Opinions

De film imponeert vanaf het begin doordat het verhaal aldoor een zekere ambiguïteit heeft: de film gaat over geheimen waarbij je niet weet wat de betrokken personen precies weten hetgeen de ontwikkeling onvoorspelbaar maakt en een spannend misdaadverhaal oplevert. Het ‘oude geheim’ (dat Michelle en Marie-Claude aan pooiers gebonden prostituees waren) geeft een nieuwe dimensie aan het ‘nieuwe geheim’ (en andersom) waardoor het nog mysterieuzer wordt in hoeverre Michelle het slachtoffer, de dader of geen van beiden is. Hoe dan ook hebben de betrokkenen geen belang bij de waarheid en krijg je de indruk dat de betrokken mensen in het geheim tot elkaar en dus tot zwijgen zijn veroordeeld, zoals bij seksueel misbruik ook vaak het geval is, en blijft de scheidslijn tussen ongeluk, kwade opzet en goede intenties met kwaad gevolg onduidelijk. Alleen het einde vond ik een beetje een anticlimax, al is zelfs die ambigu en daarmee toch passend: neemt Michelle het geheim haar graf in waarmee het probleem definitief is opgelost of levert haar dood juist weer een extra verdenking op voor Vincent zodat het geheim toch naar boven zal komen zoals de dorpsbewoners ook het oude geheim van Michelle hebben ontdekt?

Bizar slechte film. Er is gewoonweg niets aan deze film dat deugt. De film beoogt een thriller te zijn maar is geen moment spannend. Dat heeft er mede mee te maken dat het verhaal volledig aan elkaar hangt van toevalligheden, ongerijmdheden en onverklaarde ontwikkelingen en dus geen moment geloofwaardig is. Tot overmaat van ramp zit je twee uur non-stop te kijken naar twee rechercheurs die zich alleen maar totaal imbeciel gedragen op een niet grappige manier. De film is zo plat als een dubbeltje en zelfs een klucht heeft meer diepgang: de film begint ermee dat men op zoek is naar een verkrachter met een enorm grote piemel en daarmee wordt het niveau van de hele film gelijk weggegeven. Alles aan de film wekt alleen maar ergernis op. Een film om snel te vergeten.

Een verrassend goede film: gelet op het racismethema had ik een politieke (dus politiek-correcte) film verwacht zoals The Hate U Give maar ik heb het niet als een politieke film ervaren. De film vertelt naar mijn idee geen politieke boodschap in de vorm van een verhaaltje maar vertelt een verhaal waarin onder meer racisme als een vehikel wordt gebruikt om universelere thema’s te belichten zoals dat we voor de werkelijkheid vluchten, dat we onszelf niet durven zijn of durven laten zien, dat we niet durven veranderen, etc. De boodschap van de film lijkt te zijn dat we elkaar moeten zien (erkennen) zoals we zijn (zoals familie dat doet) en niet als een beeld van onszelf. Zo begint de film al meteen met dit diepzinnig gesprekje:

Slim: (…) I don’t have many photos of myself.

Queen: Why not?

Slim: I know what I look like.

Queen: Pictures aren’t just about vanity. They’re proof of your existence.

Slim: My family know I exist. That’s enough.

Ook de romantische ontwikkeling in de film is daar een voorbeeld van: Queen en Slim zouden in de huidige normale wereld nooit op een tweede date zijn gegaan maar omdat ze met elkaar opgescheept zitten blijken ze toch de ‘ware’ voor elkaar te zijn. Een andere verwachting van me was dat de film een soort zwarte Bonnie and Clyde zou zijn omdat dat zo wordt gezegd in de trailer, maar ook dat is niet zo.

Het verhaal is wat langdradig en af en toe wat ongeloofwaardig maar het is wel een intelligente film waarbij ook de dialogen aldoor intelligent en geestig zijn. Op een gegeven moment vertelt Slim een verhaaltje dat misschien wel de hele thematiek van de film samenvat:

Slim: When I was little, I asked my mom where babies come from. She said I was too young to know. Then I asked my dad. And he said, “Babies are a product of two people that needed something from each other.” So I said, “Needed what?” He said, “Maybe they needed to feel seen. Maybe they needed to feel loved. Maybe they needed to feel human.”

Queen: And then what?

Slim: Then I asked my grandmother. She said babies come from God. They’re his way of making sure no one ever really dies. I remember her saying, “Through our children, we are reborn.” Then I went to my older brother, and I asked him. And he said, “Nobody knows. You’re just born. That’s it. Now, leave me alone.” I wasn’t satisfied with that answer, either, but I ran out of family members to ask, so he got the last word.

Queen: So who was right?

Slim: None of them. Babies come from fucking. Plain and simple.

De film zit vol met dit soort diepzinnige, welhaast filosofische gesprekjes en ofschoon de film zeker ook over de polarisatie tussen blank en zwart in de VS gaat hij altijd ook veel dieper en breder dan dat. Dat maakt het een goede film.

In de kern is de film even simpel als clichématig: het is in wezen de zoveelste zombiefilm met een mensheid die praktisch geheel is uitgeroeid door mysterieuze (maar clichématige) monsters en we kijken naar mogelijk het laatste overgebleven gezin dat kat en muis speelt met de monsters om uit hun handen te blijven. De spanning of horror is voor een groot deel gebaseerd op schrikeffecten en precies op dat horrorcliché heeft de film iets origineels bedacht: de monsters zijn blind en komen daarom op geluid af zodat overleven een kwestie van stil zijn is en plotselinge geluiden niet alleen doen schrikken maar ook de monsters oproepen zodat geluiden ook inhoudelijk de spanning opwekken. Er wordt wel gezegd dat horrorfilms het grotendeels van het geluid of muziek moeten hebben en dat principe wordt door deze film geheel tot zijn thema gemaakt.

Het verhaal heeft een goede spanningsboog en filmlogica: met de komst van een baby is stil zijn niet meer vol te houden waarbij de oplossing eveneens in het geluid blijkt te zitten en het meisje Regan (overigens ook in het echt een doof meisje), die door een fout de monsters een ander kind liet grijpen en dus met een schuldgevoel rondloopt, later een kind redt en de oplossing vindt waarmee ze haar schuld aflost (hetgeen ook enigszins voor de moeder geldt).

Al met al is de film simpel maar effectief. Hij is niet zo briljant als bv. The Babadook (2014) - MovieMeter.nl maar toch een geslaagde horrorfilm die prima vermaak biedt.

Historische films sla ik meestal over want ik begrijp niet zo goed waarom je een historische gebeurtenis zou verfilmen: wat voegt het naspelen ervan toe aan het historische verhaal? Is het bedoeld voor mensen met een gebrek aan verbeeldingskracht zodat zij beelden nodig hebben om te kunnen vatten wat er is gebeurd (zodat de film een soort stripverhaalversie voor de analfabeten is)? Daarbij komt dat het Srebrenica-drama erg bekend is in Nederland zodat de film weinig tot niets toevoegt aan wat wij als gemiddelde Nederlander al weten. Of wil de film het verhaal persoonlijk maken, in dit geval door de lotgevallen van een vertaalster en haar familie te volgen? Maar ook dat voegt voor mij weinig toe aan het drama.

Dit allemaal gezegd hebbende: vervelend is de film niet en vooruit, het is wel een verhaal dat verteld moet worden.