Opinions

Deze film verloopt erg traag en is niet altijd even boeiend. De manier waarop Sun-Hwa gedwongen wordt om zich door haar eerste 'klanten' te laten nemen, is best hard om te zien. Won Seo is trouwens een erg mooi meisje, die erg fragiel overkomt. De jongen die een obsessie voor haar heeft en haar heel ziekelijk blijft bespioneren, lijkt wel gevoelloos te zijn en niet op een gewone manier zijn verliefdheid te kunnen uiten. Zowel de bad guy als het 'onschuldige' meisje (eigenlijk niet zo onschuldig want een dievegge) worden goed neergezet, kwetsbaar maar soms zijn hun acties moeilijk te begrijpen en is het moeilijk om met hen mee te leven. Waarom probeert het meisje niet te ontsnappen? Hoe kan ze verliefd worden op de jongen die haar in de prostitutie bracht? Stockholm Syndroom? Waarom is de jongen bijna de hele film stil in plaats van haar zijn liefde te verklaren, uit schaamte voor zijn hoge stemmetje? En hoe kan hij elk aanslag op zijn leven als bij wonder overleven?

Pamela toen ze nog mooi was, maar behalve Barb Wire zijn al haar films jammer genoeg erg slecht. Meestal zitten er ongeveer twee scènes in waarin je haar attributen kunt bewonderen, en that's it!

Wat is er aan de hand met het borsthaar van die Rus? Een driehoekje tussen de borsten. Zowel John Liu als Don Wong zijn goed op dreef. Vooral de hoge kicks van John Liu zijn indrukwekkend. Ook superkicker Jung-Lee Hwang is erbij, met witgeverfde haar (of pruik) en baard. Want elke Kung fu film heeft blijkbaar een oude meester met wit haar nodig. Hij doet onze twee helden er als beginnelingen uitzien. Het eindgevecht tussen deze drie is indrukwekkend. De muziek is overigens gestolen van Ennio Morricone's "Run Man Run" uit de spaghetti western The Big Gundown (1966) met Lee van Cleef.

De ene ouwe grijzaard is dood, dus komt nu een nieuwe opdraven. De broer van Silver Fox wil namelijk wraak nemen op de twee moordenaars van zijn broer. Don Wong doet niet mee in dit deel, dus wordt hij door zijn broer vervangen. Het verhaal is simpel en heeft weinig diepgang. Dit is een eenvoudig wraakfilmpje met Jang Lee Hwan als een uitstekende bad guy, en goed voetenwerk van hem en John Liu. Deze twee heren kunnen een man verslaan, zelfs als hun twee armen gebroken zouden zijn. Deze film maakt net als zijn voorganger gebruik van het themalied van The Big Gundown: Run Man Run (Ennio Morricone).

"For al the world's illnesses there has to be a cure. If there's not it only means it hasn't been discovered yet. For every single Kungu style there's another style to beat it."

Napoleon. Ik had mijn verwachting al niet erg hoog gesteld, dus dat viel nog mee.

Naast het feit dat iedereen in Frankrijk netjes Engels (zonder Frans accent) spreekt, waardoor je nooit het gevoel krijgt in Frankrijk te zijn, vind ik ook de Franstalig gezongen liedjes niet erg bij het tijdsbeeld passen, die klinken namelijk veel te modern. Het is wel grappig dat de Franse inwoners zelfs hun eigen naam niet goed kunnen uitspreken:

"General, there is a young man who wants to see you, his name is Eugenne Bon-nie?!"

"General Bonaparte, my name is Eugene Bonneeee son of Josephine Bonneeee."

Keizer Frans van Oostenrijk spreekt dan wel één zinnetje in het Duits. Bravo!

De film vindt geen goed evenwicht tussen oorlogsfilm en drama. Napoleon duurt 158 min, maar toch heb ik het gevoel dat men teveel wil vertellen in te korte tijd waardoor alles er snel wordt doorgejaagd (de getroubleerde generaal wordt zomaar opeens de keizer van Frankrijk...). Joaquin Phoenix is niet Napoleon maar Joaquin Phoenix met een grappig hoedje op. Voor geen moment geloof ik dat hij Napoleon Bonaparte is. Een totale miscast dus als je het mij vraagt. Er is ook geen enkele chemie tussen Phoenix en Kirby (Josephine). En over de stompzinnige sexscenes zullen we maar zwijgen. Alles wordt ook heel afstandelijk verteld waardoor je als kijker niet wordt meegevoerd met het verhaal.

Voor degenen die zeggen dat historische accuraatheid geen rol speelt en dat je maar een boek moet lezen als je de echte feiten omtrent een hirstorische figuur wilt leren, daar ben ik het helemaal niet mee eens. Als ik een film over Napoleon kijk dan wil ik kunnen geloven dat de feiten grotendeels op de ware feiten gebaseerd zijn. Tenzij als een film heel duidelijk niet de feiten volgt, maar met opzet en heel duidelijk een andere kant van het verhaal wil vertellen, zoals bijvoorbeeld bij The Last Temptation of Chirst (1988) het geval is. Dan krijg je dus een fantasieverhaal dat gebaseerd is op een historische of zelfs een legendarische figuur, en de kijker weet dat.

Wat vind ik dan wel goed aan Napoleon? De veldslagen zijn redelijk gruwelijk en troosteloos, met vertraagde beelden, dramatische muziek en met een grauw grijs kleurenpalet gefilmd. Maar voor mij duren ze te kort en het wordt op geen enkel moment spannend of opwindend. Gelukkig wordt de Slag bij Waterloo nabij Broekzele (Brussel) beter uitgewerkt, maar dan zitten we al aan het einde van de film en dan pas krijgt de kijker een klein nasmaakje van wat deze film had kunnen bieden indien Ridley Scott een spannende oorlogsfilm over een briljant oorlogsstrateeg had willen maken. Opnieuw is het moeilijk om te onderscheiden wie precies wie is, omdat iedereen Engels spreekt. Maar gelukkig zijn er de landsvlaggen die netjes in beeld komen, zodat je niet gaat denken dat iedereen gewoon Amerikaans (of Engels) is.

En nu ga ik de 1815 Ouverture van Tsjaikovski maar weer eens opleggen - met èchte kanonnen en klokkengeluid, natuurlijk!

Dit is één van mijn favoriete Kerstfilms die ik elk jaar weer bekijk. Chevy Chase is enorm charismatisch en lijkt me een geweldig leuke man om als vader te hebben! De Vacation films houden ook mooi een evenwicht tussen komedie en sentiment. De ideale film om met het gezin naast de kerstboom te bekijken dus.

Ook ik ben de Vacation movies aan het herbekijken (heb nu eindelijk de Blu Ray box in huis gehaald!) en heb nu de eerste drie film gezien. De eerste blijft inderdaad onovertroffen, de tweede (European Vacation) staat ook voor mij op gelijke voet met de vierde (Vegas Vacation). De derde (Christmas Vacation) staat voor mij op de tweede plaats. Om het in een lijstje te zetten:

1) Vacation

2) Christmas Vacation

3) en 4) European Vacation / Vegas Vacation

Ik heb het altijd vreemd gevonden dat ze voor elke Vacation film een ander stel kinderen hadden. De dochter die in European Vacation meedoet vind ik trouwens heel ergerlijk en dus een slechte keuze. Het valt mij op dat de dochter die ze op de filmaffiche getekend hebben er heel anders uitziet dan de actrice die in de film de dochter speelt.

Eén van de leukste roadmovies/komedies ooit gemaakt met een hilarische Chevy Chase als onhandige klungelige vader die ten koste van alles zijn familie een geweldige vakantie wil bezorgen., of ze het nu willen of niet.

De mooie borsten van Beverly D'Angelo!

Een tamelijk doorsnee avonturenfilmpje, met weinig verrassingen. Niet spannend genoeg voor een actiefilm en niet grappig genoeg als een komedie. En 131 minuten is gewoon te lang. Deze film is erg braafjes en kindvriendelijk. Alles gaat ook veel te vlotjes en gemakkelijk. Degene die de puzzels en raadsels heeft bedacht, moet beter zijn huiswerk doen. De film begint een beetje als een Indiana Jones kloon, maar verwordt dan tot een voorloper van The Da Vinci Code. Nicolas Cage is nooit mijn favoriete acteur geweest, zijn gekke kapsel maakt het moeilijk om hem serieus te nemen. De man heeft een nieuwe kapper nodig. Zijn hulpje moet voor wat humor zorgen, maar meestal staat hij er wat verdwaasd bij terwijl de anderen het mysterie ontrafelen. Sean Bean is zoals altijd goed als bad guy. En Diane Kruger ziet er lekker uit. Verder komen we ook nog oudgedienden John Voight en Harvey Keitel tegen.

En dan weer naar 2,5*.

Cusack is inderdaad niet zo mooi verouderd. En met zijn lange haren en donkere kleren doet hij me een beetje denken aan Michael Madsen. Wat me nog meer opvalt, is dat Emile Hirsch sterk op Jack Black lijkt. Een duistere western, zowel letterlijk als qua thema zo duister als de nacht. Geen overdreven actie of heldendaden, maar gewoon realistisch en sober. Thema's als religie, hebzucht en moord worden aangehaald. Het hoerenhuis staat letterlijk vlak tegenover de kerk. Mooi hoe de priester op het einde de zondaars letterlijk naar de hel wil sturen.

"They dont make them like this anymore sir."

"Right, but its still in good shape!"

Oude knar Sean Connery is inderdaad nog in goede conditie en een stuk mannelijker dan zijn opvolger Roger Moore. We zijn nog geen 5 seconden ver of stoere Sean deelt al een stevige vuistslag uit. Kim Basinger en Barbarra Carrera zijn knappe Bondgirls en Max von Sydow is de beste Blofeld. Alleen Brandauer als Largo is wat verwijfd en komt niet erg dreigend over. Carrera doet een beetje denken aan Femke Janssen's Xenia Onatopp, ook zo'n sterke en sexy femme fatale. Wat deze film natuurlijk mist, is de typische James Bond theme song en enkele bekende gezichten in de rollen van M, Q en Moneypenny. Er was denk ik ook een lager budget beschikbaar dan voor Octopussy, dat in hetzelfde jaar uitkwam, maar deze Bondfilm is toch een stuk beter en voelt meer 'back to basics' aan.

"How reckless of me, I made you all wet!"

"Yes, but my martini is still dry."

Een van de beste films van Harold Lloyd. Hoogtepunt is wanneer hij in het woordenboek de spelling van een woord gaat opzoeken bij het schrijven bij de afscheidsbrief. Ik zag de versie van 29 minuten lang.

De eerste Amerikaanse nieuwslezer, nog voordat de tv bestond! Een hartverwarmende en soms ontroerende film met de immer sympathieke Tom Hanks en ook voortreffelijk spel van de Duitse Helena Zengel. De film duurt wat lang en je moet wel in de stemming zijn voor een wat traag verhaal. Maar gelukkig zit er hier en daar ook wat actie in. Het zou natuurlijk geen western zijn zonder wat schietwerk, mooie natuurlandschappen en mooie paarden!

"If you are a missing person, what are you doing here?"

Een van de mindere films van Jackie Chan. Een van de hak op de tak verhaal met (Nederlandse) B-film acteurs die nog slechter Engels praten dan Chan zelf. De humor, vooral met die twee vervelende meiden, is nogal kinderlijk. De blonde bad guy met het grote litteken op zijn gezicht oogt als een figuur uit een stripalbum. En we zijn in Holland, dus moeten er wat houten klompjes te zien zijn! Ook heel overdreven dramatisch als Chan uitroept: "Who am I?", alsof we ineens naar een diepgaand drama zitten te kijken. Enkele leuke scènes wel, zoals Jackie Chan die in de handboeien vecht, de Mitsubishi Lancer die op zijn zijkant rijdt en natuurlijk Chan die van het steile gebouw naar beneden loopt.

Wat een sterke film, één van mijn favoriete films van 2014. Mooi geschoten, een boeiend verhaal, er wordt voldoende tijd genomen voor karakterontwikkeling en Jake Gyllenhaal zet een topprestatie neer, hij doet mij in deze film een beetje denken aan het personage van Robert De Niro in Taxi Driver (1974). Hij zet perfect de asociale engerd neer die in zijn eigen wereldje leeft en er alles voor over heeft om zijn ambitie te verwezelijken. Rene Russo is goed gecast als de milf en Bill Paxton, ik ken hem vooral van The Terminator (1984) en True Lies (1994), leuk om hem nog eens terug te zien.

Een bijzonder sterke film die een inkijkje geeft in de psyche van de waanzin en passie van de beruchte seriemoordenaar Ted Bundy. Luke Kirby heeft echt de look van Bundy mee, en aapt de typische gezichtsuitdrukkingen, gebaren en spreekstem van Bundy goed na (hoewel hij soms wat overdrijft). Zelfs Elijah Wood, die nochtans helemaal niet gelijkt op Hagmaier, heeft me toch overtuigd. De relatie tussen beiden wordt, nadat Bundy Hagmaier bijna als een psycholoog heeft afgetast, steeds intiemer totdat het moment komt waarop Bundy hem even meeneemt in zijn (gewelddadige) waanzin en ongeremde passie voor jonge, aantrekkelijke vrouwen. Op het einde vertolkt Kirby op overtuigende manier de angst en hopeloosheid die aan zijn straf voorafgaat. De sobere muziekscore onderstreept de emoties op passende wijze. Hoewel de hele film zich zowat in één kamertje afspeelt en we niets anders te zien krijgen dan de gesprekken tussen Bundy en Hagmaier, verslapte mijn aandacht geen moment. Gelukkig is de speelduur ook niet te lang en is er dus geen onnodige opvulling.

Een ijzersterke no-nonsense spionagefilm met Pierce Brosnan als een meer realistische spion dan in de 007 films. Maar deze film is in ieder geval genietbaarder dan de depressiefmakende Bondfilms van de laatste jaren. Ook Olga Kurylenko, die al eens de rol van Bondgirl heeft vertolkt, is een lust voor het oog. En Luke Bracey als 006, ik bedoel CIA-agent Mason, zit goed in zijn rol als rivaal van Bond (Pieter Devereaux).

Ik heb opzettelijk de spoilers hier vermeden, en ben dus zonder veel voorkennis aan de film begonnen. Ik hou wel van films die zich in een enkele plaats afspelen en die realistisch zijn. Hoewel, bij sommige zaken begonnen mijn wenkbrauwen toch aardig te fronsen: telefoonbereik hebben midden in de oceaan, rauwe vis eten terwijl later blijkt dat de vrouw over een aansteker beschikt, een grote wond aan het been zelf dichtnaaien met ijzerdraad (Eat your heart out, Rambo!), de placenta van haar baby opeten terwijl ze evengoed haar eigen moedermelk kon opvangen in een fles en dan zelf opdrinken... en als topper de walvis die de vrouw helpt om haar baby terug te vinden.

Een klassieker onder de komedies met Jerry Lewis op zijn best. Jerry Lewis als Julius Kelp, de figuur waar Professor Frink uit The Simpsons op gebaseerd werd, is echt hilarisch. Ook als hij verandert in de vlotte playboy Buddy Love, is het lachen geblazen! Ik zou deze film graag op dvd of blu ray vinden!
Er zit trouwens een grappige fout in deze film. Als Lewis op zijn linkerzij in de kast ligt, waar de rugby speler hem in legde, ziet hij Stella Stevens langs de verkeerde kant, alsof hij op zijn rechterzij zou liggen.

"I'm terribly sorry sir, are you hurt?"
"Well actually, if you would say that a man with an ulcer had a nail in his shoe and a splinter in his finger and was then struck by lightning... if you could say that that man was not hurt, then yes, you would say I'm not hurt!"