Opinions

Niet slecht maar zeker niet zo goed als het origineel uit 1986. Die moest het meer van de spanning hebben, terwijl deze versie nogal wat gebruik maakt van valse jump scares en een paar bloederige kills. En terwijl in de originele versie Jim op zijn eentje op de baan is, moet in deze versie natuurlijk ook het vriendinnetje mee want... girl power, right? Sophia Bush mag gezien worden, maar heeft verder weinig meerwaarde. Integendeel, zij helpt door haar onhandigheid de moordenaar een handje. En met conversaties zoals "You ever think about having kids?" zitten de meeste mannen meteen in een thriller/horror situatie. Daar is geen moorddadige liftende maniak voor nodig! Leuke muscle cars trouwens, die 1970 Oldsmobile 442 en 1981 Pontiac Firebird trans am.

Daar ben ik het absoluut mee eens. Dan was een Jason Statham beter geweest voor deze rol! Hij ziet er tenminste nog goed uit met kale kop! Voor de rest is de game veel beter dan deze tamme film. Olga Kurylenko ziet er wel heerlijk uit!

De Hitmanfilm uit 2007 was al slecht en deed de Hitman games geen eer aan, deze reboot is nog veel slechter en weerom is de hoofdacteur een miscast van jewelste!

Dat is op zich inderdaad een hele prestatie!

Alle mogelijkheid op enige spanning wordt in deze film meteen weg gehaald doordat je het monster van in het begin al te zien krijgt. Bovendien ziet het er niet uit, wat een slechte CGI zeg!

De makers van deze lowbudget-film (zo ziet het er toch uit) ontnamen zichzelf wijselijk de mogelijkheid om er een vervolg op te maken doordat het monster volgens de legende slechts elke honderd jaar komt opdagen.

Die hond is inderdaad nog wel leuk, deed me denken aan de hond uit Scooby Doo, en Dean Martin is een hippe vogel, a real cool cat. Alleen Jerry Lewis, met zijn vervelend stemmetje, werkt al gauw op de zenuwen. En dan gaat hij nog "zingen" ook! Er zitten wel enkele zeldzame grappige momenten in de film, zoals met het oude vrouwtje die hen overvalt en Lewis die naast de auto loopt. De Technicolor kleurtjes zijn mooi en de zalmkleurige 1956 Chrysler is ook de moeite waard.

Deze kerstfilm is wat kinderachtig maar best leuk. De kerstliederen en de beelden van de lichtjes in de straten en aan de huizen, vooral ook die grote speelgoedwinkel, erg gezellig allemaal.

De situatie van een kind dat met een tas vol geld alleen op hotel verblijft, daar had meer uitgehaald kunnen worden. Tim Curry vind ik trouwens een beetje te cartoonesk overkomen. De ontmoeting met de 'gekke' duivenvrouw en de melige boodschap van vriendschap en jouw hart durven openstellen voor liefde, valt wel te verdragen in deze kerstdagen.

Maar het leukste blijft natuurlijk de jacht van het domme boevenduo op Kevin in het huis van zijn oom. De boobytraps zijn best pijnlijk en het gegeven dat ze er geen blijvende schade aan overhouden en maar blijven jagen op Kevin, doet denken aan de oude Tom & Jerry cartoons.

Jerry Lewis is in deze film wat volwassener geworden. Hij staat niet de hele tijd te schreeuwen en gekke bekken te trekken, maar maakt eerder gebruik van situatie-humor en subtiele kleine grapjes. Dit maakt zijn rol geloofwaardiger en raakt je als kijker meer dan als hij de onnozele aap uithangt. Niet dat daar altijd iets mis mee is, maar soms is teveel gewoon teveel. Denk maar aan andere komieken zoals Jim Carrey, de ene keer is hij hilarisch en andere keren werkt hij sterk op de zenuwen. Mogelijks was Lewis tegen deze tijd zijn gekke rollen een beetje beu, of dacht hij dat het publiek hem zat was, en dus probeerde hij hier iets nieuw.

De film begint redelijk goed met het afbeelden van het saaie gezinsleventje van Peter Ingersoll (Lewis) in de suburbs. Er zitten enkele erg grappige scenes in dit gedeelte, zoals de scène met zijn kinderen en de hond in de badkamer, de strijd tussen Peter en een goffer (wangzakrat) in de tuin en zijn poging om in de keuken een gootsteen te repareren.

Als Peter van zijn dokter en vriend Scott (Peter Lawford) te horen krijgt dat hij slechts een paar weken meer te leven heeft, raadt zijn vrouw hem aan om een boottocht van Acapulco naar Jamaica te maken. Voorheen was ze niet ingenomen met zijn interesse in boten, maar nu ineens mag het wel. Hier valt de film een beetje stil en zijn de grappige momenten erg zeldzaam. Lewis grijpt nu en dan eens terug naar zijn visuele humor van weleer, zoals de scène in de bar met de coctail shaker en de sigaret.

Eens aangekomen in het hotel in Portugal wordt de film weer beter, zeker als Peter zijn wraakplannetje begint uit te werken. Deze onevenwichtige opbouw van de film met nu en dan slapstick-momenten en dan weer de uitwerking van het toch wel duistere verhaal (zowel zijn vriend als zijn vrouw bedriegen hem)., maakt dat deze film een beetje 'vlees noch vis' aanvoelt. De film is zeker genietbaar en was voor mij totaal onbekend, dus leuk om hem eens gezien te hebben.

Ik vind het idee achter deze film wel interessant en er zou wat mij betreft gerust een remake mogen gemaakt worden, bijvoorbeeld met Jim Carrey in de hoofdrol (hoewel hij daar nu vast al te oud voor is geworden).

Nancy: "Pete, do you mind if I take the children to the market with me?"
Peter: "Sure, take 'em out. Take 'em with you... See you later... Sell 'em!"

Mooie cineatografie en kostumering. Over het algemeen degelijk acteerwerk behalve dan van Costner zelf maar dat zijn we van hem gewend. Het verhaal mist een rode draad en op het eind krijgt de kijker een wirwar van previewbeelden(?) te zien van de geplande vervolgdelen.

Een erg grappige film. Het trio Jason Bateman, Jason Sudeikis en Charlie Day spelen goed op elkaar in. Hoewel het geschreeuw met dat hoge stemmetje van Charlie Day mij soms wel op de zenuwen begon te werken. En heeft Kevin Spacey een toupé op zijn kop? Jennifer Aniston ziet er erg lekker uit in deze film, ze bewijst na de serie Friends nog maar eens dat ze goede komische timing heeft. "Can you see my pussy?"

Inderdaad! Waar in de eerste film het trio en hun gekibbel nog enigszins realistisch overkwam en grappig was, wordt het in dit deel teveel van het goede en te kinderachtig. Charlie Day is nog steeds erg irritant, maar ook Jason Sudeikis begint nu op de zenuwen te werken. Hij lijkt nu niet alleen een sex-addict te zijn maar nog dommer dan voorheen. Vooral de scène waarin ze allebei naar de wc moeten tijdens die meeting voor seksverslaafden duurt te lang en is te ongeloofwaardig.

Maar goed, de film is wel lollig hoor; alleen is hij veel minder sterk dan het eerste deel. Waar bijvoorbeeld 22 Jump Street (2014) bijna net zo leuk is als 21 Jump Street (2012), bevestigt Horrible Bosses 2 dat vervolgdelen bijna altijd minderwaardig zijn aan hun voorganger.

Die reactie van de neus- keel- en oorspecialist is erg grappig! Het eerste uur van de film is wel vertederend, en zo sociaal onhandig is Sarah volgens mij helemaal niet. Totdat ze helemaal in de krankzinnigheid afglijdt. Of gaat het toch over ontvoering door aliens en het terugkeren in de tijd?. Het gaat na het eerste uur ineens erg snel en Alison Brie overacteert dan een beetje. Die overgang had wat mij betreft wat 'smoother' mogen zijn.

"What are we going to do, dig up your mother? We don't even have a shovel!"

Deze film vandaag voor de tweede keer gezien en ik blijf hem sterk vinden! Origineel idee, realistisch uitgewerkt, heel spannend ook vooral naar het einde toe. De acteerprestaties zijn niet denderend en veel zaken kloppen niet, zoals de mensen in Amsterdam die Duits i.p.v. Nederlands praten. De martelscènes vallen nog mee qua ranzigheid (behalve dat oog van het Japans meisje), in vergelijking met de vervolgfilms die naar ik mij herinner veel bloederiger waren!

Even goed als de eerste Hostel-film, en deze keer wordt wat meer achtergrondinformatie aangeboden in verband met de heren die gebruik maken van deze ziekelijke diensten. Vera Jordanova is erg knap in deze film maar er wordt ook aandacht geschonken aan de noden van de vrouwelijke filmfans.

Dat vond ik inderdaad ook een erg leuke ontwikkeling, die ik niet had verwacht.

Minder dan de eerste twee delen, maar toch nog wel leuk. De kills waren nogal fake vind ik, maar het gaat mij bij dit soort films vooral om de spanning en de onverwachte twists die er altijd bij komen kijken. Ook in dit deel komen de laatste pakweg 20 minuten wat verrassingen om de hoek kijken zoals het verraad van de vriend en de ontsnapping.

Mee eens, de eerste twee delen vormen een mooi geheel en een derde deel was eigenlijk overbodig.

Ik dacht precies hetzelfde, ik vind het goed gedaan hoe je in het begin van de film enkele keren op het verkeerde been wordt gezet voordat de ontvoeringen echt gebeuren.


Dat hij het heeft overleefd is wel een leuke twist, alleen vraag ik mij af hoe hij doorheen die woestijn is thuis geraakt. En ze hadden het einde beter wat meer aandacht kunnen schenken in plaats van het zo snel af te handelen.


Voor mij blijft het eerste deel het beste, maar ook het tweede deel is heel vermakelijk.

Na Shaun of the Dead ook nog eens deze Hot Fuzz gezien, en dat was weer genieten geblazen! Een wervelende actiefilm/komedie met het leuke duo Simon Pegg en Nick Frost. Ook leuk om Timothy Dalton aka James Bond nog eens te zien schitteren. Straks ook nog eens The World's End herbekijken en dan is deze trilogie weer eens compleet.

"Blower's fate was simply the result of his being an appalling actor."
"You murdered him for that?"
"Well, he murdered Bill Shakespeare!"

Watson en inspector Lassard worden een beetje karikaturaal en onnozel neergezet. Ook de simpele altijd lachende Alastair, één van de zeven Comrades, wordt overdreven karikaturaal neergezet. Basil Rathbone is echter uiterst geschikt voor de rol van Sherlock Holmes! Het viel mij overigens op dat hij verbazend veel "Hello" zegt als hij iets heeft ontdekt. Een uitdrukking die je vandaag de dag toch ook vaak hoort in Engelstalige films.

The House of Fear is een leuke film in deze serie, maar zeker niet de beste.

Ook mij begon deze film halverwege te vervelen. Het begint nog wel goed met de grappige aanleidingen tot de eerste moorden en het uitstekend acteerwerk van de vrouwelijke slachtoffers en Matt Dillon. Je gaat je bijna schuldig voelen als je moet lachen om bepaalde zaken, zoals die vrouw die met een touw achter de bestelwagen meegesleept wordt. Sommige beelden, zoals tijdens de jacht, zijn ook mooi geschoten (pun intended). En de dialogen tussen Jack en Verge over kunst, vrouwen als slachtoffers, het OCD van Jack en zijn redenen om te moorden zijn soms wel interessant. Maar uiteindelijk heb ik het wel zo'n beetje gezien en er wordt weinig nieuws aan het verhaal toegevoegd, behalve steeds weer die zucht naar sensatie en het shockeffect waar Lars von Trier naar lijkt te zoeken. Ook het shaky camerawerk, het voortdurend in- en uitzoomen en de jump cuts worden na een tijdje wat irritant. Sommigen noemen deze film pretentieus en langdradig, en ik moet toegeven dat het dat met momenten ook was. Bruno Ganz, die intussen overleden is, zet ook een sterke rol neer als Verge. De muziek van Bowie en van Bach (de beelden van de neurotische en perfectionistische Glenn Gould) waren zeker een verademing. En de rondleiding in de hel was ook wel aardig bedacht.

Het beste aan deze film is wellicht de legendarische titelsong van Alfred Newman. Voor de rest veel bekende gezichten in een nogal gedateerde film die ook mij een beetje aan de (veel leukere) serie Centennial doet denken.

Een leuke kungu-western met de Indonesische martial arts expert Billy Chong, een soort mix van Jackie Chan en Bruce Lee. Al vanaf het begin van de film, als hij over en onder het paard glijdt om het te wassen, is zijn lenigheid opmerkelijk. Chong doet wel vaak aan overacteren en speelt zijn rol soms te 'vrolijk' (lees: kinderachtig), zoals Chan in zijn Hong Kong films ook al deed.

Niet alleen ziet Mulan er als een meisje uit, haar stem verraadt haar ook. Een totaal ongeloofwaardig verhaal dus, vooral als ze hordes mannen in de pan hakt en heel snel generaal van het leger wordt. Er wordt geen enkele moeite gedaan om dit te verklaren of realistisch te maken. Geen wonder dat dit verhaal gebaseerd is op Chinese folklore en niet op historische feiten. De veldslagen zijn overigens niet episch te noemen. Dit is geen film in het genre van Braveheart of Gladiator, maar eerder een romantisch drama zoals de beschrijving al aangeeft. Er is echter weinig chemie tussen Mulan en Wentai. Gelukkig werd dit geen feel good story, zoals de Disney versie. Ik vraag me af waarom er een blanke man rondloopt tussen al die aziaten. Leuk dat Jaycee Chan, zoon van Jackie, meedoet in deze film.

Daar ben ik het volledig mee eens. Heel vreemd dat een film waarin toch wel goed geacteerd wordt, zo saai kan zijn.

"How are you guys doing?"
"Great."
"Where are we? Who are these people? This is a place for what? Somebody tell me."

Je kan deze onzin teksten nog zo goed voordragen, maar ze blijven onzin.

Alles is hier al z'n beetje gezed: saaie voorspelbare film, er wordt niets gedaan met de handicap van de vrouw, de dader wordt veel te vroeg ontmaskerd.

Een interessant verhaal op een vervelende manier verteld. Ook geen hoogstaande acteerprestaties. Jennifer Lopez laat wel nogmaals zien hoe sexy ze nog is op haar vijftigste.

Het is inderdaad onbegrijpelijk hoe deze vrouwelijke misdadigers (mannen zwaar drogeren en bestelen) er vanaf gekomen zijn met een voorwaardelijke straf. Het rechtssysteem is blijkbaar ook in de VS zo krom als iets.

Als je begrip kunt opbrengen voor dit soort crimineel gedrag, scheelt er echt iets met je moraliteit hoor.

"What you see isn't real."

Ben Affleck zal nooit een groot acteur worden, maar in een film waarin hij als agent achter de feiten aanholt en er niets van snapt is hij de geknipte persoon. William Fichtner als de hypnotiserende (hypnoticus) Dellrayne is manipulatief en straalt het mysterie van deze film goed uit. Alleen is het verhaal erg vergezocht: de US overheid die mensen met hypnotische krachten aanwerft om mensen met macht te beïnvloeden en hun wil te laten doen. Het idee is wel tof maar om een of andere reden deed de film mij niets. Er wordt teveel expositie gegeven, voornamelijk door het personage van Braga die voortdurend aan Affleck zit uit te leggen wat er aan de hand is. De constant aanwezige bombastische muziek en het hyper camerawerk tijdens actiescenes werkt bovendien soms storend. Overigens wordt op het einde tijdens de eindcredits nog een scene getoond, die nog meer verwarring schept.