Net als Pearl (Film, 2022) verwijst de film naar allerlei klassieke horrorfilms en in dit geval primair naar The Texas Chain Saw Massacre. De films uit deze reeks zijn ‘postmodern’ dus proberen niet de zoveelste domme “engste” horrorfilm te zijn, maar zijn een parodie en ode op het genre en op de B-films uit de jaren ’70 überhaupt waaronder ook het porno-genre: het over-the-top-geweld is meer om te lachen dan om te griezelen en eigenlijk is het niet eens een spoiler dat van de groep jongeren er één het bloedbad overleeft (en dat dat gelet op het vervolgfilm Maxine is) maar plaatst de afgezaagde horrorclichés in een fris, nieuw jasje waarbij de genderrollen worden omgekeerd (niet de onvriendelijke oude man maar de vriendelijke oude vrouw blijkt de gestoorde psychopaat) en het verhaal ook verder intelligent en leuk in elkaar zit. En de film heeft enige diepgang: het gaat over het verlies van (seksuele) vrijheid – het kunnen doen wat je wilt – als je oud wordt terwijl de conservatief-religieuze gemeenschap in de VS die vrijheid als zonde afwijst en de film bewust die preutse Amerikaanse traditie volgt in de zin dat seksuele lust en moord als het verlies van zelfcontrole dicht bij elkaar zitten, al keert de film ook in dit opzicht de clichés om: het is nu eens niet de maagd – het meisje dat nog vrij is van zonde – maar juist de jonge vrouw die tot elke zonde bereid is om hogerop te komen (“I will not accept a life I do not deserve”) die het overleeft en bejaardenseks blijkt ook een vorm van horror.
Het enige wat me een beetje stoorde is dat de twee hoogbejaarde mensen duidelijk niet echt zo oud zijn maar zwaar geschminkt – dat zal zijn gedaan omdat echt hele oude mensen de actie-opnamen misschien niet ongeschonden zouden doorkomen – maar net als bij Pearl valt er genoeg te genieten bij deze film en ik verheug me al op het laatste feestje van de trilologie: Maxxxine.