2 seconden lang, geloof mij ik heb geteld. 36 minuten in de film de eerste achtervolging met motoren. En opnieuw dat hyper camerawerk. Als je dat vergelijkt met de prachtig gefilmde achtervolging met motoren in M.I.6 dan is dit toch huilen met de pet op. Het ontgaat mij volkomen waarom sommige filmmakers denken dat het publiek van zoiets zou kunnen genieten. Het verhaal is belachelijk en oninteressant, het kleurenpalet van de film is grijzig onaantrekkelijk, de muziekscore is bij momenten lawaaierig, de humor is ongrappig en de actie is ongeïnspireerd. De combinatie Johnson-Statham werkt jammer genoeg nooit echt op de lachspieren, hun dialogen komen erg geforceerd over. Dwayne Johnson is charmant zoals steeds als de sympathieke krachtpatser, maar zelfs hij kan deze film niet redden.

Goede wraak-actiefilm met een behoorlijke Dwayne Johnson, die ik best goed vind als actieheld. Ik vind hem een sympathieke beer van een vent en kan goed meeleven met zijn rol. Ik heb deze stoere film nu voor de tweede keer gezien en voor een prijsje op Blu-Ray aangeschaft.

Een film met weinig diepgang, "what you see is what you get" dus! Het moet niet altijd ingewikkeld of met een belangrijke boodschap zijn, soms wil ik eens ontspannen met een film die mij niet persé hoeft te doen nadenken. Hoewel er op het einde wel een twistje zit en ook een boodschap over vergevingsgezindheid en het geloof, maar na deze film herinner je je vooral de tattoos en spieren van Johnson en zijn coole auto!

Dat deel vind ik ook redelijk overbodig, ongeloofwaardig en onnodig sentimenteel. En de acteur die de huurmoordenaar speelt kwam op mij nogal als een watje over. Zoals Dwayne Johnson zegt: "You got issues!"

Hercules, een sandalenfilm met misschien wel de meest estetische bodybuilder aller tijden Steve Reeves. De man had meer mannelijkheid in zijn baardje dan de meeste mannen in hun hele lichaam hebben. Jammer dat zijn eigen stem in deze film werd gedubd door iemand anders. De originele filmposter met rode achtergrond is mooier dan die welke hier wordt gebruikt. Steve laat daarop zijn ongelooflijke brede 'lats' (vleugels), borstkas en schouders in volle glorie zien.

Mooie Thaïse meiden, een lekker vakantiesfeertje aan zee en in de bar op het strand. Maar het verhaaltje boeit niet, de gevechten zijn heel amateuristisch en deze film lijdt onder het low budget. De acteerprestaties zijn op erg laag niveau. Er zitten wel duidelijk enkele jongens bij die kunnen kickboksen, maar de gevechten zijn veel te slecht gefilmd. Je ziet sommige personen echt staan wachten tot ze aan de beurt zijn om tot actie over te gaan, en de meisjes worden nooit geraakt. Ik krijg er wel zin van om weer op reis te gaan.

De jaren 70 setting is leuk gedaan, doet inderdaad een beetje denken aan Friday the 13th. Jammer dat we ongeveer 44 minuten moeten wachten op de eerste kill. En de tweede gebeurt volledig buiten beeld. Bij de derde kill zitten we al aan minuut 63. Het is wel moedig dat er deze keer ook enkele kinderen sneuvelen, maar dat zijn dus de kills die buiten beeld gebeuren. In tegenstelling tot deel één, is er nu ook maar één killer i.p.v drie, tenminste tot de laatste scène. En de killer gebruikt ook maar een enkel moordwapen, veel afwisseling moet je dus niet verwachten. Net als in dat eerste deel zijn de kills (die we te zien krijgen) wel lekker bruut voor een jeugd-horrorfilm, en het acteerwerk is ook van hetzelfde niveau: gemiddeld tot goed. Maar wat kan je meer verwachten van een doorsnee slasher movie? Fear Street:1978 voegt weinig toe aan het hele verhaal, maar is wel een leuk tussendoortje. Hoe Ziggy al die messteken overleefde, is mij ook een raadsel. En nu het derde en laatste deel maar eens bekijken.

De openingsscène gaf me enorme Scream vibes, en toen ik de tienercast zag verschijnen dacht ik: oh nee, weer zo'n flauw tiener horrorfilmpje dit wordt niets! Maar de jongelui doen het wel goed, het verhaal met de heks boeit ook wel, en naar het einde van de film toe zitten er wat leuke, bloederige kills in (met natuurlijk de broodsnijmachine als hoogtepunt). Ook leuk zijn de lesbische scènes tussen Kianna Madeira (die warempel erg lijkt op een ex van mij) en Olivia Scott Welch.

Het moet ook gezegd dat de production design erg degelijk is. Er zitten weliswaar enkele minpuntjes in deze film. Zo ligt de heks blijkbaar slechts onder een laagje mos begraven, waar je zo overheen struikelt.

Minder goed dan de eerste drie delen, maar het kan er nog mee door als een doorsnee slasher filmpje.

De killer(s) is jammer genoeg heel voorspelbaar. Verwacht je dan ook niet aan enige plottwists.

Wel leuk om Oz uit American Pie terug te zien, deze keer als vader en niet als geile tiener.

Onmogelijk om deze film niet te vergelijken met Safety Last (1923). Maar waar die film van in het begin plezant is, wordt Feet First (1930) pas na dik een half uur grappig. Het moet gezegd dat de praatfilm Harold Lloyd minder af gaat dan de stomme film.

Het eerste deel in de schoenwinkel is veel minder leuk dan het eerste deel van Safety Last in het warenhuis. Het stuk op de boot waarin Harold alle tijdschriften waarin zijn foto staat in het water wil gooien is daarentegen hilarisch! Er wordt vanaf dat moment minder gepraat en meer aandacht besteed aan de visuele 'jokes', waar Lloyd zo goed in was.

Het derde deel van de film waarbij Harold alweer een hoog gebouw beklimt, is weer leuk om te zien maar vond ik toch minder goed gedaan dan in Safety Last. Lloyd probeert het nog wat interessant te maken door de interactie met de niet zo slimme 'Charcoal', die de beklimming alleen maar moeilijker maakt. Maar ik vond de interactie met andere side-kick, de al even domme matroos op de boot, grappiger.

Dat klopt, terwijl de beklimming van het gebouw in Safety Last mooi in het verhaal was gewerkt houdt het in deze film geen enkel verband met de rest van de film. Lloyd wou de stunt gewoon eens herhalen en deze keer in een praatfilm, maar hij haalt niet het niveau van Safety First.

Een advocaat die aan Kung fu doet

Ik heb deze film gezien in het Engels, altijd jammer om de echte stemmen van de hoofdrolspelers niet te horen. De gevechten zijn kort maar soms wel leuk, alleen is het verhaal nogal oninteressant. Teveel romantisch gedoe met de vrouwtjes, inclusief slappe romcom muziek. Het leukste vind ik het gevecht op de boot.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik die dikke (Sammo Kam-Bo Hung) niet erg grappig vind, en dan gaat hij nog zingen ook. De vijand met mascara aan zijn ogen ziet er ook maar belachelijk uit. Het eindgevecht tussen hem en Chan is allerminst memorabel te noemen. En er zitten zelfs geen stunts/bloopers op het einde van de film. Dit is zeker niet de beste Jackie Chan film.

Er staat trouwens een foutje in de beschrijving, Jackie Chan heet niet Johnny in deze film maar Jackie Lung.

Relnicht Chris Tucker slaagt er bijna in om deze film, die lijkt op een bad trip gone terrible wrong, eigenhandig om zeep te helpen. Bijna!

Nog slechter dan de eerste film. Het enige pluspuntje is de mooie kont van Dakota Johnson en ook haar borstjes mogen gezien worden. In lingerie ziet Dakota Johnson er ook erg leuk uit. Jamie Dornan blijft een creep. Ongeloofwaardig dat een braaf muurbloempje als Anastasia Steele op zo iemand zou vallen, hoewel abusieve relaties natuurlijk wel bestaan en zijn onmetelijke rijkdom zal er wel iets mee te maken hebben zeker? Een belachelijke verfilming van een flutjesroman voor geile huismoeders en onnozele tienermeisjes.

QFT!

Na de vele berichten die ik over deze film heb gelezen, sommige lovend anderen de film neersabelend, heb ik mij er ook eens aan gewaagd. En wat kan ik zeggen? Dit is inderdaad zeer matig! Niets geen erotische spanningsopbouw, en ook geen romantiek. Een creepy rijke yuppie die een muurbloempje verleidt en in zijn erotische BDSM fantasieën wil betrekken. En het naïeve muurbloempje die samen met haar kamergenote zwijmelt zodra ze de knappe maar oh zo creepy rijkaard ontmoet. De dialogen zijn oerdom en onrealistisch en er is geen enkele chemie tussen de twee hoofdrolspelers. De seksbeelden zijn saai en niet erg gewaagd. Natuurlijk is het blote lichaam van Dakota Johnson wel de moeite waard, maar dat kan deze film niet redden. Het enige bijzondere aan deze film is het BDSM gegeven, en daar wordt op creatief gebied weinig mee gedaan. Het open einde van de film maakt dat de kijker verplicht wordt om het tweede (en derde) deel ook te bekijken. Het is een erg goedkope truc om meer films te kunnen slijten, en het heeft de kijker een ongelooflijk gevoel van in de zak gezet te worden.

bollepeer schreef: jammer dat de laatste scene niet doorging, want ik was wel nieuwschierig hoe dat afliep.

Volgens mij gebeurt gewoon precies hetzelfde als wat het hoofdpersonage Wendy in haar visioen zag gebeuren. Ik vond het einde trouwens het beste deel van de film. Na dat visioen dachten we: "Hé, ze zijn dus niet echt dood... laten we eens zien hoe ze deze keer weten te ontsnappen aan de dood..." en dan, voor je het beseft, sterven ze precies op dezelfde manier!

Mary Elizabeth Winstead ziet er heel leuk uit in deze film, hoewel na een tijdje haar gezeur en gesnotter wel een beetje op de zenuwen begon te werken. De overige acteurs en actrices vond ik niet echt opvallen.

Vooral die emo was nogal een vervelend ettertje, zijn dood werd dan ook met applaus ontvangen. En die twee domme blondjes waren ook behoorlijk ergerlijk, dat was wel lachen toen die twee ijdeltuiten in de zonnebank het met een graadje meer moesten doen!

Kortom, een film met weinig inhoud en matig acteerwerk. De film moet het natuurlijk hebben van de ingewikkelde en bloederige sterftegevallen, wat dat betreft was het wel een leuk tussendoortje. De eerste is in mijn herinnering nog steeds de beste uit de reeks, hoewel ik mij van de andere films niet veel meer herinner. Hopelijk kan ik ze allemaal eens na elkaar bekijken, als ik ze ergens kan vinden.

Final Destination (2000) was een topfilm in zijn genre. Met elk deel wordt het iets minder, maar het blijven vermakelijke films. Maar dit vierde deel is duidelijk de minste in de reeks. Oninteressante en niet uitgewerkte hoofdpersonages, erg lelijke CGI kills en een te duidelijke poging om 3D effecten toe te passen. Gelukkig wordt de vijfde weer iets beter.

Jammer genoeg niet bijster goed en de CGI is niet eens beter dan de eerdere FD films.
Het verhaal is intussen uitgemolken en de connectie die in dit deel gelegd wordt met de William Blutworth (die als kleine jongen in de jaren 50 van de dood wordt gered), voelt ook geforceerd aan.

- How is the pay?
- Not great, but... the hours are worse!

Ik heb nooit de FNAF games gespeeld, maar heb wel enkele filmpjes op YouTube zien passeren met playthroughs. De gamers lijken er wel behoorlijk van in hun broek te doen, ik hoopte dus op een goede portie horror met deze film. De film is echter eerder kindvriendelijk en niet eng, maar waarschijnlijk heel leuk voor de fans van de FNAF games.

De film doet natuurlijk meteen denken aan Willy's Wonderland, een film die twee jaar eerder uitkwam en het thema rond een stel losgeslagen animatronics al eens gebruikt heeft. De poppen zien er wel creepy uit. Leuk ook dat er weinig of geen CGI aan te pas kwam, maar dat de poppen door het team van Jim Henson bestuurd werden.

Hoofdrolspeler Josh Hutcherson is een beetje een saaie mus. Hij ziet eruit als de doorsnee jongen in de straat, wat niet mis is want soms kan je beter meeleven met een (relatief) onbekende acteur dan met een bekend gezicht. Het lijkt me nogal onwaarschijnlijk dat een rechter de voogdijschap van een klein meisje aan zo'n jonge kerel zou toevertrouwen, ook al is het zijn zusje, maar soit. Het zijplotje i.v.m. zijn verdwenen broertje Garrett komt ook maar als onnodige opvulling over. De vele scénes buiten het Freddy's restaurant zorgen ervoor dat de spanning niet constant wordt aangehouden, wat ook een misser is.

Matthew Lillard (Mike) vond ik al erg goed in Scream. Ook hier is hij weer grappig als onbetrouwbare arbeidsbemiddelaar van Mike. Elizabeth Lail speelt de aantrekkelijke agent Vanessa, die zich meteen met haar voornaam laat aanspreken en zich gedraagt als het vriendelijke buurmeisje. Waarom kom ik IRL nooit zulke agenten tegen in plaats van mannelijke agressieve, narcistische flikken die eerst slaan en je dan je rechten voorlezen?

Ik heb niet echt affiniteit met de superheldenfilms, maar probeer er af en toe toch eentje mee te nemen want als kind vond ik de comic books uit de jaren 50 wel leuk. Het eerste wat mij bij The Flash opvalt, is wat een rare snuiter die Ezra Miller wel is ("I'm sorry, is my sandwich ready?"). Waarom speelt hij de rol van Barry Allen als een complete weirdo? Ook klagen de superhelden tegenwoordig altijd: "Mijn rol in de Justice League is die van conciërge. Dat is klote maar ik heb er vrede mee."

Het tweede wat mij opvalt is die geforceerde overlap met andere DC superhelden. De film is nog niet eens goed begonnen of Batman, Superman en Wonder Woman worden al vernoemd. Deze gewoonte om teveel in één film te stoppen zorgt er ook voor dat deze film veel te lang duurt. Iris West, die in de comics een roodharige is, wordt in deze film door een zwarte actrice gespeeld, de moeder van Barry door een Spaanse actrice en de blonde Supergirl wordt nu vertolkt door latina Sasha Calle, want "inclusie".

De CGI is soms zeer matig (de vallende baby's, het gezicht van Zod dat via computeranimatie op zijn lijf wordt geplakt), maar soms degelijk (de twee Barry's). Ook de achtervolgingen, zoals met Batman op de 'Batmotor' zien er erg fake uit, in vergelijkhing met bijvoorbeeld de M.I. films. Sinds de periode van Christian Bale hebben alle Batman wannabees ook zo'n vreselijke hese stem. Wat kijkt zijn masker trouwens erg boos!

Hoe kan Barry trouwens door muren heen lopen? Er valt, naast deze minpunten, wel wat plezier aan de film te beleven als je je verstand op nul zet. Er zit naast de gebruikelijke drama en ouder-issues ook wat komedie in de film (de rommel in Barrys kamer, Barry die zijn krachten verliest). Maar vaak slaat de humor ook volledig de plank mis, zoals Barry die zegt: "Come on barbie, let's go party!" Like, what? En Gal Gadot als Wonder Woman is altijd een grote aanwinst, hoewel ze maar een paar keer in beeld komt.

Het hele door de tijd reizen en het multiversum gegeven, maakt dat je eigenlijk niets meer serieus kunt nemen in dit soort films. Niemand kan namelijk doodgaan, want dan leven ze gewoon in een ander universum verder. De stakes zijn dan ook niet meer high te noemen. In deze versie sterven zowel Superman (als baby), Supergirl als Batman. Maar who really cares aangezien zij waarschijnlijk in een andere versie weer zullen leven. En het brengt ook andere problemen met zich mee, zoals Ezra Miller die als dertigjarige een achtienjarige moet spelen.

Het is wel een makkelijk excuus om als fanservice enkele cameo's in de film te wurmen, zoals Michael Keaton als Batman, Ben Affleck als Batman, George Clooney als Batman en zoals gezegd de wonderschone Gal Gadot als Wonder Woman. En nog enkele andere matig tot zeer slecht computer geanimeerde oude vertolkers van superhelden (Christopher Reeve als Superman, Helen Slater als Supergirl). We krijgen zelfs Nicolas Cage te zien als Superman. Blijf aan het einde van de film trouwens nog even zitten, want we krijgen nog een totaal overbodige post-credits scene te zien met Jason Momoa als Aquaman.

Een vermakelijke thriller met een kale Mark Wahlberg, een vervelende Topher Grace en een stoere Michelle Dockery. Films die zich de hele speelduur beperken tot één kleine plek vind ik altijd wel interessant, en deze Flight Risk kan er wel mee door. Er had zeker meer in gezeten, zeker wat betreft de psychopaat Daryl Booth. De stomiteiten van de US Marshall Madolyn Harris zijn typisch voor dit soort films, had ze Booth meteen uitgeschakeld dan was er geen spanning meer. Ik had eigenlijk verwacht dat ook de piloot die Harris hielp om het vliegtuigje te landen een badguy zou blijken te zijn, ofwel dat hij zou worden vermoord door director Coleridge.

Die gebruikte Booth om de voering van de riem door te snijden en zijn handen te bevrijden.

"Maar buurman, wat doet u nu?"

Het leuke snoetje van Johansson en de boyish goodlooks van Tatum maken veel goed, want deze film over de complottheorie dat de Amerikanen naar de maan zijn geweest heeft voor het overige niet veel meer te bieden, behalve dan de leuke jaren 60 setting en muziek.

Ook ik kreeg een beetje een ongemakkelijk gevoel, omdat Nicky en Jess stelen van onschuldige, gewone burgers en niet van andere criminelen. Margot Robbie heeft een mooi gezichtje maar is geen hoogstaande actrice. Ik ben nooit een fan geweest van Will Smith, en nog minder sinds hij tijdens de Academy Awards Chris Rock in het gezicht sloeg. Ik ben nochtans ook geen fan van Chris Rock, maar die Will Smith zou toch eigenlijk nergens meer aan de bak moeten kunnen komen. Deze film doet me qua toon wat denken aan Ocean's Eleven en Out of Sight. Alleen heeft Smith niet de charme van George Clooney. Het overmatig gebruik van plottwists tot in het onnozele deed me de wenkbrauwen fronsen van ongeloof. Vooral de plottwist met die vader is er teveel aan. Eigenlijk gaat de hele film bergafwaarts op het moment dat Nicky zomaar opeens Jess uit de auto zet, omdat hij haar niet meer nodig heeft en de buit binnen is. Beiden verliezen naarmate de film vordert elke vorm van sympathie, wat mij betreft.

Heerlijk die oude films met Norman Wisdom, waarlijk onschuldig jeugdsentiment waar je vrolijk van wordt en je zorgen even mee vergeet. Zeker niet de beste van zijn films, maar er valt genoeg te lachen. Leuk om Jerry Desmonde weer te zien meespelen, hij kan als geen ander de Engelse stijve hark uithangen. Ook de rondborstige Hattie Jacques doet weer mee, als de zanglerares van Norman. Norman Wisdom was naast een komiek ook nog een sportieve kerel die zijn stunts zelf deed en hij had een goede zangstem. Een man met veel talenten, 'old school' zoals Chaplin en Keaton!

Het is inderdaad even doorbijten als er wordt gezongen in dit soort komedies, maar musicals waren nu eenmaal erg in de mode in die tijd.

Opdat zij en James Bond de zuurstoffles later zouden kunnen gebruiken bij het ontsnappen van Kristatos en zijn mannen?

For Your Eyes Only is voor mij de beste Bondfilm met Roger Moore. Het is een meer serieuzere, 'down to earth' versie in vergelijking met de meeste van zijn Bondfilms. De film begint al met de afrekening met aartsvijand Blofeld, vanwege een betwisting over de rechten op dit personage werd besloten om er maar meteen korte metten mee te maken. (Blofeld zou overigens in de nieuwste film Spectre terugkomen naar het schijnt)

Bond bezoekt ook het graf van zijn overleden vrouw Teresa. Het thema van wraak wordt in de film verdergezet met het personage van Melina Havelock, gespeeld door de bloedmooie Carole bouquet, wiens ouders vermoord werden door dezelfde mensen die Bond achterna zit in verband met de diefstal van een ATAC (Automatic Targeting Attack Communicator).

De kleurrijke locaties die de film aandoet zijn Londen, spanje, italië, Griekenland en de Bahamas. De actie is meer realistisch dan we gewoon zijn van Moore, maar daarom niet minder spectaculair. Zo is er een spannende achtervolging in de sneeuw op ski's en motoren, er is onderwater-actie in de Bahamas, een grappige achtervolging met een Citroën 2CV en een rotsbeklimming. Bond maakt bijna geen gebruik van overdreven snufjes van de Q branche.

De hardere toon van deze film valt vooral op als Bond de witte Mercedes met de bad guy erin die aan de rand van een afgrond hangt medogenloos een trap geeft, zodat die naar beneden stort.

Er zijn ook veel minder grappige oneliners in deze Bondfilm. Hoewel er wel nog enkele gedenkwaardig zijn, waaronder:


Bond en Melina willen met de witte Lotus Esprit vluchten, die echter ontploft.
Bond: "Well… I hope you have a car." (gooit zijn autosleutels nonchalant weg)

Tijdens de wilde achtervolging door de bossen met de 2CV:
Bond: "Love a ride in the country, don't you?"

De jonge Bibi tracht met Bond naar bed te gaan.
Bond: "I don't think your uncle Harry would approve."
Bibi: "Him? He thinks I'm still a virgin!"
Bond: "Well…you get your clothes on and I'll buy you an icecream."


In For Your Eyes Only doet M, gespeeld door Bernard Lee, niet meer mee. Bernard Lee overleed in 1981.

Mooi auto's, leuke muziek en jaren '60 sfeertje, goede acteerprestaties van Christian Bale, Matt Damon en de anderen. Ook Tracy Letts als Henry Ford II zit erg goed in zijn rol, hoewel hij volgens de foto's die ik zag in het echt toch wel meer haar had. Ongetwijfeld is het verhaal niet helemaal waarheidsgetrouw, zoals dat meestal gaat in Hollywood films, maar het komt toch allemaal erg realistisch over. Wel vind ik dat de dood van Miles te vluchtig wordt afgehandeld. De 2,5 uren razen zo snel als een Ford GT40 aan je voorbij. Voor mij zeker even sterk als de film Rush (2013). Ik lees trouwens op Wikipedia dat het Belgische team ook met een Ferrari reed in Le Mans '66, namelijk de Ferrari 250 LM, terwijl het Italiaanse team met een Ferrari 330 P3 reed.

Het beruchte zelfmoordbos in Japan is een ideale omgeving om een horrorfilm over te maken, maar veel wordt met dit gegeven niet gedaan. Er wordt jammer genoeg gebruik gemaakt van een aantal goedkope jumpscares geholpen door een luid geluid. Verder valt er niet veel te griezelen. Veel beter ware het geweest als het verhaal zelf spanning/horror had opgewekt.

Dit is een van mijn favoriete films van Billy Wilder en Walter Matthau is inderdaad geweldig in deze film. Ik vind dat hij hier een van zijn beste rollen neerzet, naast zijn rol in The Odd Couple (1968).