Opinions

Al lang uitgekeken naar The Good Night en vandaag was het eindelijk zo ver!

De film begint nogal traag en saai, maar na een goed half uur kom je er goed in en begint het te boeien. Het verhaal is best leuk. Niet origineel, toch goed uitgewerkt. De film heeft een erg goede cast. Martin Freeman, Gwyneth Paltrow, Penelope Cruz, Danny DeVito en naturlijk Simon Pegg. Die laatste zorgde voor een aantal aangename en grappige scènes. Het einde vond ik ook best goed. 3*

In Grabbers wordt een Iers eilandje geteisterd door tentakelige monsters die uit de zee komen. Na onderzoek komen ze uit dat hun enige zwakte alcohol is. Uiteraard hoef je de Ieren dit geen twee keer te zeggen dus beginnen ze zich allen ladderzat te drinken.

Een erg leuk en stereotiep Iers uitgangspunt, dus. Het wordt best leuk uitgevoerd met humor die vaker werkt dan niet. De Grabbers zelf zien er verrassend leuk uit en de gore is ook best leuk. Verhaalgewijs is het niet echt bijzonder maar het gaat allemaal vlot voorbij. Dat de film iets te oppervlakkig blijft en te weinig doet met het concept maakt me alleen maar verdrietig dat ik zelf geen pint of drie had om naar binnen te kappen.

3*

Charmant en old-school sprookje die jammer genoeg niet volledig wist te boeien.

Dit is m'n tweede Wes Anderson. De eerste was Fantastic Mr. Fox, een film die net als deze erg apart, maar toch mooi was. Alleen wist FMF me wel te bekoren en deze niet zo erg. Nu, de film is erg leuk en luchtig. Enkele scènes zijn memorabel (de slee-achtervolging en de telefoontjes naar verschillende hotels), maar de film bestaat voornamelijk uit te absurde stukjes. Ik hou nu wel van het absurde, en heb dan ook regelmatig gelachen. Toch miste er wat: verhaal.

Het verhaal is simpel en de uitwerking is goed, maar ik zat af en toe te zuchten om de soms vervelende personages en scènes. Zo was Adrien Brody totaal niet leuk of aangenaam. Willem Dafoe daarentegen was erg bad-ass en Ralph Fiennes stal echter de show. Als 'bisexual faggot' was hij enorm vermakelijk en soms zelfs op het randje van hilarisch. Saoirse Ronan stond op cruise-control en Owen Wilson, tja, wat doet hij in deze film eigenlijk?

De setting was enorm leuk. De shots uit de lucht waren overduidelijk maquettes, iets wat ik niet verwachtte maar toch erg charmant was. Het gebruik van andere formaten 16:9 en 4:3 valt bij mij wel in de smaak. Ook de strakke regie was aangenaam. Het allegaartje van acteurs werd me soms iets te chaotisch en de film duurt slechts een kleine 100 minuten, maar lijkt veel langer te duren.

2,5*

Uitermate charmant eerste avontuur van Wallace & Gromit. Ik houd van hun überbritse manier van doen en de bijhorende droge humor. Het is meteen duidelijk waarom dit duo een plekje in menig hart heeft gekregen.

De animatie is nog wat klungelig, vooral het design is wat vreemd als je de latere versies gewend bent. Toch blijft het echt een knap staaltje vakwerk.

3,5*

Gemengde gevoelens.

Rave Encounters is met vlagen erg saai, maar de weinige schrikmomenten zijn wel effectief. De setting is wel erg goed gekozen. De special effects waren nu niet zo goed, maar vreemd genoeg had ik er geen last van. Het acteerwerk was wel erg goed. Alleen zit ik weer met zo'n vreemd gevoel met het einde. Waarom eindigt elke found footagefilm zo? 3*

Niet eng, maar wel spannend.

De eerste Grave Encounters was niet zo goed, maar deze is ook minder. De film kent een enorm trage opbouw, maar eenmaal in het gebouw, breekt de hel los. Dan is er geen tijd voor emoties of saaie scènes. Tuurlijk, de special effects zijn belabberd en lijken op die van youtube. De monsters zagen er ook totaal niet eng uit. Maar het "psychologische" in de film vond ik dan weer wel goed. 2.5*

Een klassieker met leuke liedjes en een goede sfeer.

Iedereen vond het erg dat ik Grease nog niet gezien had. En ik begrijp nog steeds niet waarom het zo'n big deal was, zo goed is de film nu ook weer niet. Ik denk dat de nostalgie de mensen zo leuk vinden. John Travolta schittert hier en ook Olivia Newton John deed haar best. De rest van de cast kon naar mijn mening niet echt acteren. Er zijn een paar leuke liedjes in de film, met als topper You're the One that I Want. Toen ik dit nummer hoorde, begon ik wel spontaan mee te zingen.

3*

Gatsby? What Gatsby

Wauw. Pas na een goede twee weken kan ik eindelijk een recensie schrijven. Dit komt vooral omdat de film een erg goede indruk heeft achtergelaten. De hele rit van de bioscoop naar huis was ik stil. Ik moest de film echt tot me laten bezinken. Dit is gewoon een meesterwerk. Intussen heb ik al de soundtrack en het boek gekocht, gewoon omdat ik op de één of andere manier die ervaring terug wil hebben. Zo intens, zo majestueus, zo prachtig.

De film gaat over Nick Carraway die naar Long Island verhuist om te gaan schrijven. Hij gaat wonen in een oud conciërgehuisje naast het grote landhuis van de mysterieuze Jay Gatsby. Elke week organiseert Gatsby decadente feesten in de hoop dat Daisy Buchanan komt opdagen. De twee ontmoetten elkaar jaren geleden, maar hij moest naar de oorlog. Daisy is inmiddels getrouwd met Tom Buchanan en woont ook in een landhuis aan de andere kant van Long Island. Langzaamaan komen de duistere geheimen van Gatsby naar boven en wordt de man achter de decadentie onthuld.

Baz Luhrmann schotelt ons hier na het zalige Moulin Rouge weer een plaatje voor. Visueel is de film vooral imposant. De feesten van Gatsby zijn veruit de mooiste. Elk feest is een spektakel, geleid door geweldige muziek. Het leuke eraan is dat Luhrmann niet koos voor muziek uit die tijd, maar voor hedendaagse muziek. Hierdoor komt het minder geloofwaardig over, maar is het leuker om naar te kijken (en luisteren).

De soundtrack is ook fantastisch. De film kent veel muzikale hoogtepunten waaronder Happy Together en Young and Beautiful van Lana Del Rey. Die laatste mochten we zelfs in drie verschillende versies aanhoren. Dit is erg goed want het lied is erg mooi en zet de toon ook voor de film.

Het acteerwerk is geweldig. Leonardo DiCaprio is veelzijdig en ook hier bewijst hij het. Ook Carey Mulligan en Joel Edgerton speelden erg overtuigend, maar wie me pas echt verbaasde was Isla Fisher. Ten eerste had ik haar niet herkend en ten tweede vond ik haar, in tegenstelling tot vele andere films, erg goed acteren. Aan wie ik me wel stoorde, was Tobey Maguire. Ik zie die man niet graag spelen. Hij ziet er zo sullig uit en ik telkens als ik hem zie, zie ik Peter Parker. Dit imago moet hij dringend kwijt.

Het enige minpunt is eigenlijk de speelduur. De film duurt wel te lang en dit weerhoudt me ook om de volle vijf sterren te geven. Het verhaal is wel erg goed, maar naar het einde wordt het net iets te langdradig. Zeker als je al sinds de helft van de film dringend naar de wc moet en er geen pauze is waardoor je ruim een uur zit te creperen omdat je geen minuut wil missen van de film. Shame on you, Kinepolis!

Ik zie meer van dit wel zitten. De Blu-ray staat nu al hoog op m'n verlanglijstje en nu enkel nog het boek lezen. Go Gatsby!

4,5*

The Muppet Movie bracht ons vreugde en verwondering met Kermit die vrijstaand op een fiets reed. Dit vervolg brengt ons de hele Muppet-gang op fietsen in een gechoreografeerde musical-scène. Hiermee zoekt Jim Henson de grenzen op van poppenspel. Dit is ook zo doorheen de gehele film waarbij ik meermaals vol verbazing keek naar hoe de Muppets zo levendig samenkomen in de echte wereld. Men nam het concept van de eerste film en hebben het geperfectioneerd.

De verschillende cameos zijn grappig, zoals gewoonlijk bij een Muppets-project. Miss Piggy heeft veel meer schermtijd dan anders en dat is een goede zaak. Iedere Muppet heeft genoeg tijd om te stralen en elk van hen heeft wel een grappig moment. De meta-humor zit er nog meer in dan anders en zorgde meermaals voor hardop gelach.

Niet elk musical-nummer is memorabel en het verhaal is met momenten te slap. Toch kan ik het relativeren want deze olijke bende is gewoon te charmant.

Moest je nog niet overtuigd zijn geef ik u hier nog wat redenen om deze film te kijken:

- Miss Piggy die onderwater (!) een balletroutine uitvoert.

- Revolutionair poppensspel.

- Gonzo's slapstick-comedy waarbij zowel hij als andere Muppets letterlijk worden in de lucht gegooid.

- De running gag van Kermit en Fozzy die identieke tweelingen zijn.

- Revolutionair poppensspel.

- Een stuntpersoon in Miss Piggy-pak.

- REVOLUTIONAIR POPPENSPEL!

4*

Kleurrijke film met goede costume design.
Dat was zo’n beetje al het positieve aan deze film.

Een erg grote mixed bag vol inconsistenties, slechte editing en soundmixing. Matt Damon die als Europeaan het Chinese Leger komt bevrijden van de Tao Tei… De film gelooft duidelijk dat hij epischer dan wat hij werkelijk is.

De vechtscènes waren weinig tot niet interessant. Er wordt in de derde akte opgebouwd naar ware chaos, maar dit krijgen we helemaal niet te zien. In tegenstelling krijgen we een iets geïsoleerdere final battle. Ook de manier waarop de final battle wordt beëindigd - kill the queen, kill them all - is enorm vermoeiend en overdone.
Oh ja, en de CGI was soms ronduit hilarisch. Wat een flop.

Nope. Dit was het niet.

Aanvankelijk lijkt dit een goedkope jukebox-musical met de meestal oppervlakkige nummers van Take That. Ergens is het dat wel maar ik werd toch wat verrast door de emotionele punches die af en toe op me af werden gevuurd. Het is nergens echt verrassend en komt soms wat klungelig over en toch heb ik me vermaakt.

Ook: Ik heb een zwakte voor Alice Lowe. Ik vind haar een erg fijne actrice die meestal best interessante rollen uitkiest.

3*

Een leuke actiefilm.

Hoewel The Green Hornet een actie-komedie is, heb ik echt niet veel gelachen. De grappen waren er bijna niet. Het verhaal is best leuk, maa het is niet zo speciaal. Ik kan zeker niet klagen over het acteerwerk want dit was zeker goed. Waar ik me wel aan stoorde is het cliché-gehalte. Zoals in bijna elke superheldenfilm waar er een side-kick is, komt er ruzie tussen de twee en breekt de band. En dan op het einde komt het allemaal weer goed. Bla bla bla.

De bad guy is best vreemd. Hij vindt zichzelf niet eng genoeg en besluit om zijn naam te veranderen naar Bloodnofsky. Hoe kom je er op?

Best een leuke film, al had ik niet door wat Cameron Diaz hier moest doen. Die was nogal overbodig. Een goede 3*.

Na het lezen en beluisteren van Stephen King's geweldige roman een paar weken geleden, toen ik bijna huilend in mijn auto en bed zat te lezen over al het onrecht in de wereld samen, wist ik gewoon dat ik deze film nog een keer moest zien.

Het is meer dan 10 jaar geleden dat ik deze film voor het laatst zag en ik, 17 jaar oud, vond hem erg goed maar niet geweldig. Pas toen ik het boek las, realiseerde ik me dat ik me er zoveel van herinnerde. En deze film staat nog steeds overeind. Darabonts regie is uitstekend. De manier waarop hij blijft hangen in shots en focust op de ogen is gewoonweg voortreffelijk.

De vertolkingen zijn ook pure perfectie. Tom Hanks bewijst opnieuw dat hij een kracht is om rekening mee te houden, maar de echte uitmuntende acteur is Michael Clarke Duncin. Met zijn natte ogen en perfecte uitbeelding van deze naïeve reus is het onmogelijk om niets voor hem te voelen.

Alles wat er in de film gebeurt, gebeurt met een reden en drijft het plot altijd vooruit. Ja, de film duurt meer dan drie uur, maar elke minuut is gerechtvaardigd.

Mijn man en ik zaten nog lang na de aftiteling te snikken.

5*

Hoe cliché.
The Grey is niet meer dan een standaard Man vs. Nature-filmpje en is ook helemaal niet bijzonder. De flashbacks zijn niets dan cliché en het einde vind ik best een domper, maar vanzelfsprekend. Het verhaal is zeker niet slecht, maar ook niet goed. De film begint snel, maar eenmaal het vliegtuig was gecrasht, ging het bergaf. De film wordt steeds saaier. Daar bovenop zijn er nog talrijke belachelijke scènes zoals als de wolven (in de nacht) klaarstaan om te vechten, zie je enkel hun witte ogen in het donker. Komaan, zeg. Dit doen ze in cartoons, en zelfs daar komt het enger over. Wat ik dan weer wel goed vond, was het acteerwerk van Neeson. 2,5*

Benedict Cumberbatch is geen Jim Carrey. En deze film is zeker niet het meesterwerk uit 1966.

De animatie is ongelooflijk saai. Ik heb het helemaal gehad met de kenmerkende stijl van Illumination. Het is ongeïnspireerd, het ziet er allemaal hetzelfde uit en het is allemaal veel te voorspelbaar.

De grappen landen nooit. Er zijn een paar pijnlijk saaie grappen die je door je strot geduwd krijgt door ze keer op keer te herhalen. Personages zijn niet memorabel en zelfs Cindy-Lou Who is zo generiek. Het is walgelijk omdat het van mij een nog grotere cynische trut maakt dan ik al ben.

Is het iemand ook opgevallen dat de Grinch niet erg Grinch-achtig is? Veel te zacht.

Ik houd echt niet van Orloff-gebraad en ook niet van deze film.

Een beetje een afkooksel van bekende klassiekers. Niks echt origineels of spannends te vinden hier. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang. De film zag er wel nog goed uit en het is verrassend ‘vuil’ voor de tijdsgeest.

Ook jammer dat ik enkel de Engelse dub kon vinden.

2,5*

Grizzly Man is het fascinerende en vertederende maar ook waarschuwende verhaal van Timmy Treadwell en zijn leven met beren in de wildernis van Alaska. Tijdens zijn laatste reis in 2003 werden hij en zijn vriendin allebei aangevallen en gedood door de dieren die hij vrienden noemde.

Werner Herzog schildert een prachtig portret van een man die diep getroebleerd is, maar ook bijzonder vanwege zijn diep verontrustende passie. De documentaire gebruikt veel eigen beeldmateriaal van Treadwell waardoor je een goed beeld krijgt van wie deze man was. De interviews zijn van zijn vrienden en familieleden die (zeer theatrale) getuigenissen geven van zijn leven.

De film is echt een wilde achtbaan. Het gaat van bizar naar vreemd naar vertederend, hartverwarmend naar zielsverpletterend. Hij laat je nooit los en brengt steeds nieuwe aspecten van de tragedie naar voren zonder uitbuitend te zijn. Die scène waarin Herzog luistert naar de audio van de aanval is zo moeilijk om naar te kijken, maar ik ben erg blij dat ze het hebben inbegrepen. De eigenlijke audio zelf wordt nooit afgespeeld voor het publiek, waar ik hem erg dankbaar voor ben.

De monologen van Herzog zijn de kers op de taart. Verdomme, die man is poëtisch.

4*

Telkens als die vervloekte wekker Sonny and Cher begon te spelen, begonnen ik en mijn man te zuchten, net als Bill Murray zelf. Want net zoals het voor Bill moet zijn geweest, was het voor ons ook ontzettend frustrerend om dit keer op keer te moeten meemaken.

Groundhog Day is weer zo'n gigant van een film die ik nog nooit heb gezien. Ik had duidelijk hoge verwachtingen van deze film, want in Europa vieren we geen Groundhog Day en weten we er praktisch niks van. Het enige waar iedereen de dag mee associeert is de film.

Ik moet zeggen dat ik behoorlijk teleurgesteld ben. Het verhaal is na zijn release al vele malen gekopieerd, maar deze wordt nog steeds gezien als de originele klassieker in het genre. Maar waar ik in andere films de herhaling niet erg vond, kreeg ik hier gewoon zin om mijn ogen uit te krabben.

Er zijn een paar grappen die me hardop deden lachen, maar over het algemeen vond ik het allemaal niet erg grappig. Ik vond het wel leuk dat sommige thema's aan bod kwamen: zelfmoord, sterfelijkheid, onbaatzuchtigheid, nutteloosheid, superioriteit,... Jammer dat de film pijnlijk zoet eindigde. Murray is vermakelijk en MacDowell is charmant. Maar de totale cast en personages konden me niet overtuigen.

Ik ben vooral negatief en te hard in deze recensie, maar ik had het gevoel dat ik even moest ventileren.

3*

Zeker geen slechte film. Integendeel, ik heb soms erg hard gelachen.

Adam Sandler is niet mijn favoriete komiek, maar in Grown Ups vond ik hem best vermakelijk. De cliché's stapelen zich ook hier op, het verhaal heeft niet echt veel om het lijf en de humor is kurkdroog. Precies wat je nodig het als je in een melige bui bent, ziek bent, of gewoon eens zin hebt in een no-brainer. 3*

Deel twee uit de The Grudge-serie is eigenlijk een herhaling van deel 1.
De schrikmomenten zijn waardeloos en ze worden extra benadrukt door bombastische muziek. Over het acteerwerk zal ik maar niet beginnen want het sloeg ook nergens op. De dood van Karen (Sarah Michel Gellar) kwam echt aan als een verassing. Dit was wel het enige goede aan deze film. Het verhaal was wel nog best te volgen, in tegenstelling tot deel 1. Een kleine 2,5*.

"Je ogen dichtdoen helpt niks!" - Veronica Gids

Tuurlijk niet, dan zie je ook niks!

Ik vond The Grudge best wel tegenvallen. De meesten die ik ken en deze film hebben gezien zeggen dat hij echt eng is. Wel, ik vond nu van niet. De Japanse sfeer vind ik best creepy, maar er komen veel te veel voorspelbare schrikmomenten in voor. Het verhaal is best leuk, maar ik werd erg verward door die flashbacks ofzo. Op een gegeven moment snapte ik er geen bal meer van. Een 2,5*.

Geules Noires is een film in de trant van The Descent met zijn claustrofobische ondergrondse gangen en iets duisters die er zich verstopt. Niet bijster origineel maar wél zeer geslaagd in uitvoering. De film wordt vooral gedragen door de kwaadaardige kracht die in de tunnels schuilt. Het poppenwerk en de practische effecten zijn uiterst indrukwekkend en zorgen voor een old-school gevoel. Jammer dat de aanloop naar de écht interessante tweede helft zo lang moest duren. Ook zijn de personages inwissselnbaar maar dit wordt rechtgezet door het feit dat je geenszins weet wie het zal overleven op het einde.

3,5*

Dit verhaal is al honderden keren verfilmd, en men probeert het in een nieuw jasje te steken. Hierbij gaat het mis. Jack Black speelde leuk, maar ik vond het irritant met die broek in reet. En die robot is ook stom. Wat ik wel leuk vond, is de scene met die billboards waar zijn naam op staat.

Een 2.5*