Opinions

Acteert Kevin Makely alleen in low budget movies? Dit is zijn tweede film die ik zie, en beide films zien er erg goedkoop uit. Hij acteert nochtans aardig! Het monster ziet er echter niet overtuigend uit, het lijkt wel een man met een dweilmop op zijn kop. Het is gelukkig dan ook maar enkele minuten in beeld. En dan gaan ze nog een vervolg maken ook, zo blijkt uit de laatste minuut van deze film.

Wat een slechte film zeg. Margot Robbie tracht stoer te doen en grappig tegelijkertijd, en slaagt in geen van beiden. Bovendien zijn haar voortdurende voice overs erg irritant en wordt alles aan de kijkers uitgelegd alsof ze te stom zijn om het zelf te begrijpen. Ewan McGregor acteert erg amateuristisch en zet een belachelijk zwakke badguy neer. Voeg daar nog een saai verhaaltje en te luide muziek aan toe en de boel is compleet. Enige pluspuntje zijn de mooie kleurtjes, maar daarvoor kun je evengoed zelf een kleurenboek aanschaffen en inkleuren. Dat is tenminste een kalmerende en creatieve activiteit!

"Did you know, this is a very little known fact, but did you know there is a certain species of turtle that can screw for three days without stopping?... I went to the zoo and I watched it, it was very boring."
Een beetje zoals deze film dus... Veel flauw gepraat en je ziet de kills niet. Deze film heeft de tand des tijds niet goed doorstaan. Het is wel sfeervol gefilmd, bijna de hele tijd door in het donker. In het midden gaat de film erg slepen. De laatste twintig minuten wordt het dan toch een beetje spannend, maar echt eng wordt het nooit. En Olivia Hussey, wat een knappe meid was dat toch.

Lone Survivor (2013) vind ik persoonlijk nog een sterkere moderne oorlogsfilm, maar deze Black Hawk Down is zeker een meeslepende, vrij realistische film. De acteerprestaties vind ik niet echt opvallend goed en ik leefde weinig mee met de verschillende personages, maar goed dat kan aan mijn stemming liggen op het moment van kijken. Josh Hartnett, die ik mij vooral herinner van Mozart and the Whale, is de uitschieter en dat zegt niet zoveel. De actie is wel goed en de chaos van oorlog wordt mooi weergegeven. Het valt wel op hoeveel tientallen Somaliërs er nodig zijn om 1 Amerikaanse soldaat uit te schakelen. Die Somaliërs zijn echt de slechtste schutters ooit!

Scarlett en haar zusje zijn natuurlijk erg lekker om in die strakke pakjes te zien rondlopen (die stiefvader daarentegen niet). Vooral Scarlett, met haar rond kontje. De film zelf stelt verder niet veel voor, wat drama, een beetje flauwe pogingen tot humor, veel overdreven actie met snelle sprongen in de montage in plaats van lange, mooie doorlopende actiescenes, enkele geforceerde verwijzingen naar de andere avengers, en een iets te lange speelduur. In dit geval is de speelduur nog wel verteerbaar. Een verplicht nummertje om aan Black (soms White) Widow ook een podium te geven en om een spin-off mogelijk te maken, in deze voor het zusje en eventueel de papa. Aan het begin van de film dacht ik nog dat ze de serieuze toer opgaan, maar toen Scarlett in een auto zat die in een vuurbal ontplofte en er heelhuids uitstapte, zelfs de oude vertrouwde snede op de wang ontbrak, wist ik dat de ongeloofwaardigheid weer zou zegenvieren. Het gevecht tussen de zusjes, nog zo'n clichematig nummertje, viel ook totaal uit de lucht in de zin dat het naast een spectaculair en ondermaats geschoten scene, geen enkele meerwaarde had.

Ik had mijn twijfels over een vervolg op Blade Runner, dat kon alleen maar teleurstellen, maar nu ik deze film gezien heb moet ik zeggen dat het een geslaagde onderneming was. En hoewel Blade Runner 2049 als een alleenstaande film ook wel goed zou zijn, is het zeker een meerwaarde als je eerst de originele film gezien hebt! Je kan natuurlijk ook na het zien van het vervolg de eerste film bekijken, als je die nog niet hebt gezien, dan zullen alle vragen waar je nog mee worstelt wellicht beantwoord worden.

Grafisch is Blade Runner 2049 heel mooi gemaakt, waar de originele Blade Runner het vooral van de blauwe kleur en scenes in de regen moest hebben krijg je in Blade Runner 2049 meer rood en oranje, en soms een lichte sneeuwval. Dat zorgt voor mooie, poëtische beelden (zoals aan het eind de dood van de protagonist). Ook de muziekkeuze sluit mooi aan bij de film en doet denken aan de eerste Blade Runner film, het klinkt allemaal veel beter dan de lelijke en bombastische muziek die je vandaag de dag in de meeste actie en sci-fi films moet aanhoren. Je krijgt zelfs een streepje Frank Sinatra en Elvis (beiden als hologram) om van te genieten.

Ryan Gosling, die zijn rol als replica in de film Driver nog eens herhaalt (grapje), doet het beter dan ik had verwacht. Hij kan natuurlijk de iconische rol van Harrison Ford als Deckard niet evenaren. Harrison Ford die gelukkig in deze film ook mee mag spelen in de rol als vader die zijn kind zo graag ziet dat hij het zijn hele leven negeert (weliswaar om het te beschermen). Ana de Armas (als Joi, what's in a name?) laat nog maar eens zien hoe mooi ze wel is, maar acteert ook niet onaardig.

Kortom, deze vervolgfilm heeft me aangenaam verrast en is een mooie aansluiting op de orginele klassieker die iedereen eigenlijk gezien moet hebben, Blade Runner.

Voor mij is dit toch een van de beste films van het jaar. Ana de Armas zet de rol van het sekssymbool bij uitstek Marilyn Monroe perfect neer. Toen ze I Wanna Be Loved By You zong, dacht ik de echte Marilyn Monroe te zien. Als Norma Jeane had ze misschien iets minder hijgerig moeten praten, dat dan weer wel! De film weet heel goed de psychotische en getraumatiseerde geestestoestand van Norma Jeane neer te zetten door de bijzondere cinematografie: het wijzigen van het beeldformaat, kleur en zwart-wit beelden in elkaar doen overlopen, het gebruiken van een wazige kader enz. Hoewel deze film geen zuivere biopic is maar gebaseerd is op een fictieve roman, was ik toch de hele (lange) speelduur aangegrepen. Als enige minpuntje zou ik willen opmerken dat de papa issues en de gruwelijke abortusen wat teveel worden herhaald. Als kijker weet je het wel na een of twee keer. Volgens mij maakt men op het einde niet echt duidelijk hoe Marilyn aan haar einde komt. Het lijkt wel op zelfmoord, maar je ziet ook schaduwen van mannen in haar kamer staan, wat weer kan wijzen op een ingrijpen van de Amerikaanse geheime dienst. Tenslotte mocht de reputatie van de 'brave' president JFK niet worden besmeurd door zijn vrouwenloperij.

Wat grappig, een dwerg als baas die met zijn hoofd maar net boven de spreekstoel uitsteekt... not!

Deze film doet me betreuren dat we geen 0,0 score kunnen geven.

Wat een verrassing was dat slotgedeelte toen ik deze film voor het eerst bekeek, zeg! Ik verwachtte mij aan een simpele western en voor het grootste deel is Bone Tomahawk inderdaad een sterke western met mooie karakterontwikkeling en sterke acteerprestaties, vooral van de heren Russell en Jenkins. Maar de wansmakelijke martelscène verraste me volkomen. De kannibalen/indianen, bijna meer beest dan mens, zijn erg goed neergezet. De spanning wordt doorheen de hele film mooi opgebouwd en aangehouden, de reis van het stadje naar de woonplaats van de indianen, waar de afrekening plaatsvindt, verloopt rustig maar blijft interessant. Wat vernuftig van Patrick Wilsons personage om het keelapparaatje van de indianen te gebruiken om ze uit hun grot te lokken! Ik dacht eigenlijk de hele tijd dat niemand deze helse onderneming zou overleven, maar sheriff Russells drie schoten klinken als een ware bevrijding en opluchting in de oren van de overlevenden op hun pad terug naar het stadje. Een indrukwekkende debuutfilm, geschoten in 21 dagen op een budget van "slechts" $ 1.8 miljoen. Deze film laat toch wel een wrang smaakje na, en dat is wellicht de bedoeling van regisseur S. Craig Zahler.

Willem Dafoe draagt gewoon deze film. Inderdaad een beetje jammer van het overdreven grof taalgebruik. Ik bedoel, je hoeft heus niet drie keer "fuck" te zeggen in één zin om je punt duidelijk te maken! En het bloed ziet er inderdaad soms wat fake uit. Met de humor zit het meestal wel goed (vooral pakweg het eerste uur van de film) en de actie is lekker bruut, maar af en toe slabakt de film wel een beetje. Er wordt soms iets te hard geprobeerd om lollig te zijn. En vanuit het raam vijf hoog naar beneden springen op iemands nek zonder er iets aan over te houden, is inderdaad niet zo logisch.

Een spannende en sexy misdaadfilm. Het speelt zich allemaal in slechts enkele locaties af, wat de spanning nog opvoert. Ook ik heb hem in slechte kwaliteit gezien, opgenomen van tv op video dus je kan wel raden hoe slecht de kwaliteit was en dit is al een redelijke donkere film. Jennifer Tilly met haar hijgstem en Gina Gershon met haar volle lippen brengen een leuke erotische sfeer, en Joe Pantoliano speelt zijn rol als razende en panikerende macho-gangster ook goed.

"What did she do to you?" - "Everything you couldn't!" Outch!!

Gisteren deze film nog eens bekeken en weeral goed gelachen! Het hele idee dat God alle gebeden één voor één beantwoordt is natuurlijk klinklare onzin en het hele moralistische gedoe er omheen had er wat mij betreft uit gemogen, maar voor de rest heeft de film een leuk uitgangspunt en zijn er genoeg grappen en leuke momenten. Ik vond het splitsen van de tomatensoep alsof het de Rode Zee was bijvoorbeeld erg grappig! Een leuke bijrol ook van Steve Carell, die in de vervolgfilm zou bewijzen dat hij geen tweede Jim Carrey is.

Oei, wat een teleurstelling zeg!

Ik weet niet waarom ik hoge verwachtingen bij deze film had: het feit dat Brad Pitt meedoet (die ik nog wel grappig vind in Once upon a Time in Hollywood en zelfs met zijn cameo in The Lost City, nog zo'n mislukte komedie), de mooie poster of de verraderlijke hoge score hier en op IMDb? Sandra Bullock en Channing Tatum hebben trouwens ook een rolletje in deze film.

Maar het valt allemaal erg tegen: de geforceerde dialogen die grappig moeten zijn, de personages die niet goed uitgewerkt zijn, het verhaal dat nergens op slaat. Het lijkt inderdaad op een mix van films van Guy Ritchie en Tarantino, maar dan zonder de innemende personages, aangrijpende actie en goeie humor. Dat fruit-duo Lemon en Tangerine alleen al met hun belachelijke dialogen is om van te kotsen, hoe infantiel kan het worden? Dan zijn het befaamde duo mr. Wint en mr. Kidd toch veel grappiger. Die meid in roze schooluniform en die Jap die Keanu Reeves probeert na te spelen dan, het is allemaal een gevalletje van net niet.

Het CGI bloed vloeit en spuit rijkelijk, dat wel. En de handgevechten, o.a. tussen Pitt en het fruit-duo, zijn enigszins grappig omdat ze die voor de andere treinpassagiers en het personeel trachten te verbergen. Meer dan een glimlachje ontlokte het niet aan mij. Ik krijg wel zin om een goeie ouwe Tarantino, Snatch, Lock, Stock of John Wick nog eens op te zetten. Stoere snor trouwens van Aaron Taylor-Johnson. Je ziet zoiets niet vaak meer, acteurs met een goed gecultiveerde snor.

Een hele verbetering op alle voorgaande Transformers onzin, behalve misschien de allereerste die ook wel meeviel. Een mooie kleurenpalet, leuke jaren '80 muziek, meer verhaal en karakteropbouw en minder overdadig, bombastisch Bay-geweld. En ook een grappige rol van John Cena. Het blijft natuurlijk wel een kinderlijk gegeven: auto's die in robotjes veranderen, en bovendien is de 'lead' actrice een tienermeisje. Ik behoor dus niet echt tot de doelgroep van dit soort films. Langs de andere kant kan ik soms nog wel genieten van een film zoals Ant-Man (2015) of Hulk (2003). De cgi is ook top in deze film, waarbij de B-127 heel vlotjes de vorm van verschillende voertuigen aanneemt. Ik vraag mij wel af waarom ze die kleine robot naar de aarde sturen in plaats van een grotere, sterkere robot die zich niet als een braaf huisdier gedraagt.

Dat is inderdaad erg storend en haalde ook mij meteen uit de film. Ik heb evenwel doorgezet en hoewel er bijzonder weinig gebeurt en de film soms saai wordt, vind ik het verhaal wel interessant genoeg en de sfeer is ook goed. Een remake zou geen slecht idee zijn!

Ik ben geen grote fan van Ryan Reynolds, maar in deze film doet hij het toch goed: hij draagt gewoon de hele film op zijn eentje. De film zit inderdaad vol met foutjes maar kon mij toch de hele speelduur blijven boeien, en dat terwijl het verhaal zich de hele tijd in slechts één locatie en bijna zonder licht afspeelt. Het deed mijn claustrofobie in ieder geval van zich laten voelen.

Het had natuurlijk allemaal nog spannender en meer beangstigend gekund, met wat meer aandacht voor de psychologische en mentale aftakeling van het slachtoffer dat levend begraven werd in een doodskist onder de grond, maar daar gaat deze film helemaal niet over. Het gaat meer om het achtergrondverhaal dat aan de hand van enkele vreemde telefoongesprekken ontrafeld wordt en om de ontsnappingspogingen van het slachtoffer (dat voor mijn gevoel opvallend rustig blijft voor de situatie waarin hij zich bevindt).

De film verveelde mij nergens en vooral het verrassende einde vond ik een meerwaarde.

Een erg leuke film die echt goed in elkaar zit. Ik vind hem bij deze herkijkbeurt nog veel leuker dan de eerste keer! Iedereen speelt goed, vooral George Clooney met zijn nerveuze zenuwtrekjes en allergie voor melkprodukten deed mij lachen. Een verhaal dat in feite nergens over gaat en bol staat van de misverstanden en stommiteiten, hilarisch vind ik dat!

"Well, that oughta do it!"
"Think you used enough dynamite there, Butch?"

"I'll go."
"This is no time for bravery... I'll let you."

Is dat zo? Wat interessant. Deze film heeft inderdaad dezelfde lichtvoetige humor als de "Alias Smith and Jones"-serie, een overeenkomstig onderwerp en de hoofdacteurs hebben dezelfde 'chemie' als Ben Murphy en Pete Duel (what's in a name?).

Naast de humor zat er ook behoorlijk wat romantiek in de film en muziek die niet helemaal bij een western past. Vooral het stukje met de fiets en de vrouw waar beide heren op vallen, vond ik nogal saai en kinderachtig. 'Raindrops keep falling on my head' is weliswaar een leuk liedje, maar het past niet helemaal bij een western en maakt de film nog lichtvoetiger dan hij al was.

Deze film begint met de woorden 'Most of what follows is true', jammer genoeg is dat niet zo heel veel. Butch Cassidy was inderdaad minder gewelddadig dan andere outlaws van die tijd en stond onder vrienden bekend als aangenaam gezelschap, maar in de film wordt hij veel te veel als brave borst voorgesteld (vragen aan de gewonde bewaker op de trein die ze overvallen of het wel goed met hem gaat, de Mexicaanse bandieten smeken om af te zien van een vuurgevecht omdat hij niemand wil doden...).

In de film willen Butch en Sundance geen ranch houden, terwijl ze dat in het echte leven wel degelijk gedaan hebben en zelfs een tijdje een rustig en gelukkig leven hadden. Ook het einde van de film is in strijd met de historische feiten: in werkelijkheid rende niet Butch maar Sundance naar de ezel om munitie te halen, en in de film lopen ze als ware helden richting het Boliviaanse leger terwijl in werkelijkheid slechts een paar soldaten het huis omsingeld hadden en de twee bandieten in het belegerde huis bleven en daar zelfmoord pleegden. Die laatste beelden zien er wel goed uit en het zorgt voor een gedenkwaardige finale, dat wel!

Er zitten mooie beelden van het wilde westen in de film en het is leuk om de twee hoofdrolspelers steeds met elkaar te zien bekvechten, meer heeft dit echter niet te bieden. Ik vind het veel interessanter om nog eens een docu over Butch Cassidy te bekijken dan om deze geromantiseerde versie te zien.