Opinions

Sterke psychologische thriller met erg goed acteerwerk van de moeder en ook het kind - dat de eerste helft van de film enorm op mijn zenuwen werkte, maar later toch mijn sympathie wist op te wekken. Enkel de scenes waarin de Babadook zichtbaar wordt, zijn minder maar misschien is hij wel met opzet onrealistisch neergezet aangezien hij enkel in het hoofd van de moeder bestaat?

Ouderwetse familiefilm met kleurrijke toneelachtige decorstukken en melige liedjes die het tandglazuur van je kiezen doen springen. Minder grappig dan de versie uit 1934 met Laurel en Hardy. De gimmick met de uitvinding die voorwerpen en mensen doet verkleinen en de speelgoedsoldaatjes die tot leven komen, is wel leuk en de special effects vallen mee voor zijn tijd. Ik herkende de dikke sergeant Garcia en de doofstomme dienaar Bernardo van de tv-serie Zorro uit 1957, als de domme hulpjes van de gemene Barnaby.

Ik ben deze film helemaal blanco ingegaan. Het decadente feest dat zowat een half uur doorgaat, zegt mij niet zoveel: seks en drugs in Hollywood, we hebben het al zo vaak gezien. De film doet wel zijn naam eer aan, aangezien Babylon in de Bijbel staat voor de stad van goddeloosheid en verderf, de stad die in de Openbaring door God wordt veroordeeld. Het blijft maar duren en ik dacht nog: wat is hier de bedoeling eigenlijk van?

Maar dan kwam eindelijk de openingstitel in beeld, en dan ging ik er eens goed voor zitten. De scènes op de filmset zijn best grappig. Het gaat er blijkbaar erg chaotisch en toe en er vallen zelfs dodelijke slachtoffers tijdens het filmen, wat in die tijd waarschijnlijk wel eens voorviel. Het tempo is erg hoog en de muziek aanstekelijk.

Diego Calva speelt zijn rol ingetogen. Brad Pitt is zoals altijd leuk om bezig te zien. Hij speelt eigenlijk in elke film dezelfde rol, of misschien gewoon zichzelf? De vuilgebekte Margot Robbie met haar "fuck" en "shit" elke drie zinnen past niet helemaal in het tijdsbeeld. Ze oogt en handelt ook te modern voor de jaren 1920. De jaren '20, en later ook de jaren '30 en '50, worden verder wel goed weergegeven. Vooral aan het einde van de film als Calva met zijn familie in L.A. aankomt en even later in de bioscoop als de camera langs het publiek rondgaat.

De overgang van de stille films naar de 'talkies' wordt met de nodige humor weergegeven. De scènes die telkens opnieuw moeten worden opgenomen, de stuntelige manier waarop Pitt zijn tekst opzegt, het publiek dat onbedoeld in de lach schiet, terwijl hij achter de coulissen staat toe te kijken. De verwijzing naar Singing in the Rain wordt wel dik aangezet als Diego Calva in de bioscoop zit te kijken naar die film.

Dit 'rise and fall' verhaal van de twee hoofdrolspelers gaat ondanks de lange speelduur van Babylon nogal abrupt, en had wat meer uitgediept kunnen worden. Ik leefde maar weinig mee met Jack (Pitt) en Nellie (Robbie). Toen Jack rustig naar zijn hotelkamer liep en zelf een einde aan zijn lijden maakte, had ik iets van: oké, dat was het dan. En Nellie wandelt gewoon weg en haar zien we niet meer terug. We weten dus niet hoe zij aan haar einde komt.

De flitsende beelden die de kijker aan het einde in de bioscoop worden voorgeschoteld met de woorden van Jack in de herinnering: "I want to be part of something larger than life!", laten beelden zien van diverse bekende films: Singing in the Rain, Psycho, Jurassic Park, The Matrix... Dat ook Avatar ertussen zit, zegt wel veel over wat men onder grote cinema verstaat maar goed. Hoogstaande cinema is een subjectieve ervaring. Maar om films die in de toekomst nog gemaakt moesten worden in een film te steken die zich afspeelt in het eerste deel van de 20ste eeuw, dat vind ik wel een beetje een anachronisme .

Samara Weaving lijkt wat op Margot Robbie, een knappy babysitter waar elke tiener natte dromen van krijgt. Wel een leuke horrorkomedie, maar de dwaze acties van de slachtoffers storen soms een beetje: de voordeur staat wagenwijd open, maar de tieners gaan zich liever ergens in het huis verschuilen waarin de killer rondloopt enz. Ook is het heel vreemd dat ondanks alle heibel geen enkele buur iets hoort. Ze slapen daar wel heel vast moet ik zeggen.

Een stuk minder goed dan deel 1. Dit tweede deel is eigenlijk gewoon meer van hetzelfde, maar dan zonder het verrassingselement voor diegenen die de eerste film zagen. Mooie vrouwen wel, vooral Samara Weaving en Jenna Ortega.

Deze film na vijfentwintig jaar eindelijk ook gezien en mja, het is niet al te best. Will Smith, die ik altijd wel grappig vond in The Fresh Prince, kan volgens mij geen hele film dragen. En Martin Lawrence, die is me toch vervelend zeg. Deze buddy cop film moet het natuurlijk hebben van het samenspel tussen deze twee en hun voortdurende gekibbel, maar ik heb nergens om moeten lachen.

Het is een Bay film, dus horen er ook een aantal grote ontploffingen bij. En dat doet "boem"! Daar is alles zowat mee gezegd. De geelkleurige filter die vaak over de film gelegd wordt, daar begrijp ik ook het doel niet van. Doet me denken aan het spelletje GTA San Andreas. Daar stoorde mij dat dus ook, maar het spel is tenmiste goed - deze film niet.

Inderdaad, deze film lijkt wel door Bay gemaakt: hetzelfde irritante camera-werk, die lelijke kleurenfilter, overbodige ontploffingen, muziek die stoer moet klinken, stompzinnige dialogen en slechte humor. En wat is die Lawrence dik geworden zeg, kon die niet even diëten en de gym ingaan voordat ze deze film gingen schieten?

"What happened to Bad boys, one last time," zegt Will Smith. "This is one last time," antwoordt Lawrence. Hopelijk menen ze het!

Niet enkel tijdens actie-scènes maar ook bij de beelden in de dancing, je zou hoofdpijn krijgen van het camerawerk in deze film. Bij de hectische auto-achtervolgingen kan je soms niet eens zien naar wie je kijkt, want het beeld verspringt voortdurend. En alweer zit er zo'n lelijke kleurenfilter over de film. Ik heb net als met de eerste film niet moeten lachen, een neger wordt in zijn kont geschoten haha! Is er dan niets goed aan deze veel te lange film (147 min)? Gabrielle Union, wel een mooie meid hoor!

De originele Bad Lieutenant uit 1992 had ik al gezien, maar deze versie nog niet. Nic Cage in een rol die hem op het lijf is geschreven als corrupte aan drugs verslaafde cop. De film kabbelt wat verder zonder een boeiend verhaal eraan verbonden, maar het verdorven misdaadsfeertje is wel leuk om te volgen. Zonder Cage en zijn bizarre uitspattingen is er eigenlijk niets bijzonder aan deze film.

Iemand enig idee wat dan de oorspronkelijke titel voor deze film was, was het Port of Call - New Orleans?

Deze film nog maar eens bekeken en alweer goed gelachen met de vuilbekkende Santa en dat dikke ventje dat hem zo naïef aanbidt. En soms ook best pakkende momenten.

Een mager verhaaltje. Deze film lijkt nogal low budget te zijn. Kevin Makely is wel goed gecast als de stoere cowboy.

Je zal het niet geloven maar ik heb deze film nu twee keer gezien en ik doe er een half puntje af. De eerste kijkbeurt was ik waarschijnlijk dronken of in een erg gulle bui. Minderwaardige acteurs en overbodige intriges. Wie kan de liefdesperikelen tussen dat jonge koppeltje of de ruzie tussen die twee criminelen wat schelen? Als die aziaat tegen die ene gast wil vertellen dat zijn vriendinnetje nog steeds aan hem dacht, en hij antwoordt "I don't want to know!" dacht ik: "Ik hoef het ook niet te weten!"

De haai ziet er nog tamelijk realistisch uit, maar zo'n grote haai zou natuurlijk nooit kunnen rondzwemmen in een plek waar mensen kunnen rondlopen in water dat hen slechts tot aan de borst staat. Dat de haaien in deze film kunnen brullen nemen we maar voor lief. De waterdichte auto is wel grappig, vooral omdat het Gucci-koppeltje zomaar langs het dakraampje kon ontsnappen reeds lang voordat de haai verscheen. Zij zorgen tenminste voor wat humor met hun gekibbel, want voor de rest neemt de film zichzelf veel te serieus.

"Dad, no. You can't, not with your leg!"
"My leg is exactly why I should go."
Ja, want wie wil nu leven met een gewond been?

Inderdaad stylistisch een fraai vormgegeven film, met ingehouden maar degelijk acteerwerk van Farrell en anderen. De film is nogal moeilijk om te plaatsen tussen komedie, drama of een aziatische ghost story. Inhoudelijk een beetje aan de karige kant, met de sfeer zit het echter wel goed en de morele boodschap is duidelijk.

"How high can a bird count anyway?"

Zes kortverhalen die zich afspelen in het wilde westen tijdens de pionierstijd. Elk verhaal is mooi geschoten, soms op prachtige locaties, goed geacteerd en met een aangename muzikale score. In elk deel zit de typische zwarte humor van de Coen broertjes, vooral in deeltjes 1, 2 en 6.

The Ballad of Buster Scruggs is heel grappig, met Tim Blake Nelson, o.a. bekend van O Brother, Where Art Thou? (2000), als de zingende cowboy. Ondanks de humoristische boventoon zit er toch ook brutaal geweld in dit deel, net als in de andere vijf delen.

Near Algodones is eveneens grappig (de man met de potten), en zelfs James Franco, die in behoorlijk wat minderwaardige komedies zijn onkunde liet blijken, kan dit deel niet geheel om zeep helpen. Hoe minder hij grappig probeert te zijn hoe beter, blijkt maar.

Meal Ticket, met Harry Melling in een uitstekende rol als kermisattractie zonder armen en benen, is heel aangrijpend en het eerste deel waarin bijna geen humor zit. De toon wordt veel meer duister en dramatisch in dit derde deel.

All Gold Canyon is dan weer wat vrolijker, met mooie natuurbeelden en lieve diertjes (een hert, een uil...). Tom Waits speelt zijn rol als oude goudzoeker met verve. En dit is, ondanks het aanwezige geweld, eigenlijk het enige verhaal met een gelukkig einde.

The Gal who got rattled vind ik persoonlijk het minst boeiende deel. Hoewel Zoe Kazan als Alice Longabaugh zeer goed acteert, is het verhaal nogal eentoning en saai. Het duurt in vergelijking met de andere delen te lang. Ook vind ik Bill Heck als Billy Knapp niet sterk acteren. Wel mooie natuurbeelden, de caravan, indianen en mooie paarden.

The Mortal remains doet, zoals iemand al terecht opmerkte, denken aan de openingsscène uit The Hateful Eight (2015). De nachtelijke setting van dit deel onderstreept de zwarte humor van deze film, waarin in elk deel iemand sterft. Maar net als in het eerste deel wordt er weer gezongen, om de kijker toch wat opluchting te gunnen. Alweer sterk geacteerd door o.a. Brendan Gleeson, Saul Rubinek en Tyne Daly.

Dat ik nog niet gestemd heb voor deze film, dat verwondert mij toch wel. Zo zie je maar, er zijn zooo veel films die een mens in zijn leven te zien krijgt! En dankzij forums als deze, wordt je eraan herinnerd en kun je ze nog eens herbekijken. Als je ze tenminste nog kunt vinden...

Inderdaad, wat een sterrencast! Vooral Dean Martin is mr. Cool en heeft enkele grappige oneliners in deze film. En Raquel Welch was een beeld van een vrouw.

Kleine Dukeje heeft erg genoten van dat schouwspel... en grote Duke ook! Een leuke pulpfilm met een mooie Pamela Anderson.

"Don't call me babe!"

Ik ben het eens met de meerderheid hier: het eerst deel van deze film is het meest geslaagd. De spanning tussen Tess en Keith is te snijden, als kijker vraag je je af of Keith misschien de bad guy van de film is? Eens AJ wordt geïntroduceerd gaat het niveau wat naar beneden. En het einde is heel jammer! Vooral hoe Tess en Mother naar beneden tuimelen en de val zonder kleerscheuren overleven. En Mother die onder Tess ligt, terwijl zij toch enkele seconden later naar beneden dook! Er wordt verder ook niets gedaan met de vervallen buurt, die er best spooky uitzag. Er worden zoals altijd in horrorfilms ook veel domme beslissingen genomen. Toen Tess "Nope!" zei en de donkere geheime ruimte niet wou ingaan, dacht ik: eindelijk, iemand die geen domme beslissing neemt. Maar even later gaat ze niet alleen de geheime ruimte in, maar zelfs de duistere gangen onder de kelder.

Barbie begint met een ongrappige verwijzing naar 2001: A Space Odyssey en de boodschap dat meisjes niet met babypoppen mama'tje moeten spelen, maar met stijlvolle, ijdele Barbies die staan voor de vrijgevochten vrouw met haar eigen geld, huis, auto en natuurlijk haar eigen carrière. Want "vrouwen kunnen alles zijn wat ze maar willen"! Feminisme, vrouwenrechten... heeft iemand een teiltje voor me?

En het moet gezegd, de rol van leeghoofdig ijdeltuitje Barbie zit Margot Robbie dan ook als gegoten. Ryan Gosling is even leeghoofdig als Barbie en ook totaal waardeloos als man. Zijn enige levensdoel is het behagen van Barbie. Ken ken ik eigenlijk met zijn bruine haartjes maar blijkbaar zijn er ook blonde Kens. Niet dat ik zelf een Ken pop had, maar mijn jongere zus had die poppen wel. Ik vraag me af wat dat dik vrouwtje in Barbieland doet, er zijn volgens mij toch geen dikke Barbiepoppen?

De humor en zogenaamde maatschappijkritiek (?) slaat niet aan. "Did you ever think of dying?" - en iedereen wordt stil. "I'm dying... to dance!" Barbie's voeten die ineens plat zijn, zoals een normaal mens, etc.

En dan hebben we nog Kate McKinnon die als weird Barbie wat humor moet brengen. In SNL was ze nog best grappig, maar in haar filmrollen laat ze duidelijk zien dat ze de ingenieuze schrijvers van SNL nodig heeft om grappige oneliners op te hoesten. Voor de rest is ze alleen maar 'weird' met haar vreemde kapsels en wereldvreemd gedrag. Ook Will Ferrell was grappig toen hij in SNL optrad, in zijn films staat hij alleen maar wat te schreeuwen met buitenissige haarkapsels. Ik vraag me eigenlijk af wie de doelgroep van deze film is. Voor jonge kinderen is het te vreemd, voor oudere kijkers te kinderachtig.

Na een half uurtje vertrekken Barbie en Ken naar Vespucci beach uit GTA V, ik bedoel het Venice Beach in L.A. Californië, in de echte wereld. Al heel snel wordt door Barbie bevestigd dat zij en Ken geen genitaliën hebben, wat in de maatschappij van vandaag geen probleem meer is. Barbie tracht te achterhalen 'wie met haar speelt', en op een of andere manier kan ze haar ogen sluiten en zien wie dat is. Ze is zich dus blijkbaar zelfbewust van het feit dat ze een pop is. Ook de mannen in de Worldwide Mattel Headquarters die Barbie "back in her box", waar ze thuishoort, willen steken vinden het blijkbaar niet meer dan normaal dat poppen echt worden en in de echte wereld rondlopen.

Het grote probleem met Barbie is dat de film niet grappig is, hoewel de vrolijke roze kleurtjes van Barbieland wel koddig ogen, en dat de film veel te prekerig (sexualized capitalism, unrealistic physical ideals, feminism, destroying the planet with rampant consumerism, patriarchism]) en mannenhaterig is. Ken: [i]"I feel amazing." Dikke vrouw: "That's because kids don't take it out against their dads!" Gloria:"I never bought a Ken." Barbie: "That's because men are supremacists!" En bovendien wordt Ken halverwege de film ineens een enorme dickhead, want alle mannen in Barbie zijn dom of eikels!

Men had het beter wat lichtvoetiger gehouden en gewoon een kolderieke film gemaakt, zoals Free Guy, waarin de botsing tussen de echte wereld en de gamewereld voor de nodige humor zorgde. Ook de ontmoeting tussen Barbie en haar maker, Ruth Handler (gespeeld door Rhea Perlman) op het hoofdkantoor van Mattel heeft weinig toegevoegde waarde, aangezien ze niet zelf een cameo maakt in de film (ze overleed nl. in 2002).

Meer hoeft niet gezegd te worden over deze film.

Ik vind de tweede film de slechtste, gevolgd door deze vijfde.

De eerste vind ik de beste, gevolgd door de derde en de vierde.

Ik scoor ze dan ook als volgt:

1 Planet of the Apes 4,5*

2 Beneath the Planet of the Apes 2,5*

3 Escape from the Planet of the Apes 4,0*

4 Conquest of the Planet of the Apes 4,0*

5 Battle for the Planet of the Apes 3,0*

De hele reeks is zeker de moeite waard, vooral voor zijn tijd. De apenmaskers zijn redelijk goed gemaakt. Ik kijk af en toe de hele serie opnieuw. Leuk dat Roddy McDowall in elke film meedeed. En natuurlijk was Charlton Heston in de eerste Planet of the Apes film ongelooflijk sterk. Vooral de eindscene uit die film is een icoon in de filmgeschiedenis.

Pluspuntje: Alexandra Daddario (die ogen) en Dwayne Johnson zie ik altijd wel graag op het scherm, Voor de rest stelt de film zoals te verwachten is niet veel voor. Het verhaaltje over een of andere drugs op het strand dient slechts als een kapstok om enkele actiescenes en flauwe onderbroekengrappen aan op te hangen. Vooral die dikke Jonah Hill wanabe had geen plaats in een opleidingsprogramma voor strandwachters, waar alle anderen sexy en stoer over het strand galloperen. Zac Efron's personage vond ik nogal flauw en overbodig. Maar ja, deze hele film is eigenlijk overbodig en de zoveelste inferieure remake van een populaire tv-show uit de jaren 80-90.

De Taiwanese martial artist en Bruce Lee imitator Ho Chung-tao lijkt inderdaad een beetje op Bruce Lee. Hij doet ook zijn gebaartjes na en draagt op gegeven moment zelfs een geel trainingpak met zwarte strepen. Ook de gespierde Lo Meng is aardig om aan het werk te zien. Elke aanleiding in dit soort films is genoeg om een gevecht te beginnen: iemand kijkt je raar aan, iemand morst een spatje verf... en de Kung fu wordt bovengehaald. Een bijwijlen hard verhaal, met racisme, een verkrachting en zelfs een vreemd uitziende 'castratie'. De Engelse dubbing is zoals meestal in dit soort films erbarmelijk en de editing laat ook te wensen over. De gevechten zijn gelukkig vermakelijk te noemen. Alleen de jonge Carl Scott is nog niet volledig ontwikkeld in zijn vechtkunst. En de kill tijdens het eindgevecht is wat belachelijk, met de vingers in het hart en de keel steken.

Situatiehumor in een hotel in Miami Beach, met enkele grappige momenten. Visueel zien de beelden er in het hotel goed uit, hoewel in zwart/wit gefilmd. Sommige mensen hebben een hekel aan Jerry Lewis, anderen vinden hem geweldig. Zelf vond ik hem als kind eerder een rare snuiter en nogal irritant, maar tegenwoordig kan ik zijn soms absurde humor beter appreciëren. Vooral in deze film, die toch wel experimenteel en vernieuwend was voor zijn tijd.

Alleen worden goed gevonden grappen vaak afgewisseld met minder geslaagde grappen. Bij momenten deed de situatiehumor waarbij Lewis niet spreekt, mij denken aan de humor van Jacques Tati, zij het dan minder geniaal.

De irritante stem van het Jerry Lewis typetje wordt ons grotendeels bespaard in The Bellboy. Gelukkig want zijn gezichtsuitdrukkingen en gebaren zijn dan ook veel grappiger dan dat schreeuwerige stemmetje waar hij altijd gebruik van maakt. Jerry wordt in deze film gecrediteerd zowel als "Jerry Lewis" als als "Joe Levitch", zijn echte naam. Jerry Lewis speelt in deze film dus Stanley, the bellboy, en Joe Levitch speelt zichzelf, namelijk Jerry Lewis.

Het moment dat die Stan Laurel lookalike en Jerry Lewis elkaar in verwarring aankijken en niet weten wat te zeggen of doen, vond ik erg leuk!

Beslist één van de beste films ooit gemaakt! Charlton Heston is perfect voor deze rol. Ik heb Ben-Hur in de cinema mogen aanschouwen en dit was toch een film om nooit meer te vergeten. Ik leefde helemaal mee met het avontuur. Het moment waarop niemand minder dan Jezus Christus hem vol medeleven water aanbiedt gaf mij gewoon kippenvel!

Ik vind dit een mooi en emotioneel aangrijpend verhaal. Het is voor ons Westerse filmkijkers wel een wennen aan de trage opbouw en de soms minimalistische dialogen. Ji-hu Park zet een vertederende rol neer van het meisje dat opgroeit in een streng zuid-Koreaans gezin, kampt met de uitdaging van vriendschap en liefde, en worstelt met gevoelens van eenzaamheid en verwaarlozing. Een mooie rol ook van Sae-byeok Kim als de liefdevolle lerares Jung-Ji.

Dit vierde deel is nog wel leuk, vooral omwille van de nostalgie, maar eigenlijk een overbodig deel. Ik kreeg zelfs een beetje medelijden met chief Taggart, die bijna niet meer recht kon staan. Murphy is zelf ook een beetje bijgekomen, en die homo is gewoon niet grappig meer. Maar voor de rest een avondje onschuldig kijkvermaak voor als er niets beter op de buis verschijnt.

Dit is een heel leuke film! Niemand kon de rol van "kind in het lichaam van een volwassene" beter spelen dan Tom Hanks, die heel lang een kind in volwassen lichaam was.

De film is grappig maar draagt ook een belangrijke boodschap: namelijk hoe fake grote mensen vaak zijn!

"Shut the f**k up, Donny!"

Grappige film. De eerste keer vond ik het maar een rare film, hoewel ik toch wel een fan van de Coen brothers ben. Maar je moet nu eenmaal in de juiste stemming zijn voor dit soort films en vandaag was ik dat blijkbaar. Een half puntje erbij dus, en voor herziening en een verhoging vatbaar.