Opinions

Een aangrijpende film over een jongen met autisme die zelfstandig wil gaan wonen maar gepest wordt door buurtjongens en die een beschermende broer heeft. Geen feelgood movie, eerder een ernstig signaal aan de maatschappij met de vraag om aandacht voor dit actueel probleem. Mensen met een aandoening zijn vaak zwakkeren waar misbruik van gemaakt kan worden. Ik denk dat er maar weinig mensen met ASS zijn die nooit gepest zijn geworden omwllle van het feit dat ze 'anders' zijn.

Jennifer Love Hewitt is ook voor mij de enige die het aanzien waard is in deze film. Ik moet toegeven dat dat meer aan haar uiterlijk ligt dan aan haar acteerprestatie. Ook de anderen staan er maar wat mooi bij te wezen. Hoewel, Sarah Michelle Gellar als schoonheidskoningin is ook wat overdreven. Vooral haar neus is niet erg mooi. Freddie Prinze Jr. is wellicht de slechtste acteur in het groepje, met zijn dwaze uitdrukking en open mondje. Het was blijkbaar de bedoeling om die Max verdacht te doen lijken, de echte moordenaar wou het vriendengroepje hem doen verdenken. Wat ik dan minder geslaagd vind, want door hem meteen te vermoorden valt natuurlijk alle onduidelijkheid weg en kan hij de dader niet zijn.
Toch vind ik dit geen slechte film, ik heb hem zelfs al een tweetal keer herzien en het blijft best een leuke ervaring. Binnenkort het vervolg ook nog maar eens bekijken.

Deze film ook nog eens herzien en het blijft toch een sterke film hoor, die je met een ongemakkelijk gevoel achterlaat. De verkrachtingsscéne, en vooral de spannende opbouw ervoor, geeft denk ik een goeie inkijk hoe zoiets moet voelen. Ook de manier waarop het slachtoffer vernederd wordt! Hoewel het soms ook wel wat komisch wordt (de sheriff en die shotgun). En dan de wraakacties van Jennifer die mooi in de categorie "poetic justice" vallen: de stoere vent die zei "no teeth!" zijn tanden worden uitgetrokken, de mooie jongen met de vetkuif verliest zijn gezicht, de dikkerd met zijn camera die de hele verkrachting en het stalken op beeld zette verliest zijn ogen, en de vunzige sheriff die zei "I'm an ass-man!" krijgt een shotgun in zijn kont geduwd! Ik kan de ironie zeker wel waarderen.

Nu ik de derde I spit on Your Grave heb gezien, ook dit tweede deel nog eens herbekeken en nu beviel hij me veel beter. Geen idee waarom, misschien was ik de eerste keer dat ik hem zag niet in de juiste stemming. De handheld camera in het begin van de film stoorde mij nogal. En de sfeer en omgeving in de eerste film is meer mijn ding. Jemma Dallender doet het erg goed, zowel als weerloos slachtoffer als als wraakzuchtige en geharde vrouw.

I Spit on your Grave (2010) is een erg rauwe en sterke film. Het tweede deel uit 2013 is een stuk minder. Met dit derde deel wordt een andere invalshoek gekozen en dat bevalt mij wel. Ze hadden opnieuw hetzelfde verhaal kunnen vertellen: vrouw wordt verkracht... en in de tweede helft van de film neemt ze op een bloederige manier wraak. Angela/Jennifer is deze keer een getraumatiseerd verkrachtingsslachtoffer die helemaal door het lint gaat. Ze zit in een praatgroep maar begrijpt dat de daders ermee wegkomen, ook al door de incompetentie van de politie en vooral het gerecht. De slachtoffers worden meer geviseerd dan de daders. Een realistisch gegeven, want vaak is het (ge)recht zo krom als iets in onze maatschappij! Angela is nu veranderd van slachtoffer naar 'wraakengel'. Leuk ook om Sarah Butler weer in de hoofdrol te zien, ze acteert echt naar behoren. Het enige probleem met deze film is dat je de daders nooit aan het werk ziet, en daardoor is er minder een gevoel van gerechtigheid als ze bestraft worden.

Dat jazzy piano deuntje blijft leuk om te horen!

Hoewel de Charlie Brown filmpjes er uitzien alsof ze bestemd zijn voor de kleinsten, denk ik toch dat die zich nogal snel zullen vervelen met al dat gepraat. Ik vermoed dat iets oudere kinderen of ouderen die het kind nog in zich dragen, er meer van zullen genieten.

Redelijk sfeervol deze film die vooral voor realistische beelden gaat. Goed geacteerd van Jonathan Rhys Meyers. Maar er gebeurt inderdaad bitter weinig, verwacht dus zeker geen actiefilm maar eerder een drama.

Nog maar eens een degelijke docu van Netflix met als onderwerp een moordzaak/mysterie. In Indonesië zijn zaken als bewijs en een motief blijkbaar onnodig om iemand voor 20 jaar op te sluiten.

De hele film is spannend, een lekker duister sfeertje, enkel het einde is wat vergezocht en flauw uitgewerkt. Ik kreeg er niet echt kippenvel van!

Een origineel idee maar het blijft natuurlijk flauwe humor. Luke Wilson, de broer van Owen Wilson, vind ik wel een toffe kerel en hij doet het wel goed in een komedie. Maar de inspiratie is na een tijdje wel op blijkbaar en de film begint dan ook beter dan hij eindigt. Leuk voor een keertje, zal ik maar zeggen!

Ook mij doet deze film denken aan 1917. Niet enkel door het onderwerp maar ook het hoog realiteitsgehalte, de kalme vertelwijze, de loopgraven en de sterke beeldvorming. Deze keer wordt het verhaal verteld vanuit het standpunt van de moffen. Aangrijpend, expliciet geweld, de zinloosheid van oorlog, het lijden van vooral jonge mannen die de dood worden ingejaagd terwijl de machthebbers, die zelf veilig ver van het front zitten, beslissen over leven en dood. Mooie troosteloze beelden ook! Maar deze film duurt wat te lang en er wordt soms oeverloos gezwansd (vooral in het eerste deel). En de soms luide, moderne muziek (of geluidseffecten) vind ik niet helemaal passen bij een film over WOI. Deze film hoor je natuurlijk in het Duits te bekijken, niet in de Engelse versie.

James Coburn die praat met dolfijnen, hoeveel gekker kan je het nog bedenken? Dit verhaal is nog belachelijker dan de eerste film, Our Man Flint (1966). Coburn blijft een grappige versie van de rijke superspion spelen, maar deze film bevat teveel onzin en kon mijn aandacht niet vasthouden. Deze kinderachtige girl-power film is helaas niet aan mij besteed. Opnieuw goede muziek van Jerry Goldsmith.

Dit is het probleem met biografieën over erg bekende figuren, je kunt het niet nalaten om ze te vergelijken met the real deal. En in dit geval gaat de gelijkenis niet op. Thomas Cocquerel is duidelijk geen tweede Errol Flynn, een van de bekendste acteurs van de jaren '30-'50 en een van de knapste mannen die ooit heeft geleefd. Flynn had trouwens bruin haar en bruine ogen, en niet donkerblond haar met blauw-grijze ogen zoals Cocquerel heeft. Het is waar dat in zwart-wit foto's van Flynn de ogen soms groen werden ingekleurd, maar even googlen en je kan achterhalen wat zijn ware oogkleur was.

Ook heeft Cocquerel maar weinig charisma en hij komt zeker niet over als de ladykiller, dronkaard en avonturier die Flynn was. In deze film beleeft hij allerlei avonturen die echter nooit tot de verbeelding spreken. Vooral de opening in de jungle aan het begin van de film doet denken aan Raiders Of The Lost Ark (1981), zij het dan zonder de leuke humor en zonder het talent van Harrison Ford. Als je in de jungle wil gaan filmen, moet je zweetvlekken laten zien, en geen netjes gewassen beige pakjes en gladgeschoren gezichten. Daarna gaat het gezelschap de zee op en kreeg ik het gevoel naar een aflevering van Flipper te kijken. Vooral die Clive Standen als Charlie doet erg aan overacteren. Het karakter van Flynn wordt niet uitgewerkt, en ook van zijn vrienden niet, waardoor je helemaal niet meeleeft met hun wedervaren.

Je voelt het avontuur en het gevaar gewoonweg niet in deze film, en dat is jammer want het idee om een film over het leven van Errol Flynn te maken is wel goed. Dit had een goede film moeten worden, maar helaas! Het enige positieve aan deze film is, dat je bij vuistgevechten het gevoel krijgt dat de slagen echt hard aankomen. En de makers van deze film hebben geen schrik om een bloedneus te laten zien. De (over)belichting en kleuren in deze film doen heel fake aan, maar dat kan liggen aan de versie die ik heb gezien. Geen idee of de film op dvd/blu ray ook die overgesatureerde studiobelichting en -kleuren heeft.

Een goed gemaakte thriller met topacteurs Clint Eastwood en John Malkovich. Spannend hoewel traag opgebouwd, goede dialogen (vooral die telefoongesprekken tussen Eastwood en Malkovich), en aangename jazz-muziek (o.a. van Miles Davis). Ook de soundtrack van Ennio Morricone is zoals altijd sterk.

Een vermakelijk sci-fi filmpje, met een leuke rol voor Justin Timberlake. Vroeger dacht ik: oh nee, weer een zanger die wil acteren. Maar ik zag hem aan het werk in SNL en vond hem daar wel grappig, vooral als Bee Gee'er Robin Gibb in 'The Barry Gibb Talk Show'. Amanda Seyfried is altijd leuk om naar te kijken, ook met dat rare kapsel. Haar grote ogen werken erg hypnotiserend. De film begint wel aardig met een leuk uitgangspunt: tijd als betaalmiddel i.p.v. geld. Maar de film dobbert zo rustig verder, het gaat allemaal nergens heen. Het open einde komt nogal knullig over, het doet mij denken aan Fun with Dick and Jane (2005) (banken overvallen als een soort Robin Hood-koppel!).

Goeie ouderwetse actie/scifi-film met voor die tijd redelijke special effecten (zoals mijn voorganger al zei). Normaal zie ik Will Smith niet zo graag spelen, maar in deze film vond ik hem goed voor de rol van arrogante piloot die hij moet spelen. Bill Pullman vind ik weinig overtuigend in de rol van president van Amerika, hij lijkt wel zijn rol van lolbroek Lone Starr uit SpaceBalls te willen herhalen. Jeff Goldblum is zoals vanouds... goud. Leuke interactie ook met zijn ouwe zeurkous van een vader (Judd Hirsch).

Grappig, ze doen erg hun best om Indy er weer jong uit te laten zien maar ze laten zijn oude mannenstem zoals het is.

De CGI (en deze film zit er vol van!) ziet er trouwens niet overtuigend uit. Als Indy bovenop de trein loopt, lijkt hij op een poppetje in een videospelletje. Van treinen gesproken, het gevecht op de trein tussen Indy en colonel Weber is een mooi voorbeeld van de flitsende montagetechniek die wordt gebruikt waarbij elke anderhalve seconde het beeld verspringt en de kijker dus niet kan volgen wat er precies gebeurt.

In de Temple of Doom nam Indiana al eens een vrouw (Willie) en tienerjongen (Short Round) op sleeptouw. Maar Kate Capshaw was weliswaar een beetje vervelend maar aantrekkelijk en Short Round was bij momenten nog grappig, terwijl we deze keer opgescheept worden met Helena Shaw (de dochter van Indy's oude partner waar we nooit eerder iets over gehoord hebben) en een zekere Teddy, twee totaal oninteressante personages. Ik ben het eens met egelhunter dat er een betere keuze voorhanden was dan de toch wel onaantrekkelijke Phoebe Waller-Bridge als vrouwelijke tegenhanger van Indiana Jones, die mannen zomaar in het gezicht slaat zonder pijn te voelen aan haar vuistjes. Er is ook totaal geen chemie tussen haar en Indy. Bovendien is het onvergeeflijk dat ze een icoon als Indiana Jones een "aging grave robber" noemt.

En nu maar hopen dat het niet de bedoeling is om met haar verder te bouwen aan de Indiana Jones filmreeks in plaats van Harrison Ford. Gelukkig zijn we nu wel van die vervelende Mutt af, waarmee men waarschijnlijk in het vorige deel wou doorgaan. Harrison Ford is simpelweg onvervangbaar en met hem kan men beter de Indiana Jones serie laten sterven. Het lijkt me ook erg onwaarschijnlijk dat een kleine man als Basil Shaw (Toby Jones) een dochter als Helena (Phoebe Waller-Bridge) zou hebben. Toby is slechts 1,65 m en Phoebe is 1,77 m groot. Maar dat terzijde.

Van bijrollen gesproken, het is een beetje jammer dat John Rhys-Davies terug wou keren als Sallah, en dan wordt afgescheept met zo'n klein cameo-rolletje. Hij wil met Indy mee op avontuur, "just like old times", en Indy zegt ronduit: nope! Mads Mikkelsen heeft er natuurlijk de kop voor om een gemene nazi te spelen, dus dat was een goede keuze van het casting team.

Op zich is het geen slecht idee om in de tijd te verspringen, zodat we Indy afwisselend als jongere man en als oude knakker te zien krijgen. Alleen ziet de verjongingtechniek er niet altijd even goed uit. En het ziet er een beetje vreemd uit om de bejaarde Harrison Ford in zijn bruin leren jasje, deukhoed en met zweep te zien rondstruinen. Eens men de techniek volledig heeft uitgewerkt, zou men echter ontelbare vervolgdelen kunnen maken met een jongere versie van Indiana Jones. Alles is beter dan de zweep door te geven aan Phoebe de panlat of Mut de vetkuif.

Maar laten we eerlijk zijn, Indiana Jones is een trilogie en al wat erna werd geproduceerd is minderwaardige rotzooi. Indy en zijn vader zijn in 1989 de zonsondergang tegemoet gereden aan het einde van The Last Crusade. En daar laat de echte fan het liever bij!

Daar ben ik het mee eens. Men probeerde teveel om de fans tevreden te stellen met knipoogjes, er is teveel op de leukigheid gemikt in plaats van de spannende sfeer van de eerdere films terug op het scherm te toveren (hoewel in The Last Crusade ook een pak humor zat), waardoor deze film meer een parodie op de eerdere Indiaina Jones films is geworden dan een heuse opvolger. En Harrison Ford is inderdaad geknipt voor deze rol, alleen wordt hij te oud om de actieheld te spelen. Ik heb de dvd-box met alle vier de films, dus bekijk ik ze graag af en toe eens allemaal op een rijtje, maar deze is toch duidelijk de minste.

Deze Temple of Doom is inderdaad de meest duistere en gewelddadige Indy film.

Toen ik deze als jonge tiener in de bioskoop zag, was ik toch erg onder de indruk van de bloederige scenes, de enge beestjes en vooral van de mensenoffers door de sekte van Mola Ram in de Temple of Doom. Als ik nu de scene op DVD bekijk waarbij Mola Ram het hart uit de borst van een slachtoffer haalt en de wonde zich dan weer sluit, lijkt het wel ingekort te zijn? Naar ik mij herinner duurde die scene toch langer.

Deze film oogde voor mij altijd een beetje onevenwichtig doordat hij heel kolderiek begint in de nachtclub, dan in het middenstuk overgaat naar een meer duistere toon, om dan in het laatste deel terug naar de frivoliteit over te gaan. Naast de enge toon bevat The Temple of Doom ook enkele van de meest memorabele actiescenes uit de Indiana Jones reeks, zoals de ontsnapping met het vliegtuig en het rubberbootje, de achtervolging met de mijnkarretjes ("Water, water!!") en de scene op de lange hangbrug met de krokodillen.

Ik stoor mij minder aan de luidruchtige Willie en het aziatische kind Short Round, voor mij brengen zij samen wat humor in de film, hoewel Willie zich wel een beetje heel erg aan overacteren bezondigt. Gelukkig ziet Kate Capshaw er goed uit, wat haar echtgenoot Steven Spielberg graag zal bevestigen. Samen met deel 1 en deel 3 vormt deze film een mooie afgesloten trilogie (we ontkennen graag het bestaan van de andere vervolgdelen!) met een aangename verscheidenheid in toon en settings. Eén van de beste avontuurlijke filmreeksen ooit gemaakt!

Een bevreemdende film deze Infinity Pool! Een beetje een vreemde titel, die ik niet goed snap. Mogelijks wijst het op het feit dat James Foster langzaam kopje ondergaat in de waanzin en het geweld? Ik was er gelukkig ingestapt zonder enige voorkennis en verwonderde mij dus over wat er zo allemaal gebeurde.

Eens duidelijk wordt wat er aan de hand is, is de spanning wel een beetje weg, en vanaf dat moment kiest Cronenberg zuiver voor het geweld, bloedvergieten en shockeren in plaats van het sci fi mysterie. Maar gelukkig krijgen we dan nog enkele trippy scenes als de plaatselijke hallucinante middelen worden bovengehaald, en ook barst Mia Goth dan pas echt los in haar gekkigheid. Een rol die haar erg goed afgaat.

Ook Alexander Skarsgård doet het goed als de zwakkeling James Foster. Foster verliest al heel snel zijn gezond verstand en zijn oordeelsvermogen. Zijn vrouw Em, gespeeld door Cleopatra Coleman, moet wijken voor de wulpse Gabi Bauer (Mia Goth). Vanaf het eerste moment dat de beide koppels, Gabi en haar man Alban, en James en Em, elkaar ontmoeten, zet Gabi haar verleidingskunsten aan het werk. En welke man zou kunnen weerstaan aan een handjob op het strand na een avondje doorzakken door Mia Goth?

Eén van mijn favoriete Tarantino-films met een uitmuntende Christoph Waltz. Mooi dat er zoveel verschillende talen worden gesproken, dat maakt het allemaal wat echter. Actie, humor, goeie muziek, een boeiend verhaal... deze film heeft dat alles.

"It's not the house that's hounted... (en dan de ontknoping!) it's your son! (dada dummm!)"

Redelijke horrorfilm met goed acteerwerk. Weer enkele vervelende en verplichte jumpscares. En de ghosthunters zijn inderdaad eerder grappig. Het moment als de vader zonder het te beseffen in de geestenwereld treedt terwijl hij denkt dat het niet werkt vind ik goed gedaan. Ook een verrassend einde!

Een leuk vervolg in het Insidious universum, dat mooi aansluit op het verhaal in deel 1. Alleen is de film iets minder consistent dan de eerste film. Nog steeds boeiend om te zien, maar het gaat een beetje alle kanten op. De demon uit het eerste deel wordt nu vervangen door de geesten van de overledenen, wat toch een stuk minder eng is. Het einde, dat aanstuurt op een derde deel, komt een beetje geforceerd over. Zo blijf je natuurlijk lekker bezit met vervolgdelen uitpoepen.

Schrijf ik een hele review over deze film en dan blijkt dat ik om een of andere reden niet meer ingelogd ben op deze site!

Ik heb geen zin om de hele review opnieuw uit te typen, dus hou ik het heel kort. Veel minder geslaagd dan de twee voorgaande films. Elise die helemaal 'out of character' acteert, o.a. door de geest van die oude dame (haar aartsrivaal) uit te dagen met opgeheven vuistjes en de woorden "Let's go bitch!". En ook als ze op het einde van de film het 'komische' duo Specs en Tucker uitnodigt om een samenwerkingscontract aan te gaan. Lin Shaye gaat zich dan ineens erg losjes en vrolijk gaan gedragen, wat niet bij haar eerdere karakter past.

De vader en dochter Brenner acteren ondermaats, het duo Specs en Tucker is niet grappig meer, en de film is te zoetsappig (de overleden moeder die in de kamer meekijkt en het medium Elise die aan dochterlief verteld hoe trots haar moeder op haar is).

Het begint al met een vrouwelijk pastoor aan het graf van de moeder van Josh, maar laten we daar niet over beginnen, we raken eraan gewoon. Die zoon Dalton is zo ergerlijk! Je zou zo dat omgekeerde petje van zijn hoofd willen afslaan. Waarom zijn de youngsters in films steeds zo vervelend en onvriendelijk tegenover hun ouders? Ik ben zelf zonder vader opgegroeid en verbaas mij er steeds over hoe ondankbaar jongeren zijn die een liefdevolle en bezorgde ouder (vader) hebben.

Vader Josh (Patrick Wilson) is intussen gescheiden en niet meer dan een zielige schaduw van zijn vorige zelf. Zoon Dalton gaat naar de hogeschool en vader Josh staat erop om zijn zoon, die van hem vervreemd is, met de auto te brengen. Zijn vrouwelijke kamergenote (wat volgens mij helemaal niet kan) is natuurlijk een of andere weirdo, die meteen een diepgaand gesprek met Dalton aanknoopt en hij opent zich meteen voor haar (angst voor het donker) en zij praat over haar angst voor Barbiepoppen.

Beide personages zijn onaangename personages en totaal oninteressant. Het hele vader/zoon gedoe is eigenlijk helemaal niet interessant en het is dus wachten op de spanning en horror, waarvan we zo genoten in de eerste twee Insidious films. Maar eerst leren we nog een onuitstaanbare kunstlerares met vreemd accent kennen, die haar leerlingen hun kunstwerk laat verscheuren. Het enige wat ze moet doen is van tien tot nul aftellen, en Dalton raakt in een soort trance. Dalton tekent de befaamde rode deur die naar The Further leidt, en de poppen gaan weer aan het dansen.

De hele film is veel te donker geschoten. De fraaie camerastandpunten van de eerste Insidious films is verdwenen. De enige schrikmomenten zijn de typische goedkope en luide jumpscares, want van spanningsopbouw of een goed verhaal moet deze film het duidelijk niet hebben. Als je kotsende mensen horror vindt, dan is dit misschien iets voor jou. Dit vijfde deel is een zinloze toevoeging tot de Insidious franchise, dit voegt helemaal niets toe aan het gehele verhaal, en eigenlijk zou men er beter mee stoppen en iets nieuw verzinnen.

De eerste keer heb ik deze film op internet bekeken en ik vond hem nogal pretentieus. Bovendien vond ik Matthew McConaughey een nogal irritante kerel met zijn zwaar zuiders accent.

Nu voor een laag prijsje toch de film op Blu-ray aangeschaft en opnieuw bekeken. De betere beeld- en geluidskwaliteit helpt echt wel, hoewel de muziek nog steeds veel te overdonderend luid is.

Tot bijna aan het einde van de film (de boekenkast in het zwarte gat) genoot ik eigenlijk wel van de film, ondanks het overdreven sentiment (liefde overwint alles, zelfs de tijd), maar op dat moment wordt het veel te ongeloofwaardig. Ik had het einde beter gevonden als Cooper het zwarte gat niet had overleefd, dat hij bijvoorbeeld na de code gevonden te hebben zou zijn gestorven.

Ondanks het overdreven sentiment, de te harde muziek en een ongeloofwaardig einde ga ik mijn waardering na deze herkijkbeurt toch met een hele punt verhogen. De film stemt tot nadenken, de beelden zijn mooi en er zit genoeg spanning en actie in de film.

"They hate us coz they ain' us."

Seth Rogen doet het nog wel goed maar James Franco is bij momenten buitengewoon irritant. Er zitten een aantal leuke grappen in de film, zoals als de CIA agente zegt "We want you to take out Kim Jong-Un!" en het daaropvolgende misverstand. Ook de vraag of Kim Jong-Un een "butthole" heeft wordt in deze film beantwoord. Blijkbaar heeft hij in het echte leven in ieder geval geen gevoel voor humor, aangezien N-Korea deze film als een terroristische aanval beschouwde en Amerika bedreigde met weerwraak (waren ze dan van plan om een satirische film over de VS te maken?). De beelden in de Chinese bergen zijn erg mooi en de Koreaanse vrouwen zijn beslist niet te versmaden (Diana Bang, peenkay tang). Dit is zeker geen hoogstaande komedie, maar na een flauw begin (het interview met Eminem en Rob Lowe) begint het verhaal wat los te lopen en zat ik toch met een glimlach op mijn gelaat naar de rest van de film te kijken.

Dat was een perfect einde van deze film geweest, maar natuurlijk moest de hoofdrolspeler nog even zijn verhaal tegen de psychiater van het andere stadje afronden en dan afwachten of ze hem al dan niet zouden geloven.

Een spannende film, goed geacteerd (vooral door Kevin McCarthy) en heeft in tegentelling tot andere scifi-films uit de jaren '50 wel de tand des tijds goed doorstaan omdat er geen gebruik werd gemaakt van lelijke special effects om de monsters/aliens uit te beelden. Alles wordt aan de verbeelding overgelaten en dat was dus een goede keuze.

Een erg goede remake van Invasion of the Body Snatchers uit 1956. Donald Sutherland vind ik heel goed gecast voor deze rol!

Een leuk detail is dat Kevin McCarthy, die de hoofdrol vertolkt in de originele versie van deze film, in deze remake een kleine gastrol heeft als de man die op de ruit van de auto van Matthew Bennell klopt en schreeuwt: "They're here!"

"A true story of a flying saucer"

Dit is best een vermakelijk stukje film. Ik las op internet dat het oorspronkelijk bedoeld was als een serieuze film maar uiteindelijk werd het een soort komedie. Persoonlijk zou ik de genre aanduiding niet als Sciencefiction / Horror omschrijven, maar eerder als Sciencefiction/komedie.

Het is in ieder geval een film die zichzelf niet ernstig neemt! En de korte speeltijd maakt het allemaal best verteerbaar. De aliens zien eruit alsof ze uit de Muppetshow zijn weggelopen, maar gezien de komische inslag van deze film vind ik dat niet erg.

Ze zagen er inderdaad zo uit, maar dan veel kleiner dan op deze poster.