Opinions

Het uitgangspunt van de film deed ook mij wat denken aan The Truman Show. Het laatste stuk met al die monsters is hilarisch, heel erg over de top! Dit is gewoon een parodie op al die horrorfilms met een groep tieners (of jonge twintigers) in een hutje in het bos. De acteerprestaties zijn niet bijzonder. Toch vond dit één van de leukste en verrassende films van 2012.

Na The Odd Couple (1968), een van mijn favoriete komedies aller tijden, maakte Gene Saks opnieuw een erg leuke komedie met deze Cactus Flower en opnieuw castte hij de man die perfect is voor dit soort rollen: Walter Matthau. Ook Goldie Hawn en Ingrid Bergman spelen hun rol uitstekend en maken van deze film een erg aangename belevenis. Er zitten ook een aantal tot nadenken stemmende gedachten in deze film, zoals Dievegge al opmerkte:

Lewis en Martin werkten toch wel goed samen als duo in die tijd. Dean Martin als de straight man, de charmeur met de warme zangstem, en Jerry Lewis als de schreeuwende, gekkebekkentrekkende idioot. Zoals Dick2008 zegt, is dit eigenlijk een semi-musical en daar is niets mis mee. Ik ben normaal niet zo voor musicals en spoel die muzikale interludes meestal door, maar naar Dean Martin luister ik toch wel graag (naar Jerry Lewis minder). Dit is de film waarin Martin het overbekende lied That's Amore zingt. Voor mij zijn dit soort films uiterst geschikt voor een ziektedag, wanneer ik onder een dekentje op de bank lig met een kop warme chocomelk of thee.

Aniston doet het goed in dit drama, maar wat hebben ze haar lelijk gemaakt zeg. Niet enkel met die littekens maar ze is ook duidelijk aangekomen (het kan ook liggen aan die loszittende kleren) en heeft nogal veel rimpels voor iemand van 45 jaar oud. En dan te denken dat Horrible Bosses 2 uit hetzelfde jaar komt. Maar Aniston kan dit soort rollen dus echt wel dragen. De chemistry tussen haar en Adriana Barraza als haar trouwe huishoudster zit goed. Sam Worthingtons karakter wordt maar weinig uitgediept en zijn pijn om het verlies van zijn vrouw wordt, behalve nu en dan een kleine frons op het gelaat, niet echt uitgebeeld. De film kabelt na een intrigerend begin rustig verder. Pas op het einde zie je met het cadeau van de man van Aniston het zoontje in beeld komen. Ik had hem al eerder verwacht, bijvoorbeeld in haar hallucinaties. Je moet dus wel in de stemming zijn voor een trage film. De shaky cam die nu en dan gehanteerd wordt, is wat overbodig.

Todd vind ik de leukste en meest interessante figuur in deze film. Hij heeft wel een enorm dikke kop en bijhorende pens gekregen. Als volslagen psychopaat behandelt hij Jesse alsof het zijn trouwe hond is. Hij streelt hem over het kopje en laat hem in de kofferbak van zijn auto liggen. Ook grappig hoe hij over zijn dode meid heenstap terwijl hij een lekker ontbijtje voor Jesse en zichzelf klaarmaakt. De film begint dan ook tamelijk grappig, maar daarna gebeurt eigenlijk nog weinig dat boeit. Het einde is dan ook erg voorspelbaar eens Jesse bij de stofzuigerman langskomt. Deze film voelt eigenlijk aan als een extra aflevering die bij het Breaking Bad verhaal aansluit. Heb je die serie gemist (ga die dan snel kijken), dan heb je niet veel aan deze film. Iemand noemde dit een overbodige film maar ook een lekker toetje na de maaltijd. Daar kan ik mij helemaal bij aansluiten. Je gaat niet naar een restaurant voor het toetje, maar het smaakt wel goed bij de koffie na een heerlijke maaltijd. En nu de spin off serie Better Call Saul maar eens kijken. Ik ben benieuwd.

Met al die Marvel figuren in de film, vergeet je soms inderdaad dat je naar een Captain America film zit te kijken en niet naar een Avengers film (of een Iron Man film enz). De film ziet er inderdaad enorm gelikt uit, maar de gevechtscènes zijn heel lelijk gefilmd. Waarom al die jumpende takes in plaats van een langere take? Ja, natuurlijk om te verhullen dat de acteurs niet in staat zijn om een gevechtschoreografie en stunts uit te voeren. Maar toch werkt dit heel storend, vind ik. Neem dan acteurs/trices die dat wel kunnen, denk ik dan!

Een ander voorbeeld is als de Winter Soldier op de rijdende motor springt. Dat wordt dus in welgeteld zes takes gefilmd, waarbij er steeds van camerastandpunt wordt versprongen!

Die typische geschillen tussen superhelden vind ik niet erg interessant, want al zo vaak eerder uitgevoerd. Superman vs Batman, bijvoorbeeld. En later worden ze dan weer beste vriendjes, dat zie je natuurlijk al van mijlenver aankomen.

Er zit overigens bijzonder weinig humor in deze film. Ondanks dat de hoofdrolspelers uit een comic book komen, wordt het verhaal veel te serieus benaderd en ik word er niet echt vrolijk van.

Dat is inderdaad wel een interessant uitgangspunt. Eigenlijk zie je in dit soort films nooit de onschuldige slachtoffers en wordt ook aan de stoffelijke schade weinig tot geen aandacht geschonken.

Winter Soldier is duidelijk de beste Captain America film tot dusver. Hoewel de Cap een van de minst boeiende figuren in het Marvel universum is, wordt veel goedgemaakt door een redelijk interessant verhaal, een goed acterende Samuel L. Jackson en een aantrekkelijke Scarlett Johansson, die een stoere Black Widow neerzet.

Ook leuk om ouwe rot in het vak Robert Redford even terug te zien. Chris Evans als de brave Hendrik die met zijn schild naar de bad guys gooit blijft een zwakke superheld. Zelfs zijn donkerkleurig pak kan hem niet stoerder maken. De Winter Soldier zelf vind ik ook geen interessant figuur. Ik herkende in het begin van de film UFC legende Georges St-Pierre als de baddie Georges Batroc.

Jammer genoeg is in deze film (net als in deel 3) de gevechtschoreografie heel onoverzichtelijk gefilmd, met veel te korte takes en steeds verspringen van camerastand om te verbergen dat de acteurs niet in staat zijn om hun stunts zelf uit te voeren.

Er is helemaal geen bewijs van de schuld van Nathan. De rechercheurs vinden zijn gedrag vreemd zonder zijn autisme in beschouwing te nemen. Nathan werd als kind onbegrepen en zelfs tegen zijn wil in een gesticht gestoken, maar wat voor reden zou hij gehad hebben om zijn opa te doden die hem uit het gesticht haalde en hem financieel onderhield? Als hij schuldig was, is de zaak met zijn dood opgelost maar als hij onschuldig is dan werd hij door de familie en 'justitie' de dood in gejaagd. Hoe dan ook is dit een tragische zaak.

Wat een onnozel filmke! Degenen die dit vergelijken met Die Hard 2 zijn gek. Taron Egerton denkt spanning en innerlijk conflict te tonen door heel hard zijn wenkbrauwen te fronsen en te kijken alsof hij toevallig een zuurtje heeft doorgeslikt. Die vrouw kan ook al niet acteren, en Jason Bateman houdt het beter bij luchtige komedie.

Zo kan je het ook zeggen.

Ik sluit me helemaal aan bij deze recensie, wat een misbaksel van een Bondfilm. Erg lang en traag, met veel gepraat, geforceerde romantiek, een ellenlang pokerspel, een titelsong van Chris Cornell dat niet past bij een Bondfilm, een Bond die er uitziet als een slagerszoon of worstelaar met grote oren en een lelijke tronie, een onaantrekkelijke Bondgirl, lelijk gefilmde actie met voortdurend verspringend camerawerk (wat nog erger zou worden in Quantum of Solace).

Het is maar omdat ik af en toe alle Bondfilms chronologisch na elkaar bekijk, dat ik mezelf dwing om ook deze gedrochten met Daniel Craig te doorstaan. Misschien sla ik die de volgende keer maar over. Ze stralen simpelweg niet de Bond vibe uit en hebben geen fun-factor. Ik haal er nog maar een hele ster af, want zelfs als een film die niets met James Bond te maken heeft, zou ik dit nog steeds geen goede film vinden.

Dit is toch een cultfilm die stof deed opwaaien. Sfeervol en gewaagd: de seksuele aantrekkingskracht tussen broer en zus. De krachtige en sensuele muziek van legende David Bowie (Putting Out Fire) helpt natuurlijk ook! En de schoonheid van de erg jonge Nastassja Kinski evenaart zeker de schoonheid van het prachtige dier, de zwarte panter.

Er worden weer veel zaken weggegeven in de berichten hier. Je kunt dus beter eerst de film bekijken en dan pas de commentaren lezen.

De film begint op interessante locaties met mooie beelden van de natuur. Ook ondergronds zijn er mooie beelden, maar de grotten zijn nogal overbelicht wat met die paar lampen toch niet zou kunnen. De muziek en constante geluidseffecten passen niet echt en zijn veel te nadrukkelijk aanwezig. En de beelden met voortdurend verspringende camerastanden maakt de actie helemaal onoverzichtelijk. Dat je niet meteen de gemuteerde wezens wil laten zien, tot daar aan toe, maar moet dat echt met zulk hyperactief camerawerk bereikt worden? Of is dat om de lelijke CGI te verhullen?

Ik had liever het verhaal gezien van het groepje mannen dat in het begin van de film ondergronds gaat in dat klooster in Roemenië dertig jaar geleden, dat lijkt me veel interessanter dan de wedervaren van die oninteressante types in de huidige tijd. Ik leefde totaal niet mee met wat hen overkomt. Niet erg spannend en niet eng!

Dat gevoel kreeg ik halverwege de film dus ook. Het is te zeggen, de eerste 45 minuten vind ik erg grappig met een goede Dwayne Johnson en een Kevin Hart die net iets minder irriteert dan in zijn meeste rollen. Maar daarna gaat de film erg vervelen. Met een beter script, een interessanter verhaal en meer grappen had dit een leuke film kunnen worden. Gelukkig maakten Johnson en Hart in 2017 toch een leuke film samen, namelijk Jumanji: Welcome to the Jungle.

Manson had het beter bij muziek gehouden, maar werd blijkbaar bestolen. Ik had geen idee dat zelfs de Beach Boys een song van hem hadden gepikt.

De band tussen Manson en de mind changing technieken waar de CIA in de jaren 60-70 onderzoek naar deed (mensen zo gek maken of programmeren om voor jou te moorden), is toch wel een boeiend verhaal.

We zullen wellicht nooit het fijne weten wat er precies achter de Manson murders zit.

De beste Hitchcock film die nooit door Hitchcock... eh, never mind. Velen schijnen bij deze romantische komedie thriller aan Hitchcock te denken, mij deed de film vooral denken aan een Pink Panther film, door de prachtige muziek van Henry Mancini waarschijnlijk maar ook door de luchtige verteltrant en het toneelachtig acteren. Vooral Hepburn doet erg aan overacteren en hangt het onnozele gansje uit, met haar grote ogen en ogenschijnlijk kinderlijke onschuld. Na een tijdje gaat ze mij toch wat tegenstaan. Sommigen vergelijken deze film met North by Northwest (1959), maar ik vind die laatste film toch spannender dan Charade.

Charade heeft een echte sterrencast met de elegante charmeur Cary Grant, Audrey Hepburn, James Coburn, George Kennedy en de fabuleuze Walter Matthau. De nadruk ligt in deze film vooral op de romantiek en de leuke dialogen, en minder op het mysterie en de actie. Wel een leuk gegeven dat iedereen zich verdacht gedraagt in deze film en dat Regina Lamperts (Hepburn) niemand schijnt te kunnen vertrouwen.

Erg grappige whodunit parodie met een schitterende Peter Falk in de huid van Humphrey Bogart. Iedereen doet het goed maar voor mij steelt Madeleine Khan toch de show.

"Don't call me darling in front of the police with a dead husband!"

Vind ik ook, het kon mij niet boeien. Na de zoveelste veldslag heb je het wel gezien. De film duurt veel te lang en heeft inhoudelijk weinig te bieden.

Bijlange niet zo goed als de eerste films en de pop ziet er ook minder goed uit. Dat cgi gezicht of waarschijnlijk is zelfs de hele pop cgi, ziet er redelijk nep uit en heeft weinig persoonlijkheid. Het is meer een op hol geslagen computer dan een pop die door een boosaardige geest/ziel tot leven komt. Wel een aantal "leuke" kills. Maar de film mist de (zwarte) humor en de gemene pop van weleer.

Een autistisch meisje dat martial arts leert, dat moest ik gewoon zien en het viel erg mee! JeeJa Yanin is enorm lenig en een plezier om haar bezig te zien, ze doet inderdaad een beetje denken aan Jackie Chan. Heel grappig hoe ze die Bruce Lee geluidjes nadoet. En de gevechten zijn echt goed in beeld gebracht. Ook de bloopers op het einde tijdens de aftiteling zijn leuk en laten zien hoe moeilijk en gevaarlijk de stunts zijn!

Misschien wel de beste verfilming van A Christmas Carol, samen met de versie uit 1951. De film oogt wat goedkoop en heeft niet de beste special effects, maar het acteren is erg goed. George C. Scott zet een erg menselijke Scrooge neer. Wat een steracteur was hij toch, hij overleed jammerlijk in 1999.

"Why show me this, if I'm past all hope?"

Samen met Our Relations (1936) en The Flying Deuces (1939) mijn favoriete Laurel & Hardy film! En vooral als Stan Laurel veranderd in Lord Paddington! Het is eigenlijk ongelooflijk dat zulke oude films nog steeds zo vermakelijk zijn voor jong en oud.

Het enige positieve aan deze film is de knappe Matilda Lutz, die ik ook al goed vond in Revenge (2017). Voor de rest is deze film totaal doelloos, de zogenaamde verwijzingen naar en kritiek op andere horrorfilms totaal oninteressant, en de ontrafeling zo voor de hand liggend als maar kan. Wat de mafia hiermee te maken heeft, wordt ook nooit duidelijk gemaakt. Als ik een horrofilm wil zien waarin het thema 'we zitten in een horrofilm en ik film jullie stiekem' wordt behandeld, dan kijk ik liever nog eens naar The Cabin in the Woods (2011).

Een erg leuke komische mystery met stuk voor stuk goede acteerprestaties (behalve mr. Boddy dan). Het doet inderdaad erg denken aan Murder by Death (1976), nog zo'n klassieker.

"Communism was just a red herring."

De combinatie slasher/horror en komedie kan meevallen of zwaar tegenvallen, en Cocaine Bear ligt daar een beetje tussenin. De kills zijn bloederig genoeg maar de humor valt zwaar tegen, ik heb zelden moeten lachen. Ook de CGI van de beer valt wat tegen. Toch zijn de stukjes met de beer het leukste van de hele film, de rest (de zoektocht naar de cocaïne) is maar opvulling.

De personages in deze film zijn typetjes die enkel als slachtvee opgediend worden. De leukste rol vind ik die van Kristofer Hivju als hippie backpacker. Hij lijkt een beetje op Chuck in Friday the 13th part III. Na het leuke stuk met de ambulance is de fun er wel uit, en de film duurt dan nog meer dan een half uur.

Jackson Junior (de zoon van Ice Cube en beter bekend onder zijn 'artiestennaam' OMG ) en Alden Ehrenreich als boefjes, en Isiah Whitlock als detective Bob zijn niet grappig. En Ook Ray Liotta brengt het er niet beter vanaf. Dat laatste gedeelte haalt de film voor mij een heel punt naar beneden. Een leuk idee maar erg matig uitgevoerd!

Flauw verhaaltje vol onwaarschijnlijkheden: als jong meisje weet Cataleya al van daken te springen achtervolgd door zwaarbewapende mannen en te ontsnappen, haar oom schiet zomaar midden op straat naar een voorbij rijdende auto en wacht totdat enkele politie-auto's ter plaatse aankomen, waarna hij doodgewoon naar huis wandelt...

Het gebruik van een gele (en later in de film ook een blauwe) kleurenfilter vind ik eerder storend dan mooi, omdat het teveel opvalt. Sommige acteurs lijken wel aan de geelzucht te lijden.

De actie valt verder wel mee, hoewel het gevecht tegen het einde van de film tussen Zoe en het hulpje van de gangsterbaas wel heel snel gemonteerd is, je ziet bijna niet wat er gebeurt. Jammer dat zoveel actie-scènes in veel films op die manier compleet verpest worden.

Zoe Saldana is natuurlijk een mooie verschijning (en laat soms ook haar tepels bewonderen doorheen haar strakke pakjes). En het lied "Hurt" van Johnny Cash vind ik ook mooi (hoewel niet echt passend bij deze film). Dit is echt zo'n oppervlakkig actie-filmpje voor als je eens geen zin hebt in een film met diepgang of enige logica.

Een goede review die alles zegt wat ik over deze film denk.
Ik had er na een sterk begin veel meer van verwacht.

Dit tweede deel doet niet veel onder aan het eerste deel. De spanning zit er goed in en het troosteloze Britse huis waarin een moeder op haar eentje voor haar gezinnetje moet instaan is een goede afwisseling in vergelijking met het typische Amerikaanse spookhuis dat we al zo goed kennen. Een half puntje omhoog!

The Nun is inderdaad fantastisch in deze film, beter dan in haar eigen spin-off films. Maar die Crooked Man ziet er wel erg cartoonachtig uit, het lijkt op de ouderwetse stop-motion techniek die vroeger in kinderprogramma's werd gebruikt voordat digitale animatie werd uitgevonden.

De jumpscares blijven irritant en goedkoop, jammer dat daar zo vaak gebruik van gemaakt wordt! Maar voor de rest is dit wel een spannend filmpje, niet vernieuwend maar degelijk gemaakt. Goed geacteerd door Vera Farmiga en Patrick Wilson die een leuk koppel vormen. En de jaren '70 setting spreekt mij altijd wel aan!

Minder eng dan de eerste twee Conjuring films en brengt weinig vernieuwend. Sommige personages zullen na het maken van deze film wellicht chiropraxie nodig hebben. De enkele jump scares zijn gemakkelijk te voorzien. De film richt zich meer op het verhaal dan op de horror. Maar wel mooi gefilmd en met het sympathieke koppel Ed en Lorraine Warren. Leuk om op het eind hun romantische gevoelens voor elkaar nog eens bezegeld te zien. We krijgen ook wat foto's te zien van de echte personen die in dit verhaal voorkomen. Natuurlijk zijn de filmsterren knapper dan degenen die zij moeten voorstellen, vooral Ed dan.

Ongelooflijk dat Arne Johnson voor de moord die in deze film centraal staat slechts vijf jaar in de gevangenis moest zitten. Het excuus "the devil made me do it" blijkt dus echt te werken.

Geen idee waarom, maar Jodie Foster kijkt steeds zo zuur in haar films. Een ander punt waaraan ik mij wat stoor bij deze film is dat gepalaver over religie vs wetenschap, alsof religie noodzakelijkerwijs wetenschap moet ontkennen. Eleanor vraagt aan Palmer: "Wat als de wetenschap het bestaan van God zou ontkrachten", alsof zoiets mogelijk zou zijn. Dat is helemaal de taak van de wetenschap niet. Eleanor zegt dat ze haar hele leven zich afvraagt waarom we hier zijn, maar als er geen God is dan is er toch ook geen reden voor ons bestaan? Dan zijn we er gewoon.

Eleanor zegt ook dat ze niet in God gelooft omdat zijn bestaan niet kan bewezen worden. Palmer antwoordt niet, wat een beetje flauw is. Hij had als gelovige bijvoorbeeld kunnen zeggen: Romeinen 1:20 luidt: “Zijn onzichtbare eigenschappen zijn vanaf de schepping van de wereld zichtbaar in Zijn werken, Zijn eeuwige kracht en goddelijkheid zijn voor het verstand waarneembaar. Er is niets waardoor zij te verontschuldigen zijn”. De mens kan naar de schepping kijken en beseffen dat God bestaat. Psalm 19:1-5 legt uit dat de schepping duidelijk spreekt van God in een taal die wij allemaal verstaan.

Ook worden de religieuzen hier als gekkies neergezet (behalve Matthew McConaughey dan). Palmer merkt overigens op dat hij Eleanor niet als kandidaat kan kiezen om de reis naar Vega te maken omdat zij denkt dat de andere 95% van de mensheid die in God gelooft last heeft van zinsbegoocheling. Ik vraag mij af of dit getal wel klopt. Een snelle search op Google geeft mij 84%, maar misschien is het aantal gelovigen al gedaald sinds deze film in 1997 werd gemaakt? Ik vind het ook niet heel aannemelijk dat men personen als kandidaat kiest om de interstellaire reis te maken omwille van hun filosofische, religieuze, of politieke achtergrond in plaats van gewoon astronauten en wetenschappers te selecteren voor die taak.

Voor de rest een kundig gemaakte film, wel een beetje een lange zit maar de film zakt nergens in en blijft boeien. Het einde waarbij Eleanor op Vega terechtkomt en haar vader (of een vermomming van hem) ontmoet en na 18 uur terug op aarde belandt, is een beetje een domper, maar wat kan je anders verwachten? Als er al leven op een andere planeet zou zijn, dan weet niemand hoe die er uitzien. Er wordt verder ook niet verklaard hoe zij aan de techniek van interstellair reizen komen, behalve dan dat een meer ontwikkelde soort de techniek op hun planeet heeft 'achtergelaten'.