Opinions

Gaia teert op het succes van The Last of Us met het design van de beschimmelde monsters. De dreiging in deze prekerige slowburner bestaat uit killerschimmels maar als kijker komt de grootste angst uit de tergend trage vooruitgang van de film. De essentie van het verhaal wordt halverwege al uit de doeken gedaan dus zit je ongeveer 45 minuten uit te kijken naar een veel te voorspelbare uitkomst. Visueel ziet het er wel erg indrukwekkend uit. De cinematografische trukendoos wordt regelmatig opengetrokken wat zorgt voor wat interessante beelden tussen het eindeloze geneuzel.

2,5*

Niet zo grappig als ik had gehoopt. Het is meer een luchtige heist-film met een paar slimme twists.

Zoals de poster zegt: "Go ahead: Tell the End (It's Too Hilarious to Keep Secret) But Please Don't Tell the Beginning!".

Ik zal het niet voor je verklappen, maar het is wel best geweldig.

De kleine Iben zou in zijn broek gedaan hebben moest die deze film hebben gekeken in zijn jonge jaren...

The Gate is een verrassend spannende en bijna enge film, wat ik totaal niet zag aankomen. Dit is alweer zo'n typisch jaren '80 product waarin kinderen in een wel heel benarde situatie terechtkomen, waar het verhaal net dat tikkeltje te donker gaat en je als kijker niet echt weet voor welke doelgroep dit gemaakt is,... Het ene moment is het een spannende, luchtige avonturenfilm. Het andere moment moeten de kinders vechten voor hun leven tegen een bende verschrikkelijke monsters én eigenhandig de apocalyps voorkomen. Wat een mooie balans, toch?

De kindacteurs werken lekker aandoenlijk en komen nooit irritant over, wat bijna een wonder is bij een film uit deze periode. De special effects zijn charmant gedateerd maar zien er in het algemeen best goed uit. Zoals gezegd zit er een goede dosis spanning in en zit het tempo ook lekker strak.

Een minpuntje is dat het einde wat te zeemzoet is naar mijn mening. Je kan ook niet alles hebben in de wereld...

4*

Net als Vernon, Florida is deze Gates of Heaven een soort momentopname in een klein dorp waar alle soorten vreemde figuren wonen. Er wordt een goed beeld geschetst van de business van een dierenbegraafplaats. Dit gaat natuurlijk gepaard met tegenkantingen en voorstanders. Dat daar nog een man met een dierenverwerkingsbedrijf tussen zit is helemaal van de pot gerukt.

Er wordt veel gepraat maar niet veel met inhoud verteld. Men zit vooral te kolderen over gitaren, spiritualiteit, religie en grafstenen voor dieren.

2,5*

Ik heb nooit iets met Pokémon gehad. Ik heb het meerdere keren geprobeerd, maar ik kon voor de games of het kaartspel weinig sympathie opwekken. Het sprak me gewoon niet aan, maar daar zat ik dan, op zoek naar een animatiefilm om naar te kijken terwijl ik aan het strijken was.

Ik moet zeggen dat ik hier enorm van heb genoten! De thema's zijn behoorlijk duister en er is weinig tot geen ruimte voor luchtige komedie om de diepgaande onderwerpen te compenseren. De personages verkeren voortdurend in gevaar en ik voelde een sterke band met de verschillende Pokémon. Brock, Misty en Team Rocket werden misschien wat onderbenut en het hele verhaal ging te snel voorbij om te kunnen verwerken wat er eigenlijk aan het gebeuren was.

3,5*

Ik ben niet bekend met de tv-serie of de mangaserie. Gelukkig heb je geen achtergrondinformatie nodig om deze film te bekijken. Het wordt allemaal vrij gemakkelijk uitgelegd en nieuwkomers zouden geen moeite moeten hebben om het te begrijpen.

Dat gezegd hebbende, heb ik genoten van Spy X Family - Code: White. Het is een leuk avontuurtje dat profiteert van uitstekende animatie, heldere kleuren en een paar momenten die me hardop deden lachen. Het verhaal zelf had iets minder cliché of gewoontjes mogen zijn maar het verveelde me absoluut niet.

3* voor een schattige kleine Japanse film.

Een verrassend warm verhaal met een heerlijke Melissa McCarthy. Het is niets nieuws, maar het hart zit op de juiste plaats en ik heb hier en daar wat gelachen.

3,5*

In Get Away komt een gezellig gezinnetje op vakantie in Zweden terecht op een afgelegen eilandje. Hier is een jaarlijkse traditie à la The Wicker Man aan de gang en de buitenstaanders zijn hier niet bepaald welkom. Vreemde figuren en opmerkelijke gebruiken passeren de revue en binnen de kortste keren ontstaat er een strijd om te overleven.

Steffen Haars is niet mijn favoriete regisseur en zal dat ook niet snel worden. Toch heb ik me uitzonderlijk vermaakt met deze zwarte comedy. Echt horror kan je dit niet noemen maar er zitten toch wel wat aangename elementen in de film verwerkt. De humor zit verrassend goed met een altijd leuke Nick Frost. Ook Aisling Bea, met haar droge aanpak, heeft me volledig voor zich gewonnen.

Niet alles werkt want de cliché's vliegen je om de oren. Ook zijn enkele typetjes wel heel vervelend uitgewerkt waardoor scènes met hem wel erg lang lijken te duren. Heel bijzonder is het verhaal niet maar dankzij de humor stoort het nooit écht. De derde akte gaat een richting uit die ik niet had verwacht maar met plezier omarmde.

3,5*

Get Him to the Greek.
Nee, geen film voor mij. De beschrijving van de film was "Een knotsgekke film met een schitterende Russell Brand." Dus ik verwachtte ook "Een knotsgekke film met een schitterende Russell Brand." Maar ik kreeg een flauwe film met een irritante Russell Brand.
Jonah Hill vond ik nog te pruimen. De ergste delen uit de film waren Aldous die steeds Aaron tegensprak en zijn zin deed. En dan maar te zwijgen over het triootje...
Slechte film. 2*

Een gezellige parodie-achtige actiekomedie.

Vroeger eens half en half gezien, en ik kon mij nooit mij nooit volledig concentreren, dus ik besloot om Get Smart nog eens te zien. De film haalt een hoop cliché's boven, en de humor is ook zéér droog 'maar daar hou ik nog wel van), maar de acteerprestaties van Anne Hathaway en Steve Carell zijn van de bovenste plank. Ook Dwayne Johnnson is leuk als dubbelagent. Ik had echt geen idee dat Mel Brooks hier ook achter zat. Geweldige man! 3.5*

Merry Christmas, Motherf*ckers!!!

Ghost Rider 1 heb ik (nog) niet gezien dus vergelijken kan ik niet, maar dit tweede deel was zeker niet zo slecht als sommigen beweren. Het was zelfs vermakelijk. De actie werd erg goed gebruikt en verborg eigenlijk het erg magere verhaaltje. De special effects, met name de Rider zelf, zagen er best goed uit. Ik kan wel geloven dat de film niet geschikt is voor 3D. 3*

Ghost Ship is een spookverhaal volgens het boekje: een koppel koopt een schip ondanks alle waarschuwingen dat het een spookschip is. Ze knappen het op en gebruiken het als hun thuis op zee. Niet veel later beginnen er vreemde dingen te gebeuren waardoor ze zich afvragen of er toch niet wat waarheid achter de waarschuwingen zou zitten.

Er zit wat in om een spannend, coherent en boeiend verhaal te maken. Jammer genoeg is de uitwerking zo amateuristisch en gebeurt er drie vierde van de tijd helemaal niks waardoor dit een gigantisch snooze-fest wordt. Er zijn maar een stuk of twee "enge" gebeurtenissen en zelfs die zijn amper noemenswaardig. Er wordt veel meer verteld dan getoond: een faux-pas in de wereld van verhalen schrijven. Voeg daaraan toe dat de conclusie enorm teleurstellend en afgeraffeld is.

1,5*

Een groep medewerkers aan boord van een sleepboot ontdekken een verlaten cruiseschip uit de 60's in het midden van de oceaan. Naar verluidt zou er miljoenen aan goud te vinden zijn aan boord. Onwetend gaan ze op goudjacht maar de boot en zijn spectrale bewoners hebben wat trucjes uit te halen met hen...

Ghost Ship heeft een veelbesproken openingsscène. Zelfs al heb je de film niet gezien, velen weten wel over dewelke het gaat. Lekker abrupt en zeer goed uitgevoerd. Dan verplaatst het verhaal zich naar de 21ste eeuw en merk je vrijwel onmiddellijk een kwaliteitsdip. Die dip wordt doorheen de film niet meer goedgemaakt en we blijven voor de komende 80 minuten met een nogal lelijke 00's stijl. Dit houdt vooral in dat er heavy metal, ruwe kleuren, uiterst corny dialogen en slechte editing aanwezig moeten zijn. Er is een overvloed aan shots met lage frame rates om dramatiek te accentueren. Mooi is het niet en het neigt eerder naar het goedkope toe.

Toch zit deze film barstensvol leuke ideeën die nooit echt goed worden uitgevoerd. Ik steek het op de lage productiekosten en een mengelmoes van elementen die men niet aan elkaar kon rijgen. Misschien heeft de regisseur gewoon niet echt veel talent. Die heeft trouwens ook het abominabele Thir13en Ghosts in dezelfde lelijke stijl gemaakt. Ik ga van dat laatste uit.

2,5* voor de originele ideeën in een foute verpakking.

Een vriendenclub van senioren wordt geteisterd door dromen over een geestelijke dame. Ook hun nageslacht begint steeds meer en meer bizarre gebeurtenissen mee te maken. Wanneer een lid van de club komt te overlijden vreest men dat hun verleden hen niet los wil laten...

Een cast vol legendes als Fred Astaire, Melvyn Douglas (heerlijk in Ninotchka) en Alice Krige. Ik had er zin in. Jammer dat ik zo teleurgesteld werd. De cast doet hun best maar ze kunnen niet verbergen dat het verhaal te sentimenteel is en dat de dialoog te geforceerd overkomt. De film doet alsof het een groots mysterie is wat niet te raden valt maar het is al heel snel duidelijk wat er allemaal aan de hand is. Uiteindelijk werd dit een erg lange zit. Zo blij dat Alice Krige erin zat. Zij zet echt een geweldige prestatie neer.

2* (en dan ben ik gul)

Incident in a Ghostland begon als een sterke thriller met een vlot tempo en leuke wendingen op een toch wel bekend verhaaltje. Halverwege kakt het in mijn mening erg hard in en ik weet dat veel mensen hier niet mee akkoord gaan. Ik vond het een te harde herhaling van zetten. De film is zeker niet bang om de vaak gebruikte elementen van horrorfilms te recycleren: poppen, mensen met beperking die creepy moeten zijn, jumpscares die vaak pijnlijk ongeïnspireerd overkomen,... Als je dit samen optelt kan de best originele plottwist daar niet tegenop.

Anderzijds is er erg sterk acteerwerk te zien. De twee tienermeisjes schreeuwen de longen uit hun lijf en ik was er zo van verbaasd. Ook heeft de film best creatieve look die me wel kan bekoren.

3*

Films waarin geweergeweld de voorgrond neemt en échte horror op de achterbank schuift heeft me nooit kunnen bekoren. Dat is ook een van de redenen waarom ik bv. Alien de hemel in prijs en het vervolg Aliens niet uit kan staan. Het constante geschiet is breinloos, luid en eentonig. Maar soms heb je zin in zo'n film en is dat perfect ok.

Ghosts of Mars is ook weer zo'n film waarin bijna volcontinu wordt ge-pieuw-pieuwd en ge-pow-powd. Het duurt te lang en na ongeveer twintig minuten wist ik zeker dat dit een zeer lange zit zou worden. De personages aan de goede kant van het geweer zijn bijna onuitstaanbaar door hun dubbele motieven en paniekerige geschreeuw. Ook de villains zijn stereotiep maar hun make-up was dan weer zeer cool te noemen. Ook kon ik de set design, practical effects en het kleurgebruik heel goed smaken.

John Carpenter gooit alle subtiliteit door het raam en gaat voor een actiefilm zonder pretentie. Er is sowieso publiek voor, maar geef mij liever de old-school thrills en chills.

1,5*

Van Ghosts of War wist ik helemaal niks op voorhand, wat denk ik de beste manier is om deze film te kijken. De film heeft namelijk enkele verrassingen in petto. Het begint als een spookhuisfilmpje met wat oorlogselementen en er wordt zowaar een degelijk mysterie opgebouwd. Jammer dat de ene twist na de andere alles doet afzwakken tot een rommeltje. Het einde vond ik zowel geniaal als knullig. De cast is degelijk genoeg met o.a. Kyle Gallner die ik altijd wel graag zie spelen.

Verhaaltechnisch is het mixed bag van verschillende ideeën die niet voldoende worden uitgewerkt. Jammer, want hier had veel meer in kunnen zitten.

2,5*

Ghostwatch heeft een gigantische oproer heeft gewekt bij de avond van uitzending.

Kijkers waren overtuigd dat dit echt was en er werden talloze hysterische telefoontjes naar de BBC gepleegd. Er werd PTSD toegekend aan de uitzending en een man heeft zelfs zelfmoord gepleegd omdat hij overtuigd was dat dezelfde geest in zijn huis spookte. Op zijn eigen manier zou je dit de Blair Witch Project van de UK kunnen noemen, jaren eerder.

Afgezien van de culturele impact die dit heeft gehad is het een griezellig avondje met Ghostwatch. De spanning wordt erg goed opgebouwd. Hier en daar krijg je broodkruimeltjes aan informatie en bovennatuurlijke gebeurtenissen. Vaak heb ik aan mezelf getwijfeld of ik nu écht een geest zag op de achtergrond of niet. Dat is goede spanningsopbouw want je gaat ook aan jezelf twijfelen.

Doordat het merendeel van de cast daadwerkelijk tv-persoonlijkheden/presentators zijn, voelt alles aan als een echte live-uitzending. De telefoontjes die gepleegd werden naar de inbel-lijn van de studio zouden naar verluid wel echt zijn. Dit zit allemaal zo goed in elkaar. Geen wonder dat mensen begonnen te panikeren.

Uiteindelijk kan het niet voorkomen worden dat men met de climax over de top gaat. Van zodra het groter werd, werd het net ongeloofwaardiger en nam de spanning zienderogen af. Zo zie je maar dat de engste dingen vaak kleinschalig blijven. Hoe grootser/spectaculairder, hoe minder plausibel.

Voor de eerste 3/4 van de film geef ik een dikke 4*.

Waarschuwing! Kijk deze film als je fan bent van:

- Grote gilamonsters.

- Gilamonsters van reguliere grootte omringd door maquettes en speelgoedwagentjes.

- Volwassen mannen in een gilamonster-pak.

Ben je geen fan van bovenstaande niche-onderwerpen? Laat deze film dan best links liggen want verder valt hier nogal weinig te beleven.

Dit is een inspiratieloze versie van die creature features met gigantische, gemuteerde beesten in de titel. Eerst en vooral is het monster zelf amper te zien en geenszins dreigend. Diverse scènes met 'aanvallen' worden links en rechts wat rondgestrooid maar echt effectief zijn ze niet. Het omringende verhaaltje is tergend traag, zeker wanneer je als kijker constant zit te roepen naar het scherm want de personages zijn te dom om het zogenoemde mysterie op te lossen. Je weet van de start al dat het een reuze gilamonster betreft (duh, het zit in de titel). Zo wordt enige vorm van spanning volledig ontnomen van het publiek. Uiteindelijk zit je dan maar opgescheept met een hoop vervelende knulletjes en de enige sheriff van het dorp die blijkbaar nog nooit van het woord intonatie heeft gehoord. Zo gaan zelfs 74 minuten erg traag voorbij.

Op visueel vlak is het knullig, met constant dezelfde, herhalende beeldcompositie. Steeds worden personages aan dezelfde kant van het beeld gezet, met aan de andere kant hun tegenspeler. Dit zorgt voor een vervelende zit die ongewenst een gevoel van benauwdheid opwekt. Het is niet fijn om te zien en betuigt alleen maar van onkunde.

Ik geef toch nog 2* voor de treincrash die ik als kind ook nabootste met mijn Playmobil treinset. Deze werd toen blijkbaar stiekem gefilmd en in deze film geplakt.

Visueel is deze film zeer indrukwekkend met kleurrijke sets, extravagante kostuums en een old-school Hollywood-gevoel. En toch schort er heel wat aan deze klassieke musical. De liedjes zijn allesbehalve memorabel en werken eerder op de zenuwen dan wat anders, en dit komt van een musical-fan...

Het verhaal is niet alleen erg vrouwonvriendelijk, het is ook nog eens tergend saai. Veel heen-en-weer geblaat over romantiek en bourgeoisie zonder al te veel substantie. Dit alles samengeteld zorgde voor een nogal vervelende zit.

Toch nog een 2,5* voor de technische aspecten.

Met zo'n cool uitgangspunt is het een beetje triest om te zien hoe saai het uiteindelijke product is.

The Eye heeft de klassieke Amerikaanse vervolgbehandeling gekregen zonder al te veel succes. Ik wilde het origineel eens proberen en was teleurgesteld toen ik zag dat het ook erg matig was. De eerste 40 minuten zijn griezelig, maar niet eng. De geesten hebben een tragisch gevoel waardoor ze meer diepte krijgen dan in andere films. Wanneer het verhaal zich meer richt op de oorsprong van de spookachtige gebeurtenissen, valt het nogal tegen. Het verhaal volgt een basisplot en is nooit echt interessant.

De film is soms ook erg lelijk, met irritante montage en verouderde zwart-wit scènes. En de CGI aan het einde is bijna lachwekkend.

Op zich geen slechte film, maar niet echt mijn ding omdat ik veel meer spooky stuff had verwacht.

2,5*

Nog een klassieker die ik dringend moest bekijken.

Ginger Snaps is overduidelijk een product uit zijn tijd. Het valt te vergelijken (qua stijl, muziek, esthetiek,...) op o.a. de Final Destination-reeks. Er is een geweldige main cast aanwezig. Vooral de twee meiden zorgen dat de humor in de film nooit op z'n bek gaat. De gore is voldoende én goed uitgevoerd en de climax is om duimen en vingers bij af te likken.

Enige minpunt is dat de film me niet de hele runtime kon boeien. In het midden vervloog mijn aandacht een beetje - blame it on the ADHD.

Een erg fijne cult horror. 3,5*

Goede thriller. Meer niet.

Lange tijd wist ik The Girl with the Dragon Tattoo te vermijden. Ik vond het hatelijk dat iedereen het had over deze film en over de boeken. Net alsof er niks beters was. En als er iets is waar ik een hekel aan heb, zijn het wel hypes. Nu is de hype rond de Millennium-trilogie al wat minder en keek ik toch de film. De Zweedse versie wilde ik niet zien omdat ik niet zo graag anderstalige films zie, dus keek ik maar de remake.

De film is op zich wel goed, maar heeft een te vlug tempo. Daardoor is het soms best moeilijk te volgen. Het verhaal valt erg goed mee. Nooit wist ik dat dit een soort mysteryfilm zou zijn. Nergens wordt de film erg saai en hij blijft boeien tot het einde. Een groot minpunt is wel de speelduur. 152 minuten zijn wel erg lang.

Het acteerwerk is erg goed en vooral Rooney Mara heeft een goed personage neergezet. Ook Daniel Craig speelt hier erg geloofwaardig. De film kent naar mijn mening erg veel personages en ik kon ze ook moeilijk uit elkaar houden. Het camerawerk en de setting vond ik ook opvallend goed. Normaal vermeld ik dit nooit, maar hier viel het wel op. De setting is lekker grimmig en donker. Ook de sfeer is erg goed.

3*

Glorious heeft me positief kunnen verrassen. Grappig, soms wat gore en een van de pot gerukt concept. Goed acteerwerk en een geniale JK Simmons. Ryan Kwanten wist me ook te overtuigen. Jammer dat halverwege de boel even inkakt en op het einde een twist de bal een beetje misslaat. Verder een aanrader, al is het enkel en alleen voor het wel erg bizarre concept.

Deze animatiefilm over Romeo en Juliet werkt aanstekelijk.

De mooie muziek, prachtige animatie en de toffe humor zorgen voor een paar magische scènes. Denk maar aan de ontmoeting van de twee. Ik snap het lage gemiddelde niet. Van mij een 3,5*.

Gods and Monsters gaat over de laatste weken van regisseur James Whale (Frankenstein, Bride of Frankenstein, The Invisible Man,...). Afgezonderd in zijn villa in Los Angeles, alleen omringd door zijn dienstmeid en zijn traumatische herinneringen aan de oorlog en de soldaat van wie hij heeft gehouden, lang nadat hij was gesneuveld in de strijd. Wanneer hij Clayton Boone ontmoet, zijn hetero tuinman, ontwikkelen ze een vreemde maar oprechte vriendschap.

Ik heb nooit geweten dat James Whale zo'n tragisch figuur was, omdat hij zoveel drama heeft meegemaakt. Het is makkelijk om je te concentreren op iemands nalatenschap en de man zelf en alles waar hij voor stond te vergeten. Door het 'homo-schandaal' dat zich een paar jaar voordien voordeed, was hij niet langer in staat om films te maken. Gemeden worden omdat je homo bent is iets afschuwelijks om mee te maken en helaas is dat nog steeds actueel.

Ian McKellen is perfect gecast en geeft een gelaagde vertolking. Hij is de hoofdpersoon, maar hij heeft zoveel meer in zich dan je op het eerste gezicht zou zeggen. Ik zou uren naar hem kunnen luisteren terwijl hij praat, wijsheden verspreidt en het verleden betreurt. Brendan Fraser is altijd een acteur geweest die ik niet serieus heb kunnen nemen. Hij was geweldig in de Mummy-films, maar kon me er niet van overtuigen dat hij een acteur was die geschikt was voor drama omdat hij altijd een soort grijns op zijn gezicht had. Op de een of andere manier werkte het voor mij in deze film. De 'broze heteroseksualiteit' van zijn personage die wordt bedreigd door een openlijke homoseksuele man voelde ook heel herkenbaar in de hedendaagse samenleving.

McKellen en Fraser dragen de film, maar ik moet ook Lynn Redgrave noemen. Haar personage is gedurende de hele film vrij eenstemmig, maar onthult wel haar eigen soort tragedie naarmate de film vordert. Het is hartverscheurend en perfect geacteerd, ergens tussen camp en oprecht drama in.

Regisseur Bill Condon koos er wijselijk voor om beelden van Whale's films te gebruiken en zelfs zijn eigen varianten van beroemde scènes op te nemen, waardoor het allemaal nog aangrijpender werd. De film heeft wel de neiging om af te glijden naar een meer melodramatisch sentiment, maar daar kon ik gemakkelijk omheen kijken omdat het verhaal me zo boeide.

Gods and Monsters is een meesterwerk en ik kan niet wachten om hem later met mijn man opnieuw te bekijken. Laat je niet afschrikken door de nogal gedateerde poster. Dit is een prachtige film die een plaats verdient in de 'Queer Movies Hall Of Fame'.

4,5*

Roland Emmerich schotelt ons (alweer) een patriottistisch Amerikaans stukje film voor.

Nu de reboot van Godzilla eraan komt, was ik wel eens benieuwd naar hoe deze film uit 1998 zou zijn. Monsterfilms als deze zijn er genoeg, maar om de zoveel tijd is er wel eentje die je positief kan verrassen. Cloverfield bijvoorbeeld was geweldig en verfrissend. Deze film was dit niet.

Werkelijk alles aan deze film steekt tegen: Het verhaal (welk verhaal?), de mislukte poging tot humor, de CGI, het acteerwerk, en als dieptepunt: Godzilla itself. Het acteerwerk is bijzonder belabberd dat elke zin die (snel afgerammeld) uitgesproken wordt gewoon zijn geloofwaardigheid verliest. Geen enkel personage was boeiend of interessant. Integendeel, ik kon ze allemaal eigenhandig vermoorden met een bijl zodat ik erbij Shakespeare quoteer en vertel wat écht acteerwerk is.

Het monster, Gojira, zelf was ook erg triestig. De special effects waren te belabberd voor woorden en het leek alsof Godzilla rechtstreeks uit zo'n oude Zoo Tycoon videogames gewandeld is. Het monster lijkt ook helemaal niet op zijn origineel. Het lijkt simpelweg op een dinosaurus die van filmset gemist is.

En dan de humor. Wat een grap! Elk sprankje humor kwam zo geforceerd over zoals alleen Hollywood het kan. Ongrappig en zelfs pijnlijk te noemen. De Fransen worden in deze blockbuster te zeik gezet. In andere woorden: belachelijk gemaakt. Ze spreken tegen elkaar geen Frans. Nee, hoor. Hooguit twee zinnen Frans in een dialoog en de rest is gewoon Engels.

De lange speelduur, langdradigheid, slechte CGI en beroerd acteerwerk maken deze film tot wat het is: Een monsterlijk hoopje dinostront.

1,*

The Arrogance about mankind is to think that nature is in their control, not the other way around...

Lang heb ik gewacht op deze tweede Hollywoodfilm over het Japanse monster Godzilla. Na de eerste trailer waren mijn verwachtingen enorm hoog. Misschien wel té hoog. De vergelijking met de draak van een film die ongeveer 16 jaar geleden uitkwam en geregisseerd werd door meneertje Emmerich, is onvermijdelijk.

Als eerste wil ik zeggen dat de film (en zijn monsters) er enorm goed uitzien. Godzilla werd eindelijk eens goed vormgegeven en leek gelukkig niet zo uit een Jurassic Park-film gelopen. Enorm goede cgi zorgt ervoor dat de welbekende hagedis er af en toe écht bad-ass uitzag. De monsters naast Godzilla zien er eigenlijk maar gewoontjes uit qua design, maar de vechtscènes zijn om je vingers bij af te likken.

Maar niet alles is vol lof. Zo schiet deze film nogal wat tekort. Het verhaal is daar een goed voorbeeld van. Een héél lange opbouw met goede personages en veel emotie zakt snel in naar een hersenloos popcornfilmpje. Aaron Taylor-Johnson doet echt zijn best en bewijst dat 'ie na Kick-Ass nog serieuze rollen aankan. Elizabeth Olsen was een mooie verschijning en wist gelukkig te overtuigen. Ken Watanabe deed waar hij goed in is: vermaken. Maar meer ook niet.

De film duurt enorm lang, zeker voor een filmpje als deze. Dit kwam misschien omdat ik moe was en niet veel zin had in een ellenlange film over monsters die elkaar moeten afslachten. Toch waren die 123 minuten erg goed gevuld, maar ze leken het dubbele te duren. Godzilla zelf komt erg laat in de film aan, het langdradige gevoel kan daaraan te verwijten zijn, en komt nogal weinig in beeld. Maar wanneer hij dan eenmaal op het scherm tevoorschijn komt, is het gewoon geweldig.

Ik raad de film aan om in de 2D-versie te gaan kijken. De film is best donker en ik heb het gevoel dat het misschien wel té donker zal zijn met een 3D-brilletje op je neus. Ook kwam de film minder gefocust op 3D over en had het zelf niet nodig. Perfect vermakelijk zonder die 3D uitmelking/uitbuiting.

Besluit. De nieuwe Godzilla doet alles juist waar de vorige film fout is gegaan, maar kan enkele storende elementen niet vermijden. Ga dit zien, maar verwacht geen hoogstaand niveau of dito acteerprestaties. Verwacht eerder een typische blockbuster, maar dan zonder de geforceerde en vaak vervelende portie humor.

Veel actie, weinig Godzilla.

3*

Scientology is zo'n fenomeen waarvan je wel gehoord hebt een oordeel over hebt zonder dat je er al te veel van weet. Deze documentaire wil daar verandering in brengen en legt alle praktijken open en bloot. Laat ons zeggen dat het alleszins voor een erg boeiende docu zorgt.

Met zo'n sappig iets als Scientology is het niet moeilijk om een fascinerende film te maken. Gelukkig is het allemaal grondig genoeg. Je krijgt eerst de historie van de religie en zelfs dat is al dubieus. Hoe verder we gaan, hoe meer we te weten komen over de wanpraktijken van deze zogenaamde 'kerk'. Het is vlot, continu interessant en komt oprecht over.

Ik heb de laatste tijd genoeg docu's over cults gezien. Scientology is zeker en vast een cult. Schandalig dat dit erkend werd als religie.

4*

Het is alsof de filmmakers naar The Blair Witch Project gekeken hebben en dachten: Wij willen ook close-ups van neusgaten in onze film maar dan honderd keer meer.

Wat een gemengde boel is Gonjiam Haunted Asylum. Er zitten enkele zeer sfeervolle en creepy momenten in. Vooral de laatste 20 minuten zijn best te pruimen. Jammer dat je toch een erg lange tijd met luide, onsympathieke personages zit opgescheept. Ook viel het lage budget en amateuristische aanpak te hard op om echt te overtuigen.

2,5*