Opinions

De film is aangenaam sfeervol en rauw maar het verhaal stelt niet zo veel voor en wordt vooral gebruikt om aandacht te geven aan het racisme en een moordlustige cowboy-mentaliteit van de kolonisten die leidde tot de genocide op de inheemse indianen rond 1900 in het onherbergzame zuiden van Chili/Argentinië. Het laatste deel is het beste: een intellectueel uit de hoofdstad zoekt uit naam van het nationalisme eenheid dus verzoening tussen de Chilenen, kolonisten en de indianen maar de wonden zijn nog diep bij de indianen en de gezochte eenheid is vooral esthetisch.

De kwaliteit van de film is z’n gelaagdheid en omkeringen. Zo lijkt de film in eerste instantie te gaan over echte liefde – wanneer de vonk overslaat – en de liefde die rijkdom kan kopen maar niet zo echt is. Dan blijkt die echte liefde geprogrammeerd en dus juist niet ‘echt’ al werpt het de filosofische vraag op waarom dat geen echte liefde zou zijn (zoals ook de meningen zijn verdeeld over of kunstmatige intelligentie wel of geen ‘echte’ intelligentie is): de vrouw die echt verliefd lijkt blijkt ‘slechts’ een seksrobot. Daarmee is het thema verplaatst naar de rol van robotten en kunstmatige liefde in ons toekomstig leven waarbij het voor de hand ligt dat deze robotten niet alleen voor seks en imitatie van echte liefde kunnen worden gebruikt: de seksrobot wordt hier gebruikt om een moord te plegen waarna de film een thriller wordt want in de nieuwe modus van afweer en agressie die voor de moord nodig was laat de robot zich niet meer zo gedwee uitschakelen en ontstaat een strijd op leven en dood tussen robot en mens. Dan dringt ook de derde gelaagdheid naar de oppervlakte: het hele robotverhaal is in wezen een metafoor voor het patriarchaat waarin met name miserabele mannetjes met kleine penissen (de losers) een vernietigende controle over de vrouw zoeken – in feite een robotvrouw wensen en de vrouw als gebruiksvoorwerp behandelen – om zichzelf op te werken en de vrouw zich daarvan moet bevrijden teneinde onafhankelijkheid en daarmee zelfcontrole (autonomie) te verwerven. De hele strijd ontwikkelt zich op de bekende wijze als een soort sportwedstrijd met voortdurend omkering van de verwachting: dan lijkt de een te gaan winnen en dan toch weer de ander (waarbij de instelling dus programma van de robot in combinatie dat ze als kunstmatige intelligentie ook over leervermogen beschikken aldoor doorslaggevend is).

Ofschoon het allemaal niet erg origineel is – noch qua thematiek noch qua plotontwikkeling – is het allemaal toch goed bedacht en uitgevoerd met vluchtig elementen van humor, horror, liefde, AI en filosofie aangestipt in de vorm van een spannende thriller, zodat het een vermakelijke film is.

Deze film had ik oorspronkelijk overgeslagen want politieke intriges rondom de pausverkiezingen – de Volkskrant noemde het ‘pauspulp’ – sprak me niet echt aan, maar in de herkansing heb ik ‘m alsnog meegepikt en hij is een stuk beter dan ik had verwacht.

Dat heeft ermee te maken dat de film diepgang heeft: er is aandacht voor de spanning tussen het werelds-politieke van de verkiezingen, inclusief de zonden der ambitie, wedijver en corruptie, en het religieuze (dat zeker voor het christendom juist een zuiverheid van het wereldse behelst), met de paradox dat de juiste paus degene is die het niet wil zijn (zoals Plato al had gezegd van de juiste leider), van de politieke richtingenstrijd over wat de eenheid en daarmee toekomst van de kerk kan bewerkstelligen (de zekerheid door middel van opgelegde taal en dogma of juist de onzekerheid door middel van twijfel en tolerantie), resulterend in strijdende reactionaire en progressieve facties, en de last van het ambt nu niemand zonder zonden is maar de tijdgeest dicteert welke zonden wel en welke niet acceptabel zijn. De organisator van het conclaaf (de ‘manager’) krijgt heel wat op z’n bord en ziet zich genoodzaakt tot dieper onderzoek dan hij zou wensen. Daarmee worden de geheime verkiezingen een thriller en natuurlijk zijn er elementen toegevoegd om het dramatisch effect te verhogen maar deze zijn niet ongeloofwaardig – sowieso voelt de hele weergave authentiek en waardig – en het einde vind ik goed gevonden: aan de ene kant levert de uitschakeling van de favorieten als ‘ongeschikt’ een uitkomst die formeel gezien helemaal ongeschikt is maar aan de andere kant zet het de progressieve lijn op volmaakte wijze voort in de zin dat je soms meer krijgt dan waar je naar streefde.

De film gaat over de zeer onsympathieke Marcello in fascistisch Italië, die in wezen nogal bohemien is (en wat jeugdtrauma’s heeft) maar die - zoals de titel al verraadt - besloten heeft zich te conformeren, zowel qua burgerlijke moraal (hij gaat trouwen) als qua het fascistische regime (en uiteindelijk ook qua religieus geloof). De beelden zijn heel fraai en het begin van de film is aangenaam geheimzinnig maar gaandeweg wordt het verhaal vaag en langdradig met de meeste aandacht voor de seksuele spanningen c.q. quasi-partnerruil tussen de twee paren in Parijs.

In het midden van de film wordt Plato’s mythe van de grot – waar de mensen slechts de schaduwen en niet de dingen zelf zien – verteld hetgeen een centrale thematiek lijkt, nu Marcello’s beste vriend blind is en Marcello in Parijs zegt dat de professor zijn ogen heeft geopend al is me niet duidelijk waarvoor dan anders dan dat hij de vrouw van de professor wil. De film lijkt zelf wel een schaduwspel in de grot waar we moeten raden wat er nu echt gaande is (hetgeen volgens Marcello ook geldt voor de politiek in Italië): aan de buitenkant lijkt Marcello gewoon niet te kunnen kiezen tussen fascisme en antifascisme en tussen huwelijk en minnaressen of zelfs homoseksualiteit (hij begeert Anna die hem doet denken aan de man met wie hij als jongen een homoseksueel contact had).

De film is een thriller maar is zo vaag en er wordt zo enorm veel (lees: constant) geouwehoerd dat er van spanning niet veel sprake is. Bijzonder, wellicht zelfs intrigerend, is de film wel.

Qua effectbejag is de film dik in orde – er zijn aldoor schrikmomenten en voorbij vliegende demonen waarbij de atonale muziek effectief spanning geeft, zelfs als er niets gebeurt – maar waar The Conjuring al een rip-off is van horrorklassiekers is deze film nog slechts een rip-off van The Conjuring zodat de horrorclichés nu wel erg afgezaagd en dus saai beginnen te worden. Omdat de film elke subtiliteit laat varen en er niet eens een spanningsboog wordt opgebouwd, al is er wel een daverende climax aan het einde, is de film meer een horrorcircus dan een horrorfilm.

Bij elke goede horrorfilm lees je vooral reacties dat het geen horror is want horror is blijkbaar tegengesteld aan inhoud geworden: horror is in de ogen van het publiek synoniem met klopgeesten, demonen en bovenal schrikmomenten die net zo eenvoudig zijn te maken (een harde knal, iets of iemand die opeens opduikt) als effectief zijn. The Conjuring moet dan de ultieme horrorfilm zijn: inhoud heeft het niet maar zit tjokvol klopgeesten, demonen en heul heul veul schrikmomenten. De film is een beetje een verzameling van alle horrorclichés uit alle horrorfilms die eerder zijn gemaakt, niet in de laatste plaats The Exorcist. Als horror laat schrikken door het onvoorspelbare dan wordt het onvoorspelbare wel erg voorspelbaar in deze film. De film is aldus slecht in z’n goedkoop effectbejag en gebrek aan originaliteit en inhoud, maar zit zo tjokvol horrorclichés dat het ook wel een zeker vermaak biedt.

De eerste helft of zelfs het eerste uur is ronduit saai: een soort La Grande Bellezza over leegte en eenzaamheid met weinig plotontwikkeling en veel oninteressant pretentieus, quasi-filosofisch gewauwel (maar helaas zonder de visuele pracht van La Grande Bellezza). Maar na een uurtje begint opeens het plot te lopen, worden veel zaken uit het begin duidelijker waardoor ze betekenis krijgen en wordt het toch nog enigszins spannend. Het verhaal zit echter naar mijn mening vol ongeloofwaardige elementen, zodat zelfs het einde de film niet kan redden.

Weinig bijzonder filmpje over wat er gebeurt bij een virusuitbraak. Het helpt niet dat we inmiddels zelf een maatschappij-ontwrichtende pandemie hebben die niet alleen sowieso echter maar mogelijk nog gekker is met z’n economische effecten, virusontkenners en discussies over schoonmoederknuffelende ministers…

Het is een Hitchcock-achtige film met dubbele bodems en opbouwende suspense en net als de (betere) films van Hitchcock gebeurt er ogenschijnlijk weinig interessants – het is niet een film die je vanaf het begin aan je stoel kluistert – maar is er (aan het einde) een sterke plotwending waardoor alles in een ander licht komt te staan. Het thema is natuurlijk afluisteren en anticipeert daarmee niet alleen direct het Watergate-schandaal maar ook de moderne surveillancemaatschappij in het algemeen, waarmee het de vragen opwerpt of we nog wel geheimen kunnen delen of überhaupt bewaren – maken we ons niet erg kwetsbaar als er geen privacy meer is en profiteert daar ook niet de misdaad zelf van? – maar ook wie nu wie observeert/waarneemt. De film doet met zijn postmoderne thematiek van kijken/registeren of bekeken/geregistreerd worden zo ook wel denken aan Peeping Tom (1960).

De hoofdpersoon is een christelijke man die zich niet laat verleiden tot de zonde van nieuwsgierigheid en slechts zijn opdrachten uitvoert maar raakt in een ethische crisis als hij beseft dat zijn werk het leven van anderen kan kosten; in eerste instantie lijkt hij erop uit dan ook de te plegen misdaad zelf te registreren (zodat je zou kunnen concluderen dat de aan het licht gebrachte halve waarheid onrecht voortbrengt maar de hele waarheid toch weer de rechtvaardigheid dient omdat dan niemand zijn straf ontloopt) maar met de plotwending komt hij erachter dat nota bene zijn observatie een leugen was en hij zelf vanwege zijn ‘eerlijk’ werk medeplichtig is aan moord. Door de film heen is er al de anticipatie dat de briljante afluisteraar zelf wordt afgeluisterd en dat juist zijn geslotenheid en daarmee eenzaamheid zijn zwakte is waardoor hij kan worden gebruikt; zijn gerichte (oogklepachtige) en daarmee succesvolle aanpak als afluisteraar heeft net als zijn solitair leven een gebrek aan context dat gevaarlijk blijkt. De film roept zo veel voor onze tijd relevante filosofisch-maatschappelijke vragen op en is ook qua verhaal sterker dan het op het eerste gezicht lijkt.

Het verhaal is opgezet als een kinderversie van bekende fantasy- en horrorthema’s – een verveeld en niet gehoord meisje vindt magie in haar nieuwe kasteelachtig huis door middel van een geheime deur naar een andere, volmaakte versie van haar leven – maar het is ook voor volwassenen een heerlijke film, niet in de laatste plaats omdat alle details prachtig zijn gemaakt en het verhaal goed wordt verteld. Voor het kinderlijk perspectief is er de magie naar een droomachtige wereld die een nachtmerrie blijkt met spannende avonturen om terug te kunnen keren naar haar echte ouders en wereld die ze na het avontuur veel beter kan waarderen, maar volwassenen kunnen er ook een allusie in zien naar de ‘volmaaktheid’ van totalitaire regimes of de verleiding van ‘liefdevolle’ sektes voor ongelukkige, eenzame personen, die bepaald niet zo volmaakt of liefdevol zijn als ze in eerste instantie lijken. Een sterk element is ook dat de film gebruik maakt van het feit dat het een poppenfilm is: de knopen als ogen zijn het kenmerk van de onechte, ontzielde mensen die – net als poppen maar ook ideeën over de volmaakte maatschappij – leuk zijn om mee te spelen maar ook gevaarlijk zijn.

De beelden van de film zijn prachtig: bij elke scene heb je het gevoel door een schilderij te wandelen. En het idee is ook leuk: het was de taak of rol van keizerin Elisabeth (beter bekend als Sisi of Sissy) om (de pracht en praal van) het keizerrijk te vertegenwoordign maar is inmiddels oud (40 jaar) geworden, zodat de pers roddelt over zaken als haar gewicht en ze gevangen zit in het beeld dat ze moet tonen en dat mensen van haar hebben. Ze is meer dan haar imago maar kan haar talenten niet ontplooien: haar kracht is ingesnoerd zoals haar korset haar lichaam insnoert, zodat ze depressief is en gek dreigt te worden. De film is postmodern in de zin dat het thema is dat het beeld – inclusief het bewegende beeld van film – niet objectief is omdat het de echte persoon eerder verbergt (hetgeen we herkennen op bv. Facebook) en dat geldt ook voor deze film die bewust anachronistische, vervreemdende elementen gebruikt zoals popliedjes of een tractor in beeld en aspecten van het leven van de keizerin toont die wel mogelijk waren maar op z’n minst ons beeld van haar ondermijnen zoals masturbatie, kettingroken en heroïnegebruik. Passend bij die depressie zijn ook de beelden aldoor somber (maar sfeervol).

Toch levert het geen boeiende film op omdat de film in lijn met z’n thematiek ook zelf eigenlijk vooral beeld is ten koste van de substantie.

De premisse van de film is een romantisch cliché: een vrouw die zich verveelt in de oppervlakkige want materialistische wereld van haar rijke echtgenoot laat zich verleiden door een arme dichter die zij nog van school kent en die altijd van haar heeft gehouden. Het eindeloze gebabbel waarmee elke film van Woody Allen is gevuld en dus ook deze verveelt bovendien ook de kijker. Maar Allen is een vakman en weet hoe je een goed plot maakt waarbij hij de paradox oplost die volgens Aristoteles kenmerkend is voor een goede plottwist: als kijker word je verrast door de wending of ontwikkelingen en tegelijkertijd ontwikkelt die plot zich volstrekt logisch zodat het toevallige noodzakelijk blijkt. Het contrast tussen toeval (het leven laten gebeuren) en noodzaak (het leven willen beheersen) is tegelijk het thema van de film: zo gelooft de dichter in geluk in zowel de betekenis van de liefde als het toeval terwijl de rijke echtgenoot gelooft dat je het geluk – opnieuw in beide betekenissen – moet afdwingen, waaruit de plot zich logisch ontwikkelt met de boodschap dat je het toeval niet moet onderschatten (het bepaalt ons leven dat zelf een kans op 1 of 400 miljard had überhaupt te ontstaan) of geringschatten (het brengt ook de kans op liefde dus het geluk). Vanaf het moment dat de plot z’n eerste wending beleeft (als de rijke echtgenoot erachter komt dat z’n vrouw hem bedriegt, scheidt hij niet van haar maar ruimt hij de concurrent op conform zijn filosofie dat je het geluk moet afdwingen), gebruikt de film de clichématige premisse in z’n voordeel en is de plot aldoor interessant en spannend waarbij het genre van romantisch drama mengt met het genre van detectivethriller doordat het thema van de jacht meerdere betekenissen krijgt. Allen laat met deze prima film aldus toch weer zien dat hij zonder nieuwe elementen te gebruiken nog steeds een verrassende en goede film kan maken.

Zoals Gunda (Film, 2020) ons commentaarloos naar het leven van een varken op een boerderij laat kijken, laat deze film ons commentaarloos naar een koe op een boerderij kijken maar tegelijk zijn de films tegengesteld: Gunda liet ons zien dat de (scharrel)dieren, die we op ons bord krijgen, daarvoor complete levende wezens waren terwijl Cow juist de industrialisering van het voedselproces laat zien waarbij de koe van geboorte tot dood slechts een middel is in plaats van een doel-op-zichzelf en dat we aldus respectloos als een ding behandelen. Nu worden de koeien strikt genomen niet mishandeld – de mensen van de boerderij hadden er blijkbaar ook geen moeite mee om er aan mee te werken – en het valt op hoe gewillig de koeien in alles meewerken zonder tekenen van pijn, stress of angst zodat ook geen dwang nodig is. Behalve dan het scheiden van moederkoe en kalf waardoor de moeder haar kalf mist maar het doorgaans ontbreken van verzet daartegen suggereert dat ook daar vooral het instinct een rol speelt en nauwelijks een bewustzijn dat haar iets is ontnomen. Het leven van de koeien deed me denken aan het leven van slaven of zelfs van huidige arbeiders: een geëxploiteerd leven onder slechte arbeidsomstandigheden (de stal is vies en weinig comfortabel) met het grazen in de weide als de tijdelijke ontspanning of vrijheid van een pauze.

Maar voor een koe is zo’n leven minder vervelend dan voor een mens die reflecteert op zijn bestaan en zelf doelen stelt: de koe is een dom dier en beseft niet dat het als een ding wordt geëxploiteerd en op Kantiaanse wijze kun je stellen dat de koe als niet reflecterend en doelen stellend wezen in dat opzicht ook geen respect toekomt. En qua utilitaristische ethiek is er ook weinig mis want de dieren lijden weinig tot geen pijn. De film gaf mij dan ook niet echt medelijden met de koeien. Wel is het geen fraai gezicht om dieren puur als middel te gebruiken en werpt het de vraag op of we onszelf niet degraderen tot beesten door zo met medeschepselen c.q. de natuur om te gaan.

Beslist een van de vreemdste films die ik ooit heb gezien maar ook een van de intrigerendste omdat de film in wezen niet eens zo onrealistisch en daarmee provocerend en verontrustend is (ik herinner me een krantenbericht van een tijd terug dat opvallend veel tieners verongelukten omdat het toen even een trend was om seks te hebben terwijl men autoreed). In de Amerikaanse cultuur zijn auto’s en seks sowieso sterk met elkaar verbonden (bv.‘Paradise by the dashboard light’ en ‘Greased Lightnin’) en deze film gaat alleen maar nog een stapje verder: auto-ongelukken zijn niet alleen metaforisch een vorm van gewelddadige, gevaarlijke en dus ‘echte’, vruchtbare seks (die bovendien de mens een nieuwe vorm als cyborg geeft) maar ook in het echt een soort van hoogste erotische kunst. Deze film is in ieder geval een vorm van erotische kunst en terecht met terugwerkende kracht een klassieker.

Aan de ene kant gaat het zo bijna alleen maar over racisme dat het way too much is: de anti-racistische boodschap wordt er elke minuut ingedramd. Dat maakt de film eentonig en irritant (en ik hou sowieso niet zo politieke of moralistische films). Tegelijkertijd gaat de film toch ook wel wat dieper hetgeen de film dan weer redt: uiteindelijk lijkt de boodschap te zijn dat we allemaal vooroordelen hebben en we ons in mensen kunnen vergissen. Dat overstijgt de anti-racistische moraal: zo laat de film zien dat de racist een beter mens kan zijn dan een politiek-correcte. En het overstijgt het thema van racisme uberhaupt, omdat we allerlei vooroordelen kunnen hebben en ons op allerlei manieren in mensen kunnen vergissen.

Middelmatige film. De kern van het verhaal c.q. het idee van de film is wel aardig of interessant: meisje van lage afkomst en jongen van rijke afkomst worden smoorverliefd op elkaar in de VS maar de moeder van de jongen in Singapore accepteert het meisje niet, niet omdat ze van lage afkomst is maar omdat ze Amerikaans en dus modern is (want opgegroeid in de VS). Vanwege haar leven in de VS zou ze individualistisch zijn en dus uit zijn op zelfontwikkeling en eigen geluk, hetgeen niet past in de Oosterse of traditionele samenleving waarin de familie alles en het individu niets is. Maar in haar liefde voor de jongen offert ze zich op waardoor ze toch niet individualistisch blijkt en de moeder haar uiteindelijk wel accepteert. Zo wint uiteindelijk zowel de liefde als de familie en daarmee zowel West als Oost. Maar met de culturele twist van het Assepoester-achtige verhaal toont de film zich m.i. wel enigszins pro-Amerikaans en anti-Oosters: degene die het meest blijkt te deugen van allemaal in dit culturele conflict is nota bene de Amerikaanse.

Maar de vele personages en subplots waarmee de film is gevuld boeien niet echt en de humor die er in is gestopt is flauw. De exorbitante weelde van de rijke familie is natuurlijk een ‘spectaculair’ gezicht maar lijkt uiteindelijk net zo leeg als het grootste deel van de film. Of misschien is dit ook een anti-Oosterse en pro-Amerikaanse metafoor: de traditie is rijk maar leeg en cynisch terwijl het moderne leven is gebaseerd op louter passie en dromen.

Een zeer magere drie sterren.

Het is een typische Cronenberg-film in de zin dat het opnieuw de overschrijding van de menselijke soort en seks behandelt. Het doet waar science fiction voor is bedoeld: het extrapoleert als het ware hedendaagse trends om te kijken waar dat moet eindigen. Die hedendaagse trend is in dit geval de huidige lichaamscultuur zoals die ook in het openbare leven zichtbaar is in de vorm van de populariteit van tattoegaes en andere body art zoals ook postmoderne kunst zich niet meer richt op de geest of de ziel (zoals de abstractie of utopie van moderne kunst) maar op het lichaam dat vaak wordt benadrukt door het zielloos als bv. een pop of vleesmassa weer te geven. Het lichaam is ons materiaal geworden waarmee we werken en waaraan we betekenis geven, van body art tot cosmetische chirurgie, zoals overigens ook ‘primitievelingen’ in voormoderne culturen in hun lichaam kerven om er betekenis aan te geven.

De premisse van de film als science fiction is dat niet alleen wij ons lichaam bewerken als kunstenaars maar dat in de (nabije) toekomst ook de natuur wild aan het experimenteren is geslagen in reactie op onze dramatisch ingrijpen in de natuur en ons lichaam zodat de mens zich evolutionair kan aanpassen aan zijn kunstmatige wereld. Zo heeft de mens zijn pijnervaring verloren en is chirurgie vrijgegeven voor iedereen zolang de ander maar akkoord gaat om in zichzelf te laten snijden. De natuurlijke groei c.q. de menselijke soort is als het ware een kankergezwel geworden waarbij het ethische dilemma ontstaat of we deze kanker telkens moeten wegsnijden – al dan niet in de vorm van performance art want we zijn verslaafd geraakt aan de aandacht van het publiek – of dat we de evolutionaire wildgroei voorbij de menselijke soort moeten accepteren dat past bij het huidige ‘accepteren wie je bent, ook als je afwijkt’. De film speelt ook met het cliché van “innerlijke schoonheid” door ook dat lichamelijk op te vatten (de groei van nieuwe organen) met “chirurgie is de nieuwe seks” want door middel van chirurgie ben je nog intiemer met elkaar dan bij de ouderwetse vorm van seks. Kunst en seks liggen in elkaars verlengde want het gaat bij beide om het sensuele en het uitoefenen van macht over het lichaam; pijn is de voorwaarde en genot is de uitkomst.

Het postmoderne thema van de film deed me overigens ook denken aan de anatomische praktijk van het opensnijden van lijken sinds de Renaissance – daarvoor werd dat om religieuze en ethische redenen verboden – waarmee juist de moderniteit een aanvang nam. Aldus kwam de anatomie op gang en ook kunstenaars bestudeerden het lichaam om mooie, ideale lichamen te kunnen schilderen, maar in deze nieuwe moderne wereld werd het lichaam opgevat als een machine dat men wilde begrijpen en helen door het open te maken en uit en in elkaar te zetten. De postmoderne wereld van Cronenberg is er het vervolg op: de mens is geen machine meer (maar een scheppend bewustzijn) en mengt zijn natuurlijke lichaam met het kunstmatige: de mens wordt een hybride mengvorm van mens en machine of van vlees en plastic. De idealisering en heling maakt plaats voor transgressie en radicale openheid: je lichaam laten opensnijden is pas echt jezelf openstellen voor het nieuwe!

Ik denk dat het aldus geschetste idee van de film interessant en belangwekkend is en het is deze thematiek die de film boeiend houdt want het verhaal van de film is wat vaag en weet nauwelijks te overtuigen of spannend te worden (wat ik ervan begrijp is dat in ieder geval degenen in de film die de evolutionaire ontsporingen zouden moeten tegengaan, vallen voor de verlokkingen van de nieuwe mens en seks met wellicht als boodschap dat de vooruitgang aldus niet tegen te houden is).

Ik hou van de gothische romantiek met al haar mysterie, passie, taboe en horror en waar de meeste films in dat genre oersaai zijn omdat ze ongeïnspireerd en 10de rangse aftreksels zijn van de oorspronkelijke verhalen zoals Dracula, weet Del Toro alle clichés van dat genre opnieuw leven in te blazen met een mooie, spannende film als resultaat. Ik heb erg van deze film genoten.

De humor is wat flauw maar omdat de film sowieso volslagen maf en dol is stoort dat niet: de film is een heerlijke orgie van idiotie en zintuiglijke prikkeling maar heeft tegelijk een goed verhaal en is nog best geloofwaardig. De film is een soort Fellini-in-het-kwadraat, een Tom Waits-aan-het-lachgas of een The Good, The Bad and The Ugly op amfetamine. De film heeft zeker zijn minpunten maar ik heb genoten!

Aardige (teken)film die de sprookjesachtige premisse dat mythische wezens (eenhoorns, zeemeerminnen, etc) wel bestaan maar zeldzaam zijn en zich verborgen houden combineert met het experimenteren met nieuwe wapens en het dromen van utopieën rond 1967 in de bijbehorende stijl van de undergroundstrips van die tijd, maar dat ook combineert met de hoop op (droom van) de integratie van mensen die er anders uit zien in de maatschappij. De film doet aldus wat denken aan The Shape of Water (Film, 2017) maar haalt niet het niveau van die film.

De film is een soort mix van Dracula, Shutter Island en Get Out (al is Get Out van een jaar later) en dat zou een heel boeiende film hebben kunnen opleveren maar dat doet het niet. Immers, de film wordt eigenlijk al gelijk aan het begin weggegeven want al direct voel je aan je water (pun intended!) wat er aan de hand en waar de film heen gaat en dan zijn 146 minuten wel lang om dat alleen nog bevestigd te zien. Het verhaal is ook erg ongeloofwaardig. De film weet echter toch nog wel in enige mate te vermaken.