Opinions

Er valt inderdaad erg weinig te lachen met deze veel te lange en slepende romcom. Het is vooral veel drama wat de klok slaat. Wel leuk om Rachel en Mike uit Friends weer samen te zien, nadat ik hen in Wanderlust (2012) al bezig zag. Ik vind hen beiden erg sympathiek overkomen, maar een hele film dragen is wat veel gevraagd vrees ik.

De titel van deze 13de Bondfilm is 'Octopussy' en de eerste woorden die Roger Moore als James Bond uitspreekt zijn: "Fill her up, please!" De toon is meteen gezet voor deze film: fun, seksueel getinte moppen en niet teveel serieus gedoe.

Het eerste uur van de film vind ik nog een goed begin: de moord op agent 009 en Bond die op de antiekveiling het Fabergé ei steelt en de prijs voor Kamal Khan opdrijft zodat die veel meer moet betalen dan hij van plan was... Eens Bond Octopussy ontmoet en het hele verhaal met het circus, de juwelensmokkel en de acrobatische vrouwen vind ik het een stuk minder worden.

De film zit vol kinderlijke humor: de tennisgeluidjes als Vijay met een tennisracket naar de vijand slaat op de tricycle, Bond die tegen een tijger die hem aanvalt "Sit!" zegt en de tijger gaat zitten, Bond verkleed als clown en gorilla, Bond die in de bomen slingert en een tarzankreet slaakt...

De Bondfilms zijn gelukkig nooit echt helemaal zonder humor geweest, maar hier wordt het toch meer een parodie op James Bond. Roger Moore ziet er trouwens veel te oud uit om nog geloofwaardig een spion te spelen. Al in For Eyes Only was hij te oud voor de rol aan het worden, hoewel dat voor mij nog steeds de beste Bondfilm met Moore is.

Gelukkig is de Bondgirl geen jong ding zodat het niet zo erg stoort dat Moore al wat ouder wordt. Maude Adams die de rol van Octopussy speelt was al eerder te bewonderen in een andere Bondfilm: The Man With The Golden Gun, waarin ze de vriendin van Scaramanga speelde.

Ook de andere (bij)rollen zijn geslaagd te noemen: Louis Jourdan als Kamal Khan, Kristina Wayborn als de blonde vamp Magda en Steven Berkoff als de oorlogszuchtige Russische generaal Orlov.

Kabir Bedi speelt de rol van Kamal Khan's lijfwacht Gobinda. Bedi is een indrukwekkende, grote kerel die bij ons vooral bekend is vanwege zijn hoofdrol in de tv-serie Sandokan. Als hij in het casino de dobbelstenen in zijn hand verbrijzelt doet hij me denken aan Oddjob die op dezelfde manier een golfbal tot puin kneep in Goldfinger. Het eindgevecht tussen Bond en Gobinda bovenop het kleine vliegtuigje van Kamal Khan ziet er overtuigend uit. Ook het gevecht bovenop de rijdende trein is leuk.

De locaties in Octopussy zijn zoals steeds in een Bondfilm gevarieerd: Londen, Indië en Oost-Berlijn. Al met al is het probleem met Octopussy, net zoals met de meeste Bondfilms waarin Moore Bond speelt, dat spannende en overtuigende delen afgewisseld worden met dwaze slapstick die het moeilijk maken om de films als meer dan komedies te bezien. Moore overtuigt nooit echt als een spion.

Er zitten weer een paar pareltjes van oneliners en dialogen in de film, vooral Kamal Khan heeft enkele oneliners die om in te kaderen zijn.


Magda in bed met Bond:"I need refilling."
Bond (ziet haar champagneglas): "Hmmm? Oh, of course you do!"

Magda: "He suggests a trade. The egg for your life."
James Bond: "Well, I heard the price of eggs was up."

Kamal Khan: "Mister bond is indeed a very rare breed… soon to be made extinct!"

Kamal Khan tegen Bond: "You have a nasty habbit of surviving."

Gesprek tussen Bond en Kamal Khan aan tafel:
Bond: "May I ask exactly why I am here? I mean, afterall you do have the egg."
Khan: "True, but we don’t have all the answers."
Bond: "Well supposing, for arguments sake, I don’t feel like talking?"
Khan: "Well don’t worry, you will, you will..."
Bond: "Let me guess, thumb screws and hot coles?"
Khan: "Hardly, we are much more sophisticated than that!"
Bond: "Eh… sodium pentathol?"
Khan: "A bit crued, very unreliable. We prefer curare with an effective psychedelic compound… guaranteed results!"
Bond: "But with permanent brain damage."
Khan: "An unfortunate side effect."

Eén van mijn favoriete komedies allertijden! Jack Lemmon als de neurotische OCD-lijder en Walter Matthau als de luie sloddervos zijn een geniaal duo. Terwijl ze eerst elkaar steeds in de haren zitten, worden ze naar het einde toe toch afhankelijk van elkaar want tegengestelden vullen elkaar aan. Elke scene in deze film is goed, maar vooral het stuk als Felix de kamer binnenkomt en niemand mag het hebben over 'zelfmoord', vind ik erg leuk! Ongelooflijk hoe deze film blijft boeien terwijl bijna uitsluitend in één kamer werd gefilmd.

"Give me a glass of milk"
"Our milkcow is having tea with a friend right this minute."
Wie besteld nu ook een glas melk in een westernsaloon!

Een leuke spaghettiwestern die soms inderdaad meer Amerikaans aandoet, deels door de muziekkeuze en ook omdat Van Heflin zo'n typische Amerikaanse cowboy is. De andere drie hoofdrolspelers (Roland, Kinski en Hilton) die ook heel sterk acteren in deze film, zien er meer uit als typische spaghettiwesternacteurs. Deze film heeft alles wat een western moet hebben: mooie berglandschappen, paarden, goud, verraad, vuurgevechten en drama.

Een flauwe rip off/spin off met het jonge, ongetalenteerde broertje van Sean Connery.

Het enige positieve aan deze film is de mooie Daniela Bianchi.

Deze film heeft een interessant uitgangspunt, maar wordt de das omgedaan door ondermaatse acteerprestaties en onrealistische dialogen/reacties van de personages.

Een voorbeeld: de moeder denkt dat haar kleine kinderen in korte tijd tieners geworden zijn door een virus of iets dat ze gegeten hebben. De dokter snijdt de zwarte man met een mes in het gezicht omdat hij dacht dat hij hem zou aanvallen, terwijl hij gewoon staat te chillen. Later zou blijken dat hij aan een of andere psychische aandoening lijdt, maar dat vind ik toch slecht uitgewerkt. Een beetje komisch zelfs, als hij op een gegeven moment Jack uit The Shining nadoet. En met datzelfde niet ontsmette mes voert hij even later succesvol een operatie uit in de buik van de moeder om een tumor zo groot als een voetbal te verwijderen.

Het verouderingsproces verloopt ook niet bij iedereen gelijk, en gaat soms heel snel en dan weer traag. Zoals gezegd, de kinderen worden ineens tieners maar daarna verouderen ze helemaal niet meer tot ze de volgende dag ineens volwassen zijn. Ook wordt niemand grijs of kaal, en de mannen krijgen geen baard. Dat hun haren en nagels niet snel groeien, wordt dan weer verklaard doordat haar en nagelcellen niet levend zouden zijn.

De ontknoping had ik eerlijk gezegd helemaal niet voorzien. Alleen is de aanloop hier naartoe wel erg lang en moeizaam, en het boeit eigenlijk maar weinig. Deze film was waarschijnlijk beter geslaagd als een korte aflevering van de Twilight Zone of iets dergelijks.

Na Æon Flux (2005) verschijnt Charlize Theron opnieuw met een kortgeknipt, zwartgeverfd kopje. Maar deze film is erg matig, met onuitgewerkte karakters, een saaie en weinig bedreigende badguy, popmuziek die niet bij de actie past, en een overdosis aan politieke correctheid. De terugblikken op het verleden van de onsterfelijke 'krijgers' zien er onecht uit. De choreografie tijdens gevechtscènes lijkt nergens op, met minstens 4 verschillende camerastandpunten per seconde. Het nieuwe meisje dat door het team wordt opgeleid is ineens tegen geweld, terwijl het een geharde militair moet voorstellen. En Theron zelf was als actieheldin beter in zulke films als Mad Max Fury Road (2015) en vooral Atomic Blonde (2017).

Met deze Bondfilm probeerde men de romantische toer op te gaan (007 trouwt met de dochter van een gangster om de verblijfplaats van Blofeld te achterhalen). Lazenby was een bijna even slechte keuze als Craig nu is. Het begint al heel vreemd met een aantal verwijzingen naar de Bondfilms uit de Connery era, met als dieptepunt Lazenby's opmerking: "Well, this never happened to the other fella!"
De toon is heel inconsequent. Het begint tamelijk serieus (doet zelfs een beetje denken aan FRWL), maar helt dan weer over naar dwaze kolder met 007 in een kilt en andere vreemde outfits, zijn fake accent als hij in Zwitserland aankomt en met die onnozele wichten flirt. Bond heeft altijd een uitgebreide kennis gehad, nu horen zelfs parfums en vlindersoorten daartoe.
De locaties in Zwitserland en Portugal zien er goed uit en de main theme song vind ik tot de beste behoren. Telly Savalas kan er mee door als Blofeld, in ieder geval een stuk beter dan Pleasence en Waltz.
De aanval op het arendsnest van Blofeld, gevolgd door de achtervolging in de bobsleeën brengt wat goede actie, maar het einde van de film in mineur is heel abrupt. "James Bond will be back in Diamonds are Forever" verschijnt dan op het scherm, maar dan de echte Bond.

Een schitterende dubbelrol van Norman Wisdom, zowel de klungelende underdog die zo graag politieman zou worden net als zijn vader en de charmante Italiaanse kapper worden met evenveel overtuiging gespeeld. In The Square Peg (1959) speelde hij ook al op briljante wijze een dubbelrol inde rollen van Britse soldaat en Duitse operazingende generaal.

Ik ben jaloers!

Voor mij ook de film van het jaar, tot nog toe. Een Tarantino film is toch altijd een beetje feest! Het is een van de weinige regisseurs die mij bijna altijd wel tot een bezoek aan de bioscoop verleiden kan. Behalve Sin City, waar hij mede-director voor was, vind ik al zijn films meer dan voldoende. Ik hoop dat hij er na zijn tiende film niet mee gaat stoppen! Zulk een innoverende filmmaker zouden we missen in een filmwereldje waarin de meeste films cloons van elkaar lijken (zit er bijvoorbeeld nog iemand te wachten op de zoveelste superheldenfilm?)

Ik heb dus erg genoten van deze Once upon a Time... in Hollywood. Mooie, kleurijke jaren '60achtige beelden en zoals gewoonlijk bij Tarantino erg leuke muziek die je meeneemt naar de tijd van toen. De acteur die voor de legende Bruce Lee moet doorgaan vond ik erg goed gecast! Regelmatig werd er in de filmzaal luidop gelachen door het publiek, zoals tijdens het gevecht tussen Lee en Pitt (de afdruk van Lee in die auto), de scene met DiCaprio in de caravan maar vooral op het verrassende einde van de film. Heel leuk bedacht van Tarantino om het verhaal een andere richting uit te sturen dan je zou verwachten, doordat die hippies blijkbaar in het verkeerde huis binnenbreken. Het is zeker meegenomen als je het achtergrondverhaal met de bende van Charles Manson kent, Google is je vriend.
DiCaprio en Pitt spelen erg goed samen, hun vriendschap in de film pakte mij toch wel een beetje. Margot Robbie als Sharon Tate met haar leuke snoetje deed het ook goed, al had zij niet zoveel te zeggen. De acteur die voor Steve McQueen moest doorgaan vond ik dan weer minder geschikt voor de rol. Eigenlijk gebeurt er niet veel in deze film, maar die luchtigheid is juist erg genietbaar. Cruisen met Pitt in een jaren '60 auto, stoppen aan het verkeerslicht en even zwaaien naar een mooie hippiemeid. Da's genieten, toch?

Low budget film, zo low dat het tot op de bodem van de oceaan zinkt. Twee mensen die steeds op elkaar zitten te vitten en elkaar de schuld in de schoenen (die hadden ze wel niet aan) willen schuiven, het kon bijna ieder huwelijk voorstellen. Ik vond het einde wel goed gevonden en best wel moedig van die vrouw.

"I love that, he's funny isn't he? And he's naughty too!"

Hugh Grant is altijd een pluspunt, en ook hier weer steelt hij de show met zijn vreemde personage Greg Simmonds. Deze luchtige spionage/komedie is heel leuk! Ik zat bijna de hele speelduur met een glimlach op mijn gezicht. Jason Statham speelt zijn rol iets meer relaxed dan hij meestal doet, maar hij slaat en kickt zoals gewoonlijk de bad guys zonder problemen in elkaar. Josh Hartnett doet het ook naar behoren deze keer en Aubrey Plaza is een leuke verschijning. Mooie locaties in Europa, mooie auto's. Ik zou niet geraden hebben dat dit een Guy Ritchie film is, eerlijk gezegd. Zijn flitsende montages en typische muziekstijl mis ik wel een beetje.

Dat taaltje dat Oppenheimer in Leiden spreekt klinkt meer als Jiddisch dan als Nederlands!

Oppenheimer dus. De cinemazaal zat bijna helemaal vol terwijl de film toch al enkele weken wordt vertoond. De film is dus een groot succes, wat hoop geeft aan de echte cinefiel in een wereld waarin een draak van een film (mijn mening!) als Barbie wordt geprezen en een berg vol geld als de poenschepper van Suske en Wiske doet binnenraken. De vrouw van het koppeltje dat naast mij zat ging nochtans op haar gsm naar foto's van haar kinderen en/of kleinkinderen kijken, nadat de bom op Japan was gedropt. Blijkbaar konden de verhoren van Oppenheimer omwille van een vermoedelijke link met de communistische partij, waar nog ruim een uur van de film aan wordt besteed, haar minder boeien.

Het moet gezegd dat het Manhattan Project dat doorging in Los Alamos, New Mexico het spannendste deel van de film is. De zenuwslopende race om de A-bom tijdig klaar te krijgen, de vraag of de bom eigenlijk wel nog nodig was nu de Duitse vijand zich had overgegeven, de beslissing om Japan als nieuw testterrein uit te kiezen, het getwist met Teller over de H-bom, en dan uiteindelijk de ultieme test waarbij voor het eerst een A-bom tot ontploffing wordt gebracht: eerst het felle witte licht en dan, na een hele tijd met ingehouden adem te wachten, de oorverdovende knal!

Ondanks het feit dat er vooral veel gepraat wordt in deze film, bleef ik toch de hele speelduur aan het scherm gekluisterd zitten kijken. Ik heb me geen moment verveeld en de drie uur vlogen eigenlijk zo voorbij. De opvallende muziekscore is de hele tijd aanwezig en roept allerlei emoties op in de kijker. Een heel vernuftig truukje om de spanning hoog te houden en een constant gevoel van ongemak te creëren.

Iedereen zit uitstekend in zijn rol; Cillian Murphy als Robert Oppenheimer (het kettingrokende, graatmagere mannetje met een dodelijke missie), Matt Damon als generaal Leslie Groves, Tom Conti als Albert Einstein, Robert Downey Jr. bijna onherkenbaar als corrupte politicus (of is dit een pleonasme?) Lewis Straus. Ook noemenswaardig is de knappe Florence Pugh als Oppenheimers 'love interest' Jean Tatlock. Het moment waarop zij Oppenheimer berijdt in de ondervragingskamer terwijl zijn vrouw zit toe te kijken, is heel onverwacht. Een schokkend moment waarbij zowel de passie als de schaamte van hun overspelige relatie wordt benadrukt, alsook het gevoel van naaktheid in handen van het ongenadige panel van ondervragers dat Oppenheimer op het rooster legt.

Hoewel ik het eerst jammer vond dat men het droppen van de A-bom op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki niet laat zien, alsook de verschrikkelijke gevolgen nadien, wordt er gelukkig wel genoeg aandacht besteed aan de gewetenswroeging van sommige van de geleerden die hebben meegewerkt aan dit project des doods. Of Oppenheimer zelf echt gewetenswroeging had is nog maar de vraag. Alsook de vraag of hij in het hiernamaals net als Prometheus, die het vuur van de goden stal en het aan de mens gaf, aan een rots werd vastgeketend en voor eeuwig werd gemarteld. Maar zoals in Romeinen 12:19 staat: "Neem nooit wraak, vrienden! Laat dat maar aan God over, want Hij heeft gezegd: 'Mij komt de wraak toe, Ik bepaal de straf voor alle zonden." (HTB)

Vrij vervelende film. Ik ben nooit een Buster Keaton fan geweest (geef mij maar Harold Lloyd) en deze film zal mij niet van het tegendeel overtuigen. Het meisje heeft net als Keaton geen gezichtsuitdrukking, het lijken wel levenloze poppen. Dat maakt het moeilijk om mee te leven met hun karakter. Buster Keaton moet het daarom echt hebben van zijn stunts en daarvoor moeten we wachten tot de laatste 15 minuten van de film (op de trein en aan de waterval).

Welke man zou het leven van Derek Flint niet willen? Hij is rijk, bezit zijn eigen harem en neemt enkel een job aan als hij daar zelf zin in heeft. Vooral de Japanse schone Helen Funai (die in hetzelfde jaar ook een rol had in A Funny Thing Happened on the Way to the Forum) is een aanwinst als je het mij vraagt. Een leuke film met James Coburn, die duidelijk geen kaas gegeten heeft van martial arts ondanks de lessen van Bruce Lee, maar zich blijkbaar wel thuis voelt in een spionnage spoof. Niet dat ik veel heb moeten lachen, hooguit af en toe eens glimlachen om de extravagante levensstijl van Flint. Spannend wordt het ook nergens en de film duurt voor mij wat te lang. Coburn past goed in de rol van ladykiller en spion met attitudes. Ook leuk is die Connery-lookalike in de rol van 0008, en het gesprekje over Spectre. Als kers op de taart krijgen we nog de briljante muzikale score van Jerry Goldsmith.

"Flint, your government needs you!"
"Yes well, it's good to be wanted sir."

Mooie natuurbeelden en mooie muziek van John Barry, maar vooral de muziek van mogelijks mijn favoriete klassieke componist Mozart is echt genieten geblazen!

Voor de rest een nogal saai verhaal, ideaal om de slaap te vatten. Met acteur als Klaus Maria Brandauer en Robert Redford zit je al snel te gapen, alleen de klasse actrice Meryl Streep brengt wat hoop maar ook zij kan deze druilerige film niet redden.

Dit is inderdaad een film die ik in de cinema nog wel kon appreciëren, maar bij herziening op het kleine scherm is het vooral vechten tegen de slaap.

Erg leuke film met spanning, humor en actie. En een zwoel sfeertje, met een goede chemistry tussen George Clooney en Jennifer Lopez.

Outbreak begint goed en is best spannend als het Ebola-achtig virus van Afrika naar de VS wordt meegenomen via een aapje. Naar het eind van de film ontaard het geheel echter in een typisch Hollywood actiefilm, compleet met stoere soldaten en een helikopterachtervolging. Het is overigens nogal ongeloofwaardig dat enkel de generaals, gespeeld door Donald Sutherland en Morgan Freeman, op hun eentje verantwoordelijk zijn voor de beslissing om dat Afrikaanse dorpje plat te bombarderen en het virus als biologisch wapen te bewaren. Ook de liefdesperikelen tussen voormalig gehuwd koppeltje Dustin Hoffman en Rene Russo, die op het eind natuurlijk weer in elkaars armen vallen, had men beter weggelaten. Dat is zo voorspelbaar en totaal onnodig, wie gaat nu ook redetwisten over wie de honden mag houden terwijl er een killervirus rondwaart?

Dat snap ik dus ook niet. Ik dacht al, heb ik iets gemist?

Minder goed dan deel 1 en 2, maar nog wel vermakelijk. Vooral het begin van de film zag er nog goed uit met die nazi in het bejaardenhuis in Zuid-Amerika, daarna ging het verhaal al snel bergaf. Nergens zo spannend als de andere delen. De verrassing op het einde is wel leuk gevonden, maar de film hint erg sterk naar een vervolg terwijl in het vervolg helemaal niet verder wordt gebouwd op het einde van deze film. Dat gedoe met die man die aan de machine vast hing was nogal weinig overtuigend. Maar Johnny Meres zet een leuk personage neer als Götz. Jammer dat daar niet meer mee werd gedaan.

Ik heb deze op Blu-ray aangeschaft denkende dat het om de eerste Outpost ging. De eerste twee delen heb ik ooit gezien en die bevielen mij nogal, ik wist niet dat er ook nog een derde deel bestond. En ik moet zeggen, ondanks de erg korte speelduur bevalt ook dit deel mij! Leuke setting in de tweede wereldoorlog met Russische soldaten die blijkbaar erg stoer waren. Ik vond Bryan Larkin als Dolokhov heel charismatisch in zijn rol als badass. Ook de Michael McKell als Colonel Strasser vond ik erg goed. Ik hou van nazi-zombiefilms en de Outpost-films verdienen dan ook een plekje in mijn Blu-ray collectie.

Als je een soort Dead Snow (2009) of Frankenstein's Army (2013) verwacht, kom je bedrogen uit. Deze film is meer een WW2 film met wat zombietoestanden toegevoegd (vooral op het einde), Saving Private Ryan met zombie nazisoldaten zeg maar. Niet eng genoeg om horror genoemd te worden. Er mag van mij wel een vervolg op komen, met bijvoorbeeld een moordpoging op Adolf Hitler (waar men op het einde toch een beetje op aanstuurt). Mooie historische setting en kostumering. Ook tof dat er soms Frans en Duits wordt gepraat. De muziek is wat onopvallend. De francaise Mathilde Ollivier is een leuke toevoeging en wil ik wel meer zien als stoere heldin, die rol ligt haar wel vind ik.