Opinions

V for vendetta speelt zich af in 2020 dus ik ben maar een jaartje te laat om hem eindelijk te kijken. Niet alleen zijn we intussen 2020 een jaartje gepasseerd maar de thematiek van de film is behoorlijk actueel. Sinds het corona-tijdperk in februari vorig jaar uitbrak, krijgen we dagelijks wereldwijd te maken met een tirannieke overheid, vrijheidsbeperkende lockdowns, het monddood maken van andersdenkenden, een gemilitariseerde politiemacht die demonstranten het recht op demonstreren weerhoudt, en de klopjacht op de ongevaccineerden.

Ik had veel positief over deze film gelezen, dus eigenlijk kon het alleen maar tegenvallen en dat deed hij ook wel een beetje. Bij het horen van de naam van de Wachowski's denk je toch al snel aan de flitsende en actievolle The Matrix-films, maar daar kan deze VfV niet aan voldoen. Het beetje actie dat in deze film zit is wel cool en heeft zelfs dezelfde slowmotion scenes met rimpeleffect, maar de film draait voornamelijk om de politieke boodschap: het in opstand komen van het volk tegen een onderdrukkende en corrupte overheid. Het probleem is dat de achtergrond niet meteen duidelijk wordt gemaakt en dat de kijker, tenminste bij de eerste kijkbeurt, een beetje onvoorbereid in het verhaal wordt gegooid. Ook komt de opstand vanwege het volk wel erg plotseling tot stand, de hele film door zie je de bevolking enkel als slachtoffers en apatische mensen die voor de beeldbuis hangen om de overheidspropaganda gewillig te slikken.

Iemand vergelijkt hier V met de jaren '50 tv-held Zorro, en daar doet hij me inderdaad ook wel aan denken. Een soort antiheld die opkomt voor de rechten van het volk, gekleed in een zwarte cape, hoed en een masker. Fijn dat de identiteit van V nergens wordt onthuld en er dus geen verrassende onthulling, of in dit geval ontmaskering, plaatsvindt. Wel komt het personage nogal geforceerd over met zijn stripboek gehalte en misplaatste poezie voordrachten. Later vernam ik dat deze film dan ook op een heus stripverhaal is gebaseerd en toen ik de letters DC aan het begin van de film zag, had ik ook al het ergste kunnen vermoeden. Bij de originele Matrix film krijg je ook een beetje dat comicbook gevoel, maar daar wordt het verhaal voor mij toch beter verteld en ondanks de superkrachten van de protagonisten krijg je wat minder het gevoel dat je naar een superhelden film zit te kijken.

Hugo Weaving zet een sterke hoofdrol neer, daarbij bijna uitsluitend gebruik makend van zijn stem. Natalie Portman komt nogal imatuur over, maar in sommige scenes doet ze het wel goed, zoals het moment waarop ze wordt getraind/gefolterd door V en het daarop volgende moment waarin ze haar angst overwint. De liefdesrelatie tussen haar en V kom dan weer geforceerd over. De rol van de dictator, gespeeld door John Hurt, is nogal over de top. Het lijkt eerder op een cartooneske villain dan een realistische dictator. En de detective die op het laatst tot bekering komt en zich achter het volk gaat scharen, is nogal een zoutzak met heel weinig uitstraling of charisma.

Kortom het gegeven van deze film is wel interessant en zelfs relevant in deze tijden. Maar de uitvoering had beter kunnen zijn. Misschien dat hij beter scoort bij een latere herziening (5 november 2022?), maar voorlopig vind ik dit geen meesterwerkje. Het is wel leuk dat het masker van V ook nu nog gedragen wordt door computerhackers en demonstranten, als teken van protest en om zich te vereenzelvigen met het volk. Ze hebben geen gezicht omdat zij in het gezicht van eenieder in het volk herkenbaar zijn. Dat is overigens ook te zien aan het einde van de film, als niet V maar de demonstranten hun masker afnemen. V staat dus vooral voor het Volk!

Een sterke film, spannend en met de nodige humor - vooral in de dialogen tussen het kibbelende echtpaar. Kate Beckinsale en Luke Wilson acteren erg goed in deze thriller.

"Good thing we upgraded!"
"We've had our tetanus shots, right?"
"Oh hey, if you wanna know what's on march in '97 I got the answer."

De openingscredits vond ik ook goed, deed mij samen met de begeleidende muziek wat aan de opening van een Hitchcock film denken. Ben het wel eens met anderen dat het vreemd is dat het echtpaar de pistool boven de deurpost in de receptie van het motel en de shotgun in de politiewagen niet hebben genomen. En dat het wat ongeloofwaardig is dat de man de hele nacht op de grond lag leeg te bloeden, maar het de volgende ochtend gewoon overleefd heeft.

Een overbodig vervolg op de leuke eerste Vacancy film. Waar de kijker in de eerste film nog kan meeleven met het echtpaar dat in het motel terecht komt, heb je hier te maken met een stel onuitstaanbare mensen waarvan je het niet erg vindt dat ze aan hun einde komen. Ik vond die zwarte jongen behoorlijk irritant. Kon niet wachten totdat hij zou worden afgeslacht. Bovendien wordt er ook minder goed geacteerd in dit deel en wordt alles nogal lelijk gefilmd. Het helpt ook niet dat de cameraman blijkbaar aan hyperactiviteit lijdt.
Als je de eerste hebt gezien, zit er ook geen enkele spanning meer in dit vervolg. Waar in de eerste film de spanning wordt opgebouwd door de enge sfeer en doordat je echt met de slachtoffers meeleeft, wordt in dit vervolg gebruik gemaakt van een aantal flauwe jumpscares. Wel wordt in dit vervolg een leuke aanwijzing gegeven hoe het allemaal begon met die snuff-films, doordat Smith's eerste moord bij toeval op video wordt vastgelegd.
Maar na al die kritiek moet ik zeggen, ik heb mij toch wel geamuseerd met dit minderwaardig vervolg. Tenminste totdat de jongelui bij het huis van het gezin aanbelanden, daarna wordt alles heel voorspelbaar. Het koppel belt niet de sheriff maar de daders, wat een verrassing! Een derde Vacancy film zal er wellicht niet meer komen en dat hoeft voor mij ook helemaal niet meer. Hoewel, weet iemand of dit een officieel vervolg op de Vacancy films is? The Helpers (2012)
In dat geval is, aan de trailer van die film te zien, het niveau dus beduidend gezakt met elk vervolg. Niet elke film hoeft elfendertig vervolgen te krijgen! En al zeker niet als de cast steeds jonger en meer amateuristisch wordt, en de kwaliteit van de films steeds minder.

Roger Moore had al veel eerder moeten stoppen, toen hij met Bond begon was hij ouder dan Connery toen die ermee ophield.

De (jammer genoeg slechts twee) Bondfilms met Timothy Dalton zijn inderdaad super, ik denk dan ook dat A View to a Kill veel beter was geweest als hij toen al de rol van James Bond op zich had genomen.

Toen ik jonger was vond ik deze film wel leuk: het openingslied van Duran Duran is heel opzwepend, de Bondgirl Tanya Roberts is absoluut een schoonheid, de bad guy Max Zorin gespeeld door Christopher Walken die steeds loopt te lachen als hij iemand doodschiet is geweldig en de settings in Parijs en op de Golden Gate Bridge in San Francisco zijn heel mooi.

Als ik de film nu opnieuw bekijk erger ik mij aan veel zaken: de flauwe grapjes (zoals de song 'California Girl' spelen als James Bond in een achtervolgingscène al snowboardend ontsnapt, Bond's auto die in twee stukken breekt waarna hij doodgewoon verder rijdt...), de vele krijsjes en hulpkreten van Tanya Roberts, de overacting van Grace Jones, de overduidelijke stuntdubbels van Roger Moore, het duidelijk gebruik maken van green screens, en zoals ik al eerder noemde de veel te vergevorderde leeftijd van Moore om nog geloofwaardig de rol van een spion te kunnen spelen.

Het hele verhaal is verder ook niet zo interessant, maar dat is nu eenmaal minder belangrijk in een Bondfilm. De beste Bondfilms met Roger Moore waren volgens mij The Spy Who Loved Me en For Your Eyes Only.

Aw toch een kleine teleurstelling voor mij! Ik had na het zien van de trailer meer verwacht van Violent Night. De film begint nog goed met een Santa die aan de bar zich zit te bezatten, het deed mij denken aan de veel betere film Bad Santa. Maar dan krijgen we een vervelende familie, domme slechterikken die uit Home Alone lijken te komen, en veel flauwe humor (een volwassene die nog gelooft dat Santa echt is bijvoorbeeld). De momenten waarbij Santa met de boosdoeners afrekent zijn soms wel leuk, maar kunnen de film niet redden. Men lijkt het evenwicht niet te kunnen vinden tussen actie, geweld, humor en een brave familiefilm. De film is niet gepast voor kinderen maar niet boeiend of geloofwaardig genoeg voor de liefhebbers van harde actie. Vlees noch vis dus. Of zoals dat elfje zegt: "Wat doen we hier, familietherapie of een overval?" Wat is er trouwens gebeurd met het gezicht van Beverly d'Angelo?

Er zitten enkele leuke stukken in deze film, bijvoorbeeld wanneer Jerry Lewis als alien op aarde landt en aan een hond de weg vraagt. Hij kan met dieren praten, op het plafond lopen, auto's doen vliegen en de broek van een politieman doen afzakken. Ook het dansje met beatnik danseres Barbara Lawson is de moeite waard. Voor de rest heb ik niet veel gelachen, hooguit nu en dan even geglimlacht. Niet echt een typische Jerry Lewis film, nogal ouderwets en flauw. Mork & Mindy in de jaren '60, zeg maar!

"Remember, the grass is always greener on the other side of the universe!"
"So keep your nose out of other people's planets!"

Het is inderdaad een 'visual' verbeelding van de letterlijke bijbeltekst, wat ik juist goed vind aan deze film. Ook zet Henry Ian Cusick perfect een liefdevolle, menselijke, warme Jezus neer. Je zou zo met hem willen meewandelen en zijn boodschap aanhoren. Het Johannes evangelie is misschien wel het meest diepgaande en filosofische van alle evangelieën. Het was een antwoord van de apostel op de opkomende heidense gedachten zoals de gnostiek, die zich met de zuivere leer van Christus trachten te vermengen. Een aanrader voor elkeen die het Christelijk gedachtengoed aanhangt.

Ongelooflijk toch weer hoe de daders ermee wegkomen! Ze hadden voor ontvoering, marteling en moord minstens een levenslange straf moeten krijgen en niet (zoals in het geval van Bruno, nota bene degene die de hele zaak gepland heeft) al na zes jaar gevangenisstrafvrijgelaten worden. Hij gaat bij zijn vrijlating doodleuk een nieuw contract bij een andere voerbalploeg tekenen, om weer zijn luxueus leventje op te bouwen.

Ik vind dit toch wel een van de beste Elvis films, mede dankzij zijn toenmalig liefje Ann-Magret die ook leuk zingt en danst. Wat een goeie chemie hadden die twee toch!

Flauw filmpje dat eigenlijk nergens op slaat, maar toch oh zo grappig dankzij zowel Tom Hanks als John Candy, twee meesters van de komedie uit de jaren '80. Het is erg leuk om Tom Hanks zo jong te zien, hij speelt de sarcastische, egoïstische en flegmatieke Lawrence zoals geen ander het zou kunnen. Deze rol is hem echt op het lijf geschreven.