Opinions

Deel vier is wel wat minder dan deel een... niet onaardig, maar verder komt het niet. De actie is me net te onwaarschijnlijk - maar niet onwaarschijnlijk genoeg om daardoor weer genietbaar te worden. Dat de originele cast meedoet is een plus.

Supersimpel verhaal, maar wel tot het laatste detail perfect uitgevoerd en daardoor een heel goeie film. De vergelijking met Point Break die Wernertje noemt is zeker te maken - en dat gaat zowel voor het verhaal als voor de perfecte uitwerking van de film op.

Fast en furious zonder fast en furious.

Het enige dat dit deel te bieden heeft is wat leuk rondscheuren in Tokyo in felgekleurde auto's. Het verhaal en de karakters zijn op het karikaturale af, maar als je daar niet teveel op let is het nog steeds een vermakelijk filmpje. Maar op geen stukken na zo leuk als het eerste deel, er ontbreekt teveel een echte held in het geheel.

Wat me vooral verkeerd schiet aan dit geval is het wannabe-Guy Ritchie toontje. Dat was een hele tijd geleden nog leuk en fris, maar (ahem) dat was dus wel zo'n beetje in de vorige eeuw, en dat is alweer best lang geleden. Noyce is een ouwe rot die daar ver boven zou moeten staan. Of dat dacht ik dan toch.

En even flauw en uitgekauwd is het hele idee van een film met een huurmoordenaar of iets in die richting als hoofdpersoon. Het kan aan mij liggen, maar het komt me over alsof een op de drie films uit Hollywood zoiets als onderwerp heeft, en zo interessant is het om te beginnen al niet. Dan doet dit gevalletje ook nog eens geen enkele moeite om er iets interessants van te maken.

Erg leuke film. Dat de natuurwetten absoluut geen rol spelen moet je maar even voor lief nemen. En logica heeft hier ook niks mee te maken. Maar wel heerlijk vermaak, mooie achtervolgingen, mooie auto's, mooie meiden...

Goed dat de hele originele cast komt opdraven. Met Jordana Brewster

En heel bijzonder dat dit vijfde deel, na een paar mindere afleveringen, weer dezelfde vaart en energie heeft als het eerste deel. Dat komt niet vaak voor.

Sportfeelgoodfilm.

Het verhaal is best dun, en het lopen overtuigt nauwelijks. En een heel sympathieke meid speelt Lenora Crichlow nou ook weer niet. Maar da's nauwelijks erg met zulke mooie sportieve prestaties en er worden daarmee wel een paar thema's meegeroerd in de feelgoodsaus die er nogal bij horen maar vaak vergeten worden: de druk van pappie en mammie, en het egoistische dat bij veel topsport hoort.

Dat verdient daarmee wel een half puntje extra.

Meh.

Cameron Crowe schreef het boek, kennelijk, en of dat de vertaling naar de film doorstaan heeft is aan mensen met meer geduld dan ik kan opbrengen. De film is in ieder geval volstrekt mislukt - onleuk, terwijl er toch komedie als genre opgegeven staat, net als romantiek terwijl er niks romantisch te zien is. Het genre had toepasselijker 'onleuk tienergetob' of 'de noodzaak van abortus in het ziekenfonds' kunnen zijn.

Het genre is al niet bepaald hoogstaand, maar deze film bakt er ook wel echt niks van. Ondanks de enorme cast. Erg teleurstellend.

De eerste paar minuten zijn geniaal en beloven een meesterwerk van spanning. Maar helaas verslapt het verhaal bij het eerste zijplotje. Toch blijft er nog steeds een goede film over.

Met een paar goeie oneliners, en een paar mooie scenes is dit toch echt wel vakwerk, en een mooie film om te gaan zien als je iets met dit genre hebt.

Indrukwekkend historisch drama, waarin het verhaal niet helemaal precies verteld wordt zoals het gebeurd is, maar het lijkt er toch wel heel veel op - wat we te zien krijgen is echt gebeurd, alleen de personages zijn misschien wat versimpeld. En natuurlijk is het de korte samenvatting van het verhaal, er zijn nog een heleboel minder bekende details. Maar dat zou ook teveel worden, zelfs voor een film van ruim twee uur. En die tijd vliegt voorbij, want het blijft best spannend ondanks dat we allemaal natuurlijk allang weten hoe het afloopt. Onevenwichtig kan ik het niet vinden, het verhaal beschrijft een ingewikkelde situatie, en doet dat vind ik heel netjes en echt integer.

Met geniaal acteerwerk van Dwight Schultz, die kennen we echt allemaal uit een heel andere rol, maar hier speelt hij echt heel anders, en dat je 'm nauwelijks herkent laat zien dat hij wel degelijk een goeie acteur is. Ook van Paul Newman, die eigenlijk niet zo'n heel grote rol heeft, en ook vooral John Cusack en Laura Dern in twee rollen die artificieel in het verhaal geschreven zijn - als samenvatting van een aantal personages die echt bestaan hebben. Allemaal zijn ze echt op dreef en heel geloofwaardig bezig, en laten echt goed acteren zien. Let bijvoorbeeld eens op Dwight Schultz tijdens de parade, bijna aan het eind van de film: hij lacht, maar hij is niet blij. In tegenstelling tot Paul Newman, die in alles uitstraalt dat hij zijn doel bereikt heeft.

En de melancholie van Oppenheimer straalt mooi uit naar de aftiteling, voor een kort moment van bezinning. Subtiel, maar precies genoeg om de boodschap te brengen zonder drammerig te worden. En dat past ook bij de hele film.

Een jaar of vijfentwintig, dertig geleden begon mijn vader dement te worden. Eerst op een soort schattig ouderwetse manier, zoals dat hij als hij moest plassen dat wel gewoon tegen een boom kon. Maar al snel werd het erger, en kon hij zichzelf niet meer redden op de wc. Toch, nog steeds met alle lichamelijke ongemakken en dat hij er echt niet meer bij was bleef hij wel zo'n beetje dezelfde vader als altijd - met zijn eigen spoor van wat de bedoeling was, altijd liefdevol en zorgzaam voor zijn familie. Een van mijn dierbaarste herinneringen is de laatste keer dat hij bij mij op bezoek was, en zich in een van die steeds zeldzamere momenten ineens realiseerde wie die grote man recht voor hem was - ik kon het zien in zijn ogen, alle spanning en alle zorgen waren ineens weg, er was ineens alleen nog liefde.

Nu is mijn moeder aan het dementeren, en dat gaat heel anders. Een jaar of tien geleden wilde ze nog naar het stadsarchief in Amsterdam, om de klassenfotootjes van haar en haar liefste vriendinnetje toe te voegen aan de tentoonstelling van de holocaust. Maar nu praat ze de extreemrechtse propaganda van FvD en PVV na, en vindt ze dat de joden het gewoon verdiend hadden, en dat dat niet klopt is haar niet meer uit te leggen - en als ik het probeer gaat ze krijsen.

Zoals het gezegde gaat, je vrienden kan je zelf uitkiezen, maar met je familie zit je opgezadeld. Ik heb eerlijk gezegd zo langzamerhand het gevoel dat het beter zou zijn als kinderen bij de geboorte aan de staat overgedragen zouden worden, en dat mensen bij de eerste tekenen van dementie - of extreemrechtse sympathie - een spuitje zouden krijgen. Man man man, wat zou dat een hoop ellende schelen voor de wereld.

Hopkins speelt vanzelf wel echt, echt geniaal - en daarmee ook ongekend pijnlijk om te zien omdat het zo enorm herinnert aan de laatste jaren van mijn vader. Dat kan toch niet ver van hem af staan, anders kan je dat niet op zo'n manier. En ook Williams, eerder dan die andere Olivia verdient daar alle punten van authenticiteit waar ik echt van in de tranen schiet. Ietwat geholpen door de trekkerige muziek.

Toch mist de film voor mijn gevoel teveel het venijn van de realiteit, want die is zo vaak nog veel erger en veel onmenselijker. Je mag de zorg over dementerende ouders niet op het dak van hun kinderen schuiven, dat is een last die een gewoon mens niet dragen kan. De liberale gedachte dat een PGBtje goedkoper is dan behoorlijke bejaardenzorg heeft echt al genoeg mensonterend leed opgeleverd. Zorg voor bejaarden, gelijk aan zorg voor kinderen is gewoon werk voor professionals. Mensen die daar naar eer en geweten hun best voor doen. Niet voor familie.

Als het mijn tijd is en ik niet meer weet, geef me de kogel alsjeblieft. Hoe het met mijn vader gegaan is, en hoe het nu met mijn moeder gaat, het is gewoon mensonterend. Ik bedank daarvoor graag.

This one goes out to all the fathers

En naar alle verknipte mensen natuurlijk. Wat een tearjerker. Maar wel subliem geacteerd, niet alleen Crowe met z'n toch behoorlijk overtuigende aanvallen, maar ook Seyfried met haar verdriet. All eyes, geen speld tussen te krijgen. Zo cliche als wat, maar daarmee ook zo herkenbaar - minder opzienbarende dochters van vaders met minder problemen en ook zonder Pulitzer zitten elke avond aan de bar. Kylie Rogers verdient alle punten op de schaal van schattigheid, Diane Kruger kan ineens acteren, en Aaron Paul gaat de geschiedenis in als de acteur met de lulligste autos ooit. En dan Jane Fonda nog even, op haar 79ste.

Melodrama ten top, maar wel vakwerk.

Mel Gibson was misschien nooit een groot acteur, maar als je zijn naam op een poster zag staan had dat toch wel een zekere voorspellende waarde over de film. De laatste paar jaar lijkt dat ook zo te zijn, maar dan vooral in negatieve zin - zoals vooral bijvoorbeeld een Eric Roberts, die alleen door zijn naam eraan te verbinden een film al de doodsteek geeft. Ooit een Oscar-nominatie, en daarna stil.

Gelukkig is Gibson nog niet helemaal op dat niveau terechtgekomen. Want - laat ik dat als eerste zeggen - dit is nou niet bepaald een topfilm, maar heel slecht is het nou ook weer niet, en Gibson speelt er een prima rol in. Goed gecast, dat zeker, maar ook goed gespeeld.

En de film zelf, het idee is goed - niet precies origineel, maar dat is geen enkele film met de kerstman er in, ben ik bang. En in de vormgeving en uitwerking zitten best een serie leuke details. Wat wel wat jammer is is dat er wat te weinig scherpte in zit, wat te weinig venijn. Niet echt durven kiezen, niet durven doorpakken. En da's jammer - want met dit concept was het toch al nooit een standaard familie-kerstfilm, en als je dat station dan gepasseerd bent, ga dan echt over the top, denk ik dan.

Maargoed, er moet ook gemiddeld kijkvoer zijn, al was het maar om het onderscheid met de echt goede films duidelijk te maken.

Hmm.

Het zal wel niet politiek correct zijn, maar het verhaal van de film spreekt me maar matig aan. Voorspelbaar en uitgekauwd, gezocht tranen trekken. Jong, ziek en niet lang meer te leven - tragisch, maar ik ben ook oud genoeg om dat zelf een paar keer te hebben zien gebeuren, en of het nou echt erger is dan hoe veel bejaarden aan hun eind komen, ik weet het echt niet - je waardigheid verliezen, ten overstaan van al je vrienden, kennissen en familie, met als enige troost dat je het zelf niet meer begrijpt... En hoe emotioneel dit verhaal misschien ook is, de werkelijkheid is dan toch vaak echt heel veel rauwer - en vooral veel naarder. De meeste mensen overkomt dat tenslotte zonder een fijn romantisch sausje, zonder moraal of gedenkwaardige gebeurtenissen, en de trip naar Amsterdam is ook voor sommige Hollanders niet haalbaar.

Maar daar tegenover staat dat de film wel echt erg goed gespeeld wordt. Shailene Woodley doet het goed - erg goed, maar wat me vooral opvalt is hoe goed de bijrollen ingevuld worden. William Dafoe en Lotte Verbeek liggen dan nogal voor de hand om te noemen, maar bijvoorbeeld Laura Dern speelt ook een erg sterke rol.

En, nouja, met plaatjes van Amsterdam kan je me altijd lijmen.

Fijn sympathiek filmpje dat het idee van een paar verschillende verhalen die aan elkaar verbonden worden heel netjes en gelikt uitwerkt. Maar het mist wat diepgang, het mist waarom dit verhaal verteld moet worden, het mist een scherp randje, en daarom blijft het steken op een simpel feelgood verhaaltje - gewoon naar kijken, beetje wegdromen, morgen weer vergeten.

Maar het is aan de andere kant toch ook wel degelijk heel goed gefilmd, en wordt er wel echt goed gespeeld - het is dan misschien geen hoogdravend verhaal, maar wel degelijk heel goed vakwerk - geen verkeerde noot, geen speld tussen te krijgen, eigenlijk. De mensen die hier aan het werk zijn laten hiermee zien dat ze ook een suf en simpel filmpje tot iets goeds weten te maken - ook als ze daar eens niet een heel geinspireerd verhaal voor hebben, of heel erg hun best doen om maar zonodig iets 'bijzonders' te laten zien.

Leuke bijrol voor Sidney Pollack, ook.

Enne, Henk, je had hier natuurlijk iets kunnen zeggen over dat moment dat beeld en geluid van het pianospel niet synchroon liepen.

Gilliam.

De meeste van zijn films vind ik echt geniaal. Heerlijke verhalen met een diepere laag, prachtige vormgeving en heel veel absurd gedoe, met heel veel detail uitgewerkte sprookjesachtige spelletjes met droom en werkelijkheid...

Dit is dan de uitzondering. Want hier werkt het gewoon echt helemaal niet voor me. Indertijd had ik me enorm verheugd op de film, en het viel echt enorm hard tegen - het was geloof ik de eerste keer dat ik in de pauze de zaal uitgelopen ben, en het duurde een tijdje voordat ik de rest zag - en dat bevestigde dat ik het inderdaad niks vond.

Nu maar weer eens geprobeerd - het blijft toch wat knarsen waarom deze dan niet werkt. Wellicht is het gewoon zo simpel dat er geen droomwereld in zit - maar dat het allemaal 'echt' is. Zoiets. Maar wat zeker ook niet helpt is dat Depp en Del Toro gewoon verschrikkelijk irritant zijn. Alleen te harden als je zelf ook knetterstoned bent. Misschien is dat het ook wel.

Tegenvaller.

Ik had ook echt moeite om in het verhaal te blijven, want er gebeurt nogal erg weinig. Wat dan ook niet helpt is dat de duistere sfeer van de school etc vooral lijkt te moeten komen van de soundtrack - maar in plaats van eng is dat vooral naar en lelijk wat mij betreft. Zo erg dat het afleidt, en er was al zo weinig om me bij de les te houden. Op zich, Emma Roberts als bekendste van de actrices doet het niet slecht, maar zet nou ook weer niet zo'n overtuigende prestatie neer dat je daarom zou moeten kijken. Hetzelfde geldt ook voor de andere acteurs overigens - ook daar gebeurt weinig.

Teveel documentaires verliezen zich in een eindeloze brij van uitleggerige voice-over die over elk beeld duiding en mening willen toevoegen om toch maar vooral zeker te stellen dat elke kijker daar braaf de gewenste emotie bij voelt. De filmvariant van zo'n toeristenbus waarbij de animateur.trice bij elk gebouw haar commando's afdraait als ware het een drill sergeant. Die augen.... Links, zoiets.

Maar het kan ook anders, en deze film laat zien hoeveel beter en mooier het daardoor al gauw wordt. Gewoon minutenlang kijken naar een hommel op een bloem, met als enige geluid het gezoem. En zo hoort het ook gewoon, want bij dit soort beelden past een verstilling, met op zijn hoogst een gedicht, een sentimenteel liedje gezongen door je moeder, een anker als je persoonlijke binding met een boom of een stuk steen.

Zo'n film als deze zou ik zelf wel willen maken.

Van de paar honderd situaties die denk ik als grap bedoeld zijn werken er voor mij precies twee - Fiona in de etalage en als ze een injectie krijgt. Voor de rest is het niet grappig, klopt de timing niet, of is het echt te stom voor woorden. Vooral in het begin is de timing echt irritant. Amateuristisch gepruts is best een goede en terechte samenvatting. Een vergelijking met de films van Tati is op zich best op z'n plaats - als wit en zwart, zo verhouden die films zich tot deze.

Bob Hoskins is echt geniaal als hulpvaardig maar oh zo eng mannetje. Elaine Cassidy is echt geniaal als onschuldig en ietwat naïef meisje. Het tempo is tergend traag, maar dat helpt wel om de spanning tot het uiterste op te voeren - tot een wat verrassende ontknoping, maar niet nadat we van beide personen de hele achtergrond geleerd hebben. Ouch.

En de Jehova's getuigen verdienen natuurlijk een diep respect. Ik neem me voor om ze vanaf nu vriendelijk te woord te staan.

Nogal traag, weinig boeiend verhaal over een politieman die iets op zijn kerfstok heeft. Dubbele moraal alom, maar op een niet erg spannende manier. Ondanks dat de speelduur niet heel erg lang is, voelt dat wel zo aan - maar evengoed is er maar weinig ruimte om de karakters uit te diepen. Ook daardoor blijft het oppervlakkig.

Toch niet de minste Australische acteurs die er meedoen overigens. Aan hun ligt het ook niet.

In de onvermijdelijke vergelijking met Lady Bloodfight (ook 2016) valt deze film toch wat tegen. Aan Amy Johnston ligt het niet, wel aan de kwaliteit van de productie die duidelijk op een lager niveau ligt - cinematografie, choreografie, karakterontwikkeling, verhaal - allemaal net iets te veel minder. En daar staat als enige dam een soort cameo van Dolph Lundgren tegenover.

Wellicht als die andere film er niet was geweest, dat ik dan iets minder teleurgesteld geweest was. Of zelfs maar als ik ze in de andere volgorde had gezien.

Het begint allemaal erg veelbelovend, erg mysterieus. Maar na de eerste helft - op de klok - kakt het wat teveel in. En hoewel het niet verkeerd is als een mysterieuze film niet alles uitlegt, worden er hier wel erg veel verhaallijntjes vergeten en blijft het wel erg veel raden. En het eindshot is verschrikkelijk cliché, jammer - echt een gemiste kans.

KST en Ethan Hawke zijn - als in alle films waar ze in spelen - een genot om te zien, en een paar van de scenes die ze delen spatten bijna van het scherm. Geen ongering werk.

En ik kan het niet laten om een quote van IMDB te jatten: A phenomenally ambitious, mostly successful film that (almost) atones for the cardinal sin that was Woody Allen's Midnight in Paris. En da's een onderdeel van een wat langere review van een mijnheer die wat mij betreft toch heel erg gelijk heeft. Waarom tolereren wij als bioscooppubliek de zielloze crap van Allen en zijn Hollywood nog, terwijl er dit soort veelbelovende films te zien zijn? Dat raakt wel een paar snaren bij mij.

En ja, dan is er vanzelf vanalles mis met de tweede helft van de film. Maar ik wil wel graag zien waar deze filmmaker hierna mee komt - en da's nog een enorm verschil met zo'n Allen, bijvoorbeeld.

BB #22

De verfilming van het boek La Femme et le pantin van Pierre Louÿs uit 1898. Maar niet de eerste, en zeker niet de enige - er zijn versies uit 1920, 1929, 1935, 1946, deze dus uit 1959, een van Buñuel uit 1977, en nog een uit 1990 en 2006. Maar behalve dat is het eigenlijk ook precies hetzelfde oude verhaal als van de opera Carmen van Bizet, en dat was weer gebaseerd op het ook tientallen keren verfilmde boek van Prosper Mérimée uit 1845, die het al in 1830 gehoord had van de gravin Montijo, pardon Doña María Manuela Enriqueta Kirkpatrick de Closeburn y Grivegnée, Condesa de Montijo. En wellicht was hetzelfde verhaal ook de aanleiding waarom die sigaretten 'Gitanes' heetten en M. Ponty daar zijn beroemde ontwerp voor maakte. Waar Manitas de Plata zijn beroemde lied over zong - of ging niet eigenlijk àl zijn muziek er over.

In deze versie levert het oude verhaal heerlijke scenes op met BB met haar lange goudblonde haar in een rode flamencojurk. En ze danst ook niet onverdienstelijk, al kan het niet echt in de schaduw staan van een échte flamencodanseres - waar dat volgens mijn ongetrainde blik vooral aan ligt is dat BB te veel probeert 'mooi' te zijn, terwijl een échte danseres daar, ehh, boven staat. Toch is het fijn kijken, en mooi is ze zeker - tot en met dat het af en toe jammer is als het verhaal weer zo nodig verder moet naar het onvermijdelijke einde - en daar dan uiteindelijk nog niet eens echt blijkt te komen ook. Jammer, gemiste kans.

Behalve het verhaal vond ik de verdere rollen ook wat weinig scherp, de pit ontbreekt af en toe net een beetje al te veel. Voor een film die in de VS de titel A Woman Like Satan kreeg, of in Duitsland Ein Weib wie der Satan is het toch allemaal wat aan de al te brave kant. Toch, van de 22 BB-films in mijn BB-marathon maakt deze naast EDCLF wel het meest indruk.

Vreemd ongebalanceerde film.

Prachtige beelden, perfect camerawerk, maar een raar verhaal. Te ingewikkeld, en toch ook weer niet. Rebecca Romijn is op zich niet slecht aan het acteren - daar mislukt deze film echt niet door. Antonio Banderas kan je evengoed verwijten dat hij een slechte acteur is in deze film, hij doet wat hij altijd doet - dus acteert hij wel? En Peter Coyote is dan de enig overgebleven "echte" acteur nog, maar heeft maar een heel klein rolletje. Bij elkaar geteld komt geen van de hoofdrollen echt los... komt dat door het zwakke verhaal, door het prutserige spelen?

Maar de al genoemde beelden maken een hoop goed. Wat ik leuk gedaan vind is de truc van de diamant in de vrachtwagen - ook al mist er het stukje van het verhaal van de chauffeur. Maar nog steeds ook jammer van de truc met het verhaal in het verhaal - dat kost de film zeker een vol punt.

Spanning en sensatie.

De vrouwelijke geheim agenten - de een nog mooier dan de andere - vallen van de ene sensatie in de andere. Daardoor voelt het wel af en toe ietwat aan alsof je een boek van Ken Follet aan het lezen bent, of een soort van James Bond film zit te kijken. Allemaal net een beetje te mooi om waar te zijn, zoiets is het.

Maar dat doet niets af aan de film eigenlijk. De dames spelen erg goed, onmiskenbaar de helden van de film - de meeste mannen komen er ook niet zo heel best uit, en Moritz Bleibtreu gaat strijken met de hoofdprijs voor slechterik. Jammer voor hem dat daar geen oscar voor is.

En nog een sterk punt in de film, de mooie Deborah Francois. Niet de mooiste rol die ze hebben kon misschien, maar wel een waar ze veel in te acteren heeft. Doet ze goed.

BB #41

Oh, het was een komedie.

Het was me niet echt opgevallen, en met alle oeverloze gezever van Ronet valt er ook wel wat erg weinig te lachen - en even raadselachtig blijft het waarom iemand zijn boeken zou willen lezen.

BB is op zich goed - ze speelt fraai en ze is gepast grappig, en loopt er in haar minijurkjes heerlijk jaren-70 bij. Jammer dat de rest lang niet op dat niveau komt - Ronet is vervelend, en de dames waar hij zijn sprookjes over vertelt zijn wel mooi maar hangen ook als los zand in het verhaal.

Zo ongeveer het enige wat me in de film aansprak was het leuke shot in de trein als BB en Ronet hun avondritueel doen. Verder is de film gewoon oninteressant en erg, erg langdradig.

Prachtig in beeld gebrachte film, met veel aandacht voor details en mooie en sfeervolle beelden. Wel veel binnenshuis, maar de paar buitenscenes die er bijzitten maken ook indruk.

Het verhaal is wat aan de ingewikkelde kant, maar weet de spanning wel de volle twee uur vast te houden. Goed geacteerd door voor mij grotendeels onbekende acteurs - de enige die ik wel eens eerder gezien heb is denk ik Li Bingbing - de heks uit The Forbidden Kingdom - die hier vanzelf een heel andere rol speelt. En, er spelen ook Japanners mee, en als ik het goed hoor spreken die ook japans - dat vind ik ook altijd wel wat hebben, als iedereen in een film ook de goede taal spreekt.

Misschien is het een terechte opmerking dat het verhaal wat vergezocht is, maar wat geeft dat als het spannend verteld wordt. Ik heb me geen moment verveeld in ieder geval. Deze film gaat op de lijst om over een halfjaartje of zo nog eens te kijken - en daar verheug ik me nu al op.

Mooie ouwe auto’s en een gekend verhaal.

Dan moet je als regisseur wel met iets goeds komen, en dat lukt Mann maar matig. Hij kiest voor een mengeling van racedrama en familiedrama, en het familiegedeelte werkt maar nauwelijks. Driver is op zich wel heel goed als Ferrari - of het authentiek en factueel correct is durf ik niet te zeggen, maar het voelt wel zo aan. Maar Cruz niet, haar casting voelt als een enorme vergissing, een hard contrast met Driver in haar lompe Amerikaansheid en nergens geloofwaardig.

Met de autootjes zit het wel redelijk snor - makkelijk scoren vanzelf, al krijgen we ook nogal wat erg lelijke edits van Castellotti’s rondje op het circuit. Je zou van een ervaren knar als Mann toch beter verwachten - net zoals Driver precies die ene scene waar De Portago ingehuurd wordt verprutst. En wat me ook echt niet lekker zit is de sleutelscene, die er enorm nep uitziet - en je dat vervolgens probeert te laten vergeten door de afloop ongekend bot in beeld te brengen.

Wellicht was het beter geweest om het familiegedeelte er uit te laten. Netter ook, laat die mensen in hun waardigheid. Niemand is fan van Ferrari omdat hij zo’n aardige man was thuis, en wat schieten we ermee op om daar een film over te zien. Met de speelduur die er nu al is zou je denken dat er met weinig moeite een veel betere film gemaakt had kunnen worden met meer focus op de racerij - hoewel de lelijke edits in de scenes waar ik het al over had misschien aangeven dat daar gewoon te weinig materiaal van beschikbaar was.

Wie zal het zeggen. Hoe dan ook, het voelt als een gemankeerde film met de verkeerde compromissen. Niet als een meesterwerk van een regisseur op de top van zijn kunnen, en dat is wel waar ik op gehoopt had voor dit onderwerp.

Ai.

Vroeger vond ik dit een leuke film, maar wat valt-ie genadeloos door de mand nu. Wat een flauwe verzameling toch vrij slecht en fantasieloos opgediste cliches. Misschien dat dat dertig jaar geleden kritiekloos doorkwam door de verschijning van Mia Sara, daar ben ik nu ook niet meer zo van onder de indruk - wat een suf tutje, bah. Het subplotje met Jennifer Grey en Charlie Sheen is dan nog een heel klein beetje leuk, maar te slecht uitgewerkt en veel te weinig.

Nee, bah. Maar snel vergeten, en nooit meer herzien.

Tsja.

Zit ik dus op de bank met een bord eten. Dacht ik even een filmpje op te zetten.

Nou die vis smaakte me dus niet meer zo. Da's toch niet zo heel vaak dat me dat gebeurt. En hoewel het qua viezigheid niet constant de, ahem, spuigaten uitloopt waren er toch wel wat momenten dat ik niet echt aan eten moest denken.

Behalve de duidelijk op viezigheid-choqueren gerichte bedoening af en toe ook erg knappe beelden, en ook erg charmant gespeeld, vooral Carla Juri in de hoofdrol vond ik best goed.